Trainen, wat meer fietsen, berichten Alpe d’HuZes en Valthe-Rolde-Valthe.

De laatste weken staan, natuurlijk, in het teken van de laatste trainingen voor Ride4Kids. Het gaat goed, hoewel ik wel merk dat ik een beetje trainingsmoe begin te worden. Hoe dat toch mogelijk is J. Met onze trainer, Guido, afgesproken, dat ik tot de Pyreneeënchallenge wat meer ga fietsen. Drie dagen achter elkaar fietsen is toch wel weer even anders dan 2 keer fietsen en 1 keer lopen. Ik heb dus besloten om niet te gaan lopen. Na de Pyreneeënchallenge maar eens kijken wat mijn volgende doel gaat worden.

Vrijdag werd Nederland opgeschrikt door een bericht over Alpe d’HuZes, dat één van de oprichters, Coen van Veenendaal, zichzelf verrijkt zou hebben. Coen heeft in 2011 een stichting Understanding Life opgericht en die stichting heeft ten doel om zoveel mogelijk doktoren/professoren wereldwijd samen te laten werken om in 10 jaar, van kanker een chronische ziekte te maken. Understanding life heeft een subsidie verzoek ingediend bij KWF/Alpe d’HuZes en dit is bekeken door de wetenschappelijke commissie en er is een subsidie toegekend. Nu is er dus een boel commotie ontstaan, omdat Coen van Veenendaal € 160.000,= heeft gedeclareerd voor zijn werkzaamheden voor Understanding Life.  Momenteel is er veel publiciteit over wie wat wist en dat Coen met toestemming dit bedrag heeft kunnen declareren en dat het naïef is geweest om dit niet vooraf duidelijk te communiceren. In ieder geval loopt Alpe d'HuZes, maar ook KWF, imagoschade op en dat doet onrecht aan het uiteindelijke doel! Het is voor mij dan ook absoluut geen aanleiding om met mijn vrijwilligerswerk voor de organisatie te stoppen, steun van vrijwilligers is nu meer dan nodig. En daar komt nog bij dat we straks toch weer een Team HaDeOo voor de editie van 2014 in zullen schrijven. Alpe d’HuZes is en blijft een fantastisch evenement met zoveel super lieve vrijwilligers, die echt alles om niet doen en daar wil ik mij voor in blijven zetten en ik hoop dat jullie ons ook blijven steunen.

Zaterdag zijn we na mijn looptraining van 2 uurtjes en de fietstraining van John op pad gegaan naar Drenthe. Fietsen op de auto, bagage achterin en gaan. We slapen in het Van der Valk hotel in Emmen. Makkelijk bereikbaar, niet al te ver weg van Valthe. Na ingecheckt te zijn, even de koffer op de kamer zetten en de fietsen in de fietsenkelder. Als we dat gedaan hebben, gaan we, omdat het nog zulk heerlijk weer is, op het terras zitten. Lekker even wat eten. Heerlijk hoor. Een beetje bijkomen en dan stappen we in de auto, naar Coevorden. We gaan even een bakkie drinken bij mijn oma. We zijn er natuurlijk zo en oma is al weer aardig ter been. Zij heeft begin mei haar heup gebroken en meteen een nieuwe gekregen en dat voor een dame van 92 jaar J. Ze loopt dus al weer aardig! Lekker een theetje en John koffie en een heerlijk slagroomgebakje er bij. Een lekker toetje na ons eten. Gezellig even bijkletsen met oma, ze heeft altijd zoveel te vertellen, heerlijk hoor. Ze breit tegenwoordig ook nog lappen voor een goed doel in Wit-Rusland. Ik hoop dat ik ook zo oud mag worden. Rond half 9 rijden we weer naar Emmen en doen nog even een drankje in de bar en gaan daarna heerlijk naar bed. Op tijd slapen, het is zondag weer vroeg dag, we gaan met een aantal deelnemers van Ride4Kids, meedoen aan de fietstocht Valthe-Groningen-Valthe. Suzy en ik gaan alleen niet tot Groningen, maar tot Rolde. Dus wij fietsen in plaats van 150km, de 90km route.

Zondagmorgen gaat de wekker op tijd. Even douchen, aankleden en John zet alvast de fietsen op de auto. Het regent een beetje, hopelijk is dat snel over. Als John terug is gaan we samen ontbijten. Genoeg keuze, zoals altijd bij Van der Valk, lekker hoor. Eerst even een theetje, dan kan de dag beginnen. Na het ontbijt, kunnen we meteen op pad. Koffer in de auto en weg zijn we. Nog wel even een omleidingroute volgen, want de weg die we moeten hebben naar Emmen is afgesloten. Om 8.15 uur zijn we in Valthe. De auto parkeren, het lijkt wel al redelijk druk en we fietsen naar de start, waar we onze stempelkaarten op moeten halen. Binnen komen we Suzy, Gerrit, Gerald, Adriaan, Arnoud, Peter en nog twee, waar ik de namen van vergeten ben, sorry! Heerlijk om weer met Suus op pad te mogen. Buiten maken we nog even een foto van de groep en weg zijn we. We starten met zijn allen tegelijk, nou dat houd ik natuurlijk niet zo lang vol! We rijden gewoon 30 in het uur. Veel te hard voor mij, dus ik laat me afzakken en zie ze wel weer in Valthe. Suzy komt naast me rijden en zo fietsen we gezellig kleppend over van alles en nog wat door het Drentse landschap. We komen door prachtige dorpjes, echt heel mooi. Na 30 km komen we bij de eerste verzorgingspost. We pakken een banaan en drinken een slok water en dan gaan we weer verder, op naar Rolde. Het is echt een prachtige route, voor Suus een makkie, want ik ga niet zo snel en zij is ondertussen gewend om met de mannen van haar team Green Health Angels te fietsen en die fietsen natuurlijk iets harder dan ik. Ik heb natuurlijk veel minder fietskilometers in mijn benen, maar we komen er toch wel hoor J. Na ruim twee uur komen we bij de stempelpost in Rolde. Hier drinken we lekker even een bakkie, we hebben wel pech, want de appeltaart is op en we hebben geen zin in Drentse krentenwegge. We eten een reep van onszelf en na even geplast te hebben gaan we weer verder. We moeten via een andere weg terug, dus daar gaan we. De terugweg is wat minder mooi dan de heenweg. Veel fietspaden langs grotere wegen, niet meer door van die kleine dorpjes. Op een gegeven moment, in de buurt van Buinen, zien we geen bordjes meer, we hebben er eentje gemist. Dus de mio aan, bestemming Valthe en fietsen weer. Nu komen we toch weer langs wat kleine dorpjes en je zult het niet geloven, maar zodra we een brug oprijden richting Exloo zien we weer een bordje, we zitten weer op de route. Wel een verzorgingspost gemist, maar dat deert ons niet. Met nog 10 km te gaan, krijgen we toch wel trek en er zijn in de hele omgeving geen terrasjes te bekennen. Wat zijn wij dan gezegend met allerlei leuke terrassen, theetuinen etc. Volgende keer maar een App op mijn telefoon laden, zodat we de terrassen kunnen vinden (als deze App bestaat natuurlijk J). We hebben ondertussen wind tegen en rijden over allemaal keiweggetjes. Pfff, dat vinden onze billen echt wat minder leuk hoor. Asfalt is prima, maar keitjes…En zeker na ruim 3,5 uur op je zadel zitten, dan voel je dat. Maar ook hieraan komt een eind en zijn we bij de finish. Even stempelen, wat drinken en kijken of we op een terras in de buurt terecht kunnen. Toen we bijna bij de finish waren, zagen we een leuk terras en misschien hebben die nog een plekje voor ons J. We zetten ons dus toch nog even op de fiets. Onze billen vinden dit echt niet leuk, maar gelukkig is het maar een heel klein stukje. We zetten onze fietsen neer en krijgen allebei een what’s app’je. De mannen mogen nog 27km fietsen, dus zo’n 3 kwartier, denken we. We vragen even aan de ober op het terras of ze nog een plekje hebben, maar alleen nog binnen, bij de open haard. Nou laten we dat maar niet doen, op zo’n zonovergoten, prachtige dag. Dus we stappen toch weer op onze fietsen en rijden terug naar de start/finish. Drinken en eten we daar wel wat. Ze hadden toch lekkere broodjes hamburger daar?! Die nemen we, mayo, rode saus, uitjes er op, helemaal goed en lekker! Het duurt toch nog langer dan we dachten, voordat de mannen komen, maar daar zijn ze dan. Gezellig. Peter is helemaal stuk en ik haal even een paar flesjes Cola om de mannen weer een beetje op te peppen. Daarna kletsen we met zijn allen nog even na en nemen ook zij een hamburger. Hierna gaan we weer huiswaarts. Moe maar voldaan keren we weer terug in ons huis. Eerst nog even wat eten en daarna haalt John de fietsen van de auto. Ik maak even de koffer leeg en gooi de vieze was in de mand. Morgen maar wassen. 

Een heerlijk theetje na en dan op tijd naar bed. Lekker slapen! Morgen begint weer een nieuwe week!!! 

Heel veel liefs, Heidi

Nieuw trainingsschema, John jarig en een lekker weekje.

Maandagmorgen rustig wakker worden. Even wat thuis werken en dan hup, hardloopkleren aan en gaan. In het schema staat een klein loopje van 45 minuten op het programma, maar in een hele lage hartfrequentie. Zo laag heb ik nog nooit gelopen. En natuurlijk gaat het niet vooruit. Ik lijk wel een slak! Maar ja, alles voor het goede doel, waarschijnlijk wordt het alleen nog maar beter en makkelijker, naarmate ik vaker zo loop. Ik loop op het fietspad, langs de provinciale weg. Op de dijk is het nu redelijk druk, want ze zijn met de Willemsweg bezig en dus wordt al het verkeer omgeleid via de dijk. Dus is het daar een stuk drukker. Dus op het fietspad. Heel goed concentreren, heel rustig lopen, denken aan mijn ademhaling en passen goed afmaken, maar niet teveel willen doen. Zo weinig mogelijk bewegen om toch vooruit te komen J. Na 45 minuten ben ik weer thuis. Het was lekker weer, dus dat is al weer een meevaller en ik heb de eerste training van mijn nieuwe schema er op zitten. Heerlijk!

Dinsdagmorgen op tijd wakker, want ik ga op pad. De auto moet naar de garage, voor winterbanden en er is een terugroep actie voor de Mini. Rond 9 uur ben ik bij Maaral, even mijn sleutel afgeven en daarna loop ik rustig terug naar huis. Is best wel een eindje tippelen en ik moet nog via de stad en Harry, dus ben toch wel 2 uurtjes onderweg. Als ik thuis kom is Hannie er lekker. We drinken samen gezellig een bakkie en daarna ga ik nog even lekker met mijn benen op de bank zitten. Heerlijk! In de middag bel ik even naar Maaral, dat ik de auto morgen weer op kom halen, want het is bijna half 6 en we gaan zo spinnen. Om 6 uur belt Cor van Maaral, de auto is net klaar, dus ik vertel hem dat ik hem morgen op haal. Ik ga naar de sportschool. John gaat niet mee, want hij is nog in Scheveningen en gaat de les niet halen. Hij komt me wel tegemoet fietsen, als ik klaar ben. Een lekkere les. Ik zit gezellig naast Patricia en Ernesto. Wat een beer is dat toch. Ik probeer wel mijn hartslag laag te houden, maar dat vind ik met spinnen helemaal lastig. Na de les klets ik nog even met Mark Vlijm. Ik vertel hem dat ik nog wel bij hem terug kom, om te kijken of hij iets voor ons kan betekenen bij Alpe d’HuZes. Misschien voor de veiling van Erwin of iets anders. Dat horen we dus nog wel J. Als ik klaar ben en naar buiten loop, zie ik John al zitten. Gezellig fietsen we met z’n tweetjes naar huis. Lekker weer thuis. Een koppie thee en daarna lekker slapen.

Woensdagmorgen is het nog heerlijk weer en loop ik rustig naar Maaral, meteen een mooi uitloopje van mijn training van gisteravond. Bij Maaral is er helemaal niemand, dus ik ga eerst even plassen en als ik terug ben, zit Cor weer op zijn plek. Ik krijg de sleutel van mijn autootje en een tas van Maaral met wat leuke accessoires. Ik rijd naar huis, de auto parkeren en lekker naar boven. Broodje eten, theetje drinken, lekker even wat tv kijken. ’s Avonds lekker niks, dus mooi met z’n tweetjes op de bank. Morgen een druk dagje, op John zijn verjaardag.

John is jarig. Rond één uur ben ik wakker en geef mijn lieverd een paar dikke verjaardagskussen. Al weer een jaar er bij. Wat heerlijk. Nog lekker eventjes slapen en John is er wel vroeg uit. Auto moet naar Maaral, voor zijn winterbanden. Hij heeft ook nog een afspraak met Hans, wiens auto er ook voor een bandenwisseling is. Rond kwart over negen is mijn lieverd weer thuis. Gezellig. Ik kleed me snel aan en we lopen met z’n tweetjes naar de huisarts. De hechtingen moeten er uit gehaald worden en we moeten nog wat dingen met haar bespreken. In de wachtkamer is het lekker vol en de dokter loopt een half uurtje uit. Ondertussen komt Co van Karin bij ons in de wachtkamer zitten, hij moet ook een paar plekjes op zijn rug weg laten halen. Wij zijn eerst aan de beurt. John laat even kijken naar zijn plek op zijn neus. Daarna even een gesprek over zijn bloeddruk. Hij krijgt niet meteen medicijnen, gelukkig. Eerst een afspraak maken voor een 24 uurs bloeddrukmeting. Daarna zijn we klaar. Ze vraagt nog wel hoe Alpe d’HuZes gegaan is, leuk dat ze het nog weet J. John loopt even naar de assistente en zij hadden hem al opgeroepen, toen we binnen zaten. Handig…Nou ja, nog even wachten en dan is het klaar. Hechtingen er uit, kan alles weer mooi genezen. We lopen eventjes de stad in. Een bakkie drinken bij Bagels en Beans en daarna lopen we nog even langs van de Berg. John moet even gebak bestellen voor morgen, om mee te nemen naar kantoor. Daarna eventjes langs de slager om nog wat lekkere dingen mee te nemen. Daarna lekker naar huis. Even een broodje eten en daarna rijden we even naar Kolkman, voor John zijn verjaardagskado. Nieuwe wielen met een wattagemeter er in. Die moeten gemaakt worden, dus Pieter kan weer aan de gang. We rijden weer naar huis, even wat lekkers te eten bestellen. John wil graag saté en aangezien het zijn verjaardag is J. Na het eten lopen we samen even een uurtje op hele lage hartslag. ’t Is wel heel donker op het fietspad, maar het lopen gaat goed. Ik heb mijn lampje van de Alpe op, dus dat geeft een heleboel licht. Na het loopje lekker naar huis, eventjes douchen en naar de sportschool. We hebben een afspraak met Frank Vlaar, samen met Désirée en Matthé. We hebben alle voorbeelden mee genomen en Frank ik gelukkig positief. We mogen de spinningzaal gebruiken voor de Alpe d’HuZes Xperience en voor de Spinning Challenge. Dat is wel erg lekker. We moeten wel alles zelf regelen. Nou dan gaan we dat doen. Rond half 12 rijden we weer naar huis. Een drukkige rare verjaardag J.

Vrijdag lekker eventjes blijven liggen en om half 11 een loopje gedaan. Een herstelloopje, dus dat is wel lekker. Mooi weer, dus dat is ook weer een meevaller J. ’s Middags eventjes eten maken, uien, courgette, paprika en tomatensaus. Lekker gehaktbal er bij, een heerlijke maaltijd. Verder eigenlijk weinig, of al weer vergeten J.

Zaterdagmorgen zit ik al op tijd op de fiets. Ik moet namelijk 2 uurtjes trappen, dus dat doe ik maar lekker op tijd. Wel eventjes brood bestellen bij de bakker, anders grijpen we daar straks naast en een dvd op en fietsen. John gaat even naar de sportschool, gewoon trainen en spinnen. Als hij terug is ben ik al weer van mijn fiets af en zit ik beneden, gedoucht en wel. Was lekker, maar toch weer last van mijn kont J. Even aankleden en ik pak even wat tassen. We lopen lekker even naar de stad. Eerst even naar de natuurwinkel, yoghurt en jam halen. Daarna naar Raat voor brood, waren ze vergeten apart te leggen, maar gelukkig is het er nog. Dat kan ook weer in de tassen en daarna gaan we even naar De Vlaaierij om bonbons mee te nemen voor Gerrit en Suzy, waar we vanavond naar toe gaan. Zo alle boodschappen binnen, dus kunnen we weer naar huis. Thuis lekker even een broodje eten en een theetje drinken. Ik ga mezelf even opmaken en omkleden. John gaat onder de douche. Als hij klaar is en ik ook, gaan we richting Bodegraven. Er staat meteen al een file op de A7, er is een ongeluk gebeurd tussen Avenhorn en Purmerend. Dus we gaan een stuk binnendoor. Daarna is er niets meer aan de hand. Rond kwart voor 5 rijden we langs de winkel van Suzy, Jansus en Jansus. Even de auto wegzetten en snel eventjes binnen kijken. Wat een leuke winkel. Ik ben nog op zoek naar sokkenwol en dat hebben ze, in alle soorten en maten. Ik neem drie bollen mee en als ik aan het afrekenen ben, zie ik dat ze hele leuke bekers hebben. Die moeten natuurlijk ook mee. Daarna rijden we naar het huis van Suzy en Gerrit. We zijn er toch nog eerder dan Suzy en we gaan lekker naar binnen. Dan komt Suus er ook aan fietsen. Mooi weer bijkletsen, gezellig om elkaar weer te zien en te spreken. Gerrit kookt, mosterdsoep en daarna konijn met spruitjes, worteltjes, rode kool en frietjes. Heerlijk. Geen toetje, maar wel een heerlijke kop thee en John koffie. Ondertussen is het al elf uur geweest, dus gaan we lekker op weg naar huis, want het is nog ruim een uur rijden. Wat een gezellige avond, maar ook weer heerlijk om thuis te zijn.

Zondagmorgen al op tijd wakker en ik ga lekker op pad voor mijn lange duurloopje. In lage hartslag, dat dan weer wel J. Het is lekker weer en het is best druk met fietsers en lopers. John gaat even thuis aan het werk. Het jaarwerk van Cees moet nog af en hij heeft nog allerlei andere dingen te doen. Als ik thuis kom, ga ik eerst lekker even omkleden en wat eten en drinken. Diandra heeft geWhatsAppt, zij zijn met z’n allen op de ijsbaan. Ik mail dat wij vandaag geen tijd hebben, helaas. Een boel te doen. Ik moet namelijk voor de deelnemerscoördinatie een heleboel mensen van de wachtlijst af halen. Daar ben ik wel even mee bezig J. Dus op de bank, theetje er bij en afstrepen. Ben er tot 3 uur mee bezig en dan heb ik het ook wel gehad. Gelukkig is iedereen klaar, dus wachtlijst is leeg. Daarna even lekker zitten. John heeft een nieuwsbrief voor het team in elkaar gedraaid. Is iedereen weer op de hoogte en het jaarwerk van Cees is bijna klaar, moet alleen nog uitgedraaid worden. ’s Avonds lekker samen eten en daarna nog wat tv kijken. Dan lekker slapen, weer een week voorbij J. Heel veel liefs, Heidi

Laatste week zonder schema, keuring en ziekenhuis Oosterwal.

We zijn al weer in volle voorbereiding voor Alpe d’HuZes 2013, in ieder geval met het plannen van diverse acties om geld binnen te halen. Samen met Désirée en Matthé zijn we druk bezig en zodra alles definitief is, gaat de publiciteitsmachine draaien J. Volgende week de laatste bespreking en dan hopen we alles rond te hebben. Dan horen jullie de data en wat er allemaal gaat gebeuren.

Ik ben wel weer lekker aan het lopen geslagen. Rustige duurloopjes, geen interval, gewoon weer lekker opbouwen. Gaat goed, het is nog heerlijk weer, dus dat zit weer mee.

Afgelopen donderdag zijn we naar SMA Midden Nederland geweest in Amersfoort. Guido Vroemen en Bernard te Boekhorst hebben ons weer getest/gekeurd, voor Alpe d’HuZes. Het ging allemaal goed, behalve dat er bij mij 3 x geprikt moest worden om bloed af te nemen. De 1^e keer ging de naald van het buisje af, de tweede keer op dezelfde plek prikken was geen goed idee, de 3^e keer in mijn andere arm, ging het goed. Daarna was John aan de beurt en hij was ook de 1^e die de inspanningstest deed.  Ik kon dus nog even rustig toekijken. Wel indrukwekkend hoor, om te zien hoe de hartslag reageert op steeds zwaarder wordende inspanning. Na 20 minuten is de test klaar en kan ik me klaar maken. Ik heb nog nooit zo’n test gedaan. Ja, vorig jaar met zo’n kapje voor VO2 max, maar nog nooit op de fiets met een ECG. Mijn ECG in rust was helemaal goed, dus ik ben ook benieuwd naar die in inspanning. Bloeddruk wordt ook tussendoor gemeten en meteen de maximale hartfrequentie en het omslagpunt worden bepaald. Die voor het hardlopen weet ik al, maar voor het fietsen nog niet. Heel rustig beginnen, steeds proberen de 70 omwentelingen te houden en per minuut wordt de weerstand verhoogd. Bij een weerstand op 180 watt, ploffen mijn benen bijna uit elkaar en kan ik absoluut niet meer trappen. Ook dat is een heel gek gevoel. Je hoofd wil nog wel, maar je benen kunnen gewoon niet meer rond draaien, omdat ze helemaal verzuren. Voor je het weet sta je gewoon stil. De weerstand gaat er af en nog één keer bloeddruk meten en dan is het klaar. De uitslagen zien er goed uit en waarschijnlijk ligt mijn omslagpunt met fietsen niet zo heel ver bij die van het lopen vandaan. John en ik kleden ons even om en Bernard kijkt onze urine nog even na, ook die is goed. Daarna gaan we naar Guido voor een klein onderhoud om te kijken hoe en wat we precies moeten gaan trainen. Wel weer wat leuke ideeën opgedaan en om 2 uur rijden we weer naar huis. Er waren ook nog wat leuke uitslagen, want mijn vetpercentage is in één jaar gedaald van 31% naar 25% dat is toch een leuke meevaller. Het vetpercentage van John is ook gedaald, naar 13%, die mag dus niet veel meer verliezen. Ook deze winter gewoon rustig door blijven trainen en zorgen dat we gezond blijven. Vanaf Januari kunnen we weer gerichter gaan trainen. Altijd weer leuk om dit soort dingen te horen. Alles maar weer even laten bezinken thuis. Na een heerlijk weekendje maandag weer aan het werk. Heel gezellig en weer heerlijk bij kunnen kletsen. Niet al te laat thuis en daar nog eventjes aan het werk. Dinsdag lekker naar de kapper, haren weer gekortwiekt en woensdag met John naar Alkmaar naar de dermatoloog. Ze hebben een stuk bij zijn neus weggehaald, waar hij al een tijdje een rode vlek had. Het was allemaal goedaardig, maar moest wel weg, omdat het anders toch door zou groeien. Als we ons boven melden krijgen we allebei een theetje. Lekker. Even wachten en dan mag John naar binnen. Ik ga even in een andere stoel zitten, wat comfortabeler. Het is al een stuk rustiger in de wachtkamer. Het zat vol toen we binnenkwamen, maar nu zit er nog maar één meneer. Ik lees lekker mijn boek op mijn Ipad. John is om 10 voor half 1 naar binnen gegaan en wat schetst mijn verbazing, hij is binnen 20 minuten weer terug. Ik moest mee, omdat hij waarschijnlijk niet terug kon rijden, omdat hij zijn bril niet op zou kunnen, maar niets is minder waar. Dat is in ieder geval al weer een meevaller. We rijden dus weer lekker naar huis. Gelukkig heeft hij niet veel pijn, wel een trekkend gevoel. John gaat even zitten werken en ik met mijn laptop op schoot en vooral zorgen dat hij te eten en te drinken krijgt. Tijdens het werken zie ik dat er een prop bloed door de pleisters heen komt, dus daar moet even een doekje tegen aan gedrukt worden. Af en toe bloedt het nog een beetje, na het eventjes achter de computer zitten gaat John toch even op de bank zitten. Even rustig aan. Paracetamol er in, zodat er niets kan ontsteken. ’s Avonds op tijd naar bed. Even wat hoger liggen en we slapen slecht. Ik was bang dat het misschien weer open zou gaan ’s nachts, maar gelukkig ging het allemaal goed. Donderdag ga ik lekker even op pad voor een loopje. John werkt thuis. Nog niet te veel doen. We lopen nog wel eventjes de stad in om wat boodschappen te doen. Niet teveel, een paar dingetjes, gewoon even een beetje frisse lucht. Vrijdag gaat John weer aan het werk. Onder het mom van wielrenners stappen toch ook meteen weer op hun fiets, gaat hij weg. Hij heeft een paar afspraken, maar is niet al te laat thuis. Rustig aan nog eventjes. Ik sta op het punt om naar Désirée te gaan, als mijn telefoon gaat. Diandra, pappa heeft weer last van zijn hart, dus waarschijnlijk vanmiddag weer naar het ziekenhuis. We houden contact en als ik bij Désirée geweest ben, loop ik door naar het ziekenhuis. Nog even met John bellen, die bij de GGD is om inentingen te halen voor Vietnam, waar hij eind november heen gaat. Mijn telefoon is leeg, balen. In het ziekenhuis wordt ik naar de 4^e etage gestuurd. Maar ik kan Diandra, Anna en mamma nergens vinden. Dus toch nog maar even vragen aan de balie. En ja hoor, ze zitten iets verderop in de gang, in de wachtkamer van de hartbewaking. Ze hebben nog niets gehoord. Ik vraag Diandra John even te sms’en, ook dat mijn telefoon leeg is. We blijven nog een tijdje zitten en John komt er ook aan. Diandra gaat vragen wat er allemaal gaat gebeuren en of er überhaupt iets gaat gebeuren. Hij wordt net klaar gemaakt voor een cardioversie. Dat gaat dus zeker nog een uur duren. John, mamma, Anna en ik rijden naar de Streektuinen. Is mamma weer in haar eigen omgeving en kan Anna ook een beetje haar eigen ding doen. Ik ga er wel bij zitten. John gaat even naar huis. Auto omwisselen en even wat eten uit de vriezer meenemen voor pa en ma. Als hij terug komt heeft hij ook de oplader voor mijn telefoon meegenomen, wat een schat hè. Diandra heeft ondertussen ook gebeld en zij komt er zo weer aan. Iedereen weer thuis. Alles weer goed, tot de volgende keer. Pfff, wat een gedoe. Vrijdagavond doen we lekker niks. Op tijd naar bed, je wordt altijd vreselijk gammel van zo’n middag. Zaterdagmorgen op tijd wakker. John gaat even de auto wassen en daarna doen we boodschappen. Eerst even bij Hilal wat fruit, tomaten  en courgettes, daarna brood bij de bakker en als laatste naar de slager voor vlees en vleeswaren. Daarna weer lekker naar huis. Een broodje eten en nog het jaarwerk afmaken. Nog een paar dingen uitzoeken en dan is het hopelijk morgen klaar. Kan het volgende week naar BWF. Ik maak lekker tomatensoep en groentjes. (ui, paprika, courgette en tomatensaus) Aan het eind van de middag doen we nog een klein rondje over de dijk. Het is prachtig zonnig weer, wel koud, maar dat is niet erg. Gewoon lekker weer. Ik heb mijn nieuwe schema binnen gekregen, gemaakt door Guido Vroemen. Dat begint maandag. 4x in de week lopen en 2x fietsen. Spannend, dus nu nog eventjes rustig aan en dan maandag weer aan de gang. Lekker hoor. Na het loopje eten we lekker tomatensoep en een broodje en ’s avonds kijken we een heerlijk filmpje, samen op de bank. Lekker hoor. Niet al te laat naar bed en alle klokken even op tijd zetten, de klok gaat weer een uur terug.  Zondagmorgen lekker eventjes blijven liggen, heerlijk. Theetje op bed en daarna wandelen we even naar de schouwburg, daar drinken we even een bakkie en lopen dan weer terug. ’s Middags fietsen we naar Diandra, die is jarig. We zijn de eersten. Allerlei lekkers, dus rond half 2 kan mijn koolhydratenuurtje beginnen. Zoveel mogelijk van al het lekkers in een uurtje. We kletsen gezellig met Kyra en rond een uur of 4 gaan we weer naar huis. Gelukkig is het weer droog, toen we binnen zaten, kwam het met bakken uit de hemel. Thuis, lekker benen omhoog, nog even een folder maken voor het eten met Team HaDeOo voor Alpe d’HuZes. Ook nog een verzoek van Brenda om een stukje te schrijven voor een blad voor René zijn 50^e verjaardag. Dus dat ook meteen gedaan en een leuke foto er bij. Ik moet nog een boek maken, maar daar ga ik deze week mee aan de gang. Zondagavond lekker nog eventjes tv kijken en daarna naar bed. De wekker gaat weer op tijd, maandag.

Liefs, Heidi

Even niets, weer thuis, gezellig eten en op de bank.

Donderdagmorgen zijn we op tijd wakker. We gaan lekker ontbijten. Het is buiten behoorlijk koud. Lijkt wel alsof het gevroren heeft. Ik stel voor om ’s morgens even naar Epernay te rijden, te kijken hoe het daar in de omgeving is. Dat gaan we doen. Na het ontbijt rijden we via allerlei kleine weggetjes naar Epernay. Wat een boel wijngaarden en kleine wijnhuizen. Hartstikke leuk. We parkeren de auto op een parkeerterrein en gaan eventjes wat drinken op een terras. Een koffie, theetje en 2 tarte tartin, je zult het niet geloven, maar het was er hartstikke duur € 16,50 voor onze versnaperingen. Na het lekkers weer op pad. In een klein dorpje stoppen we bij een bakkerij, even wat brood voor straks kopen, want tussendoor zijn meestal alle restaurants dicht. Ik loop naar binnen en ze hebben lekkere sandwiches. Ik neem er twee mee, eentje met kip en eentje met ham/kaas. Voor € 7,=, dat is dan weer geen geld. We rijden verder weer terug naar het hotel. We komen over leuke steile weggetjes. John gaat straks nog fietsen, dus hij wil wat binnenweg gaan rijden. Niet over de grote wegen. Als hij weg is ga ik een stukje hardlopen. Hier valt dat nog niet mee, alles natuurlijk weer op en af. Ik loop een pad af richting het bos en aan het einde van de weg zijn ze bezig met allerlei boswerkzaamheden. Dus ik loop weer terug en sla een pad rechts in, ook hier kom ik weer midden op de velden terecht, dus weer terug. Een ander pad, dat loopt langs het huis bij het hotel, leidt naar het bos, dus bijna aan het einde keer ik weer om. Zo, staat er toch weer 50 minuten op de teller. Ik kan wel voelen dat ik een tijdje niet gelopen heb. Thuis haal ik even de sleutel op bij de receptie. Ik doe even mijn joggingpak aan en ga op het terras zitten met een boek. Eventjes nog in de zon, voor zo lang als dat nog kan J. Heerlijk hoor. Na een uurtje ga ik toch naar binnen. Eventjes op bed liggen en het duurt niet lang of John komt terug van zijn tocht. Hij heeft heerlijk gefietst, leuk hoor. Wel weggetjes gehad van 14%, ben ik blij dat ik niet mee ben J. Lekker eventjes douchen en klaar maken voor het eten. We gaan voor de laatste keer in het restaurant eten, morgen weer naar huis. John besteld een lekkere Ruinard Blanc de Blanc, heerlijk! Ik als voorgerecht foie gras, John de groene asperges. Ik als hoofdgerecht de kalfszwezerik en John de Côte de Boeuf. Als toetje heb ik aardbeien en john de soufflée. Het is echt heel lekker. Om 10 uur liggen we moe maar voldaan op bed. Morgen nog eventjes wat kilometers maken en dan zijn we weer thuis.

Vrijdagmorgen zijn we natuurlijk weer op tijd wakker, maar we blijven nog lekker even liggen. Om 8 uur toch naar het ontbijt. Eerst ontbijten en dan de koffers inpakken. Lekker theetje bij het ontbijt en daarna alles in de koffers. Vieze was in de ene en de rest in de andere. Wat ziet een kamer er dan weer leeg uit. John zet alles in de auto, fietsen er op en we kunnen afrekenen. Dat is natuurlijk weer een spel op zich. De prijs die ze ons doorberekenen is veel hoger, dan waar ik voor geboekt heb. De meneer van de receptie doet net alsof het allemaal heel gewoon is en zegt dat dit de prijs is. Nou niet dus. Ik haal even mijn computer op. Die moet eerst opstarten, dus eerst wordt er een stel uit Canada geholpen. Ook bij hen klopt de rekening niet. Ongelooflijk, dat dit kan gebeuren bij een 5sterren hotel. Mijn computer is ondertussen opgestart en de andere mensen zijn geholpen. Ik laat de man mijn bevestiging zien en hij verandert het bedrag meteen. Nu klopt het. Pfff, wat een gedoe. We waren zo gewend aan de vriendelijkheid en gastvrijheid van Béatrice, dat was zo’n verademing en hier ben je gewoon een nummer. Nou ja, weten we dat voor de volgende keer. Wel jammer van zo’n prachtige locatie, maar hier komen wij nooit meer terug, gaat vast en zeker veel te goed. Om half 10 zitten we in de auto. Eerst even de navigatie instellen en die doet een beetje raar. Ik heb er natuurlijk aangezeten, toen we de kleine weggetjes gingen rijden, maar nu lijkt ie niet terug te willen naar snelwegen. Op een gegeven moment vind ik het euvel en ja hoor, de reis duurt nog maar 4 uurtjes, aangezien we al een uur onderweg zijn J. Het rijdt lekker door en John moet even ergens plassen. Dan meteen ook maar tanken. We zijn in België en daar moet je dus eerst betalen, maar alle automaten bij het station doen het niet. Dan maar plassen J. We rijden door en kijken bij nog een station en daar is het hetzelfde liedje. Dan maar lekker stoppen in Nederland en daar plassen, tanken en een broodje halen. Het is hier wel erg duur hoor, in Frankrijk betaalden we € 1,55 nu € 1,87 niet normaal. Om half 4 zijn we thuis. Alle spullen uit de auto. John haalt de fietsen er van af en ik ga meteen alles bij de was doen en alles weer in de kasten. De eerste was ook meteen maar aanzetten, kan die vanavond nog in de droger. Als John terug komt, bestellen we even wat te eten. Pizza, kipnuggets en saté met friet. Heerlijk hoor. Niet al te laat naar bed, want je bent toch wel altijd een beetje verreisd van zo’n reis. Lekker in ons eigen bedje.

Zaterdagmorgen zijn we toch weer op tijd wakker, maar wat is het nog donker. Dus we blijven lekker even liggen. Daarna naar de stad om vleeswaren te halen bij de slager. Hier moeten we natuurlijk verslag doen van wat we allemaal beleefd hebben, hartstikke leuk, ze leven altijd zo mee. Daarna lopen we via de Grote Noord naar de bakker. Even bij Runnersworld binnen kijken of Vincent er is, maar alleen Richard is er. Dus even kletsen en daarna weer verder. Bij de bakker is het lekker druk, dus John gaat naar binnen, blijf ik lekker buiten staan. Er staat een nieuwe mevrouw en John moet 3 keer zeggen dat het brood niet gesneden hoeft. Maar ja, het lukt toch nog en we lopen even langs de groenteman om wat fruit en tomaatjes te halen. Daarna weer lekker naar huis. Onderweg nog een dikke bui op ons kop, maar ach, gelukkig zijn we niet van suiker. We eten lekker een broodje en John gaat nog eventjes een stukje fietsen. Als hij terug is douchen we even en kleden we ons om. Ik heb al een aantal hemden gestreken, scheelt weer voor volgende week. Désirée en Matthé komen ons om 7 uur ophalen. We gaan gezellig met ze uit eten. We wisten nog niet waar heen, maar ik zie Andijk staan, dus dat zal Meijer’s zijn. Het is druk in Andijk, ze bestaan zoveel jaar. Maar gelukkig worden we gebracht, dus helemaal geen probleem. Lekker naar binnen. We zitten aan een leuke tafel en hebben het heel gezellig. Eten is heerlijk, maar de bediening is af en toe een beetje de weg kwijt. Vergeten de amuses, de mevrouw die het water inschenkt, heeft één onder haar oksel en de andere in haar hand, dat kan eigenlijk niet. Maar ja maakt ons het uit. Om 11 uur rijden we weer terug naar Hoorn. Het was heerlijk. Lekker slapen.

Zondagmorgen is het weer zo donker en blijven we lekker op bed een filmpje kijken. Om half 11 rijden we even naar pa en ma. Diandra, Caryl en Anna zijn er ook. Gezellig. Even vertellen hoe het allemaal is geweest. Aan mamma even wat foto’s laten zien. Ze gaat wel weer achteruit hoor, maar ze blijft een lieverd. Om 12 uur gaan we weer op pad. Thuis lekker even zitten, WK kijken en verder niks. Tenminste ik doe dat. John gaat even zijn fiets schoonmaken. Wat een werk. Allebei onze fietsen moeten naar Kolkman voor een beurt. Even alles na laten kijken en alles laten checken. Désirée en Matthé komen nog even langs om de fietstas die ze geleend hebben terug te brengen, kan René die vanavond weer meenemen. Ze hebben wel een berichtje geschreven naar Meijer’s. En terecht. Als zij weg zijn, komt René nog even langs. Hij komt de tas halen en even zijn auto laten zien. We bestellen wat te eten en rond 8 uur is hij weer vertrokken. John en ik kijken nog even een Rosamunde Pilcher op ZDF en daarna gaan we naar bed. Heerlijk slapen en morgen begint weer een nieuwe werkweek.

Maandagmorgen ben ik al weer heel vroeg wakker, 4 uur. John moet er over anderhalf uur uit. Ik heb weer wat last van mijn buik, dus ben ik het meeste al weer kwijt. Om half 6 weer wakker en John gaat er uit. Ik blijf nog wel heerlijk liggen. Vandaag nog even een rustdag, morgen weer aan de gang. Ik ben weer erg aan de diarree, dus is het heerlijk om in mijn bed te kunnen blijven liggen en alles weer wat tot rust te laten komen. Ik werk een heleboel dingen af en maak de fotoboeken voor Alpe d’HuZes voor de sponsoren. Is en blijft altijd een boel werk, maar het is gelukt. Ik kan ze alleen niet allemaal tegelijk bestellen en iemand van de helpdesk helpt me daar bij. Hij is hartstikke enthousiast over Alpe d’HuZes, leuk hoor. Maak ik een beetje reclame voor ze op Facebook. Nog eventjes wat opgenomen films kijken en ondertussen begint het buiten al aardig te stormen. Er is zuidwesterstorm voorspeld, hopelijk niet zo erg. Maar dat zien we wel. Even wat rijst, ragout en doperwtjes klaar zetten, voor het eten vanavond. Niet te zwaar, want anders krijg ik er weer last van. John heeft een hele lieve mail gestuurd, die bewaar ik op mijn computer. Wat is hij toch lief!!! Morgen dus weer werken, ook weer lekker!!! Heel veel liefs, Heidi

Dagje Reims en fietsen naar Chateau Thierry 18 en 19-9

Dagje Reims en fietsen naar Chateaux Thierry.

Vanmorgen lekker blijven liggen, niet zo vroeg wakker, hoewel, we hadden nog even een ochtendmomentje. John had ’s nachts het raam in de badkamer open gezet en je zult het niet geloven, maar er zat me toch een spin in het bad! Echt heel groot, ik ben niet echt bang voor spinnen, maar deze was zo groot, dat hij niet eens in een glas paste. Dus John heeft hem met een boek naar buiten gebonjourd. Pfff, raam dicht en nog even slapen. Om 9 uur naar het ontbijt. Lekker hoor, allemaal verse broodjes en omelet voor John. De ober van gisteravond was er en John kreeg meteen koffie. Ik moest nog even om mijn thee vragen, maar die kwam ook meteen. John had indruk gemaakt met zijn Bolinger J. Na het ontbijt gaan we naar Reims. Even kijken wat voor stad het is en of er iets leuks te zien is. In de binnenstad parkeren we vlakbij de Kathedraal. Pap heeft gezegd dat we deze zeker even moeten bezoeken. Eerst even langs de VVV en een plas bij een openbaar toilet. Jeetje, deze is schoon. Daarna even langs de VVV, maar daar hebben ze maar heel weinig informatie. Dus we gaan gewoon naar de kathedraal. De meeste mensen boeken een toer met een gids, maar wij lopen gewoon de kerk. Wel heel erg mooi glas in lood, van onder andere Marc Chagall, prachtig. Verder gewoon een kerk, wel oud, maar we zijn er natuurlijk weer binnen een half uur uit. Even bij een pharmacie een crème kopen van la Roche. Tegen huidirritatie en droogheid. Suzy vertelde dat zij hier heel veel baat bij heeft, dus het is het proberen waard. En hier in Frankrijk zijn deze tubes een stuk goedkoper, dan in Nederland. We zien een leuk pleintje en daar zit een patissier/chocolatier, hier drinken we wat en nemen we een heerlijk taartje J. Wat een prachtige bonbons hebben ze hier. Daarna lopen we terug naar de auto en gaan even kijken of we de champagnehuizen kunnen vinden. Ik ben vreselijk benieuwd naar alle champagne huizen. We hebben tot nu toe, nog maar één stukje land met druiven gezien en in Reims zien we ook geen druiven. Blijken deze allemaal gekweekt te worden binnen de muren van een domaine. Bij Pommery staan de deuren open en kunnen we even kijken. Daar zien we de druiven van hun Cuvée Louise, één van hun duurste soorten. We komen een medewerkster tegen en zij vertelt ons dat we een andere ingang moeten hebben om bij de rondleidingen etc. te komen. Dus een stukje omlopen. We hebben ook het hotel gezien waar ik eerst wilde slapen, maar waar het vol was. Hotel Crayères. Mooi hotel, maar midden in alle drukte, want druk is het hier. Mijn hemel, wat een auto’s. We lopen even het domaine van Pommery op en er zijn diverse rondleidingen, maar hier hebben we geen zin in. Even in de winkel kijken, nou dat is net zo duur als in Nederland, dus dat gaat het ook niet worden. Dus terug naar hotel Crayères om te lunchen. Bij restaurant le Jardin. Het is aardig vol, maar ze hebben nog een plekje. Een hele mooi kaart, prachtig restaurant en hele aardige bediening. Ze hebben een open keuken en we kunnen dus lekker naar binnen kijken. John neemt Tarbot en ik een rouleaux van gevogelte. Het is heel erg lekker. Een heerlijk glas Blanc de Blanc er bij, dat is champagne gemaakt van één druivensoort en het is echt genieten. Als toetje nog even een kopje koffie en thee. Ondertussen kijken we hoe er in de keuken gewerkt, schoongemaakt en opnieuw opgestart wordt. Een 24/7 bedrijf. Mooi om te zien. We lopen weer terug naar de auto en rijden terug naar het hotel. Daar lekker even liggen. John gaat nog een stukje hardlopen en voor ik het weet is hij weer terug. We besluiten om toch maar hier in het restaurant te gaan eten, want om nog iets te moeten gaan zoeken, hebben we geen zin in. Dus ik ga me op mijn gemak een beetje optutten. Lekker hoor. Daarna lopen we naar de receptie en vragen of we toch nog hier kunnen eten. Helemaal geen probleem en we gaan even een aperitief drinken in de bar. Een champagne vooraf en dan drinken we bij het hoofdgerecht een heerlijke rode wijn. We nemen een hoofdgerecht en een nagerecht. Dus we nemen allebei de eend en daarna neem ik kaas en John de soufflé. Het is heerlijk en ik kies 5 soorten kaasjes uit, allemaal wel redelijk pittig. Na het dessert neemt John nog een koffie en dan gaan we lekker slapen.

Woensdagmorgen op tijd wakker, we gaan vandaag een ritje maken. John moet nog even wat bestandjes bekijken en contact hebben met Hans en ik kijk even naar de mail en facebook. Verder niets. Daarna aankleden en ontbijten. Lekker broodjes met kaas, kipfilet en worst. John natuurlijk omelet, yoghurt, fruit, sapje en lekker koffie en thee. Het is best nog wel fris buiten, dus we moeten in ieder geval wel beenstukken aan. Dat ben ik eigenlijk niet gewend, zitten altijd zo strak J. Maar toch maar aandoen. Jasje aan en om 10 uur rijden we weg. We rijden langs de D2 een drukke provinciale weg. Maar het valt nog mee. Wel veel vrachtwagens, dus we moeten veel achter elkaar rijden. Het is best nog een eindje en we stoppen even om onze jasjes uit te doen. Na 1,5 uur zijn we in Chateaux Thierry, de sterfplaats van Jean de la Fontaine, de schrijven van de Fabels van Fontaine, die ik vroeger voor Frans gelezen heb. Er staat ook een prachtig kasteel en in de buurt liggen de wijngaarden van Pannier, een champagnehuis. We rijden even door het dorp, ook hier is het vreselijk druk, wat een auto’s hebben die fransen. Niet te geloven. En alles is nog dicht. Ik had een terras gezien, dacht ik dat open was en daar fietsen we naar toe. Het is een Turks köfte/kibab tentje, maar ze hebben ook koffie en thee. We gaan lekker zitten aan een tafeltje in de zon en John bestelt koffie en ik een Cola. Even bijkomen. We gaan kijken of we straks via een andere route terug kunnen rijden, in plaats van langs de snelweg. Maar eerst weer even de A4 over, de grote péage weg. Bij het eerste dorpje aan de rechterkant, stoppen we even om op de Ipad te kijken voor een route. We kiezen er voor om via de D697 te gaan rijden, veel kleiner en hopelijk veel rustiger. Zo gezegd, zo gedaan. Inderdaad lekker rustig en ook niet zo heel veel op en af, maar af en toe wel veel steiler in de dorpjes. We moeten nog eventjes wachten in een dorpje, omdat ze aan het asfalteren zijn, dus staan we even stil en kan ik weer even bijkomen. We rijden over vers grint verder, dat is best wel spannend, maar gelukkig stijgt het alleen maar en hoeven we hierover niet af te dalen. Op een gegeven moment zien we dat het nog maar 7 km is naar Fère-en-Tardenois, dat valt mee, we zijn lekker opgeschoten. Als we in Fère aankomen gaan we even kijken of we hier iets kunnen eten. Het enige restaurant in het dorp is in ieder geval open en er zitten mensen. Dus we gaan er naar binnen. Fietsen even neerzetten, op slot, dat dan weer wel en we komen een heel klein restaurantje binnen. Blijkt er aan de andere kant nog een zaal te zijn. We krijgen een mooi tafeltje aan het raam, kunnen we de fietsen goed in de gaten houden (of ze niet wegfietsen J). Ik weet al wat ik ga eten. Omelet met kaas en John neemt een omelet met kaas en ham. Geen frietjes of sla er bij, maar wel een Cola Zero. Heerlijk!!! Broodjes er bij en genieten. Om kwart over twee rijden we weer richting het hotel. Hier eventjes lekker niks doen. Even het WK tijdrijden kijken en de mails. En natuurlijk weer even een verhaaltje schrijven. Eventjes kijken welke route John morgen gaat rijden, een heel gezoek, zeker omdat de grote snelwegen ontweken moeten worden. Daarna nog eventjes lekker liggen, een beetje doezelen. Heerlijk. Straks lekker eten in het restaurant, eens even kijken wat we vandaag gaan eten J en drinken, natuurlijk. Morgen weer een dag. Liefs, Heidi

Laatste dag Ride4Kids en op naar Reims

Lieve allemaal,

Ik ben weer in de lucht. Een paar heerlijke dagen gehad en ik wil jullie een verslag van de laatste dagen van Ride4Kids niet onthouden.

Zaterdagmorgen waren we er, natuurlijk, weer vroeg uit. John start om 8 uur. Dus samen met slaperige oogjes aan het ontbijt. Béatrice, de mevrouw van ons huisje, vertelt me dat ik er toch iedere dag wat meer moe uit begin te zien J. Lekker dan. Gelukkig is de diarree niet meer zo heel erg, maar ik ben er toch wel een boel energie mee verloren. Vandaag dus niet fietsen, ik ga samen met Suzy de mannen aanmoedigen. John vertrekt en ik maak voor mezelf even een tas klaar, die ik mee wil nemen. Wat water, repen etc. Om 9 uur vertrek ik naar de camping, geen zin meer om thuis te zitten en Suzy is toch wakker. Ik stap op de fiets, met mijn gympies en gewone broek aan. Mijn billen vinden mijn zadel niet leuk meer. Maar gelukkig is het maar een heel klein stukje dat ik op mijn zadel moet zitten. Geen doekje om mijn hoofd, dus helm zo op mijn haren en daar waait het koud doorheen. Gek toch, dat je zo went aan bepaalde kleren tijdens het fietsen, maar het meeste mis ik toch de zeem in mijn broek! Bij de camping is het rustig. De meeste fietsers zijn al vertrokken, ik kom Suzy tegen op weg naar de receptie. Zij gaat even afrekenen en vertellen dat ze geen gas meer hebben, dus ze kan ook geen thee of koffie maken. Dat is allemaal snel geregeld en de mevrouw van de receptie komt langs om het gas weer aan te sluiten. We lopen samen naar hun huisje en gaan nog even zitten. Suzy heeft afgesproken om voor Sabine aan te rijden, die zit alleen in de auto en dan kan zij zo de Aspin op rijden, zonder kaart te hoeven lezen. Dat is namelijk een beetje lastig als je alleen in de auto zit J. We wachten dus even op haar, zij doet de inschrijving van de groep voor de korte route en dat zijn toch 32 personen. Een grotere groep dan gisteren. Ook nu heeft het buikvirus bij meer mensen toegeslagen, nu is ook Rik, van de groep van Laura er aan ten prooi gevallen. Hij is wel op de fiets gestapt, maar het ging niet lekker. Nou ik weet hoe hij zich voelt J. Om kwart over 10 rijden we van de camping af, richting de Col de Aspin. We zien dat het toch bijna een uur duurt voordat we daar zijn, met een beetje rekenwerk weten we dan ook, dat de eerste fietsers dan al boven op de Aspin zijn. We hadden gehoopt ze onderweg nog een beetje aan te kunnen moedigen. Eerst de weg zoeken. We kijken op de route ook naar de pijlen van Ride4Kids, maar kunnen deze nergens vinden. Ik zeg tegen Suzy, dat dit toch echt de route is die onze mannen gereden hebben en net als ik dat gezegd heb, stopt er een Nederlandse auto. Het is Paul, de vader van Sander, die in het huisje vlakbij Suzy en Gerrit zitten. Hij heeft tot hier de pijlen van het parcours afgehaald. Dus… Ik begon al aan mezelf te twijfelen. Wij bedanken hem voor de mededeling en rijden weer verder en al snel zien we de oranje pijlen hangen. Nu wordt het toch een stuk makkelijker om de weg te vinden. In het dorp St. Marie de Campan zien we Ria en nog een paar anderen op een terras zitten, zij moeten nog aan de klim van de Aspin beginnen. Wij rijden verder, wat een prachtig klim is het. Mooi gelijkmatig, met op sommige stukken natuurlijk weer wat steiler. Naarmate de klim vordert, zien we meer fietsers. Raampje open en aanmoedigen dus. Als we roepen verschijnt er een lach op de gezichten van de fietsers. Suzy en ik weten hoe heerlijk het is als je, in je eentje de berg op fiets en er dan iemand eventjes een figuurlijk duwtje in je rug geeft. Bijna onder de top zien we Gerrit fietsen, John is er niet bij, ze zijn dus apart van elkaar naar boven geklommen. Even aanmoedigen, fotootje en we rijden weer verder. Boven op de top zie ik John naar ons toe lopen. Even een dikke kus, alles is goed gegaan. Hier staat de lunch klaar voor de fietsers. Er staat een hele grote groep fietsers, die lijkt op die van Ride4Kids, maar dat zijn Spanjaarden. Een drukte van belang. Allemaal fietsen in het gras en iedereen zit een beetje uit te puffen. Suzy en ik gaan even zitten. Kletsen met Laura, Rik voelt zich helemaal niet goed en gaat met de auto terug. Jeetje wat zonde en zo vervelend voor hem. We helpen de fietsers een beetje, daar waar het gaat. Fiets aanpakken, bouillon geven, broodje halen, zo blijven we lekker bezig. Als de mannen af gaan dalen, gaan wij ook naar beneden en we treffen ze weer in St. Marie de Campan, waar de Tourmalet op het menu staat. Alle kleren moeten hier weer uit, want het is er wel eentje waar je warm van gaat worden. Nog even een dikke kus en Suzy en ik gaan even op het terras wat drinken. Ik heb een broodje worst boven op de Aspin gegeten, maar die worstelt echt in mijn maag, niet leuk. Dus kijken of een theetje hem tot bedaren kan brengen. Ondertussen zeggen we ook tegen de fietsers dat ze linksaf moeten slaan, want er hangt geen pijl die naar de Tourmalet wijst en de eerste fietsers gingen bijna rechtdoor, vertelt Sabine ons. Zij zit ook op het terras, samen met haar ouders. Even bij een motard een pijl regelen, kan hij die mooi voor ons ophangen. En ja hoor, het duurt niet lang, of dat is ook gebeurd. We pakken jasjes aan, ondershirts, ik geef mijn bidon aan Louis mee, want hij is die van hem in de afdaling verloren. Als alle fietsers voorbij zijn, beginnen wij ook aan de klim van de Tourmalet, weliswaar met de auto, maar toch. We hebben vreselijk veel lol met zijn tweetjes in de auto. Dat kon natuurlijk ook niet anders. En we blijven iedereen aanmoedigen. We stoppen een paar keer onderweg. Er rijdt een groep dames vrijwilligers mee met een auto en met hen samen doen we de wave. Veel foto’s maken van de mannen en vrouwen en we pikken Ria op, die de Aspin heeft overgeslagen en meteen aan de Tourmalet is begonnen. Heel verstandig van haar. We verrichten nog een beetje EHBO, want iemand had een beest op zijn voorhoofd, maar heeft deze zo fanatiek weg willen halen, dat er een snee van een centimeter naast zijn wenkbrauw zit. Veel bloed, dus ik dep heel voorzichtig met een papieren zakdoek, maar ik mag ook weer niet al het bloed weghalen, want dat staat stoer! Lachen J. We maken foto’s van John en Gerrit en we stoppen nog één keer voor de top. We zetten onze klapstoelen, die we bij Suzy in de auto hebben gezet, achter de auto en gaan zitten. Hier kunnen we de fietsers aan zien komen, ze naar boven schreeuwen, het is nog zo’n 5 kilometer. Even een leuke foto maken, zittend op de grond. En als Gerrit voorbij is, wachten we nog een paar fietsers af en dan gaan we weer verder. Op naar de top. Auto even neerzetten. John is er al, hij heeft al wat gegeten en gedronken. We wachten dus op Gerrit. Het is hier een drukte van jewelste. Het doet me denken aan de Mont Ventoux. Daar was het tijdens Ven2 4Cancer ook zo druk, bussen, campers, auto’s en fietsers mixen hier en het doet denken aan een hele grote mierenhoop. Eén voor één komen de onze fietsers boven, wat is het afzien. Een hele zware beklimming en ik ben blij dat ik mezelf hiervoor het afgemeld. Gerrit komt binnen en we gaan even op een terras zitten, dat eigenlijk deze naam niet mag hebben, want het zijn gewoon een paar stoeltjes op de blote aarde, cola en orangina drinken. Daarna wachten tot de laatste binnen komen. Ondertussen worden er stenen gelegd bij een  gedenkmonument voor de overleden kinderen aan een energiestofwisselingsziekte. Iedereen klimt een stuk naar boven en het ziet er indrukwekkend uit, alle fietsers zo bij elkaar. Dan wordt er een wensballon opgelaten en na dit mooie moment, gaat iedereen weer van de berg af, want er komen nog fietsers binnen. Aanmoedigen dus met z’n allen. Als de laatste binnen zijn, beginnen de fietsers aan hun afdaling. Het is ondertussen 4 uur, dus nog een uurtje afdalen voor de boeg. Suzy en ik stappen weer in de bolide en dalen rustig af. Wij halen Gerrit en John niet meer in. Even langs de supermarkt om wat bier en rosé mee te nemen en dan zijn we weer weg. Op de camping zitten de mannen mooi in de schaduw aan een drankje. Wij zetten de biertjes even binnen en nemen zelf ook een drankje. Lekker even nakletsen. Suzy en ik zijn blij dat we deze beklimming niet hebben hoeven doen. De afdaling was de weg die wij zouden hebben moeten klimmen, maar het was me toch een eind. Het leek wel of er geen einde aan kwam. Maar toch wel J. John en ik gaan even naar ons huisje om ons te douchen en om te kleden. Fietsen weer op de auto en we zijn weg. Daar snel omkleden en weer terug naar de camping. Vanavond is er een bbq, waar iedereen aan deelneemt. Als we om half 8 in de tent komen, moet de bbq nog aangestoken worden. De kok doet verwoede pogingen om er de fik in te krijgen, maar schijnbaar wil hij ons liever uitroken, want hij wappert zo hard, dat de hele tent vol met rook staat. Maar dat mag de pret niet drukken. Gerald huldigt even de vrijwilligers, de organisatie en de motards en ik ga even naar de wc. Blijkt er omgeroepen te zijn dat iedereen zijn eigen vlees moet braden. Hahaha, 120 man, op zo’n bbq en dan zelf de worstjes etc. bakken, nou dat gaat hem natuurlijk niet worden. We gaan met z’n viertjes, lekker naar het dorp, dan maar naar La Forge en daar wat eten. Het is druk in het dorp en we zetten de auto neer en lopen naar het restaurant. Geen plaats meer binnen, maar wel op het terras. Nou ook geen probleem. Het is ondertussen al kwart voor 9, dus we lusten wel wat. Allemaal een hoofdgerecht en wat is het lekker. Glaasje rode wijn er bij, heerlijk. Rond kwart over 10 rijden we weer terug naar de camping om te kijken of het feest nog in volle gang is, maar er zijn al een heleboel mensen vertrokken. We nemen afscheid van Nick en zijn vriend die ’s avonds meestal bij ons aan tafel zaten en als we iets te eten over hadden, konden we dat bij Nick kwijt J. Gerald en Ricardo even bedanken en zo nog een aantal mensen. De meeste vertrekken nog vannacht of morgenochtend vroeg. Oh wij lekker nog niet. Wij kunnen lekker rustig wakker worden en dan rustig ontbijten. We geven Gerrit en Suzy nog even een dikke knuffel en gaan lekker naar ons huisje. Wat een prachtig evenement en zeker omdat we toch maar even met zijn alleen ruim € 152.000,= bij elkaar gefietst hebben. Wat een mooi bedrag!

Zondagmorgen, eerst rustig wakker worden, douchen en daarna lekker aan het ontbijt. Mooie rustige opstart van een mooie morgen. Béatrice heeft wat kopieën gemaakt van mooie wandelroutes in de buurt. Maar John heeft geen zin om veel te bewegen, dus we besluiten om met de auto even naar Gavernie te rijden en daar wat te wandelen. Een prachtige route, deze route hebben Gerrit en de anderen dinsdag gereden, toen John en ik de Hautacam gefietst hebben. Maar hij is wel heel lang hoor. En niets is hier vlak, alles op en af, dus ben ik blij dat ik dit niet gefietst heb. Na een stukje wandelen gaan we lekker op het terras zitten. Ik stuur Suzy een sms’je en zij zijn ook onderweg, dus blijven wij lekker op het terras zitten en als zij er aan komen, haal ik nog een rondje. Lekker hoor, zo relaxen. Het is druk. Op zondag gaan de fransen met het hele gezin op pad om lekker te lunchen in de bergen en een wandeling te maken. Leuk en ook gezellig, maar het is dus een af en aan van mensen. Na een tijdje besluiten we even de klim te rijden, die Gerrit gedaan heeft naar de Col de Tentes. We zien een heleboel marmotten, prachtige vergezichten en hele steile weggetjes. Het is hier echt prachtig. Daarna dalen we weer af en eten we even een broodje op een terras dat wat verder naar beneden ligt. In de winter waarschijnlijk een heel druk terras, nu verlaten en worden we bijna weggekeken als we onze broodjes op hebben. Het is ondertussen ook al half 3, dus waarschijnlijk tijd voor een slaapje. We rijden weer naar de parkeerplaats, want we zijn met onze auto naar boven gereden. Gerrit moet nog even ergens tanken. We spreken om 6 uur af. Kijken of we op de Aubisque kunnen eten. Onderweg zien we dat er nog heel veel bordjes van Ride4Kids hangen en John en ik besluiten de route naar de Col de Borderès even te rijden met de auto, om de bordjes te verwijderen. Daarna in het huisje even lekker douchen en omkleden en worden we opgehaald door Gerrit en Suzy. De rit naar de Aubisque is prachtig, maar helaas kunnen we er ’s avonds niets eten. Dus verder door allerlei dorpjes, waar ook niets te eten is. We belanden in Laruns. Lopen een restaurant binnen, waar 2 man en een paardenkop zitten en er wordt gevraagd of we gereserveerd hebben, nee dus. Kan er niet gegeten worden. Niet te geloven, maar er naast is nog een restaurant. Crèperie La Fleur de Sel en daar kunnen we eten. Zitten en niet meer weg. Maar het is net een slapstick, want wat we willen eten is er niet meer en zo zijn we eventjes bezig om wat te eten te krijgen. Maar uiteindelijk hebben we besteld en krijgen we heerlijke pannenkoeken. Bij Suzy, Gerrit en John zijn ze gevuld met kaas, ei, gehakt, ui en kruiden. Bij mij is hij gevuld met kaas en ei en ligt er een stukje varkensvlees bovenop en gegrilde groenten. Het varkensvlees had ook weggelaten kunnen worden, want de groenten en de kaas alleen al zijn heerlijk. Als toetje bestellen Gerrit, Suzy en John nog een pannenkoek, nou ik niet hoor en die van Gerrit komt ook niet door. Het blijft lachen in Frankrijk. Ik neem een theetje, dat is wel lekker. John en Suzy eten hun pannenkoek en als we ons bestek neergelegd hebben, staat het personeel al met hun jas aan om weg te gaan. Snel afrekenen. Suzy moet nog even plassen en dat kan nog net J. En dan beginnen we aan de terugreis, het is nog zo’n anderhalf uur rijden, dus best nog wel een eindje. Maar het is en blijft een mooie rit. Vooral lachen om de auto van Gerrit, die zelf besluit wanneer zijn groot licht aan kan en wanneer niet. Het wordt steeds leuker met die zelfdenkende auto’s. Maar we arriveren op onze bestemmingsplaats. Een dikke knuffel en kus voor Suzy en Gerrit en we gaan elkaar zeker nog ontmoeten. Even uitzwaaien en wij gaan naar bed. Lekker slapen. Wat een heerlijke week, met zoveel mooie en leuke mensen. Zoveel gelachen, af en toe gehuild en wat een belevenissen. Dat had ik voor geen goud willen missen!!!

Maandag zijn we vertrokken naar Reims, daar blijven we een paar dagen en dan weer naar huis.

Lieve allemaal, zo heb ik jullie weer op de hoogte gehouden van onze avonturen voor de Pyreneeën-challenge van Ride4Kids. Ik ga er even tussenuit J. Maar jullie zijn natuurlijk niet van me af. Ik ga jullie weer schrijven, vanaf 7 oktober. Dan is de cheque-uitreiking in de Heineken Music Hall en horen we welk bedrag Alpe d’HuZes 2012 opgebracht heeft. Daarna zal ik jullie ook vertellen welke mensen er met ons mee gaan voor Alpe d’HuZes 2013. Het team is dan waarschijnlijk al  ingeschreven en dat is dan ook het begin van onze campagne voor Alpe d’HuZes 2013. Jullie horen van me!!!!

HEEL VEEL LIEFS, HEIDI

2e dag Ride4Kids, Col de Soulor en Aubisque

2^e dag Col de Soulor en Aubisque.

Om half 7 ging de wekker. John moet er vroeg uit, want de start is vandaag om 8 uur. Om kwart voor 8 inschrijven. Hij gaat zich alvast helemaal klaar maken en ik blijf nog even liggen. Nog moe van de rit van gisteren, maar voor vandaag staat er weer een prachtige rit op het programma. De lange route is zo’n 130km, die van ons, de korte, is 60km. Vandaar dat John er vroeg uit moet. Om 7 uur ontbijten we, lekker op tijd J. We hebben een zelfgemaakte flan met banaan en perzik bij het ontbijt en natuurlijk, weer verse croissants, broodjes, jam, sapjes, etc. Heerlijk, maar ik krijg op dit tijdstip nog niets door mijn keel. Dus ik eet alvast een deel van een croissant en neem een broodje en de flan mee. Voor later. Na het ontbijt zet John even zijn fiets op de auto en al zijn spullen er in. Om half 8 gaat hij op pad. Een dikke kus en knuffel en weg is hij. Ik ga nog even liggen. Een beetje doezelen, want van slapen komt natuurlijk niets meer. Veel te zenuwachtig. Ik prop de croissant naar binnen en drink nog wat thee. Meer gaat er echt niet in. De hele nacht heeft mijn maag en darmen opgespeeld en het is nog steeds niet rustig binnen in mij. Rustig rijden dus vandaag. Om 9 uur sta ik eigenlijk al klaar om te kunnen vertrekken. Ik stuur even een sms’je naar Suzy, met wie ik vandaag weer gezellig ga fietsen en zij stelt voor om naar haar toe te komen. Ik stap dus op mijn fiets. Heb wel een windjack aangedaan, want het zal wel koud zijn en ja hoor, echt koud. Maar binnen 10 minuten ben ik op de camping. Gezellig even met Suzy kletsen. Wilco, die naast hun een huisje heeft rijdt vandaag met ons mee, samen met nog 19 anderen en een motard, Edwin. Om kwart voor 10 staan we bij de inschrijving en er zijn nog niet zo heel veel fietsers. Even kletsen met de mensen die er wel zijn en zodra we compleet zijn, doet Wilco even een woordje en zijn we weg. We zouden met z’n allen de eerste kilometers rijden, maar zodra we het dorp uitrijden, gaat het al berg op, dus Suzy en ik laten al een gat vallen met degene die voor ons rijden. Veel opmerkingen natuurlijk, dat we ingehuurd zijn om te knechten en geen gaatjes mogen laten vallen. En wij natuurlijk dat ze dan niet goed zijn ingelicht, want dat wij toch echt altijd diegene zijn die als laatste binnen komen. Nou ja, het duurt dan ook niet lang of we rijden op de voor ons welbekende plek, achteraan. Helemaal goed, kunnen we ons eigen tempo bepalen en rijden we niet in het rood. Rond hartslag 155, dan gaat het helemaal goed komen. Ik heb nog steeds last van mijn maag, maar het is de ene keer erger dan de andere, gewoon doorfietsen, dus. Edwin de motard komt steeds aan ons vragen hoe het gaat en het duurt niet lang of we zien de groep stilstaan langs de weg. Een fotomomentje, lief dat ze op ons wachten en we eten en drinken even wat, foto nemen en we zijn weer weg. Het is nog wel een stukje fietsen naar het begin van de klim, de Soulor. Maar uiteindelijk draaien we toch via een dorpje de klim op. Suzy schakelt klein en oeps ketting er af. Gelukkig stonden er nog een aantal mannen te wachten, dus die helpen haar en geven haar een duwtje om weer op gang te komen. En weg zijn we. Heel rustig fietsen, op ons kleine verzetje. Kletsend en genieten van het uitzicht, want dat is hier wel heel erg mooi. Af en toe synchroon hijgen, puffen, kreunen en steunen, om onze ademhaling weer een beetje onder controle te krijgen. We klimmen steeds hoger en het uitzicht wordt steeds adembenemender. Edwin de motard, ligt op de weg om een foto van ons te maken. Er staat namelijk een ezel midden op de weg te slapen en nu daar heeft hij ons mee vereeuwigd. Na ruim 2 uur zijn we eindelijk op de Soulor. Lekker wat water drinken, iets proberen te eten, maar dat gaat bijna niet, zo misselijk. Maar het zakt ook weer weg, gelukkig. Op de Soulor staan een paar hele grote ezels en die zijn ook nog brutaal. Vreselijke schooiers om brood of iets anders eetbaars. Suzy en ik gaan eventjes naar het toilet. Weer zo eentje waar je binnenkomt, adem in moet houden en pas weer uitademen als je buiten bent. Daarna rijden we naar de Col de Aubisque. Nog maar 8 kilometer klimmen J. Zodra we op de fiets zitten, begint het dalen en daar hadden we natuurlijk niet op gerekend. Als we een soort van parkeerplaats zien, stoppen we even om een jasje aan te doen. Anders worden we echt veel te koud. De afdaling duurt ongeveer 2 kilometer en jullie snappen het natuurlijk al, daarna kunnen de jasje weer uit, want we moeten klimmen en dan krijgen we het weer te warm. We zien weer een aantal hele grote roofvogels vliegen en natuurlijk lopen er weer heel veel schapen, koeien en ezels rond. We zien een hele grote Pyreneeënhond lopen, die de schapen opvangt die van boven komen, maar gelukkig zijn deze schapen nog een stukje van ons verwijderd. Op de weg ligt ook een wit kalfje, wat een schatje, te leuk en nog zo klein. We fietsen er heel langzaam voorbij. Ondertussen klimmen we weer verder en gelukkig staan er weer borden met de kilometers tot de top en het stijgingspercentage tijdens deze kilometer. We rijden nu achter Suzanne en een man, Suzanne is van de week onderuit gegaan en fietst nu toch even die berg op, maar is een stuk voorzichtiger gaan fietsen. We rijden door een tunnel die de naam niet mag hebben en we rijden daarna door een langere tunnel, die pikkedonker is en dat is toch best eng. Suzanne en metgezel fietsen net iets harder, dan dat wij doen en we zijn weer met z’n tweetjes. Suzy ziet een koe bijna van de berg vallen. We moeten allebei vreselijk lachen om het idee dat één van ons onder zo’n koe terecht zou komen, armen en benen er net onder uit, geplet. Helemaal niet leuk om zo te lezen, maar wij vonden het heel erg grappig. Zo’n 3 kilometer voor de top zien we Jos lopen, hij ziet het helemaal niet meer zitten en gaat gewoon lopen. Wij bieden nog aan hem op zijn fiets te helpen en met hem mee te fietsen, maar het aanbod wordt afgeslagen. Dus fietsen wij weer heel rustig verder. Nog een akelig steil stuk voor de boeg, waarschijnlijk de zwaarste kilometers van de klim, maar na 50 minuten zijn we boven. We worden met gejuich ontvangen. Leuk hoor, maar we hebben nu echt het eind in de bek, om het zo mooi te zeggen. Eerst even een theetje, broodje, bouillonnetje en lekker even zitten. De groep van de lange tocht is nog niet binnen en wordt ook nog niet heel snel verwacht. Dus even uitrusten. Suzy heeft vreselijk last van haar knieën en mijn lijf vind me nu helemaal niet meer aardig. Alles doet pijn, wat een watje. Na een tijdje komt de eerste fietser van de lange tocht binnen en we ontvangen hem met gejuich en applaus. Onze groep gaat om half 3 afdalen en wij vertellen dat wij niet mee gaan, maar wachten op onze mannen. Gerrit heeft om 10 voor half 3 een sms’je gestuurd, dat hij op de helft is, dus zal over een half uurtje, 40 minuten binnen zijn. Ik haal voor Suzy en mij even wat te drinken, even iets anders dan thee, bouillon of water. Even liggen in het gras, wel met een windjack aan, want het waait aardig hier boven. Rond 10 over 3 is John binnen en Gerrit komt niet al te lang daarna. Allemaal snel wat droogs aantrekken, want anders krijgen ze het koud. We drinken met zijn viertjes nog even een bakkie op het terras van de bar en na een plas, gaan we ook afdalen. Best een pittige afdaling, dus niet te snel. Het is hier wel vreselijk mooi hoor. Wat een uitzichten, wat een plaatje. Ook nu komen we natuurlijk weer ezels, schapen en koeien tegen, maar het kalfje zien we niet meer. Door de tunnel en vlak bij de Soulor stoppen we even, want hier doen we even onze jasjes uit, want nu gaan we weer klimmen. Even 2 steile kilometers. Dat is altijd zo raar, na een tijdje gedaald te hebben, om dan weer in je ritme te komen om te stijgen. Maar het lukt, natuurlijk en als we bij het bord van de Col de Soulor zijn, stoppen we even en willen we onze jasjes weer aandoen. Laura komt er ook net aan en maakt even een foto van ons. Daarna dalen we met zijn allen af. Wat een lange afdaling en een groot deel hebben we gisteren in de regen gefietst. Bij een winkeltje, in een dorpje staat Laura weer, die konden we niet bijhouden met dalen! Vanaf hier is het nog ongeveer 13 kilometer. Even stoppen, weer wat gevoel proberen te krijgen in onze handen. En daarna gewoon weer verder afdalen. Ik rijd achter John en voor ik het weet zijn we al weer in Argèles-Gazost. Jeetje wat een autoverkeer. Het is vrijdag, daar zal het wel door komen. We laveren tussen de auto’s door, af en toe een toeter van een fransman die vindt dat hij voorrang heeft en we zijn weer op de camping. We melden ons even af en spreken af om elkaar straks om 7 uur weer te treffen. Het is nu kwart voor 6. John en ik rijden even langs de Carrefour, even allerlei lekkers halen om vanavond te eten. We hebben geen zin om naar een restaurant te gaan en brood valt bij mij toch het best. Ik heb wel besloten om morgen niet weer zo’n zware rit te rijden. Gewoon mijn lijf even laten bijkomen en Suzy gaat ook niet, haar knieën vinden haar niet lief meer. Na de Carrefour even alles bij het huisje neerzetten, douchen, omkleden en weer terug naar de camping. Om 18.55 uur zijn we er. Nog niet zo heel erg druk, iedereen nog aan het douchen etc. waarschijnlijk. Maar Suzy en Gerrit zijn er al snel en de deelnemersbijeenkomst begint. Monique een ouder met een dochter met een energiestofwisselingsziekte vertelt haar verhaal. Mooi om te horen hoe haar dochter met haar ziekte omgaat. Na het verhaal kan er gegeten worden en wij blijven nog eventjes kletsen met Gerrit en Suzy, want de rij is nog wel heel erg lang. John haalt eventjes wat te drinken en kwart voor 8 breken wij op. Gerrit en Suzy gaan eten halen en wij naar het huisje. Daar gekomen fietsen van de auto, tassen mee naar binnen, met de kleding van John. Ik zet lekker even een kop thee en we eten de heerlijke broodjes en daarna hebben we dan zo’n instortmomentje J. Morgen weer vroeg dag, John start weer om 8 uur. Ik ga met Suzy, onze mannen en de andere deelnemers aanmoedigen. We doen dus de Aspin en Tourmalet met de auto J. Heel veel liefs, Heidi