Nadat ik een hele nacht gespookt heb, door mijn verkoudheid, heeft John, om half 4 vannacht besloten om vandaag niet de Marmotte te fietsen. Ik kan hem niet begeleiden, want ik heb een aardige verhoging en ben echt beroerd. We slapen dus uit. Om half 9 gaan we er uit en ontbijten thuis. We hebben gisteren doorgegeven dat we niet komen ontbijten, dus ze houden geen rekening met ons. Maar we hebben heerlijke broodjes en beleg, dat komt wel goed. Even thee maken en we gaan samen even aan tafel zitten. Rond een uur of 10 is John klaar om op de fiets te gaan, hij gaat de Glandon en de Croix de Fer rijden. Kijken hoe het gaat en dan evt. afdalen om nog een keertje omhoog te fietsen. Ik voel me nog steeds beroerd, maar nog veel schuldiger, dat ik hem niet kan helpen bij zijn grote tocht. Nou ja, volgende keer beter hoor. We kijken even naar de mails, Facebook en twitter en zien dat vannacht Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, is overleden. Weer even een schrikmomentje. En vandaag is het een jaar geleden dat Bas Mulder is overleden. Zo zie je maar weer, dat je van iedere dag moet genieten, als is het de laatste en niet met mate, maar met volle teugen. Het brengt je weer even met beide benen op de grond. Dan maar verkouden. John krijgt nog even een mail van Bernard, die schrijft dat hij ook verkouden is geworden. Mag dus niet bij Lies. Via de intercom met elkaar kletsen, dat lijkt me ook wat. Ik ben een bevoorrecht mens, gezond en heb helemaal niets te klagen. De zon schijnt hier uitbundig, het ziet er echt prachtig uit. Wat een genot zeg, zo mooi hebben we het hier nog nooit gehad, maar we zijn hier ook nooit in september geweest, altijd in mei/juni. Om half 1 stuur ik een sms’je om te horen hoe het gaat. John is boven en zit aan een broodje met een bakkie koffie. Was weer geen meevaller. Het valt toch altijd weer tegen hoe zwaar het is om die bergen te bedwingen, vooral als je alleen rijdt. Als je met z’n tweetjes of meer bent, dan kun je nog even tegen elkaar aan teuten, maar alleen is maar alleen hè. Ik heb een heerlijk boek en sms even met Lies. Over ons bakkertje, over welke tocht John aan het rijden is en allerlei andere dingen. Gelukkig gaat het hartstikke goed met Liesbeth. De artsen hebben tegen haar gezegd, dat ze waarschijnlijk niet meer heel ziek gaat worden en ze vanaf nu dus opknappende heen zal gaan. Zodra haar waarden gaan stijgen, is ze weer aan de beterende hand en kan het vizier weer op huis gericht worden. (Nemen we haar volgende week gewoon mee terug naar huis J). John is rond 3 uur thuis. Even omkleden, ik zijn kleren wassen en meteen even aan de lijn, kan alles mooi nog even in de zon drogen. Even een theetje maken en een broodje. Samen even wat eten. Lekker hoor en gezellig. Daarna John lekker op het bedje in de schaduw, ik pak een stoel en ga nog even lezen. Wat een heerlijke rustdag. Om 6 uur weer douchen en klaar maken om naar het diner te gaan. We eten champignonsoep, schnitzel met friet en salade en appel/perentaart met slagroom. Het is vreselijk warm in de eetzaal en gelukkig zitten John en ik met z’n tweetjes lekker bij de bar. Daar zitten meestal de gasten die niet bij het hotel slapen, maar gewoon even wat willen eten. Hier is het gelukkig niet zo warm en ook gezellig. We bestellen nog een fles wijn, weer een andere. John drinkt eerst even een biertje, daar had hij zin in. Het eten gaat er weer met gemak in, maar ik bedank toch voor het toetje, dat gaat me veel te veel worden. En om John nou steeds met twee toetjes op te schepen, is ook zo wat. Nog even een koffie na, ik houd het bij de wijn. Lekker rozig, rijden we om half 10 weer richting Oli. Even twee paracetamolletjes oplossen en lekker slapen. Weer het einde van een heerlijke dag…Heel veel liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten