Eén na laatste weekje...

Wat een week is dat toch altijd hè, die voor Kerst. Ben je van plan om er niet te veel aan te doen, loop je toch weer te sjouwen door Hoorn, om toch nog even wat kadootjes te regelen voor schoonpa en –ma, waar we 2e kerstdag onverwacht heen gaan. Ze gaan altijd naar Jack en Hellen eerste kerstdag, maar dit jaar ging het zomaar anders, dus  gaat de familie dus naar hen toe en uit eten! Dus zitten we 2^e kerstdag met z’n allen in Eindhoven. Deze week een apart weekje…daar komt hij.

Maandag was een soort van rustdag, na een heerlijk druk weekend een heerlijk rustig dagje. Even alle was wegwassen en opbergen en voor je het weet is zo’n dag natuurlijk weer voorbij.

Dinsdag zat ik om 9 uur bij de kapper, dat is altijd een hele gezellige bedoening. Even weer bijkletsen met Melanie. Haar man, Thijs, gaat in januari 4 weken met een vriend naar India, oei, daar zou ik niet aan moeten denken hoor. John 4 weken weg…Maar ja, ik heb weer een afspraak over 6 weken bij haar en toen zeiden we al, dan is hij ook al bijna weer thuis J. Wat vliegt de tijd toch hè. John kwam ’s avonds niet thuis eten, want hij had kerstdiner op zijn werk. Ik dus lekker aan broodjes met draadjesvlees, heerlijk hoor. En verder niet veel bijzonders. Ja, nog even thuis gewerkt, want ik moest nog wat werk doen en dat is altijd lekker wanneer je alleen thuis bent.

Woensdagmorgen weer op tijd wakker. Nog even wat werk afgemaakt en om 12 uur klaar maken, want ik zou om 1 uur bij de sauna zijn om met vriendin Coby daar heerlijk door te warmen en bij te kletsen. Lekker hoor! Het was superrustig…maar voor ons weer heerlijk. Maar na een paar rondjes, warm, koud en nat…waren we er wel weer mee aan en zijn we rond 6 uur weer heerlijk naar huis gereden. Toen we aan het afrekenen waren, hoorden we dat de politie stond te controleren. Dus even checken of ze er nog stonden, nee dus, dus wij op pad. (Coby had namelijk haar kentekenbewijs niet mee). Coby heeft mij thuis afgezet en ik lekker naar boven, waar John ook net thuis was. Ik dacht dat hij wel aan het trainen was, maar hij is zo verkouden geworden (ik heb hem lekker aangestoken L) Vreselijk hoesten en proesten. Dus die ging niet trainen. Lekker even wat gegeten en op tijd naar bed. (Dat is altijd zo lekker na de sauna, hahaha, eigenlijk is dat altijd lekker J).

Donderdagmorgen heeft John me afgezet bij mijn werk, maar is was wel een beetje erg vroeg, dus eerst even naar de DA om daar wat kadootjes voor Johns pa en ma te kopen. Ik moest even een half uur overbruggen. Geurtjes, verkoudheidsmiddeltjes en gevraagd of ze iets voor mijn gezicht heeft, ik heb namelijk gigantische uitslag op mijn gezicht…dat is weer lekker met de feestdagen (no pictures please J). Nou heb ik al een dagcrème en volgens de meiden is dat de beste, dus daar ga ik maar weer mee smeren. (ik was net gestopt met smeren van iets…dus even helemaal niks op mijn gezicht, maar ja dat hielp ook niet). Na de DA aan het werk en toen ik daar klaar was, even naar de overkant, waar een leuke kadowinkel zit. Een mandje voor ma en wat geurkaarsjes met hele leuke sfeerlichtjes, daarna naar Blooms, een geweldige bloemenwinkel hier in Hoorn. Even een paar rare bollen gehaald, waar na een tijdje hele lieve bloemetjes (mini cyclamen) uitkomen. Nog even wat kaas en olijven kopen en nog wat andere lekker dingen voor zondagmiddag als Saf bij ons komt. Bepakt en bezakt op weg naar huis. John was ondertussen al weer omgekeerd. Hij was zo hoesterig en dat is geen doen, als je in een vergadering zit. Dus ziekig naar huis, thuis werken en rustig aan. Broodje eten, theetje drinken en aan de kook voor kerst. Tomatensoep, twee soorten ragout en voor je het weet is een dag al weer voorbij. Ondertussen de tv op Serious Request van 3FM, dat volgen we altijd. ’s Middags nog even een rondje gedaan, want ik moest nog even een pakket ophalen bij MoreForLess en de dame van de DA was vergeten mijn bonnen in de tas te doen. Ik heb wel betaald, maar heb ze niet mee gekregen. Toen we naar buiten liepen stopte de TNT bus bij ons voor de deur. John zei: “verwacht jij een pakketje”. Nee dus, maar toch maar even gevraagd aan de bezorger. En ja hoor, toch wel. Een heel leuk pakket van Lind Consulting J. Deze even snel in de brievenbus gedaan. En toen samen met John even een snel rondje door de stad. Het was al een stuk rustiger dan ’s morgens. Bij de DA kwamen ze meteen op me af gelopen. Ze hadden een heel leuk geschenk van gemaakt en voor mij, voor het ongemak, een tasje met heerlijke testers van Sisley. Daarna even het pakketje ophalen (ik heb twee t-shirts van Serious Request besteld, die vond ik zo leuk. Meestal stuur ik ieder jaar een heleboel sms’jes en nu twee t-shirts gekocht. Net zo makkelijk en hoef in niet zoveel te sms’en). Toen weer terug naar huis gelopen. Pakketje mee naar boven en alle kerstkaarten. Leuk hoor. Een heerlijke fles champagne, wat lief! Thuis heerlijk een bak thee gemaakt en ’s avonds heerlijk ragout gegeten. Lekker hoor. Weer op tijd naar bed. Mijn gezicht is net een rode kerstbal, nou ik pas wel bij het sfeertje J. John bleef nog even op de bank zitten. Hij krijgt het redelijk benauwd wanneer hij ligt. Maar toch geprobeerd en rond 1 uur is hij toch weer op de bank gaan liggen, zo veel hoesten.

Vanmorgen op tijd wakker, half 8, maar wel lekker uitslapen is dat hoor. Ik er uit en John lag nog lekker op de bank met zijn dekbedje. Even thee en koffie maken. TV aan op Serious Request. Gezellig.  Even naar de sportschool om toch nog te trainen. Op het fietsje en het is eigenlijk best lekker weer buiten. Nog droog, dus dat is weer een meevaller. Bij de sportschool even mijn kleren uit, hardloopspullen aan en gaan. Het is nog redelijk rustig. Ik ga op een nieuwe loopband staan en ga hem even uitproberen. Code invullen en gaan, nou dat gaat goed, maar dan moet ik de helling instellen. Als ik het scherm weer aan raak, gaat ie ineens naar 15%, dat is wel een beetje veel, dus proberen snel naar beneden te krijgen. 8% lijkt me beter. Mijn hartslag is wel meteen heel erg hoog, dus terug naar 6% en dat gaat goed, ik moet ervoor zorgen dat mijn hartslag niet boven de 160 komt, want dan train ik in de verkeerde zone. Maar ’t is zwaar hoor. Wat vorige week dinsdag eigenlijk vanzelf ging gaat vandaag niet lekker, pfff. Maar niet zeuren, ik kan tenminste lopen! Ik pak mijn handdoek om mijn gezicht af te vegen en stop hem weer terug, stom, op deze nieuwe band zit een noodknop, en die raak ik per ongeluk aan. Boem is ho…sta ik dus stil. Alles weer voren af aan. Daar ga ik weer, weer aan het lopen. Handdoek weer op zijn plek en ik heb al 3km in de benen. Ik wil eigenlijk 5km lopen, weer een km meer dan vorige week, moest eigenlijk op 8%, maar dan doe ik dus nu 6% en volgende week probeer ik dan 6km op 8%. Die 2% zijn het hem net…Maar toch ruim 50 minuten gelopen. Lekker hoor. Klaar, apparaat schoonmaken en op weg, eerst naar de sauna, waar ik woensdag twee tubes douchegel heb laten liggen. Ik heb het wel betaald, maar niet meegenomen en daarna heerlijk naar huis.

John is aan de telefoon, ik ga snel even onder de douche en John vertelt dat Arthur even langs komt. Gezellig, dus snel afdrogen en aankleden. Arthur komt net binnen, heeft een vreselijk mooi boek van Pinas (een Surinaamse schilder waar wij twee schilderijen van hebben) en een prachtige “baby” Pinas, op doek. Mooi hoor, kan mooi voor onze grote exemplaren staan. Even een bakkie koffie en horen hoe het met Annelies gaat. Zij krijgt nu nog 5 jaar hormoontherapie, na chemo, bestraling en operatie van haar borstkanker. Gelukkig gaat het zo goed met haar, dat ze 4 maanden weg mag blijven voor controle. Goede berichten. Maar het heeft er aardig ingehakt bij het gezin. Natuurlijk. Arthur gaat weer op pad en ik ga me klaar maken om even wat weg te brengen en daarna naar Désirée. Massage van de voorkant bovenbenen en schenen/kuiten. Dat is toch wel lekker hoor. Eigenlijk niet zo heel erg, maar je voelt als het gebeurd is dat het mijn spieren wel goed doet J.

John stond dat ik klaar was al op me te wachten. Naar de slager om de bestelling voor Kerst op te halen en daar stond het aardig vol, maar ja, wat wil je, in dat kleine winkeltje, twee mensen met twee grote kinderwagens binnen…dus…John en ik wachten even buiten en er komen een aantal mensen naar buiten, dus kunnen wij naar binnen. Cent, één van de slagers heeft de Alpe d’HuZesbox op de toonbank staan. Leuk hoor, die heb ik vorige week voor hem meegenomen! Hopen dat hij snel vol komt. Cent heeft onze bestelling al snel uit de koelcel gepakt en Marcella helpt ons verder. Ik heb 3 tassen mee en gelukkig past het in twee. Wel lekker dat John mee is om te dragen J. Afrekenen, iedereen een geweldige Kerst toewensen en we zijn op weg naar huis. Lekker hoor. Ik heb al weer een beetje trek. Thuis even twee diepvriesbroden in de oven, dat duurt zo’n 55 minuten, dus eerst even een klein stukje Panettone. Lekkere Italiaanse kerststol. Heerlijk. Verder hoeven we vanavond niks meer, benen dus omhoog lekker kerstfilmpjes kijken en nog wat Serious Request. Heerlijk hoor. Genieten van een rustige avond. TV kijken en op tijd naar bed. Heel veel liefs, Heidi

De week voor kerst, zeuren om geld, niet voor mezelf, maar voor 't goede doel...

Jullie zijn gewend om van mij verslagen te krijgen van de avonturen die we beleven, in onze aanloop naar Alpe d’HuZes 2012. Nou deze week is er eigenlijk niet zo veel gebeurd. Een redelijk rustig weekje dus. Dinsdagavond ben ik op de sportschool gaan trainen. In mijn nieuwe schema staat iedere week een loopje op de band gepland, zodat ik daar met een x hellingspercentage kan trainen. Het advies was om te beginnen met 3 km op 2% en zo per loopje op te bouwen naar 3 km op 8%. Nou liep ik wel al vaker op de band en ook met percentages, dus de 1^e keer begonnen op 4% en dinsdagavond liep ik al 4km op 8%. Pfff, het viel niet mee hoor, het is hard werken, maar het is ook best wel kicken dat je benen en lijf zo snel wennen aan deze trainingen. En het is nog leuk ook J. Ik ben samen met John naar de sportschool gefietst. John ging krachttraining doen en daarna nog een spinningles (bij Désirée, die zo vakkundig mijn benen in conditie houdt door massage). Na mijn uurtje lopen ben ik nog even op de power plate gaan liggen en zitten om mijn spieren te masseren, dat is zo heerlijk! Daarna lekker naar huis gefietst. Daar alvast eten klaar gemaakt en nog even wachten op John. Die kwam niet veel later thuis en lekker samen gegeten. Nog even zitten en toen heerlijk slapen.

Woensdag zou ik op visite gaan bij twee vriendinnen. De eerste stuurde een sms’je dat ze zich helemaal niet lekker voelde, dus we plannen een nieuwe “date”. Ik ben ondertussen rustig aan het werk gegaan en heb gewacht tot de 2^e vriendin zou ontwaken. Toen ik klaar was met werken, ben ik het leukste klusje gaan doen…mijn auto wassen. De mensen die mij kennen weten dat mijn auto nooit door de wasstraat gaat. Dus bij Otosam altijd afspuiten, inzepen, borstel afspuiten en auto borstelen, daarna weer afspuiten. En ondertussen ben ik zelf een soort natte poedel. Mijn gympies doorweekt en mijn voeten idem dito. Maar mijn auto staat weer te glimmen. Ik rijd dus weer naar huis, in mijn schone bolide. Thuisgekomen even een theetje maken en nog wat thuis werken. Ondertussen is mijn 2^e vriendin wakker geworden en we spreken af dat we vrijdagavond even een bakkie komen doen. Weer even in real life bij kletsen, gezellig. ’s Avonds op tijd naar bed, niet helemaal lekker, lijk wel verkouden te worden…hè bah, kan het dit keer alsjeblieft mijn deur voorbij?

Donderdagmorgen, ben ik dus hartstikke verkouden. Op tijd er uit, want ik moet nog wel even werken en daarna nog wat boodschappen doen. Schuimpjes halen voor in de boom, wat leuke kerstversiering bij Xenos en wat lekkers bij de Slager. Daarna een paracetamolletje er in en snuffend en niezend de dag doorgebracht. Mijn hemel ik wist niet dat een mens zoveel kan niezen. En zo hard. Mijn ribben doen er pijn van. Dus weer een avond vroeg naar bed, met 2 paracetamolletjes om zo snel mogelijk van de verkoudheid af te komen.

Vrijdag nog steeds snipverkouden. Gelukkig hoef ik niets, oh ja, toch wel. Ik heb een half jaar geleden een nieuw abonnement afgesloten bij de KPN en die moet ik vandaag weer omzetten naar een stuk goedkoper, dus op naar de KPN winkel. Ik had het al online geprobeerd, maar dat ging niet, omdat ik een zakelijke klant ben. Helaas, dus met dikke regen en een verkouden kop naar de stad. Gelukkig is het niet druk in de KPN winkel en ben ik meteen aan de beurt. En wat blijkt, dit kunnen ze, in tegen stelling wat ze een half jaar geleden hebben gezegd, niet meer regelen in de KPN winkel. Dus onverrichter zaken naar huis en bellen met de KPN. Nou dat was telefonisch binnen een vloek en een zucht geregeld. Een goedkoper abonnement en ik weer blij. Een theetje maken en met een paracetamol even op bed, slapen.

Zaterdag, heb ik me afgemeld voor de training in de Drunense duinen voor Alpe d’HuZes. Helaas. Maar met mijn verkoudheid is het niet verstandig om om 6 uur op te staan, ruim 1,5 uur met de auto te rijden en dan te lopen. (en dan niet in een lage hartslag). De volgende keer maar weer. Rond half 1 halen we Diandra en Anna op om naar mijn Oma in Coevorden te rijden. Oma viert een feestje, want ze is de 12^e 91 jaar geworden. Wat een mooie leeftijd hè. En nog zo’n kwiek mens J. Het autostoeltje in de auto. Diandra en Anna er in en we zijn weg. 2 uur rijden naar Coevorden. De heenweg gaan we via de dijk Enkhuizen Lelystad en zo naar Coevorden. Om kwart voor 3 zijn we er. Pfff, het is altijd een heel eind hoor. Diandra en Anna waren ook een paar dagen flink verkouden geweest en waren er ook al weer bijna van af. Ik moet zeggen dat ik me best wel goed voel, wel veel niezen en snuffen, maar niet beroerd (gelukkig). Mijn ouders zitten bij Oma aan tafel en de rest van de familie is er nog niet, maar die komen om 3 uur met z’n allen binnen. Gezellig weer bij kletsen en eerst met z’n allen aan de koffie en thee, daarna wordt er een warm en koud buffet neergezet. Een paar lekkere salades en varkenshaas met boontjes, gehaktballetjes in satésaus met gele rijst en gebakken aardappeltjes met schnitzel en champignons. Allemaal lekker, hier in het huis kun je best eten hoor. Als toetje wordt er nog een karretje met een bak ijs, twee bakken met verse vruchtjes en niet te vergeten, slagroom, binnen gereden. Heerlijk gegeten dus. Na alle heerlijkheden gaan we om 6 uur met z’n allen weer op weg naar huis. Eerst nog even plassen en dan zitten we weer in de auto. Nu weer terug via de Afsluitdijk. Iets meer kilometers, maar net zo snel (of langzaam, net hoe je het wilt zien J). Om 20.15 uur staan we weer bij Diandra en Anna voor de deur. We drinken nog even een theetje en dan gaan we naar huis. Nou best wel gaar, maar het was erg gezellig. Lekker naar bed. Even nog wat tv kijken en dan lekker slapen. Heerlijk.

Zondagmorgen, gaat om half 9 de wekker. Anders waren we al bijna in Drunen geweest, nu lig ik nog in mijn bedje. Heerlijk geslapen, dat doet toch altijd weer goed hè, slaap. John gaat trainen samen met Saf en ik ga een heel rustig loopje doen. Eens kijken hoe het gaat, hoe de benen voelen en mijn lijf zich houdt. Ik vertrek met een prachtig waterig zonnetje en heb het eerste stuk lekker wind mee. Ik loop heel rustig en het gaat goed. Ik besluit aan het einde van het fietspad, de dijk op te lopen, net zoals ik vorige week gedaan heb. Maar nu loop ik door tot het einde van Schellinkhout en draai vanaf de dijk het dorp in. Ondertussen is het gaan regenen en loop ik wat meer beschut tussen de huizen, dat is wel lekker met wind schuin tegen. Af en toe wat hagel en natte sneeuw en zodra ik bij de verkeerslichten ben aangekomen, schijnt er weer een heerlijk zonnetje. Er komen nog een aantal mannen van de sportschool aanlopen, die gaan weer terug naar de sportschool. Ik loop lekker rechtdoor naar huis. Heerlijk. Na bijna twee uur en 15km ben ik weer thuis. Snel mijn schoenen en al mijn natte kleding uit en lekker droge kleren aan. Ik maak even Johns hardloopschoenen schoon. Hij is van de week ook over de dijk gelopen, maar het was toen een echte baggerzooi, dus de nieuwe schoenen zijn echt ingewijd en heel smerig. Even schoonmaken dus, net als mijn eigen schoenen. Is dat allemaal weer schoon J. Daarna lekker even een theetje maken en de oven aanzetten. Het zal niet zo lang meer duren of John is ook weer thuis, dus broodjes in de oven. Lekker wat eten en drinken en even wat tv kijken. Lekker onder de douche en klaarmaken. Louise en Henk komen gezellig even bijkletsen, leuk. Veel te lang geleden J. Even een theetje gedaan met z’n allen en daarna lekker bij Brasserie Buiten gegeten. Het was heel gezellig en heel lekker. Nu weer thuis en even op de bank naar Serious Request 2011 kijken en daarna heerlijk slapen.

En zo is er zomaar weer een hele week voorbij. Veel ziek, zwak en misselijk de afgelopen weken, maar ik heb besloten dat ik dat alleen dit jaar krijg en volgend jaar het hele jaar gezond blijf zonder verkoudheidsongemakken en dergelijke J.

En tot slot…ik blijf natuurlijk bij jullie bedelen om geld. Ik vind het altijd zo leuk om mijn mail te openen en er staat: Er is een donatie gedaan…dat is altijd een hoogtepuntje van de dag. Dus denk aan mij en team HaDeOo, we kunnen al jullie steun gebruiken!!!

Ik wens jullie een hele fijne nieuwe week! Heel veel liefs, Heidi

http://yocolivead6.procit.com/acties/heidiwittenberg-oldenburger/heidi-wittenberg-oldenburger/donaties.aspx

Wachten op nieuw schema en weer op de been…

Een rustig, maar heerlijk weekje achter de rug.

Sinterklaas gevierd bij Diandra en Caryl, samen met mijn ouders, Joy, Sergio en Anna. Wat een feest is het toch voor zo’n kleine meid J. Het blijft altijd een spannende tijd. Anna had keurig een vlag op het raam bij de deur gehangen, zodat Sinterklaas haar huis goed kon vinden. Ik heb natuurlijk het Sinterklaasjournaal niet gevolgd, maar schijnbaar kwam dit daar in voor. Grappig. De kadootjes hebben we even bij de buurvrouw afgegeven, zij zou ze later voor de deur zetten. Wij gezellig met z’n allen aan de soep van Caryl, lekker hoor. Broodje er bij, helemaal goed. Tijdens het eten, veel gebonk op het raam, Anna springt bijna een meter hoog en durft, natuurlijk, niet naar de deur. Maar wel met broer Joy, dus ze komt stralend met een gigantische tas vol met kadootjes weer terug. Het grote uitpakken kan beginnen. Leuk hoor. Diandra heeft een CD met muziek van de jaren 80 en die moet natuurlijk  meteen opgezet worden. Leuk, jeugdherinneringen en zelfs mamma begint te bewegen in haar stoel, leuk hoe muziek mensen kan laten bewegen J. Rond een uur of 10 lekker naar huis en naar bed. John was al om 5 uur op en morgen gaat de wekker om dezelfde tijd…Ben ik blij dat ik nog lekker even kan blijven liggen!

Verder kabbelt de week lekker voorbij. Lekker gewerkt, op donderdag weer mijn nieuwe schema binnen en oh oh, dat worden hele trainingen J. Weer een nieuwe uitdaging. Leuk hoor. Donderdag meteen mijn nieuwe hardloopschoenen aan en binnen op de band lopen. Op 6% helling, een uurtje gelopen, lekker hoor en gezellig, want John stond op de band naast me. Hij liep ook even een klein stukje op 5% en merkte dat het toch best zwaar is. Een andere belasting voor je lijf en leden… Lachen hè. Volgende week ga ik dus naar 8% en kan ik de kilometers uit gaan bouwen. Spannend en leuk!

Vrijdag ben ik bij Désirée geweest voor massage van mijn benen. Ik heb al een tijdje, zoals ik dat noem, pratende voeten en ik heb haar gevraagd of ze ook mijn voeten kan masseren en ja hoor, natuurlijk. Volgens Désirée stonden mijn pezen aardig strak en na de massage voelden mijn voeten dan ook als nieuw, heerlijk. Bovenbenen zaten lekker vol, dus daar heeft Désirée zich lekker op uit kunnen leven. Als nieuw loop ik weer naar huis. Thuis lekker een bakkie thee, benen omhoog en op rust. Massage is altijd net alsof ik een zware training achter de rug heb, dus rustig aan. John belde me en vertelde dat hij een tafeltje voor ’s avonds gereserveerd had bij La Première in Anna Paulowna, gezellig even met z’n tweetjes wat eten. En het was, zoals altijd, weer heerlijk en gezellig. Daarna moe maar voldaan weer naar huis en lekker naar bed.

Zaterdag ging de wekker al heel vroeg, want John ging naar Humphrey, dus om half 8 wakker. Lekker een kop thee op bed van John en nog even heerlijk blijven liggen. Lekker hoor. Even douchen, de stad in voor wat boodschappen en verder eigenlijk heel weinig. Benen zijn lekker gevoelig na de massage van gisteren, dus nog even niet lopen. Morgen maar een duurloopje doen. ’s Avonds zijn we op verjaardag bij Syl geweest. Syl is 50 geworden en gaf een feestje. Hartstikke leuk om haar en de kids weer eens te zien en te spreken, was natuurlijk weer veel te lang geleden. Lekker gekletst met verschillende mensen en rond 12 uur weer naar huis en lekker slapen.

Zondagochtend weer wakker, na een heerlijk nachtje te hebben geslapen. John ging even trainen en ik heb een duurloopje gedaan. Er stond 80 minuten op het programma, maar toen ik bij het einde van het fietspad onder aan de dijk, vlakbij Schellinkhout, kwam, zag ik dat er geasfalteerd was. En het was zo heerlijk rustig dat ik besloot om terug door Schellinkhout te lopen. Dus even weer een stuk over de dijk, lekker uitwaaien en wat is het toch altijd heerlijk om daar te lopen. Dat is al weer een hele tijd geleden dat ik door Schellinkhout gelopen ben en toch ken je nog ieder huis en bochtje. Er staan een boel huizen te koop in het dorp. Bij Kooijman, waar ik als 10jarige paardreed, is het huis leeg en gaat er, zoals het er uitziet, verbouwd worden. Voor ik het weet ben ik aan het einde van het dorp en loop ik weer naar huis. Wat een lekker loopje. Na ruim 90 minuten sta ik weer bij de voordeur. Heerlijk hoor.

 Thuis lekker een broodje eten, theetje er bij en even lekker zitten. Na het douchen nog even de stad in. Bonbons kopen en voor Marije een hele leuke standaard waar twee amaryllisbollen op zitten, gekocht. Ik denk dat ze deze wel leuk vindt. Om half 5 op pad naar Purmerend. Heerlijk gegeten, gelachen en weer bijgekletst. Rond half 10 weer op weg naar huis. Na veel details van Alpe d’HuZes door gesproken te hebben. Wat een leuke tijd gaan we tegemoet J.

En zoals altijd sluit ik nog even af met een Alpe d’HuZes praatje. Er zijn al een heleboel sponsoren die geld toegezegd hebben, maar zoals jullie weten kan er, natuurlijk, altijd nog meer bij. Het maakt niet uit hoe klein de bijdrage is, want alle kleine bedragen bij elkaar maken ook een groot bedrag!!!

Help ons, steun ons naar 7 juni 2012 toe, jullie weten waar jullie moeten zijn op onze site, maar ik zet het er voor de zekerheid, nog even bij!!!

Voor de Kerst stuur ik jullie nog even een update…Een hele fijne week!!!

Heel veel liefs, Heidi

http://yocolivead6.procit.com/acties/heidiwittenberg-oldenburger/heidi-wittenberg-oldenburger/actie.aspx

Een beetje kwakkelen, maar met geweldig nieuws en daarna weer gewoon…

Pfff, nou ik heb het wel hoor. Na zaterdag ben ik gegrepen door het heerlijke buikgriepvirus. Dikke misselijkheid, buikpijn, diarree en vreselijk moe. Lekker dan. Daar ging mijn 10 kilometer. Wel aan begonnen hoor, kon me tenslotte niet laten kennen, maar het lijf zei na 2 rondjes dat het wel genoeg was. Ik stond op het randje van overgeven en geloof me, zo snel had ik nu ook weer niet gelopen hoor. (je ziet op tv wel eens dat hardlopers na een hele zware inspanning moeten overgeven van de inspanning) Bij mij dus niet door de inspanning, maar buikgriep. Even bij John in de auto, John gaat nog even trainen en ik was van plan om terug naar huis te lopen. Maar eenmaal in de rijdende auto wordt de misselijkheid alleen maar erger. We staan gelukkig weer stil en ik blijf even rustig, met mijn ogen dicht, zitten. Paar keer diep zuchten, dan zakt het wel af, niet dus, John brengt me met de auto naar huis. Thuisgekomen, doe ik meteen de gordijnen in de slaapkamer dicht, dikke pyjama aan en extra deken op bed, slapen. John komt rond 12 uur weer thuis en ik word wakker. Verplaats me van ons bed naar de bank en ga daar weer even liggen. Verticaal is heel vervelend. Liggen op de bank, wat tv kijken, af en toe weg soezen en ’s avonds op tijd naar bed.

Maandag een nieuwe week en nog niet beter. Lekker rommelende buik, maar niet meer zo heel misselijk. Heel rustig aan dus. Een geroosterd broodje eten en slappe thee. Vanuit bed, op de bank en rustig zitten en liggen. Het verticaal zijn gaat al weer wat beter, de misselijkheid is al bijna verdwenen. John neemt ’s avonds mijn favoriete comfort food mee. Nasi en witte rijst van Azië. John nog wat extra’s, maar ik houd het bij nasi, gemixt met witte rijst. Lekker, daar knap ik van op. Weer op tijd naar bed. Lekker slapen.

De volgende ochtend nog niet helemaal opgeknapt, maar ik heb een afspraak bij de schoonheidsspecialiste en kan/wil dat eigenlijk niet afzeggen. Dus op tijd uit bed, naar Marcella. Een heerlijke Sisley behandeling en na wat boodschappen te hebben gedaan weer naar huis. Ik hoopte dat ik vandaag weer even zou kunnen lopen, maar dat gaat hem nog niet worden. Rustig aan nog even en dat is wel wennen. Aan het eind van de middag nog even contact met Vincent, die mijn schema’s maakt. Afgesproken om het nog even rustig aan te doen en kijken wat ik kan lopen. Ik heb in overleg met Vincent contact opgenomen met Alex Bekkers, een doorgewinterde loper en Alpe d’HuZesser en hij heeft Vincent en mij even een beetje op weg geholpen met hoe mijn schema optimaal aangepast kan worden om zo goed mogelijk 3 x de Alpe op te lopen binnen de 135 minuten. Ik vind het vreselijk spannend, maar iedereen is er van overtuigd dat ik het kan J.

Ik heb ook nog een what’s app –je gekregen van Liesbeth, met het meest geweldige nieuws dat je maar kunt krijgen. De kanker is in complete remissie, geen cellen meer te vinden in haar beenmerg, hartstikke goed nieuws! Dit betekent namelijk dat de kanker niet meer actief is en Lies de goede kant op gaat. Ze is er nog niet, want ze slikt nog heel veel medicijnen en is nog steeds misselijk en beroerd, maar hopelijk hebben ze dat binnenkort onder controle, zodat we weer eens heerlijk uit eten kunnen gaan. Maar het begin is er, heerlijk! Woensdag nog niet helemaal opgeknapt.

Donderdag ben ik weer helemaal opgeknapt, lekker hoor. Eerst aan het werk en daarna nog even snel wat broodjes halen bij de HEMA. Ik sta keurig in de rij voor de kassa te wachten. Een oudere dame vraagt aan me: “Is u de volgende in de rij?” Waarop ik zeg: “Ja, ik ben hierna aan de beurt”. De oudere dame loopt naar de kassa gaat naast de mevrouw voor me staan en wil haar boodschap af rekenen. Mijn hemel, zo brutaal. Ik vind het helemaal niet erg als iemand die toch zeker 80 jaar is voor wil, omdat ze waarschijnlijk naar haar werk moet en de hele dag geen tijd meer heeft voor de boodschappen, maar om zo ongevraagd vooraan te gaan staan, hmmm. Het sop is de kool niet waard, maar de mevrouw van de kassa stak er een stokje voor. “Mevrouw u kunt niet zomaar vooraan gaan staan!” zegt ze en kijkt me vragend aan. “Ja, maar ik heb maar één ding om af te rekenen”, zegt de oudere dame. Nou dat gaat me toch echt wel iets te ver. Ik kwak mijn boodschappen op de balie en zeg: “als u het nu nog even netjes gevraagd had, dan had ik u zo voorgelaten, maar op deze manier”. De mevrouw achter de kassa begint te lachen. “Gelijk heb je en dan altijd klagen over de jeugd”. De oudere dame maakt nog even een opmerking dat de dames bij de kassa altijd zo snauwen tegen haar. Ik wens de mevrouw aan de kassa een hele fijne dag en ga lekker naar huis. Jeetje, ik ben nog verbaasd over zoveel brutaliteit. Maar ja brutalen hebben de halve wereld J. Ik loop lekker naar huis. Thuis even snel omkleden, kan ik voordat Albert komt nog even snel een rustig loopje doen. Wat een genot om weer buiten te lopen. Het is officieel, ik ben verslaafd aan het lopen geraakt. Mijn benen voelen echt geweldig en het loopt ook heerlijk. Maar ik zal niet overdrijven na mijn buikperikelen en na een half uurtje sta ik weer binnen. Omkleden en even alle gordijnen open doen. Zie ik aan de verkeerde kant van het gebouw Albert staan. De chauffeur heeft alles al uitgeladen en ik zie dat hij niet kan vinden waar hij heen moet. Ik doe het raam open en roep dat hij “deze kant” op moet. Hij gaat lopend over het trottoir met zijn hele kar vol boodschappen. Nou ja, dat kan natuurlijk ook. “Wat een prachtig huis heeft u en wat een mooi uitzicht” zegt hij wanneer hij binnen komt. Ik lach, ja dat kan ik nu eenmaal niet ontkennen. Je raakt er aan gewend, maar we hebben een heerlijk huis en een prachtig uitzicht J. Boodschappen even opbergen. Alvast wat voorraad voor Kerst en daarna lekker even een broodje eten en een theetje er bij. Verder hoef ik even niks. Dus lekker zitten, breiwerk er bij, serie kijken en luisteren naar de regen die tegen de ramen klettert. Heerlijk. Verwarming wat hoger gezet, dikke sloffen aan en genieten…

Vrijdag een rustdag. Ik word wakker met heel vies weer. Het regent, dus ik blijf lekker nog even binnen. Tegen één uur kleren aan en even naar Runnersworld, ik moet nog nieuwe hardloopschoenen hebben, maar die zijn waarschijnlijk niet op voorraad. En ja hoor, ze moeten besteld worden. Ik kan nog wel even toe op mijn “oudjes”. Ik krijg een belletje wanneer ze binnen zijn. Ondertussen is het prachtig weer geworden en speelt zelfs de gedachte om toch even een loopje te doen, door mijn hoofd. Maar laat ik niet te hard van stapel lopen en er even een dagje tussen laten zitten. Even rustig aan, niet te gek. Dus op de bank met een theetje, schaatsen kijken en niet al te veel verder.

Zaterdagochtend werden we om half 10 wakker, bijna verslapen J. John wilde om 10 uur namelijk graag spinnen. Dus ineens stress, snel kleren aan en op pad. Ik niet hoor, ik heb rustig aan gedaan. Even een theetje en heel rustig wakker worden en genieten van de ochtend. Rond half 12 was John weer thuis en zijn we even boodschappen wezen doen bij Deen. Het was me toch een partij druk in de stad, allemaal nog op zoek naar Sinterklaascadeautjes, neem ik aan. Thuis lekker een broodje gegeten en rond half 4 toch nog even de hardloopkleren aan voor een klein rondje. Samen met John vertrek ik en na 45 minuten ben ik weer thuis. John deed er nog een klein rondje bij, dus die kwam later thuis. ’s Avonds hadden we een keertje niets, maar we hebben heerlijk samen op de bank tv gekeken en op tijd gaan slapen.

Zondagmorgen ging de wekker om 9 uur. Tijd om er uit te gaan. John gaat eerst trainen en daarna spinnen. Ik wilde nog even een loopje op de loopband doen en dan daarna spinnen. Dus zo gezegd zo gedaan. Net voordat ik weg wil gaan krijg ik een sms’je van John dat hij zijn handdoeken vergeten is. Of ik er een paar voor hem mee wil nemen. Natuurlijk wil ik dat. Dus even twee extra handdoeken in mijn tas en ik ben weg. Fiets pakken uit de berging en naar de sportschool. Daar aangekomen zie ik dat het rustig is met fietsen. Misschien toch een boel mensen die nog Sinterklaas vieren. Ik kleed me om, mijn spullen in een kastje en op zoek naar een loopband. De 1^e waar ik op sta, daar doet het touchscreen het niet van, ik krijg na de taal Nederlands ingetoetst te hebben, een Portugese zin in beeld. Daarna wil ik mijn nummer intoetsen en waar ik een 1 in toets krijg ik een 6 in beeld. Hmmm, terug doet ie niet, stop ook niet. Ik ga naar boven, kijken of daar nog een loopband staat. Ja hoor, twee. De 1^e is een nieuw exemplaar, dat probeer ik aan de gang te krijgen, maar volgens mij is die nog niet aangesloten, dus gewoon op de band er naast en deze doet het gewoon. Hellingspercentage op 4% en lopen maar. De 1^e 20 minuten heel rustig aan en de laatste 10 minuten iets harder. Leuk en lekker, het gaat goed en voelt ook goed. Volgende week weer 2% er bij. Ik loop naar beneden en haal een kaartje voor het spinnen. In de kleedkamer even mijn spinningkleren aan doen en dan weer naar binnen. Nog even wachten voor de deur, want er is nog een beginnersles bezig. Om kwart voor kunnen we naar binnen voor een uurtje Sinterklaasspinnen. Heerlijk. Het is een lekkere les, wel zwaar na mijn loopje, maar het voelt goed. Na de les, lekker nog even naar mijn pa en ma om daar een theetje te drinken en daarna lekker zondagmiddag thuis vieren, benen omhoog, tv op schaatsen en daarna nog een heerlijk dom filmpje. Lekker hoor. Even mijn trainingsgegevens naar Vincent gestuurd, ben weer zo vreselijk benieuwd naar mijn nieuwe schema, ik heb er zin in. Een heerlijke week allemaal…Liefs, Heidi

Lieve allemaal, afgelopen week was een week met heel veel goed nieuws. Nou zulke weken daar houd ik natuurlijk heel erg van.

Maandagavond om 6 uur kreeg ik een sms’je van Liesbeth, dat haar bloedwaarden aan het stijgen waren, geweldig nieuws dus! Dinsdag even een bliksembezoek aan het VU, om even te kijken hoe het met Lies ging, we waren toch in Amsterdam. Ze voelde zich nog steeds beroerd, maar de artsen hadden al aangegeven dat het lichaam eigenlijk een week achter de bloedwaarden aanloopt. Dus nog even geduld a.u.b.. Margot, een lieve AD6er die ik via Twitter heb leren kennen, kent de situatie uit eigen omgeving en meldde me dat de misselijkheid waarschijnlijk komt van de slijmvliezen die allemaal stuk zijn. Maar dat dit absoluut goed komt. En Margot had gelijk, Lies gaat heel langzaam opknappende heen en zaterdag kreeg ik een sms’je dat de infuuspaal uit de kamer is verbannen en er nu alleen nog maar pillen geslikt hoeven te worden. Dat is op zich al een hele prestatie hoor, gezien de hoeveelheid die ze krijgt, dat kun je wel als een hele maaltijd rekenen! Omdat bij John en mij het verkoudheidsvirus rondwaart, zijn we zaterdag niet naar Liesbeth geweest. Helaas, maar we kunnen haar niet blootstellen aan onze virussen, dat is natuurlijk helemaal niet goed. Dus Lies kreeg te horen dat ze volgende week naar huis mag. Lekker thuis opknappen, wel 2x per week naar het VU, maar alles beter, dan daar te liggen J. Wat geweldig hè. Haar nieuwe leven kan beginnen.

Donderdagavond belde mijn vader. Mijn moeder was voor controle in het Westfries Gasthuis geweest en door de oncoloog genezen verklaard van haar kanker. Mijn vader en moeder van harte gefeliciteerd, ze hoeven niet meer op controle en dat is natuurlijk heerlijk. Kankervrij, geweldig. Dat vind ik nu heerlijk allemaal goed nieuws!

Na al het goede nieuws nog even over mezelf. De trainingen beginnen al aardig zijn vruchten af te werpen. Vincent mijn trainer is uitermate tevreden, ook heerlijk J. De afgelopen weken 4 x in de week gelopen en dat ging goed, hoewel ik de intervals nog steeds een hele verzoeking vind. Maar ja, dan denk ik aan Lies en alle mensen die ziek zijn en dan valt mijn inspanning, die een paar minuten zeer doet, eigenlijk best wel mee. Dus gewoon doorgaan en volhouden. De komende week een heel rustig weekje en dan komend weekend een test 10 kilometer. Ik moet zeggen dat ik daar niet naar uit kijk, maar ik ga het gewoon proberen en jullie horen natuurlijk hoe het gegaan is.

De komende week ga ik weer starten om geld op te halen. Dit blijft de grootste en belangrijkste uitdaging. Er wordt met het opgehaalde geld al heel veel goeds gedaan. Zoals het programma (samen)leven met kanker, sneldiagnose kanker in een aantal ziekenhuizen (de eerste ziekenhuizen doen dit al), kanker en voeding. Hier een link voor meer info: http://www.opgevenisgeenoptie.nl/over/geldbesteding.php

Alle kleine beetjes helpen, ik ben blij met iedere gedoneerde euro!!!

Op het moment dat ik dit schrijf is Liesbeth thuis, lekker bij haar gezin. Daar rustig opknappen en beter worden. Wat geweldig hè.

Lieve allemaal, ik ben zo blij dat jullie ons allemaal zoveel steunen, zo lief, we gaan er weer voor hoor, op 7 juni en jullie horen, natuurlijk nog van me.

Onderaan zet ik een aantal links van programma’s en filmpjes over Alpe d’HuZes die de afgelopen tijd op tv of internet te zien waren. Op RTL7 een stuk, waar ook Liesbeth even in te zien is! Heel veel liefs, Heidi

http://www.rtl.nl/xl/#/u/e73c27f9-fb52-3048-884c-e682f038c0e9/

http://www.youtube.com/watch?v=P3dPmuhhF-0

http://www.youtube.com/watch?v=t8_11zxREO0&feature=youtu.be

Trouwerij, familie en vrienden

Had even geen zin om te schrijven, niet weggeweest, maar toch weer terug. Afgelopen week weer aan het werk geweest.  Bij Cees en nog niet bij Etienne. Daar ga ik aanstaande vrijdag heen, maar dan is hij zelf op vakantie naar Italië. Leuk, hebben hij en Carola wel verdiend. Vrijdag zijn we op pad gegaan met Diandra en Anna, op weg naar Exloo. Ronald en Claudia trouwden, dus daar hadden we een feestje. Om 6 uur hier weg en Diandra en Anna thuis opgehaald. Caryl een dikke kus gegeven, want die moest werken zaterdag en wij op pad. Gezellig met Anna achter in de auto. Allerlei spelletjes gedaan en Anna leren Patiencen op de Ipad. Vond ze natuurlijk helemaal geweldig. Leuk hè. Bij de Mac bij Hoogeveen in de buurt even snel wat gegeten en daarna weer door. Om 20.15 uur waren we bij de Hunzebergen in Exloo. Even inchecken, omkleden, haren doen, opmaken en om 9 uur naar beneden. Even zoeken hoe we het beste naar de zaal kunnen komen, eerst binnendoor, later buitenom, maar we komen er en zijn de eersten. Iedereen even feliciteren. De ballon met geld even afgeven en even gezellig kletsen met iedereen. Daarna naar buiten voor een foto en daarna een stukje op een blaadje schrijven. Nog even met de hele familie op de foto, want dat is natuurlijk altijd leuk! Binnen een heerlijk aperitief, cava met een frambozensmaakje, lekker hoor. We gaan met z’n allen even aan een tafel zitten en heel langzaam druppelen alle gasten binnen. Gezellige muziek, lekker dansen, het is leuk. Rond half 12 krijgt Anna het te kwaad, dat was al veel eerder het geval, maar toen gingen ze pas naar boven. Wij na een uurtje ook naar boven, heerlijk slapen.

Zaterdag zijn we al vroeg wakker. Ik wilde graag nog even hardlopen voor het ontbijt en zo gezegd zo gedaan. Samen met John door de bossen in Drenthe. Het ging erg goed. Ik liep lekker en we hebben gezellig met z’n tweetjes lopen kletsen. Leuk weer eens met z’n tweeën lopen. Om 8.15 uur zijn we weer binnen. We lopen even naar het zwembad om te kijken of Diandra en Anna er al zijn en ja hoor. John gaat gewoon zwemmen in zijn loopshort. Ik haal even een bikini, een zwembroek voor John en twee handdoeken op. Gezellig even met z’n 4tjes zwemmen. Nou ja zwemmen, meer poedelen natuurlijk. Even gooien met Anna, daarna nog even in het bubbelbad en lekker naar boven. Omkleden voor het ontbijt. We zitten met z’n allen aan een lange tafel. Gezellig, maar wel een beetje krapjes. Ik had wel graag met z’n 6en bij elkaar willen zitten, maar ja nu zitten we met z’n allen op een rijtje. Lekker een broodje eten, eitje erbij, een roggebroodje, cracker en later nog een broodje. Zo kunnen we er even tegenaan, tot de lunch J. Rond 11 uur komt iedereen in beweging, want de kamers moeten leeggemaakt worden en we moeten uitchecken. Dus dat gaan we maar snel even doen. Pa en ma gaan alvast naar Oma en wij komen wat later. Even uitchecken en alle familie gedag zeggen. We gaan op pad, even naar Oma in Coevorden. Daar zijn we natuurlijk zo, binnen een half uurtje. Bij oma moeten we natuurlijk nog een gebakje eten en Anna haar chippies. Na een paar kopjes thee en koffie gaan we er weer vandoor. Om half 4 staan we weer bij Diandra en Anna voor de deur. Even de bagage er uit en een dikke kus en knuffel. Wij gaan weer verder. Lekker thuis nog even zitten en om half 8 gaan we richting Heerhugowaard, naar Ferry en Guda. Wat is het daar weer gezellig. We kletsen en lachen wat af. Om twaalf uur breken we op, want John gaat morgen met Bernard nog een rondje fietsen, dus we kunnen niet te laat thuis komen. Thuis lekker naar bed en slapen.

Zondagmorgen is John er op tijd uit, hij moet om 9 uur bij Bernard zijn, dus op tijd op de fiets. Ik blijf nog even heerlijk liggen. Wat een genot. Om 10.15 uur sta ik buiten. Loopschoenen aan en luchtige kleding, want het is gewoon erg warm voor de tijd van het jaar, nu al 21 graden. Ik doe een duurloopje van 70 minuten en het gaat heerlijk. Terwijl ik loop bedenk ik welke bedrijven ik weer aan ga schrijven voor Alpe d’HuZes. Ik loop altijd langs zoveel bekende bedrijven, dus die ga ik benaderen. Van de week maar eens even een lijstje maken. Het is werkelijk te heerlijk weer om te omschrijven. Na 75 minuten ben ik weer thuis. Even andere kleding aan en uitpuffen. Rond 12.30 uur hoor ik geluid in de hal, John is weer thuis. Lekker hoor. Samen even een broodje eten, gezellig. De dagen vliegen voorbij hoor. Rond 5 uur komt Saf op visite. Hij heeft zijn vriendin Marly meegenomen. Die kennen wij nog niet, dus wij zijn benieuwd. Met z’n 4tjes gezellig een glaasje prosecco. Even wat kletsen en dan gaan we naar Ab, de Hoornse Kogge. Marly kwam daar schijnbaar ook altijd heel veel met haar ex-man, nou ja, dan heeft ze dat ook maar meteen gehad. José verwelkomt ons en we gaan lekker bij een tafeltje aan het raam zitten. Het is restaurantweek, dus één standaardmenu. Lekker. Ik ga even Ab gedag zeggen, gezellig. Is al weer lang geleden. We hebben een gezellige avond, lachen en kletsen wat af. Voor we het weten is het laat. Om half 11 gaan we weer lekker naar huis. Ab heeft nog even gezellig bij ons gezeten. Marly heeft nog verteld over haar eerste ontmoeting met Esther en Geneviève. Nou dat was natuurlijk geen aangename. Eigenlijk niet leuk om te horen, maar ja, wij spreken Esther natuurlijk ook al heel lang niet meer. Thuis nemen we afscheid van Saf en Marly en wij heerlijk naar huis en slapen. Voordat we slapen krijg ik nog een sms’je van Saf. Hij is zo blij dat wij 3tjes gewoon lekker onszelf blijven, altijd humor houden en wie daar niet bij past moet maar oprotten, zo schreef hij het. Ik heb me slap gelachen. Wat een schatje hè. Lekker slapen en zo is er weer een week voorbij. Heel veel liefs, Heidi

Weer thuis en alles weer gewoon...

Jeetje wat was het heerlijk om 3 weken vakantie te hebben. Wat hebben we genoten. Eerst de heerlijke tien dagen in de Alpen, daarna in de Vaucluse en als kers op de taart nog even in Spa. Woensdag via Eindhoven naar huis gereden. Wat lekker om weer thuis te zijn. Nu nog een heleboel werk te doen. Alles uitpakken, wassen, drogen en weer in de kast. Kadootjes bij elkaar zoeken en alles weer op zijn plek zetten. Niet al te laat naar bed. Heerlijk weer in ons eigen bedje. Donderdag zijn we toch weer op tijd wakker. Theetje maken, koffietje. John gaat naar Humphrey om zijn rug na te laten kijken  en daarna doen we samen wat boodschappen,  want we hebben niet veel meer in huis. Even de stad in met z’n tweetjes. Eerst bij Cees langs om even gedag te zeggen en een fles La Marotte af te geven. Daarna bij Karin langs, gedag zeggen en meteen weer verder. Langs Ruttenberg om een afspraak te maken voor John om zijn lenzen te controleren en meteen een nieuwe bril uit te zoeken, dat wordt de 8^e. Daarna lopen we naar Deen, daar wat vleeswaren, yoghurt, melk, groente, fruit etc. halen. Zo de koelkast is weer gevuld. Ik heb wat tartaartjes uit de vriezer gehaald, die eten we vanavond met gebakken uien. Daarna even langs Diandra en Caryl. Pa en ma eten daar, dus die kunnen we dan ook meteen zien en kunnen we de souvenirs geven. Ze zitten nog met z’n allen te eten. Iedereen even weer gedag zeggen. Anna is blij ons weer te zien. Wat wordt ze groot! Lekker even aan tafel zitten en bijkletsen. Ondertussen even de kadootjes uitdelen en verhalen vertellen. Volgende week gaan we met z’n allen naar Drenthe, voor de trouwerij van Ronald en Claudia, ook weer gezellig. Na ons bezoek aan de familie even langs Lies en Bernard. Even kijken hoe het met ze gaat en alle verhalen vertellen en de kadootjes geven. Wat is het weer gezellig. We kletsen wat af en voor we het weten is het gewoon half 12! Veels te laat natuurlijk, maar het was weer erg leuk. We gaan lekker naar bed. Heerlijk. Zaterdagavond op tijd richting Nijkerk, Hof van Holland voor het feest van Kloosterboer. Was erg gezellig en gelukkig niet zo heel laat afgelopen, dus we waren om half 1 thuis. Zondag was het prachtig weer, dus ik heb heerlijk gelopen en John heeft nog even met Bernard gefietst. Zo lang het kan nog genieten van het mooie weer, want voor je het weet kan het afgelopen zijn. Zondagavond op tijd naar bed, want er begint een nieuwe werkweek. Het was heerlijk de afgelopen 3 weken. Volgend jaar weer!!! Heel veel liefs, Heidi

Ven2 4Cancer, 16 september 2011

Jullie zullen het niet geloven, maar onze dag begon met een telefoontje van Liesbeth. Om John een succesvolle dag te wensen! Wat een goed begin van de dag en wat lief! We waren, natuurlijk al wakker en zijn er ook meteen uit gegaan. Hup kleren aan. John eerst scheren, daarna alle bekende rituelen. Ik maak even twee broodjes klaar, kan hij die rustig opeten. Verder even mijn telefoon in de rugzak, water mee, geld mee, wat te eten mee, maar daar zal niet veel van komen. Ik ken mezelf. Om vijf uur vertrekken we. Het is stil op straat, waar het normaal gonst van de activiteiten is het nu heerlijk rustig. We zijn er dan natuurlijk ook zo. De auto zo neerzetten dat ik meteen weg kan rijden. Het is ook hier nog uitgestorven, terwijl iedereen over een half uur aan de start moet staan. John haalt zijn fiets van het rek en pompt de banden even op. Pfff, ik krijg al de zenuwen, ben blij dat ik vandaag niet hoef! Rond 10 over 5 zien we al een hele stroom auto's aan komen rijden. Dat gaat goed. We geven elkaar een dikke kus en ik wens joh. Heel veel suc6. Daarna rijd ik weg. Spannend om zo in het pikkedonker zo'n berg op te rijden. Maar nu is het nog lekker rustig. Ik rijd een straatje in en ik zie dat meteen al verkeerd gereden ben, lekker mutserig. Er zit een auto achter me, dus die eerst maar even doorlaten en dan keren. Als ik het straatje uit rijd zie ik de borden naar Le mt Ventoux. Volgen dus en het gaat al meteen aardig steil omhoog. En echt helemaal donker he, geen straaltje verlichting. Maar dat is ook wel weer mooi, want het lijkt net of ik op een heel breed bospad in Drenthe rijd. Gaat wel omhoog, maar dat heb je in het donker helemaal niet in de gaten. Ik rijd in een rustig gangetje omhoog, het is tenslotte toch 21kilometer. Er staan stenen zuiltjes langs de kant van de weg, waar je kunt zien hoe hoog je zit en hoeveel kilometer het nog is. Het is echt een prachtig glooiende weg. Alleen de druk af en toe op mijn oren verraadt hoe hoog ik zit. Na zo'n 15 kilometer wordt de weg wat smaller, geen middenstreep meer en af en toe een haarspeldbocht. Opeens zie voor me een ree over de weg schieten, wat prachtig! Ik rijd met een grote smile op mijn gezicht weer verder en voor ik weet zie ik de toren die boven op de Mont Ventoux staat. Ik rijd even helemaal naar boven en het is echt oorverdovend stil hier, niet te geloven. Ik parkeer de auto op de afgesproken plek, plek zat, tenslotte! Even alvast een stukje typen en rond kwart over arriveren de eerste auto's. Niet veel hoor, twee maar, maar ik ben in ieder geval niet meer alleen. De auto staat zo dat ik kan genieten van de opkomende zon. Dat zal een boeiend schouwspel worden. Ik heb nog geprobeerd om foto's te maken van het uitzicht naar beneden, alle lichtjes van de stadjes beneden, maar dat is niet gelukt. Dat houd ik dan maar in gedachten. Om half 7 komen er een heleboel motards langs rijden en daarna is het weer stil. Om half 8 komt de 1ste fietser door, dan een hele tijd niets en dan volgen ze elkaar snel op. Ik sta in een bocht te klappen. John komt op mijn horloge op 2 uur 14 binnen, maar ze zijn 5minuten later gestart, dus 2 uur 9. Dat is hartstikke goed. Hij komt weer terug fietsen en even wat eten, drinken en droge kleding aan. Daarna weer naar beneden. Ik krijg als ik terug loop van het monument van Tom Simpson, krijg ik een sms'je. 9.24 uur, John is gestart voor zijn 2e. Goed hoor. Ik loop weer even naar boven en daar kom ik Irene tegen. Die is in 3 uur binnen gekomen. Ook hartstikke goed. Ik koop nog even wat souvenirs en leg die, samen met mijn kleren, in de auto. Zo dat ben ik ook weer kwijt. Ik sta nu aan de andere kant van de berg en de eersten komen al weer binnen, voor de tweede keer dus. Knap hoor. Ik blijf langs de kant staan en klap voor alle Ven2-ers, wat hebben ze het zwaar. Ondertussen zijn er ook een heleboel mannen en vrouwen van het vreemdelingenlegioen binnen gekomen. Die worden allemaal op de foto gezet en gaan dan weer retour naar Bédoin. Ik loop af en toe wat heen en weer, want het begint al aardig warm te worden op de berg. Ondertussen is het ook al half 12, dus John zou zo aan moeten komen. En ja hoor, om 11.45 uur komt hij er aan fietsen, met een andere fietser in zijn wiel. Ik vraag hoe het gaat en maak wat foto’s en ren even mee naar boven, nou ja even…pfff, dat is best zwaar. Maar niet zeuren, twee keer de Mont Ventoux op fietsen is ook zwaar. Boven, hijgend en wel. Even een beetje bijkomen. John heeft wel weer last van zijn rug, dus eerst even naar de auto droge kleren aan en wat drinken en eten. Alle vieze kleding weer in een tas, één shirt nog even laten drogen. Daarna lopen we samen even naar het terras, waar ik eerder thee gedronken heb en daar eten we wat. John heeft besloten geen derde keer meer te gaan, dus we eten allebei pasta en drinken wat. Op het terras zitten twee Nederlandse stellen en die vragen over Ven2 4Cancer, wij leggen uit wat het is en zo komen we aan de praat over fietsen, sporten, reizen etc. heel erg leuk. Ze vinden het geweldig dat John hem vandaag 2 keer is opgefietst en ook dat het onderweg wel heel erg druk is, met fietsers, auto’s, campers en motoren. Iedereen schijnt het streven te hebben om boven op de top te komen. Er loopt ook een weggetje onder de top door, maar iedereen wil boven door, zelfs autobussen. Het is eigenlijk een wonder dat het allemaal goed gaat. Na het eten lopen we nog even terug naar de auto. John wil nog even naar het monument van Tom Simpson om een foto te maken van hem en de hartjesketting van Lies. We hebben net een berichtje gekregen dat Liesbeth vandaag naar huis mag, wat een geweldig nieuws. Er volgt nog een traject, maar voor nu mag ze lekker weer naar huis. John en ik lopen even naar het monument. Onderweg moedigen wij de deelnemers aan en bij het monument even wat foto’s nemen. Hierna lopen we weer terug. De mensen die nu boven komen zitten echt stuk hoor, dus we moedigen ze hard aan, nog een heel klein stukje, dan ben je boven! Er staat een fotograaf in de bocht en die maakt van ons een foto, terwijl we naar boven lopen. John vertelt, dat dit stuk ook zo’n 9% stijging heeft. Oké, ja ik dacht het wel, maar wist het natuurlijk niet zeker. We lopen de gewone weg af, heen zijn we een looppad naar beneden gegaan. Even nog boven kijken en daar zien we Jeroen en Brigitte staan. Zij zijn net weer binnen en zij gaan zo naar beneden voor een derde keer. Jeroen rijdt in een shirt voor Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, die een aantal dagen geleden is overleden aan kanker. We wensen ze heel veel suc6. Zij vertrekken en wij blijven nog even staan kijken. We besluiten naar beneden te gaan, kan John (en ik ook natuurlijk J) nog even een tukkie doen en wat bijkomen, voor het eten. Zo gezegd zo gedaan, we rijden rustig naar beneden, als de fiets weer op de auto zit en alle spullen zijn ingeladen en moedigen onderweg de fietsers nog aan door onze duim op te steken. Wat hebben ze het zwaar, maar wat een prestatie! Rond 5 uur zijn we terug in het hotel, even douchen en een tukkie. Heerlijk. Om 6 uur al weer wakker, John heeft honger, dus ik maak voor hem nog even twee broodjes met boter en zout. Om half 8 weer eten, salade met ham, kaas en peer, vis met tagliatelle en een speculaascrème toe. Om half 10 vallen onze luiken bijna dicht en gaan we lekker naar bed. Wat een mooi evenement en wat weer een avontuur. Heerlijk!!! Heel veel liefs, Heidi

14 september Reisdag

Vanmorgen op tijd wakker. Er moet ingepakt worden. De koffers staan al klaar, maar alles moet natuurlijk nog in de auto en het huis moet, op zijn Belgisch, nog even gekuist worden. Dus hup, bed uit en aan de gang. John zorgt er voor dat alles in de auto komt en ik ga als een razende roelant even aan de schoonmaak. De badkamer even nadrogen, het bed afhalen, vuilniszak er uit, even de vloer zuigen en dan dweilen, toiletten schoonmaken. Alles uit de koelkast in de tas en de andere houdbare etenswaren in het krat. Zo computer even afsluiten, nou ja even, 13 updates, nou da’s weer lekker. Even wachten dus, maar ja de computer past altijd overal tussen. Om kwart voor 9 staat alles in de auto. Fietsen er op en klaar. Wij er bij, gaan. Bij het ontbijt zijn best nog wel een boel mensen, dat valt nog mee. De mensen uit Assen en de meiden van gisteren zitten er al. Ook de hele gezellige meneer is er, maar hij zit gelukkig twee plaatsen verderop. Thee, koffie, broodje, eitje en klaar. Ik raak in gesprek met de mevrouw in Assen, die vertelt dat ze een burn-out heeft en dus heel rustig moet fietsen en wandelen. Nou dat valt in deze omgeving natuurlijk niet mee. Ze heeft een hele goede baan gehad als financieel adviseur, maar trok het gewoon niet meer. Nu opgezegd en ze gaat wel zien wat er gaat gebeuren. In Januari gaan ze met z’n tweetjes 10 weken fietsen in Thailand, dus dan moet ze wel weer een beetje belastbaar zijn. Zij en haar man zijn klaar met eten en gaan even buiten koffie drinken. Wij eten nog even door. Als we klaar zijn betalen we onze drankjes van de afgelopen 10 dagen. Iedereen even een hand geven en op pad. Nog een zwaai naar de mensen uit Assen en de meiden, daaaag Allemont, tot juni volgend jaar. We gaan via Vizille naar Sisteron. Vanaf Vizille is het dik mistig. We rijden echt van prachtig mooi weer naar regenachtig en mistig. Maar dat duurt niet al te lang, na 80km is de lucht weer strakblauw en loopt de temperatuur gestaag op van 18 naar 27,5 graad. Het is hier een stuk warmer. We nemen nog even een picknick/plaspauze voordat we op de plaats van bestemming zijn. Theetje, espresso, een stuk brood met kipfilet. Lekker hoor, we worden alleen geplaagd door een overvriendelijke wesp. Hij kruipt in het zakje met kaas en wil het liefst onze kipfilet opeten. Snel eten we alle op en na een plas gaan we verder. Wat een prachtig landschap. Overal druivenranken, heel veel olijvenbomen, perziken etc. Prachtig. Hele velden met lavendel, maar die zijn al geoogst, de druiven nog niet. Om half 2 staan we bij Villa Elaia voor de deur, maar ze gaan pas om 3 uur open. Dus…toch maar aanbellen en nee, de kamers zijn nog niet klaar en we mogen wel de koffers neerzetten (maar we zien daar toch maar van af, want dan staat de hele receptie vol J). Dus we gaan weer op pad, de Mont Ventoux op, natuurlijk. Eerst naar Malaucène, maar daar is het markt, dus daar kunnen we niet doorheen. Dus we rijden door naar Bédoin. Dan eerst maar via de andere kant “de Kale Berg” op. Een prachtige beklimming, maar mijn hemel, wat is dit lang!!! Niet te geloven en af en toe hele steile stukken. Maar wel heel mooi, door het bos, en aan het einde helemaal kaal, nou niet echt kaal, maar allemaal hele kleine brokken rots. 6 kilometer onder de top is een restaurant, daar gaan we even zitten. Ik een Cola Zero, John koffie en eindelijk…een crèpe met nutella. Wat een drukte hier, net een mierenhoop, overal zie je fietsers en alles loopt, fietst, rijdt door elkaar. Hier komen nl. de afdaling vanuit Malaucène en Sault en de beklimming vanuit Bédoin, dus bij elkaar. Na het drinken en eten, stijgen we door naar de top, langs het monument voor Tom Simpson, allemaal bidons, briefjes en dergelijke liggen en staan daar, daar ga ik vrijdag even naar toe lopen, ik heb dan toch voldoende tijd. Verderop is het een chaos met auto’s, dus we rijden maar meteen door naar Malaucène. Prachtige afdaling, dus een heftige beklimming, heel erg mooi. Wat een prachtige vergezichten, echt heel erg mooi. In Malaucène kijken we of we het Ven2 4Cancer dorp zien, maar we weten eigenlijk niet precies waar het is, dus we rijden door naar Villa Elaia, kijken of we nu wel welkom zijn. En ja hoor, we mogen naar binnen. Krijgen uitgebreide uitleg van de heer des huizes. Daarna zetten we even al onze bagage binnen, ik ruim even de kast in en daarna lopen we nog even naar het dorpje. Een prachtige wandeling, je waant je op het platteland, 50 jaar terug. We lopen tussen de wijnranken, die nog vol hangen met rode druiven en alle mooie olijvenbomen. Aan de kant van de weg zie je ook gewoon rozemarijn en tijm staan, heerlijk hoor. Zo maar dit soort kruiden in de wegkant. We komen bij een doorgaande weg en aan de overkant is de kerk. Even hier naartoe, maar ja, helaas, de kerk is op slot. Het valt trouwens wel op dat hier overal bordjes van beveiliging staan. Chubb, is hier je beste vriend schijnbaar, dus er zal hier af en toe toch wel verkeerd volk rondlopen. Dat is nu weer een tegenvaller. In het dorpje wordt net een markt opgebouwd 4 kraampjes, eentje met heerlijke groenten en fruit, een andere met allerlei heerlijk zelfgemaakte jams en twee verrassingskraampjes, want die zijn nog niet open. We gaan even aan een tafeltje zitten bij een bar, die uit de eerste wereldoorlog lijkt te stammen. Prachtig. Hier eens even rustig alles met z’n tweetjes bekijken onder het genot van een pepsitje. Er komen allerlei mensen van divers pluimage voorbij. Leuk hoor, met van die grote zonnehoeden, van die hele oude vrouwtjes en ook een stel met een Alfa spider cabrio. Iedereen zegt de man van de bar waar wij zitten gedag. Eén van de caravans is ook open gegaan, maar ik kan net niet zien wat deze verkoopt. Een man en vrouw lopen op de bar af, ik herken haar meteen, Sonja Barend, John zegt: Dat moeten wel Nederlanders zijn. Ook zij begroeten de man van de bar, dus zij wonen hier ongetwijfeld in de buurt. Zodra ze buiten gehoorsafstand zijn, vertel ik John dat het Sonja Barend is. Oh ja, zegt hij, dat zie ik nu, die is oud geworden. Maar ja, wel lekker leven hoor hier, als God in Frankrijk J. We lopen nog even langs de kraam die net open is gegaan, daar verkopen ze dus vlees. Via de andere kant lopen we weer terug. Bergweggetje weer omhoog, leuk hoor. Bij het hotelletje weer naar binnen en op bed even een kleine picknick. Broodje met kaas en boter met zout. Heerlijk. Theetje er bij en een espresso, voor John. Om half 8 moeten we weer klaar zijn voor het diner, dus even omkleden, geen zin om te douchen, dus dat doen we lekker niet, lekker stinken aan tafel J. Morgen weer! Oh ja, bijna vergeten. Zijn we halverwege onze reisdag, krijg ik een what’s app van Lies, haar leuco’s zijn gestegen naar 0,4! Geweldig nieuws, ze moeten namelijk 1 zijn om naar huis te mogen. Wat een goed nieuws hè. Fantastisch. Om 5 voor half 8  naar het diner. Een leuk jurkje aan, omslagdoek mee, je weet maar nooit. We zitten op de binnenplaats van het hotel, heel idyllisch. Prachtige omgeving en je zou zo denken dat je op één of andere mooie trouwlocatie zit. Bijna alle gasten zitten al aan tafel. Wij bestellen een fles rode wijn, hier uit de streek, beter kan natuurlijk niet. Even proberen hoe die is, nou ik kan jullie vertellen, heel erg lekker en hij is nog biologisch ook! Als amuse krijgen we een soort quiche. Erg lekker, lekker pittig. Als voorgerecht duif met foie gras (voor John zonder foie gras) en daarna lam met boontjes, het is echt heerlijk!!! Als toetje een appeltaartje met custard en cocos. Nou deze mevrouw kan zeker koken, lekker hoor. We zitten met z’n tweetjes echt te genieten. Nog een koffie en thee na en dan is het helemaal goed. Om 10 uur gaan we naar onze kamer en lekker slapen. Wat zullen we heerlijk slapen na deze dag! Tot morgen, heel veel liefs, Heidi

Telegraph, Galibier en bij Jan en Claartje op visite

Op tijd wakker hoe is het mogelijk. Geen wekker gezet maar toch weer vroeg wakker. John zoekt even al zijn spullen bij elkaar en doet alles in een plastic bak. Bidons vullen. Ik kook even wat water voor eventueel thee of bouillon. Wat broodjes er bij, maar we gaan via Valloire, dus daar kunnen we ook gewoon even wat drinken en of eten. We rijden om half tien weg uit het hotel, na een heel rustig ontbijt. De drie groepen zijn al vertrokken, dus er zijn niet zo heel veel mensen meer over. Komen er vandaag waarschijnlijk wel weer nieuwe mensen aan. De rit naar st. Michel de Maurienne, aan de voet van de Telegraph, is een lange. Bij de Col de Croix de Fer doen we even een koppie en kan John nog even naar het toilet. Het is hier heel erg druk met auto's van wandelaars, die van hieruit een tocht maken. Na tien minuten gaan we weer verder, eerst richting St. Jean de Maurienne en daarna door naar St. Michel. Een prachtige rit, maar het duurt wel even. Om elf uur zijn we er. John kleedt zich om en ik wacht tot hij vertrekt. Dan rijd ik ook weg. Even een zwaai en daar ga ik, voor mijn eerste autorit in de bergen. Ik zit achter een fransman, die lekker doorrijdt, dus het gaat goed. Het is nog redelijk rustig. De kilometers vliegen met de auto voorbij, maar fietsend is het een ander verhaal hoor. Er zitten redelijk steile stukken tussen. Bij het paaltje met nog vijf kilometer te gaan zet ik de auto neer. Kan ik tussendoor even een foto maken en alvast een stukje schrijven op de Ipad, niet met tien vingers, want dat lukt niet op zo'n scherm. Ik heb mijn timer aangezet en die staat nu op 25minuten, ik ga even kijken en foto's maken! Pfff moet ik me nog haasten ook, want daar komt John al aan! Snel een paar leuke shots maken en ja hoor gelukt! Ik zie hem al weer verder rijden en ik pak alles weer bij elkaar en stap in de auto. Een heleboel motoren en auto's ineens, die maar even voorbij laten gaan. Dan wordt het een stuk rustiger en rijd ik ook weg. Verderop haal ik John in. Even een paar toeters en zwaaien. Tot zo! Ik rijd door naar Valloire, de Col de Telegraph. Ik parkeer de auto en loop even een stukje terug. Ik zie allemaal mensen voorbij komen die al een keertje heb gezien, iedereen groet weer, leuk hoor. De laatste zijn twee Nederlandse mannen, die in de laatste bocht nog even gestopt zijn, terwijl ze er bijna zijn. John zal er rond kwart over twaalf zijn, schat ik. En ja hoor, daar komt hij aan. Even foto uit de verte en daarna een paar shots van dichtbij. Ik wandel/ren even een stukje mee. Nou dat valt niet mee hè, op hoogte. We zitten hier namelijk op bijna 1600 meter, dus de lucht is hier al wat ijler. Op het terras even wat cola en een appeltaartje bestelt. Lekker even samen zitten, gezellig. Daarna nog even plassen en weer op pad. In het toilet kom ik nog een van de twee Nederlanders tegen, hij heeft problemen met zijn derailleur of John technisch is. Ik zeg dat hij het maar aan John moet vragen en zo gezegd zo gedaan. John loopt even met hem mee, maar het is hetzelfde probleem als Saf had in juni. Moet je toch echt ff naar de fietsenmaker. Het begint al wat bewolkt te raken, tijd om te gaan. Het is bijna één uur, nog 18 kilometer klimmen. Ik rijd ook weg, een tijdje achter een Nederlandse camper, maar die gaat in Valloire aan de kant. Ik kar door tot ik een prachtig uitzicht over het dal heb. Ik maak meteen een paar prachtige plaatjes. Mooi hoor, maar de steile stukken komen nog. Waar ik nu sta is het een stuk kouder, even een vestje aantrekken. Dan zijn de wolken weer weg en is het lekker warm. De twee Nederlandse mannen zijn ook weer voorbij gekomen. Moet nu wel even goed opletten, want John heeft nu zijn Alpe D’Huzes shirt aan en geen HaDeOo shirt, dat valt altijd zo lekker op met het rood, wit, blauw. Je moet altijd zo goed opletten, anders mis je het mooiste fotomomentje! En ja hoor, daar in de verte komt hij aan. Het is even turen, maar het is hem. Hij ziet er nog goed uit, nog 7 kilometer. Ik rijd weer verder even achter John blijven hangen, het is hier echt steil. Gelukkig al wat minder vieze stink motoren, jeetje wat scheuren die hier over de weg. Niet normaal. Het is hier wel prachtig hoor, wat een uitzichten. Ik moet door een tunneltje om bij het hoogste punt van de col te komen, dus eerst even wachten voor het verkeerslicht en daarna verder. Net geasfalteerd, prachtig, dikke wind en wat een mooi gezicht. De besneeuwde toppen op de achtergrond, heel erg mooi! En geen wolkje meer te bekennen. Even kijken of John er aan komt, eventjes wachten nog. En nu stroomt het hier weer vol met motoren, echt niet normaal, het lijkt de autoroute van de motoren hier wel. Ik realiseer me ineens dat ik wel eens aan de verkeerde kant kan staan, dus ff switchen. Aan deze kant staan dus een heleboel mensen. Aanmoedigers en fietsers. Leuk hoor, je kijkt uit op het restaurantje dat op de Galibier staat. Bij het hoogste punt op de Col is eigenlijk helemaal niets. Alleen een heleboel auto's, motoren, mensen en fietsen. Heel in de verte zie ik John aankomen, goed hoor. Mooi rustig tempo, gelijkmatige tred. Ziet er nog goed uit. Niet zo stuk als ik bij een boel andere fietsers zie. Maar het waait wel heel hard en volgens mij hebben ze hier dik wind tegen. Nog even een laatste stuk dus dat tegenvalt, qua zwaarte. John slaat linksaf de laatste paar honderd meter op. Nog een paar haarspeldbochten en hij is boven. Op een gegeven moment verdwijnt hij achter de berg om even later, op de weg naar de top weer tevoorschijn te komen. Gelukkig daar is hij! Nog een paar mooie plaatjes schieten en Hij is echt boven. Even uitpuffen, want het laatste stuk was erg zwaar. Ik houd even zijn fiets vast en we lopen samen naar de auto. John even snel droge kleren aantrekken want het waait hier boven flink. Even nog een foto met het bord van de Galibier er op, fiets op de auto en we gaan weer naar beneden. Wat een vervelend lang stuk is het nog zeg. Echt niet leuk. Gelukkig al een stuk minder motoren, maar het is gewoon druk. We gaan via de Col de Lauteret, naar de weg richting Mizoën. Van daaruit rechtstreeks naar huize Oli. Thuis meteen even koken, John heeft trek en ikzelf eigenlijk ook. Even een omelet bakken en voor mezelf nog een broodje. John gaat even rustig zitten. Even de gegevens van de Polar inlezen en klaar. Weer 1800 hoogtemeters in de benen. Lekker hoor, goede voorbereiding voor de Ven2 4Cancer. Na het eten even alles afwassen en opruimen en John haalt de auto leeg. Daarna nog een rustig zitten. Rond 6 uur lekker even douchen en klaarmaken voor het diner, wat zullen we dit keer eten? (of zullen we weer beginnen met het menu van vorige week, want de week is nu vol :-)). We zullen het wel merken. Na het diner gezellig even naar Jan en Claartje. Het eten was inderdaad hetzelfde als dat van vorige week. En na het hoofdgereicht zijn we naar Jan en Claartje gereden. Het was weer erg gezellig om ze te spreken en de volgende Alpe d’HuZes kunnen we lekker weer bij hen verblijven. Om half 12 zijn we thuis. Moe, maar voldaan in bed…Lekker slapen…Tot de volgende mail. Heel veel liefs, Heidi

Inschrijven Alpe d'HuZes 2012 en BBQ

Vanmorgen was ik al om half 5 wakker. Vandaag start de inschrijving voor Alpe d’HuZes 2012. Gek, maar toch een beetje gespannen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, want we kunnen gewoon inschrijven, maar ja, toch. Ik heb heerlijk geslapen, voel me gelukkig al een heel stuk beter, maar nog steeds lekker snufferig en flink niezen. Om 8 uur zit ik voor mijn computerscherm. Geen mailtje van AD6. Dan maar even op de inschrijfmodule kijken en ja hoor, die is open. Dus snel inschrijven. Team HaDeOo. Ik vul al mijn gegevens in en stuur het op. Ik krijg meteen een mailtje retour, dat ons team ingeschreven staat. Meteen even de overige teamleden invullen. Hebben we dat meteen maar gedaan. Klaar. Even kijken of er nog leuke mail is en het blog van Lies lezen en dan aankleden en op pad. We gaan weer wandelend naar het ontbijt. Lekker hoor, het is al aardig warm aan het worden, de zon zit nog achter de bergen, maar je kunt voelen dat het een warme dag gaat worden. Heerlijk. Wat een lekker weer hebben we. Vandaag doe ik ook nog even niets. John gaat ook niet fietsen, want hij heeft twee grote pukkels op zijn zitbotjes, om het zo maar even netjes te zeggen en dat gaat steeds meer irriteren. Dus vandaag een wandel/autodag. Bij het ontbijt is het werkelijk uitgestorven, bijna iedereen heeft al gegeten, dus iedereen is vroeg op pad. De Rabobank ploeg staat nog op punt van vertrekken. Geen idee wat zij vandaag gaan rijden. De 8 jongens, die het hoogste woord hebben, gaan de Sarenne doen. Om kwart over negen is iedereen vertrokken. Ik sms even naar Lies of we straks even zullen skypen, meestal gaan we op zaterdagmorgen op bezoek, dan nu maar via de skype. Gisteravond nog even gekeken of het werkt op mijn computer, want dat heb ik nog nooit gedaan. Vanmorgen voor het ontbijt dit even bij John op zijn Ipad gezet en het uitgeprobeerd. En ja hoor, gelukt. Met beeld erbij, daar wordt je zo ’s morgens vroeg niet vrolijk van, maar ja niets aan te doen. Om half 10 lopen we weer terug naar Oli. Even langs het bakkertje, waar we een Flute en twee chocoladebroodjes meenemen. Wat een heerlijke taartjes heeft ook deze bakker weer staan zeg. Wat een genot voor het oog. (gelukkig ben ik verkouden, want anders zou je door de geur het water al in je mond hebben lopen!). Buiten is het is al een stuk warmer geworden, lekker hoor. Eerst even skypen met Lies en daarna gaan we via Villard-Reculas naar Alpe d’Huez, daar wat eten en dan zien we wel verder. Even de computer alvast online zetten. Computer op het tafeltje op het terras en kijken wanneer Lies tijd heeft. Om elf uur gaat de “telefoon”. Ik zie dat Lies belt, ik zet de computer op video en zie mezelf, maar Lies nog niet, maar ik hoor haar wel. En ja hoor, daar is ze. Dat is gek, zit je zoveel kilometers van elkaar vandaan en zie je elkaar op de computer. Het is toch wel anders dan dat je live bij elkaar zit te kletsen hoor. Wat ongemakkelijker, maar dat is wel snel weg. We kletsen natuurlijk weer over van alles en nog wat. Lies moet nog douchen. Meestal krijgt ze tijdens haar ontbijt handdoeken, maar dit keer zijn ze haar vergeten. Nou ja gelukkig hebben we nog geen geurcomputer, dus dat merken we niet. Na ruim een half uur kan Lies lekker gaan douchen en zeggen we elkaar gedag. Volgende keer maar weer live, hoewel, dat gaan we nog niet redden, want dan zitten we nog in Frankrijk. Dan toch nog maar een keertje Skypen. We trekken een korte broek aan, lekker luchtig shirtje en we gaan op pad. Via Villard-Reculas, dat werkelijk uitgestorven is, want alle winkeltjes zijn echt dicht, rijden we naar de Alpe. Hier komen we een heleboel van de Rabobank ploeg tegen. We rijden naar boven en parkeren de auto. Nog even de mooie fietskledingwinkel in en ik zie een leuke korte broek voor John. Daar ben ik al een tijdje naar op zoek, maar kon het op de één of andere manier niet vinden. Nu dus wel. Even passen dus en meteen aanhouden. Zijn andere korte broek is namelijk redelijk dik, en deze niet, dus aanhouden. We lopen even naar het terras, maar dat zit helemaal vol en omdat het bijna twaalf uur is gaan we even kijken bij een ander restaurantje. Hier is het heerlijk rustig, je kijkt alleen niet uit op alle fietsers die op Alpe aankomen. We drinken wat en ik bestel een pizza 5 fromages en John een pasta bolognese. Er zit een groep fietsers en 4 militairen te eten en het ziet er allemaal erg lekker uit. Het duurt niet lang of ons eten arriveert. Echt heerlijk! Wel genieten hoor. Er komen nog meer Fransen het terras op lopen en het lijkt of iedereen elkaar kent. Er zijn sowieso veel meer mensen in het dorp, want in het weekend komen er een heleboel mensen uit Grenoble, die hier een weekendhuis hebben, over. Gezellig druk dus. Na het eten gaan we weer op pad. Auto even bij de Casino parkeren, maar het is overal middagpauze, dus erg rustig. Even geld trekken en we lopen een rondje. Terug naar de Casino, tanken en weer terug naar Oli. In huis is het heerlijk koel. Het is 2 uur, dus we besluiten om even naar het terras aan het stuwmeer te lopen. Zo gezegd zo gedaan. Even wat water mee en we zijn weg. Het lijkt een hele klim, maar het valt uiteindelijk wel mee, het is zo’n twee kilometer, wel omhoog, maar lopend ben je toch altijd heel snel op hoogte. Bij het stuwmeer zijn een heleboel jongelui aan het fietsen op een soort “half pipe”. Zo’n helling, waar je skaters en fietsers op ziet stunten. Maar deze eindigt in het water van het stuwmeer, dat ijskoud is. Ze hebben dan ook dikke kleren aan. Wel een heel leuk gezicht. We gaan op het terras zitten en bestellen twee cola light. Ondertussen genieten we van het uitzicht, de bergen en het springen van de fietsers. Gaaf gezicht hoor. Als we onze drankjes op hebben gaan we weer op pad. Nog even kijken bij de fietsers en we lopen via een steil pad naar beneden en gaan nog even langs het hotel. John heeft daar een fietsblad zien liggen en wil dat nog even lezen, vanavond komt daar natuurlijk niets van, dus we gaan nu even langs. Weer even wat drinken, want zo’n 27 graden maakt wel dorstig. John leest zijn blaadje. Ik patience even op mijn telefoon. De Rabobank ploeg ligt in de stoelen en de jongens van de Sarenne hebben weer het hoogste woord. De klim was zeker toch niet zwaar genoeg J. Ik haal nog een drankje bij de bar en daarna lopen we weer naar Oli. Het is ondertussen al half 5 en ik moet John zijn haren nog even “knippen” met de tondeuse. Bij de apotheek nog even stoppen voor massageolie. Kan ik morgen John zijn benen even masseren na de beklimmingen van de Telegraph en de Galibier. Om 5 uur zijn we thuis. John zijn haren doen, ik mijn verhaal schrijven, daarna douchen en op pad. Er is vandaag een BBQ, dus niet te nette kleren aan, want dat stinkt altijd zo lekker in je kleren. Maar misschien eten we ook wel binnen hoor, geen idee. We gaan het wel beleven en jullie lezen het. Nou net terug, het is half 10. Heerlijk gegeten hoor. Allerlei salades, worstjes, hamburgers, kippenpoten, gepofte aardappelen en een ijsje toe. Lekker dus. Nu heerlijk rozig, dus zo lekker slapen. Morgen weer vroeg dag, want John gaat fietsen. Een hele lekkere avond…Veel liefs, Heidi

Vreselijk verkouden, rustig aan...

Nadat ik een hele nacht gespookt heb, door mijn verkoudheid, heeft John, om half 4 vannacht besloten om vandaag niet de Marmotte te fietsen. Ik kan hem niet begeleiden, want ik heb een aardige verhoging en ben echt beroerd. We slapen dus uit. Om half 9 gaan we er uit en ontbijten thuis. We hebben gisteren doorgegeven dat we niet komen ontbijten, dus ze houden geen rekening met ons. Maar we hebben heerlijke broodjes en beleg, dat komt wel goed. Even thee maken en we gaan samen even aan tafel zitten. Rond een uur of 10 is John klaar om op de fiets te gaan, hij gaat de Glandon en de Croix de Fer rijden. Kijken hoe het gaat en dan evt. afdalen om nog een keertje omhoog te fietsen. Ik voel me nog steeds beroerd, maar nog veel schuldiger, dat ik hem niet kan helpen bij zijn grote tocht. Nou ja, volgende keer beter hoor. We kijken even naar de mails, Facebook en twitter en zien dat vannacht Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, is overleden. Weer even een schrikmomentje. En vandaag is het een jaar geleden dat Bas Mulder is overleden. Zo zie je maar weer, dat je van iedere dag moet genieten, als is het de laatste en niet met mate, maar met volle teugen. Het brengt je weer even met beide benen op de grond. Dan maar verkouden. John krijgt nog even een mail van Bernard, die schrijft dat hij ook verkouden is geworden. Mag dus niet bij Lies. Via de intercom met elkaar kletsen, dat lijkt me ook wat. Ik ben een bevoorrecht mens, gezond en heb helemaal niets te klagen. De zon schijnt hier uitbundig, het ziet er echt prachtig uit. Wat een genot zeg, zo mooi hebben we het hier nog nooit gehad, maar we zijn hier ook nooit in september geweest, altijd in mei/juni. Om half 1 stuur ik een sms’je om te horen hoe het gaat. John is boven en zit aan een broodje met een bakkie koffie. Was weer geen meevaller. Het valt toch altijd weer tegen hoe zwaar het is om die bergen te bedwingen, vooral als je alleen rijdt. Als je met z’n tweetjes of meer bent, dan kun je nog even tegen elkaar aan teuten, maar alleen is maar alleen hè. Ik heb een heerlijk boek en sms even met Lies. Over ons bakkertje, over welke tocht John aan het rijden is en allerlei andere dingen. Gelukkig gaat het hartstikke goed met Liesbeth. De artsen hebben tegen haar gezegd, dat ze waarschijnlijk niet meer heel ziek gaat worden en ze vanaf nu dus opknappende heen zal gaan. Zodra haar waarden gaan stijgen, is ze weer aan de beterende hand en kan het vizier weer op huis gericht worden. (Nemen we haar volgende week gewoon mee terug naar huis J). John is rond 3 uur thuis. Even omkleden, ik zijn kleren wassen en meteen even aan de lijn, kan alles mooi nog even in de zon drogen. Even een theetje maken en een broodje. Samen even wat eten. Lekker hoor en gezellig. Daarna John lekker op het bedje in de schaduw, ik pak een stoel en ga nog even lezen. Wat een heerlijke rustdag. Om 6 uur weer douchen en klaar maken om naar het diner te gaan. We eten champignonsoep, schnitzel met friet en salade en appel/perentaart met slagroom. Het is vreselijk warm in de eetzaal en gelukkig zitten John en ik met z’n tweetjes lekker bij de bar. Daar zitten meestal de gasten die niet bij het hotel slapen, maar gewoon even wat willen eten. Hier is het gelukkig niet zo warm en ook gezellig. We bestellen nog een fles wijn, weer een andere. John drinkt eerst even een biertje, daar had hij zin in. Het eten gaat er weer met gemak in, maar ik bedank toch voor het toetje, dat gaat me veel te veel worden. En om John nou steeds met twee toetjes op te schepen, is ook zo wat. Nog even een koffie na, ik houd het bij de wijn. Lekker rozig, rijden we om half 10 weer richting Oli. Even twee paracetamolletjes oplossen en lekker slapen. Weer het einde van een heerlijke dag…Heel veel liefs, Heidi

De eerste 4 dagen...

Maandag een rustig dagje gedaan. Lekker langzaam wakker geworden. Op naar het ontbijt. We kregen dezelfde plek toegewezen als de avond er voor. Lekker aan het raam, mooi naar buiten kijken. Lekker een bakkie thee en John koffie. Jus d' Orange er bij. Een heerlijk stuk Franse Flute, mooie ham, beetje boter, heerlijk. Een goed begin van de dag. Het was druk tijdens het ontbijt. Veel mensen die op pad gingen, maar wij nog niet hoor. Na het ontbijt terug naar Huize Oli.

Even lekker tandenpoetsen en tassen in de auto, want we moeten natuurlijk nog even naar de Casino. We gaan via een alternatieve route. We doen eerst de klim naar Villard Reculas en door naar de Alpe. Daar kijken we nog even in de fietswinkel. Ik zie een heel leuk jasje, een Camelbak, maar niet voor op je rug, maar voor om je middel, die gaat ook mee. Tenslotte nog een lipstick, tegen de zon. Een ideaal smeersel, dus kan je niet genoeg van hebben. De mevrouw aan de kassa vraagt of we nu al weer terug zijn hier in de regio. Wat leuk dat ze ons herkent! Dit jaar is een druk jaar voor de ondernemers geweest, want normaliter gaan ze nog dicht tussen maart en mei, maar nu zijn ze gewoon open gebleven. Ook door Alpe d' HuZes en de Tour de France. Het echte winterseizoen begint weer in december en ze gaan de 20e september dicht.

We rijden door naar Bourg d'Oisans en parkeren de auto bij de Casino. Wat is het overal weer heerlijk rustig. Wat een genot. Komt nog bij dat op maandag heel veel winkels, bakkers etc. dicht zijn. Een taartje bij onze bakker zit er dus vandaag helaas niet in. Even kijken bij de andere bakker. Ja hoor, heerlijk volkoren brood en een Flute. Daarna teruggelopen naar de "winkelstraat" en daar even een koffie en een thee gedronken. Wel raar hoor om niet op je bekende stekkie te zitten. De mevrouw van de taartjeswinkel kwamen we nog wel even tegen met haar gezin en ze zeiden ons heel vriendelijk gedag.

We lopen terug naar de Casino. Even boodschappen halen. Wat kleine dingen voor in huis, want je vergeet toch altijd nog wel wat. Als we alles gevonden hebben, weer inpakken en naar Oli. Thuis alles even in de kastjes en koelkast en we drinken nog even wat. Ik stel voor om even een wandeling te maken naar Allemont. Eens even kijken hoe lang we er over doen. Even goede schoenen aan, ik doe mijn bergschoenen aan, John zijn gympen en we gaan op pad.

Vlak bij ons huis loopt een wandelroute richting Allemont, die nemen we. We lopen door een bos langs de rivier. Heel erg rustig en wat is het water prachtig helder! Een genot om hier te lopen. We lopen achter de campings en de huizen door. Aan het einde komen we bij de stuwdam, waar je kunt zien waar ze het water in- en uitlaten. Er staan ook borden met overstromingsgevaar, want het water komt met een snelheid van 2 kuub per seconde naar beneden. Wat een geweld zal dat zijn. Maar dat maken we niet mee, dus we lopen verder. We lopen bij ons hotel voorbij en besluiten even naar de kerk te lopen. Nou dat is nog wel een aardig padje. We gaan een heel klein straatje in en dat gaat steil omhoog. Puffend en hijgend komen we bij een weg aan en daar gaat het straatje over in een pad, minstens zo steil en weinig houvast. We klimmen gestaag verder en komen op een grote weg uit. Even uithijgen. Ze laten de wandelaars soms echt kaarsrecht omhoog lopen. We moeten even zoeken naar de route naar de kerk, maar vinden een paadje en een trap die voor bij de kerk uitkomt. De deur van de kerk staat op een klein kiertje. Even naar binnen dus, een kaarsje branden voor Lies. John gooit geld in de bus en ik steek een kaarsje aan, schrijf wat in het boek en neem een kaarsje mee voor Lies als aandenken. We lopen de kerk uit en komen langs een openbaar toilet. Wil het geval dat we allebei nodig moeten plassen. Ik ga wel eerst. Het is zo'n welbekend Frans hangtoilet, nou hoef je de bril in ieder geval ook niet schoon te maken. Terwijl ik net boven het gat hang hoor ik boven mijn hoofd een vervaarlijk rommelend geluid, de spoeling...Voor dat ik dat kan bedenken stroomt het hok vol met water en dat gaat echt over de hele vloer. Zo snel ik kan ben ik dus weg, maar geen tijd om mijn broek op te hijsen. Vreselijk lachend en proestend, zit ik in een soort tussenruimte en John komt even op het geluid af, polshoogte nemen. Ik kleed me weer aan en nog nalachend vertel ik wat er gebeurde. Hij dus ook even snel een plas. En gelukkig, bij John wordt er niet gespoeld :-) We lopen naar beneden. Even via een ander pad, want met gympen op zo'n paadje is naar boven lastig, maar naar beneden nog vervelender. Via de weg komen we weer op een ander pad uit en zo lopen we rustig naar beneden. In Allemont drinken we nog even wat bij de Brasserie aan de overkant van ons hotel " La Douce Montagne"  en we lopen via het pad waar we heen over gelopen zijn, weer terug.

In het huis nog even lekker zitten, wat drinken, douchen, omkleden en op pad, naar het diner. Het is een stuk rustiger in de eetzaal en we zitten naast een Belgisch echtpaar, die hadden we vanmorgen al gezien en de meneer heeft supergespierde benen. Ons diner begint met bloemkoolsoep, die erg lekker is, daarna zalm met tagliatelle en rucola en daarna een muffin met slagroom. De pasta is mij eigenlijk al teveel, maar smaakt erg lekker. De muffin eet ik een heel klein stukje van, maar is echt veel te veel. We hebben wel weer een lekker wijntje uitgezocht, dus wat we over hebben drinken we dinsdag weer op. Om half tien gaan we weer naar Oli. Ik ga me even afschminken en John kijkt nog even tv. Daarna heerlijk slapen. Wat een heerlijke eerste dag.

Dinsdagmorgen zijn we om 8 uur wakker. Nog lekker even blijven liggen, het was vannacht koud. Zodra we naar buiten stappen om naar het ontbijt te gaan, zien we dat de auto ook helemaal beslagen is, dus ik maak de ruiten even schoon met een trekkertje en de stoelverwarming kan aan. Het is maar 7 graden buiten. Bij het ontbijt is het druk. 2 groepen van 8 personen en de rest tweetjes. We zitten naast andere mensen, die hebben we gisteravond ook wel gezien, maar niet gesproken. Ook nu niet, want op het moment dat we gaan zitten, gaan de mannen op pad.
Na het ontbijt is de zon al aardig opgekomen. Wat een heerlijkheid, maar het is nog wel fris. We besluiten om rond half 11 te vertrekken. Dus rustig voorbereiden op de komende tocht. John heeft gisteren de fietsen al helemaal nagekeken en nieuwe buitenbanden op zijn fiets gedaan. De mijne rijdt weer als een zonnetje. Het is nog een beetje fris, maar allang al niet meer zo koud als vanmorgen.
We rijden door de voordorpjes van Bourg en komen bij de beklimming van de Ornon. John doet even zijn armstukken uit, ik fiets langzaam (harder kan ik niet hoor!) door. Pfff, ik was even vergeten hoe retezwaar dit is. En warm. Maar niet zeuren, er zijn ergere dingen in het leven. Vorige keer deed ik ruim 1,5 uur over de klim. Ik heb nu geen snelheidsweergave op mijn horloge, ik rijd alleen maar op mijn hartslag. In het begin is die nog heel erg hoog, maar na een 20 minuten stabiliseert zich dat en kan ik een beetje normaal ademen en wat lekkerder en comfortabeler rijden. Het is echt prachtig! Zo rustig en zulk mooi weer. We genieten van de mooie natuur en zien alle kleuren groen aan ons voorbij komen. We rijden via een brug naar de andere berg toe en daar wordt het ook wat steiler. Pfff, even een tandje kleiner. Even zuchten en dan gaat het weer. We komen door het laatste dorpje, dat Ornon heet (ze heten trouwens alle drie Ornon, voor de duidelijkheid J). Nu nog één bocht en dan het hele lange stuk naar de Col doornen. En een echt lang stuk is dat hoor. Na de plek waar vorige keer de paarden stonden en er nu niet één meer te bekennen is, rijden we het open stuk op, waar natuurlijk weer een dikke wind op kop waait. Nog even tanden op elkaar. En ja hoor, na een uur en een kwartier zie ik de banner van de tijdsregistratie. (je kunt hier in de buurt op bepaalde dagen je beklimming laten vast leggen via een tijdsregistratie). Daar achter staat het bord met Col d’Ornon. Ik wil weer graag een foto. De 1^e keer hebben we dat ook gedaan, de 2^e keer gewoon vergeten en nu dan toch maar weer een fotomomentje. We stoppen bij het eerste restaurantje, waar het de vorige keer afgeladen vol zat en nu zijn wij de enige twee gasten. Lekker op het terras boven, in de zon. Maar er waait en een harde wind en zodra John zijn koffie op heeft en ik het grootste deel van mijn Cola, gaan we afdalen.
Eerst even een jasje aan en weg zijn we. Dat gaat weer erg hard. En het is nog koud hoor. Gelukkig rijden we hele grote stukken in de zon, die ons lekker verwarmt, maar in de schaduw is het koud. Binnen 20 minuten zijn we weer beneden.
Ik geef John een dikke kus, ik ga naar Oli en John gaat nog even de Alpe op rijden, de bikkel. Ik steek over en heb dikke wind tegen. Even een lekkere versnelling er op en ik ben zo weer thuis. Daar snel droge kleren aan, de andere kleding even wassen en buiten aan de lijn hangen. Even een theetje maken, een matras voor het bedje pakken  en ik ga lekker buiten liggen lezen. Ik heb op onze nieuwe Ipad een aantal boeken gezet, dus dat is best lekker lezen. Rond kwart voor 3 begin ik een beetje trek te krijgen en besluit even een broodje te roosteren. Nog voordat mijn broodje klaar is hoor ik gerommel op het terras. Zou John al terug zijn? En ja hoor, hij is er al. Wat snel al. Ik zet meteen nog even de waterkoker aan en snijdt het brood. Ga ik zo lekker even wat broodjes maken. Eerst even zijn kleding wassen en ook aan de lijn, kan dat meteen drogen en is het weer schoon. Broodjes maken met Emmentaler, sla en gerookte ham en voor mij een broodje met geitenkaas. Heerlijk. Theetje er bij, wie doet ons wat. Na het broodje wordt het tijd voor een slaapje. John gaat even op het bed liggen, ik op een handdoek op het vlonder. Wel een beetje hard, dus eerst maar even mijn verhaal opschrijven, maar mijn ogen worden toch zwaar, dus toch even “lekker” liggen. Nou dat valt natuurlijk een beetje tegen, dus ik verhuis mijn lijf eventjes naar de slaapkamer, even een half uurtje op bed. Dan is het ook al genoeg. Er uit, lekker even wat drinken en de was van de lijn halen en opruimen. De zon begint al aardig te zakken, dus zal het ook al snel wat kouder worden.
Lekker even douchen, omkleden en naar het diner. Ben benieuwd wat we zo te eten krijgen. We rijden naar het dorp en het is nog lekker weer, dus we besluiten buiten ons aperitief te drinken. Ik alvast een glaasje wijn, uit onze bewaarde fles van gisteren en John een colaatje. We eten een salade Caprese, een kipspies met rijst en roomkwark met rabarber. Het zit bijna vol in de eetzaal, alleen onze Engelse gasten zijn er nog niet. 6 zijn er wel, maar er missen er nog twee. Die komen rond 9 uur binnen. Met een wit bekkie en totaal verkleumt. Ze hebben de Marmotte gefietst. 12 uur over gedaan en ze hebben afgezien. Daarna gaan ze meteen met z’n allen eten. Wij raken aan de praat met twee jongens die naast ons zitten. De voetbalwedstrijd tussen Nederland en Finland wordt door beide jongens via Teletekst op de laptop gevolgd. Zij zijn hier een weekje om te fietsen en voor het eerst in de Alpen. Ze hebben de Croix de Fer, de Galibier, de Alpe al beklommen. Woensdag is hun rustdag. John geeft nog wat leuke klimmetjes aan ze door. Eén van de jongens is twee jaar geleden begonnen met fietsen en ziet er ook al uit als een fietser. De andere heeft meer de praatjes van een fietser. Om 10 uur gaan we weer naar Oli. Lekker slapen. Morgen weer een heerlijk dagje.

Woensdagmorgen natuurlijk weer om 8 uur wakker. Het is niet zo koud als gisteren en iets meer bewolkt. John gaat zich scheren ik me even aankleden en mails bekijken. Er is niet veel, rustig. We rijden naar het hotel en zien dat de bakker dicht is. We wilden nog even brood halen voor vandaag. Nou dat gaat dus niet door. Naar binnen voor het ontbijt. De jongens van gisteravond liggen waarschijnlijk nog in hun bed en gelijk hebben ze op een rustdag. Verder is iedereen al klaar of zitten net nog te eten. De Engelsen zijn er ook, behalve de 2 die gisteren als laatste binnen kwamen. Maar na een kwartiertje komen ook zij binnen. Moe, dat kun je wel zien, maar wel voldaan J. Lekker een stuk Flute met kipfilet, abrikozenjam en een eitje, sinaasappelsap en melk. Een theetje er bij en het ontbijt is compleet. Na een half uurtje houden we het voor gezien. Eén groep gaat vandaag weg, dus 7 man minder, kijken wie er vanavond weer nieuw zijn.
We rijden even naar Bourg d’Oisans om brood te halen voor vandaag. De auto even wegzetten. Het is altijd druk met auto’s in het centrum, vandaar dat wij hem meestal bij de Casino neerzetten. Maar nu niet, nu op een parkeerterrein, dichterbij het centrumpje. We lopen naar de bakker in de winkelstraat. Een Flute en een baguette paysans, bruine baguette. Daarna lopen we weer terug naar de auto en het is nog maar 11,5 graad buiten.
We rijden naar Oli en John gaat zich alvast omkleden voor de reis naar La Bérarde. Doet me altijd aan Bernard denken, die heeft hem ook een keertje gefietst en het lijkt op zijn naam. Is een tochtje van zo’n 70km. Heen alles klimmen, terug lekker afdalen. Ik ga een loopje van 45minuten doen. Kan mijn lijf al weer voelen van dat stukje fietsen gisteren. Dus zo maar even wat vlak lopen.
Om half 11 gaat John op pad. Bepakt en bezakt, want er moeten toch nog wat extra spullen mee, voor het geval dat. Ik pak boven even de stofzuiger en slinger die even door het huis. Even de matjes buiten uitkloppen, het is hier echt stoffig. Daarna ga ik even een stukje hardlopen. Ik loop het pad, dat ik eergisteren met John heb gelopen. Pfff, zwaarder dan ik dacht, maar gewoon stug doorlopen. Bijna aan het einde zie ik een man met een hond lopen, maar even rustiger aan. De man laat zijn hond gaan liggen en ik loop voorbij, zeg de man gedag en bedank hem. De hond is meteen opgesprongen en ’t is maar goed dat ie aan de lijn zit. Ik ren weer door en heb vreselijk dikke kuiten, ik heb het gevoel dat dit pad stilletjes aan toch lekker omhoog loopt, straks maar eens even kijken op mijn Polar. Aan het einde van het pad loop ik nog even richting het hotel en doe een rondje op de parkeerplaats. Zo weer terug via het pad, aan het einde een klein bruggetje oversteken en in plaats van rechts naar huis, linksaf voor nog een klein lusje. Ik krijg hevige buikkrampen, dus ik wandel eventjes en zucht een paar keer, zodat het een beetje verdwijnt. Daarna heel rustig naar Oli toe lopen.
Thuis meteen alles in de was en aan de lijn. Even omkleden in makkelijke kleren en ik pak de matras voor het bedje, handdoek er op en lekker even lezen. Nou ja, dat duurt natuurlijk niet lang, want wat voelen mijn oogleden zwaar. Dit in combinatie met een heerlijk warm theetje in mijn buik, zorgt er voor dat ik even wegdoezel. Ik sms even naar John en krijg meteen een berichtje terug. Hij is boven en ’t viel niet mee, toch nog aardig steile stukken er in. Hij eet en drinkt daar even wat en komt dan weer terug. Ik ga nog lekker even een poging doen om te lezen. Ik heb wat boeken op de Ipad gezet, maar het enige vervelende van een Ipad is dat het scherm redelijk glinstert. Je ziet jezelf en de hele wereld achter je op het scherm. Dus even goed concentreren op de tekst en niet op wat je daar bij ziet.
Half 3 is John er weer. Ik wilde net even wat eten maken, maar daar wacht ik dus nog maar even mee. John z’n kleding in de was en aan de lijn en nog even een theetje maken. Samen eventjes zitten en rond 4 uur nog even naar Bourg d’Oisans, om een taartje te eten. (veel lekkerder dan een broodje J). We gaan lekker zitten. Het is toch nog 21,5 graad buiten, lekker om buiten te zitten. We bestellen een thee, koffie en twee taartjes. Yummie, genieten. Na het taartje even door het dorp lopen en weer terug naar de Casino waar onze auto staat. Even nog wat boodschappen meenemen, want de kaas is op en als we af en toe tussen de middag een salade willen eten even wat olie, azijn, honing mee nemen. En een vliegenmepper, die kun je hier wel gebruiken.
Thuis gekomen meteen even de was van de lijn. De droge was opgevouwen en weer in de kast, de nog natte was op het rek binnen, dan is dat morgen ook droog. Om 6 uur ga ik weer heerlijk douchen om me klaar te maken voor het diner. Het wordt wel saai zo hè, iedere dag hetzelfde, heerlijk!
Kijken wat we nu weer te eten krijgen. We rijden weer gezellig naar La Douce Montagne. Er zitten weer een heleboel nieuwe gasten op het terras. Wij gaan even binnen zitten, buiten wordt het al snel koud. Een lekkere, nieuwe fles wijn. “La Douce Montagne” dit keer, lekker en wat minder zwaar dan de vorige. De mannen van gisteravond zitten aan de bar en hebben gisteravond flink doorgehaald, dus hebben vandaag op hun gemak de Ornon beklommen. Met af en toe een stop om een Rennie naar binnen te werken om de kater van gisteravond tegen te gaan. Het menu ziet er veelbelovend uit: Courgettesoep, eendenborst met aardappelgratin en een brownie met slagroom. De soep is heerlijk, lekker zout, dus de voorraad wordt weer aangevuld. De eendenborst is ook erg lekker, samen met de boontjes en de aardappelgratin is dit zo op. Het nagerecht kost me wat meer moeite, dat eet ik dus ook niet helemaal op. Voor de Engelsen is het de laatste avond en er zitten naast ons drie jongens die vandaag de Marmotte gedaan hebben, maar ja, wat is de Marmotte als je Alpe d’HuZes gewend bent? Qua klimkilometers overtreft AD6 natuurlijk de Marmotte. We zullen zien wat het vrijdag wordt. Morgen, donderdag een soort van rustdag. Even kijken wat we gaan doen, misschien met de auto even naar Les Deux Alpes en dan lunchen bij La Panoramique in Mizoën? Dan via de Sarenne naar de Alpe? We zien het wel, kijken hoe laat we wakker worden (meestal rond 8 uur) en dan ons plan trekken. 

Donderdag om 8 uur weer wakker. We kleden ons aan en gaan lopen naar het ontbijt. Hebben we dat alvast gehad. Voor het ontbijt, kipfilet en abrikozenjam op een broodje. Theetje, melk en jus, zo dat is het weer. De Engelsen gaan naar huis. De 3 jongens van de Marmotte van gisteren gaan ook naar huis. Een heleboel anderen zijn al weer op pad. We lopen weer naar huis en gaan met de auto een stukje rijden. Even naar Les 2 Alpes en daar de auto parkeren bij de klimwand en lopend door het dorp. Niets open, ongelovelijk. We lopen even naar de plek waar de tocht naar Venosc begint. Een hele steile afdaling, die we al eens gedaan hebben, maar die we ook al eens beklommen hebben. Daarna door naar waar de auto staat. Er was één tentje open en er stond Croque Monsieur op het bord en crèpes. Ik heb trek in een croque en John in een pannenkoek. Maar helaas, dit bord geldt alleen voor het seizoen. Ja hoor, welk seizoen...Nou ja, alleen wat drinken dan maar. Daarna rijden we door naar de Col de Sarenne, met een tussenstop in Mizoën. Even kijken hoe La Panoramique er bij staat. Nog steeds de prachtige balkons met geraniums. Maar we gaan niet naar binnen, even beneden kijken wat bij het winkeltje te krijgen is. Alleen een plat du jour, steak met friet, nou laten we dat maar niet doen, dus we gaan weer naar de auto en rijden naar de Col de Sarenne. Wat een prachtige rit is dit toch, waarschijnlijk wel één van de mooiste ritten hier in de buurt. We komen nog een aantal fietsers tegen en stoppen voor ze. Daarna zijn we boven en zien het chalet, waar we met Roel en Marije nog binnen zijn geweest en het kaasboertje. Op Alpe d'Huez gaan we even op het welbekende terras zitten. Een orangina en een sandwich. John eentje met kipfilet, ik een gemixte. (kip, kaas en tomaat) Heerlijk! We rijden via de Alpe naar Bourg, even bij de Casino nog wat broodjes mee nemen voor morgen. John wil graag de Marmotte fietsen, dus daar moet wel wat extra energie voor meegenomen worden. Op tijd uit bed dus morgen en veel eten mee. Maar vanavond eerst nog even eten en dan lekker naar bed en slapen...Heerlijk...Heel veel liefs, Heidi