Op tijd wakker hoe is het mogelijk. Geen wekker gezet maar toch weer vroeg wakker. John zoekt even al zijn spullen bij elkaar en doet alles in een plastic bak. Bidons vullen. Ik kook even wat water voor eventueel thee of bouillon. Wat broodjes er bij, maar we gaan via Valloire, dus daar kunnen we ook gewoon even wat drinken en of eten. We rijden om half tien weg uit het hotel, na een heel rustig ontbijt. De drie groepen zijn al vertrokken, dus er zijn niet zo heel veel mensen meer over. Komen er vandaag waarschijnlijk wel weer nieuwe mensen aan. De rit naar st. Michel de Maurienne, aan de voet van de Telegraph, is een lange. Bij de Col de Croix de Fer doen we even een koppie en kan John nog even naar het toilet. Het is hier heel erg druk met auto's van wandelaars, die van hieruit een tocht maken. Na tien minuten gaan we weer verder, eerst richting St. Jean de Maurienne en daarna door naar St. Michel. Een prachtige rit, maar het duurt wel even. Om elf uur zijn we er. John kleedt zich om en ik wacht tot hij vertrekt. Dan rijd ik ook weg. Even een zwaai en daar ga ik, voor mijn eerste autorit in de bergen. Ik zit achter een fransman, die lekker doorrijdt, dus het gaat goed. Het is nog redelijk rustig. De kilometers vliegen met de auto voorbij, maar fietsend is het een ander verhaal hoor. Er zitten redelijk steile stukken tussen. Bij het paaltje met nog vijf kilometer te gaan zet ik de auto neer. Kan ik tussendoor even een foto maken en alvast een stukje schrijven op de Ipad, niet met tien vingers, want dat lukt niet op zo'n scherm. Ik heb mijn timer aangezet en die staat nu op 25minuten, ik ga even kijken en foto's maken! Pfff moet ik me nog haasten ook, want daar komt John al aan! Snel een paar leuke shots maken en ja hoor gelukt! Ik zie hem al weer verder rijden en ik pak alles weer bij elkaar en stap in de auto. Een heleboel motoren en auto's ineens, die maar even voorbij laten gaan. Dan wordt het een stuk rustiger en rijd ik ook weg. Verderop haal ik John in. Even een paar toeters en zwaaien. Tot zo! Ik rijd door naar Valloire, de Col de Telegraph. Ik parkeer de auto en loop even een stukje terug. Ik zie allemaal mensen voorbij komen die al een keertje heb gezien, iedereen groet weer, leuk hoor. De laatste zijn twee Nederlandse mannen, die in de laatste bocht nog even gestopt zijn, terwijl ze er bijna zijn. John zal er rond kwart over twaalf zijn, schat ik. En ja hoor, daar komt hij aan. Even foto uit de verte en daarna een paar shots van dichtbij. Ik wandel/ren even een stukje mee. Nou dat valt niet mee hè, op hoogte. We zitten hier namelijk op bijna 1600 meter, dus de lucht is hier al wat ijler. Op het terras even wat cola en een appeltaartje bestelt. Lekker even samen zitten, gezellig. Daarna nog even plassen en weer op pad. In het toilet kom ik nog een van de twee Nederlanders tegen, hij heeft problemen met zijn derailleur of John technisch is. Ik zeg dat hij het maar aan John moet vragen en zo gezegd zo gedaan. John loopt even met hem mee, maar het is hetzelfde probleem als Saf had in juni. Moet je toch echt ff naar de fietsenmaker. Het begint al wat bewolkt te raken, tijd om te gaan. Het is bijna één uur, nog 18 kilometer klimmen. Ik rijd ook weg, een tijdje achter een Nederlandse camper, maar die gaat in Valloire aan de kant. Ik kar door tot ik een prachtig uitzicht over het dal heb. Ik maak meteen een paar prachtige plaatjes. Mooi hoor, maar de steile stukken komen nog. Waar ik nu sta is het een stuk kouder, even een vestje aantrekken. Dan zijn de wolken weer weg en is het lekker warm. De twee Nederlandse mannen zijn ook weer voorbij gekomen. Moet nu wel even goed opletten, want John heeft nu zijn Alpe D’Huzes shirt aan en geen HaDeOo shirt, dat valt altijd zo lekker op met het rood, wit, blauw. Je moet altijd zo goed opletten, anders mis je het mooiste fotomomentje! En ja hoor, daar in de verte komt hij aan. Het is even turen, maar het is hem. Hij ziet er nog goed uit, nog 7 kilometer. Ik rijd weer verder even achter John blijven hangen, het is hier echt steil. Gelukkig al wat minder vieze stink motoren, jeetje wat scheuren die hier over de weg. Niet normaal. Het is hier wel prachtig hoor, wat een uitzichten. Ik moet door een tunneltje om bij het hoogste punt van de col te komen, dus eerst even wachten voor het verkeerslicht en daarna verder. Net geasfalteerd, prachtig, dikke wind en wat een mooi gezicht. De besneeuwde toppen op de achtergrond, heel erg mooi! En geen wolkje meer te bekennen. Even kijken of John er aan komt, eventjes wachten nog. En nu stroomt het hier weer vol met motoren, echt niet normaal, het lijkt de autoroute van de motoren hier wel. Ik realiseer me ineens dat ik wel eens aan de verkeerde kant kan staan, dus ff switchen. Aan deze kant staan dus een heleboel mensen. Aanmoedigers en fietsers. Leuk hoor, je kijkt uit op het restaurantje dat op de Galibier staat. Bij het hoogste punt op de Col is eigenlijk helemaal niets. Alleen een heleboel auto's, motoren, mensen en fietsen. Heel in de verte zie ik John aankomen, goed hoor. Mooi rustig tempo, gelijkmatige tred. Ziet er nog goed uit. Niet zo stuk als ik bij een boel andere fietsers zie. Maar het waait wel heel hard en volgens mij hebben ze hier dik wind tegen. Nog even een laatste stuk dus dat tegenvalt, qua zwaarte. John slaat linksaf de laatste paar honderd meter op. Nog een paar haarspeldbochten en hij is boven. Op een gegeven moment verdwijnt hij achter de berg om even later, op de weg naar de top weer tevoorschijn te komen. Gelukkig daar is hij! Nog een paar mooie plaatjes schieten en Hij is echt boven. Even uitpuffen, want het laatste stuk was erg zwaar. Ik houd even zijn fiets vast en we lopen samen naar de auto. John even snel droge kleren aantrekken want het waait hier boven flink. Even nog een foto met het bord van de Galibier er op, fiets op de auto en we gaan weer naar beneden. Wat een vervelend lang stuk is het nog zeg. Echt niet leuk. Gelukkig al een stuk minder motoren, maar het is gewoon druk. We gaan via de Col de Lauteret, naar de weg richting Mizoën. Van daaruit rechtstreeks naar huize Oli. Thuis meteen even koken, John heeft trek en ikzelf eigenlijk ook. Even een omelet bakken en voor mezelf nog een broodje. John gaat even rustig zitten. Even de gegevens van de Polar inlezen en klaar. Weer 1800 hoogtemeters in de benen. Lekker hoor, goede voorbereiding voor de Ven2 4Cancer. Na het eten even alles afwassen en opruimen en John haalt de auto leeg. Daarna nog een rustig zitten. Rond 6 uur lekker even douchen en klaarmaken voor het diner, wat zullen we dit keer eten? (of zullen we weer beginnen met het menu van vorige week, want de week is nu vol :-)). We zullen het wel merken. Na het diner gezellig even naar Jan en Claartje. Het eten was inderdaad hetzelfde als dat van vorige week. En na het hoofdgereicht zijn we naar Jan en Claartje gereden. Het was weer erg gezellig om ze te spreken en de volgende Alpe d’HuZes kunnen we lekker weer bij hen verblijven. Om half 12 zijn we thuis. Moe, maar voldaan in bed…Lekker slapen…Tot de volgende mail. Heel veel liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten