Nieuw trainingsschema, John jarig en een lekker weekje.

Maandagmorgen rustig wakker worden. Even wat thuis werken en dan hup, hardloopkleren aan en gaan. In het schema staat een klein loopje van 45 minuten op het programma, maar in een hele lage hartfrequentie. Zo laag heb ik nog nooit gelopen. En natuurlijk gaat het niet vooruit. Ik lijk wel een slak! Maar ja, alles voor het goede doel, waarschijnlijk wordt het alleen nog maar beter en makkelijker, naarmate ik vaker zo loop. Ik loop op het fietspad, langs de provinciale weg. Op de dijk is het nu redelijk druk, want ze zijn met de Willemsweg bezig en dus wordt al het verkeer omgeleid via de dijk. Dus is het daar een stuk drukker. Dus op het fietspad. Heel goed concentreren, heel rustig lopen, denken aan mijn ademhaling en passen goed afmaken, maar niet teveel willen doen. Zo weinig mogelijk bewegen om toch vooruit te komen J. Na 45 minuten ben ik weer thuis. Het was lekker weer, dus dat is al weer een meevaller en ik heb de eerste training van mijn nieuwe schema er op zitten. Heerlijk!

Dinsdagmorgen op tijd wakker, want ik ga op pad. De auto moet naar de garage, voor winterbanden en er is een terugroep actie voor de Mini. Rond 9 uur ben ik bij Maaral, even mijn sleutel afgeven en daarna loop ik rustig terug naar huis. Is best wel een eindje tippelen en ik moet nog via de stad en Harry, dus ben toch wel 2 uurtjes onderweg. Als ik thuis kom is Hannie er lekker. We drinken samen gezellig een bakkie en daarna ga ik nog even lekker met mijn benen op de bank zitten. Heerlijk! In de middag bel ik even naar Maaral, dat ik de auto morgen weer op kom halen, want het is bijna half 6 en we gaan zo spinnen. Om 6 uur belt Cor van Maaral, de auto is net klaar, dus ik vertel hem dat ik hem morgen op haal. Ik ga naar de sportschool. John gaat niet mee, want hij is nog in Scheveningen en gaat de les niet halen. Hij komt me wel tegemoet fietsen, als ik klaar ben. Een lekkere les. Ik zit gezellig naast Patricia en Ernesto. Wat een beer is dat toch. Ik probeer wel mijn hartslag laag te houden, maar dat vind ik met spinnen helemaal lastig. Na de les klets ik nog even met Mark Vlijm. Ik vertel hem dat ik nog wel bij hem terug kom, om te kijken of hij iets voor ons kan betekenen bij Alpe d’HuZes. Misschien voor de veiling van Erwin of iets anders. Dat horen we dus nog wel J. Als ik klaar ben en naar buiten loop, zie ik John al zitten. Gezellig fietsen we met z’n tweetjes naar huis. Lekker weer thuis. Een koppie thee en daarna lekker slapen.

Woensdagmorgen is het nog heerlijk weer en loop ik rustig naar Maaral, meteen een mooi uitloopje van mijn training van gisteravond. Bij Maaral is er helemaal niemand, dus ik ga eerst even plassen en als ik terug ben, zit Cor weer op zijn plek. Ik krijg de sleutel van mijn autootje en een tas van Maaral met wat leuke accessoires. Ik rijd naar huis, de auto parkeren en lekker naar boven. Broodje eten, theetje drinken, lekker even wat tv kijken. ’s Avonds lekker niks, dus mooi met z’n tweetjes op de bank. Morgen een druk dagje, op John zijn verjaardag.

John is jarig. Rond één uur ben ik wakker en geef mijn lieverd een paar dikke verjaardagskussen. Al weer een jaar er bij. Wat heerlijk. Nog lekker eventjes slapen en John is er wel vroeg uit. Auto moet naar Maaral, voor zijn winterbanden. Hij heeft ook nog een afspraak met Hans, wiens auto er ook voor een bandenwisseling is. Rond kwart over negen is mijn lieverd weer thuis. Gezellig. Ik kleed me snel aan en we lopen met z’n tweetjes naar de huisarts. De hechtingen moeten er uit gehaald worden en we moeten nog wat dingen met haar bespreken. In de wachtkamer is het lekker vol en de dokter loopt een half uurtje uit. Ondertussen komt Co van Karin bij ons in de wachtkamer zitten, hij moet ook een paar plekjes op zijn rug weg laten halen. Wij zijn eerst aan de beurt. John laat even kijken naar zijn plek op zijn neus. Daarna even een gesprek over zijn bloeddruk. Hij krijgt niet meteen medicijnen, gelukkig. Eerst een afspraak maken voor een 24 uurs bloeddrukmeting. Daarna zijn we klaar. Ze vraagt nog wel hoe Alpe d’HuZes gegaan is, leuk dat ze het nog weet J. John loopt even naar de assistente en zij hadden hem al opgeroepen, toen we binnen zaten. Handig…Nou ja, nog even wachten en dan is het klaar. Hechtingen er uit, kan alles weer mooi genezen. We lopen eventjes de stad in. Een bakkie drinken bij Bagels en Beans en daarna lopen we nog even langs van de Berg. John moet even gebak bestellen voor morgen, om mee te nemen naar kantoor. Daarna eventjes langs de slager om nog wat lekkere dingen mee te nemen. Daarna lekker naar huis. Even een broodje eten en daarna rijden we even naar Kolkman, voor John zijn verjaardagskado. Nieuwe wielen met een wattagemeter er in. Die moeten gemaakt worden, dus Pieter kan weer aan de gang. We rijden weer naar huis, even wat lekkers te eten bestellen. John wil graag saté en aangezien het zijn verjaardag is J. Na het eten lopen we samen even een uurtje op hele lage hartslag. ’t Is wel heel donker op het fietspad, maar het lopen gaat goed. Ik heb mijn lampje van de Alpe op, dus dat geeft een heleboel licht. Na het loopje lekker naar huis, eventjes douchen en naar de sportschool. We hebben een afspraak met Frank Vlaar, samen met Désirée en Matthé. We hebben alle voorbeelden mee genomen en Frank ik gelukkig positief. We mogen de spinningzaal gebruiken voor de Alpe d’HuZes Xperience en voor de Spinning Challenge. Dat is wel erg lekker. We moeten wel alles zelf regelen. Nou dan gaan we dat doen. Rond half 12 rijden we weer naar huis. Een drukkige rare verjaardag J.

Vrijdag lekker eventjes blijven liggen en om half 11 een loopje gedaan. Een herstelloopje, dus dat is wel lekker. Mooi weer, dus dat is ook weer een meevaller J. ’s Middags eventjes eten maken, uien, courgette, paprika en tomatensaus. Lekker gehaktbal er bij, een heerlijke maaltijd. Verder eigenlijk weinig, of al weer vergeten J.

Zaterdagmorgen zit ik al op tijd op de fiets. Ik moet namelijk 2 uurtjes trappen, dus dat doe ik maar lekker op tijd. Wel eventjes brood bestellen bij de bakker, anders grijpen we daar straks naast en een dvd op en fietsen. John gaat even naar de sportschool, gewoon trainen en spinnen. Als hij terug is ben ik al weer van mijn fiets af en zit ik beneden, gedoucht en wel. Was lekker, maar toch weer last van mijn kont J. Even aankleden en ik pak even wat tassen. We lopen lekker even naar de stad. Eerst even naar de natuurwinkel, yoghurt en jam halen. Daarna naar Raat voor brood, waren ze vergeten apart te leggen, maar gelukkig is het er nog. Dat kan ook weer in de tassen en daarna gaan we even naar De Vlaaierij om bonbons mee te nemen voor Gerrit en Suzy, waar we vanavond naar toe gaan. Zo alle boodschappen binnen, dus kunnen we weer naar huis. Thuis lekker even een broodje eten en een theetje drinken. Ik ga mezelf even opmaken en omkleden. John gaat onder de douche. Als hij klaar is en ik ook, gaan we richting Bodegraven. Er staat meteen al een file op de A7, er is een ongeluk gebeurd tussen Avenhorn en Purmerend. Dus we gaan een stuk binnendoor. Daarna is er niets meer aan de hand. Rond kwart voor 5 rijden we langs de winkel van Suzy, Jansus en Jansus. Even de auto wegzetten en snel eventjes binnen kijken. Wat een leuke winkel. Ik ben nog op zoek naar sokkenwol en dat hebben ze, in alle soorten en maten. Ik neem drie bollen mee en als ik aan het afrekenen ben, zie ik dat ze hele leuke bekers hebben. Die moeten natuurlijk ook mee. Daarna rijden we naar het huis van Suzy en Gerrit. We zijn er toch nog eerder dan Suzy en we gaan lekker naar binnen. Dan komt Suus er ook aan fietsen. Mooi weer bijkletsen, gezellig om elkaar weer te zien en te spreken. Gerrit kookt, mosterdsoep en daarna konijn met spruitjes, worteltjes, rode kool en frietjes. Heerlijk. Geen toetje, maar wel een heerlijke kop thee en John koffie. Ondertussen is het al elf uur geweest, dus gaan we lekker op weg naar huis, want het is nog ruim een uur rijden. Wat een gezellige avond, maar ook weer heerlijk om thuis te zijn.

Zondagmorgen al op tijd wakker en ik ga lekker op pad voor mijn lange duurloopje. In lage hartslag, dat dan weer wel J. Het is lekker weer en het is best druk met fietsers en lopers. John gaat even thuis aan het werk. Het jaarwerk van Cees moet nog af en hij heeft nog allerlei andere dingen te doen. Als ik thuis kom, ga ik eerst lekker even omkleden en wat eten en drinken. Diandra heeft geWhatsAppt, zij zijn met z’n allen op de ijsbaan. Ik mail dat wij vandaag geen tijd hebben, helaas. Een boel te doen. Ik moet namelijk voor de deelnemerscoördinatie een heleboel mensen van de wachtlijst af halen. Daar ben ik wel even mee bezig J. Dus op de bank, theetje er bij en afstrepen. Ben er tot 3 uur mee bezig en dan heb ik het ook wel gehad. Gelukkig is iedereen klaar, dus wachtlijst is leeg. Daarna even lekker zitten. John heeft een nieuwsbrief voor het team in elkaar gedraaid. Is iedereen weer op de hoogte en het jaarwerk van Cees is bijna klaar, moet alleen nog uitgedraaid worden. ’s Avonds lekker samen eten en daarna nog wat tv kijken. Dan lekker slapen, weer een week voorbij J. Heel veel liefs, Heidi

Laatste week zonder schema, keuring en ziekenhuis Oosterwal.

We zijn al weer in volle voorbereiding voor Alpe d’HuZes 2013, in ieder geval met het plannen van diverse acties om geld binnen te halen. Samen met Désirée en Matthé zijn we druk bezig en zodra alles definitief is, gaat de publiciteitsmachine draaien J. Volgende week de laatste bespreking en dan hopen we alles rond te hebben. Dan horen jullie de data en wat er allemaal gaat gebeuren.

Ik ben wel weer lekker aan het lopen geslagen. Rustige duurloopjes, geen interval, gewoon weer lekker opbouwen. Gaat goed, het is nog heerlijk weer, dus dat zit weer mee.

Afgelopen donderdag zijn we naar SMA Midden Nederland geweest in Amersfoort. Guido Vroemen en Bernard te Boekhorst hebben ons weer getest/gekeurd, voor Alpe d’HuZes. Het ging allemaal goed, behalve dat er bij mij 3 x geprikt moest worden om bloed af te nemen. De 1^e keer ging de naald van het buisje af, de tweede keer op dezelfde plek prikken was geen goed idee, de 3^e keer in mijn andere arm, ging het goed. Daarna was John aan de beurt en hij was ook de 1^e die de inspanningstest deed.  Ik kon dus nog even rustig toekijken. Wel indrukwekkend hoor, om te zien hoe de hartslag reageert op steeds zwaarder wordende inspanning. Na 20 minuten is de test klaar en kan ik me klaar maken. Ik heb nog nooit zo’n test gedaan. Ja, vorig jaar met zo’n kapje voor VO2 max, maar nog nooit op de fiets met een ECG. Mijn ECG in rust was helemaal goed, dus ik ben ook benieuwd naar die in inspanning. Bloeddruk wordt ook tussendoor gemeten en meteen de maximale hartfrequentie en het omslagpunt worden bepaald. Die voor het hardlopen weet ik al, maar voor het fietsen nog niet. Heel rustig beginnen, steeds proberen de 70 omwentelingen te houden en per minuut wordt de weerstand verhoogd. Bij een weerstand op 180 watt, ploffen mijn benen bijna uit elkaar en kan ik absoluut niet meer trappen. Ook dat is een heel gek gevoel. Je hoofd wil nog wel, maar je benen kunnen gewoon niet meer rond draaien, omdat ze helemaal verzuren. Voor je het weet sta je gewoon stil. De weerstand gaat er af en nog één keer bloeddruk meten en dan is het klaar. De uitslagen zien er goed uit en waarschijnlijk ligt mijn omslagpunt met fietsen niet zo heel ver bij die van het lopen vandaan. John en ik kleden ons even om en Bernard kijkt onze urine nog even na, ook die is goed. Daarna gaan we naar Guido voor een klein onderhoud om te kijken hoe en wat we precies moeten gaan trainen. Wel weer wat leuke ideeën opgedaan en om 2 uur rijden we weer naar huis. Er waren ook nog wat leuke uitslagen, want mijn vetpercentage is in één jaar gedaald van 31% naar 25% dat is toch een leuke meevaller. Het vetpercentage van John is ook gedaald, naar 13%, die mag dus niet veel meer verliezen. Ook deze winter gewoon rustig door blijven trainen en zorgen dat we gezond blijven. Vanaf Januari kunnen we weer gerichter gaan trainen. Altijd weer leuk om dit soort dingen te horen. Alles maar weer even laten bezinken thuis. Na een heerlijk weekendje maandag weer aan het werk. Heel gezellig en weer heerlijk bij kunnen kletsen. Niet al te laat thuis en daar nog eventjes aan het werk. Dinsdag lekker naar de kapper, haren weer gekortwiekt en woensdag met John naar Alkmaar naar de dermatoloog. Ze hebben een stuk bij zijn neus weggehaald, waar hij al een tijdje een rode vlek had. Het was allemaal goedaardig, maar moest wel weg, omdat het anders toch door zou groeien. Als we ons boven melden krijgen we allebei een theetje. Lekker. Even wachten en dan mag John naar binnen. Ik ga even in een andere stoel zitten, wat comfortabeler. Het is al een stuk rustiger in de wachtkamer. Het zat vol toen we binnenkwamen, maar nu zit er nog maar één meneer. Ik lees lekker mijn boek op mijn Ipad. John is om 10 voor half 1 naar binnen gegaan en wat schetst mijn verbazing, hij is binnen 20 minuten weer terug. Ik moest mee, omdat hij waarschijnlijk niet terug kon rijden, omdat hij zijn bril niet op zou kunnen, maar niets is minder waar. Dat is in ieder geval al weer een meevaller. We rijden dus weer lekker naar huis. Gelukkig heeft hij niet veel pijn, wel een trekkend gevoel. John gaat even zitten werken en ik met mijn laptop op schoot en vooral zorgen dat hij te eten en te drinken krijgt. Tijdens het werken zie ik dat er een prop bloed door de pleisters heen komt, dus daar moet even een doekje tegen aan gedrukt worden. Af en toe bloedt het nog een beetje, na het eventjes achter de computer zitten gaat John toch even op de bank zitten. Even rustig aan. Paracetamol er in, zodat er niets kan ontsteken. ’s Avonds op tijd naar bed. Even wat hoger liggen en we slapen slecht. Ik was bang dat het misschien weer open zou gaan ’s nachts, maar gelukkig ging het allemaal goed. Donderdag ga ik lekker even op pad voor een loopje. John werkt thuis. Nog niet te veel doen. We lopen nog wel eventjes de stad in om wat boodschappen te doen. Niet teveel, een paar dingetjes, gewoon even een beetje frisse lucht. Vrijdag gaat John weer aan het werk. Onder het mom van wielrenners stappen toch ook meteen weer op hun fiets, gaat hij weg. Hij heeft een paar afspraken, maar is niet al te laat thuis. Rustig aan nog eventjes. Ik sta op het punt om naar Désirée te gaan, als mijn telefoon gaat. Diandra, pappa heeft weer last van zijn hart, dus waarschijnlijk vanmiddag weer naar het ziekenhuis. We houden contact en als ik bij Désirée geweest ben, loop ik door naar het ziekenhuis. Nog even met John bellen, die bij de GGD is om inentingen te halen voor Vietnam, waar hij eind november heen gaat. Mijn telefoon is leeg, balen. In het ziekenhuis wordt ik naar de 4^e etage gestuurd. Maar ik kan Diandra, Anna en mamma nergens vinden. Dus toch nog maar even vragen aan de balie. En ja hoor, ze zitten iets verderop in de gang, in de wachtkamer van de hartbewaking. Ze hebben nog niets gehoord. Ik vraag Diandra John even te sms’en, ook dat mijn telefoon leeg is. We blijven nog een tijdje zitten en John komt er ook aan. Diandra gaat vragen wat er allemaal gaat gebeuren en of er überhaupt iets gaat gebeuren. Hij wordt net klaar gemaakt voor een cardioversie. Dat gaat dus zeker nog een uur duren. John, mamma, Anna en ik rijden naar de Streektuinen. Is mamma weer in haar eigen omgeving en kan Anna ook een beetje haar eigen ding doen. Ik ga er wel bij zitten. John gaat even naar huis. Auto omwisselen en even wat eten uit de vriezer meenemen voor pa en ma. Als hij terug komt heeft hij ook de oplader voor mijn telefoon meegenomen, wat een schat hè. Diandra heeft ondertussen ook gebeld en zij komt er zo weer aan. Iedereen weer thuis. Alles weer goed, tot de volgende keer. Pfff, wat een gedoe. Vrijdagavond doen we lekker niks. Op tijd naar bed, je wordt altijd vreselijk gammel van zo’n middag. Zaterdagmorgen op tijd wakker. John gaat even de auto wassen en daarna doen we boodschappen. Eerst even bij Hilal wat fruit, tomaten  en courgettes, daarna brood bij de bakker en als laatste naar de slager voor vlees en vleeswaren. Daarna weer lekker naar huis. Een broodje eten en nog het jaarwerk afmaken. Nog een paar dingen uitzoeken en dan is het hopelijk morgen klaar. Kan het volgende week naar BWF. Ik maak lekker tomatensoep en groentjes. (ui, paprika, courgette en tomatensaus) Aan het eind van de middag doen we nog een klein rondje over de dijk. Het is prachtig zonnig weer, wel koud, maar dat is niet erg. Gewoon lekker weer. Ik heb mijn nieuwe schema binnen gekregen, gemaakt door Guido Vroemen. Dat begint maandag. 4x in de week lopen en 2x fietsen. Spannend, dus nu nog eventjes rustig aan en dan maandag weer aan de gang. Lekker hoor. Na het loopje eten we lekker tomatensoep en een broodje en ’s avonds kijken we een heerlijk filmpje, samen op de bank. Lekker hoor. Niet al te laat naar bed en alle klokken even op tijd zetten, de klok gaat weer een uur terug.  Zondagmorgen lekker eventjes blijven liggen, heerlijk. Theetje op bed en daarna wandelen we even naar de schouwburg, daar drinken we even een bakkie en lopen dan weer terug. ’s Middags fietsen we naar Diandra, die is jarig. We zijn de eersten. Allerlei lekkers, dus rond half 2 kan mijn koolhydratenuurtje beginnen. Zoveel mogelijk van al het lekkers in een uurtje. We kletsen gezellig met Kyra en rond een uur of 4 gaan we weer naar huis. Gelukkig is het weer droog, toen we binnen zaten, kwam het met bakken uit de hemel. Thuis, lekker benen omhoog, nog even een folder maken voor het eten met Team HaDeOo voor Alpe d’HuZes. Ook nog een verzoek van Brenda om een stukje te schrijven voor een blad voor René zijn 50^e verjaardag. Dus dat ook meteen gedaan en een leuke foto er bij. Ik moet nog een boek maken, maar daar ga ik deze week mee aan de gang. Zondagavond lekker nog eventjes tv kijken en daarna naar bed. De wekker gaat weer op tijd, maandag.

Liefs, Heidi

Even niets, weer thuis, gezellig eten en op de bank.

Donderdagmorgen zijn we op tijd wakker. We gaan lekker ontbijten. Het is buiten behoorlijk koud. Lijkt wel alsof het gevroren heeft. Ik stel voor om ’s morgens even naar Epernay te rijden, te kijken hoe het daar in de omgeving is. Dat gaan we doen. Na het ontbijt rijden we via allerlei kleine weggetjes naar Epernay. Wat een boel wijngaarden en kleine wijnhuizen. Hartstikke leuk. We parkeren de auto op een parkeerterrein en gaan eventjes wat drinken op een terras. Een koffie, theetje en 2 tarte tartin, je zult het niet geloven, maar het was er hartstikke duur € 16,50 voor onze versnaperingen. Na het lekkers weer op pad. In een klein dorpje stoppen we bij een bakkerij, even wat brood voor straks kopen, want tussendoor zijn meestal alle restaurants dicht. Ik loop naar binnen en ze hebben lekkere sandwiches. Ik neem er twee mee, eentje met kip en eentje met ham/kaas. Voor € 7,=, dat is dan weer geen geld. We rijden verder weer terug naar het hotel. We komen over leuke steile weggetjes. John gaat straks nog fietsen, dus hij wil wat binnenweg gaan rijden. Niet over de grote wegen. Als hij weg is ga ik een stukje hardlopen. Hier valt dat nog niet mee, alles natuurlijk weer op en af. Ik loop een pad af richting het bos en aan het einde van de weg zijn ze bezig met allerlei boswerkzaamheden. Dus ik loop weer terug en sla een pad rechts in, ook hier kom ik weer midden op de velden terecht, dus weer terug. Een ander pad, dat loopt langs het huis bij het hotel, leidt naar het bos, dus bijna aan het einde keer ik weer om. Zo, staat er toch weer 50 minuten op de teller. Ik kan wel voelen dat ik een tijdje niet gelopen heb. Thuis haal ik even de sleutel op bij de receptie. Ik doe even mijn joggingpak aan en ga op het terras zitten met een boek. Eventjes nog in de zon, voor zo lang als dat nog kan J. Heerlijk hoor. Na een uurtje ga ik toch naar binnen. Eventjes op bed liggen en het duurt niet lang of John komt terug van zijn tocht. Hij heeft heerlijk gefietst, leuk hoor. Wel weggetjes gehad van 14%, ben ik blij dat ik niet mee ben J. Lekker eventjes douchen en klaar maken voor het eten. We gaan voor de laatste keer in het restaurant eten, morgen weer naar huis. John besteld een lekkere Ruinard Blanc de Blanc, heerlijk! Ik als voorgerecht foie gras, John de groene asperges. Ik als hoofdgerecht de kalfszwezerik en John de Côte de Boeuf. Als toetje heb ik aardbeien en john de soufflée. Het is echt heel lekker. Om 10 uur liggen we moe maar voldaan op bed. Morgen nog eventjes wat kilometers maken en dan zijn we weer thuis.

Vrijdagmorgen zijn we natuurlijk weer op tijd wakker, maar we blijven nog lekker even liggen. Om 8 uur toch naar het ontbijt. Eerst ontbijten en dan de koffers inpakken. Lekker theetje bij het ontbijt en daarna alles in de koffers. Vieze was in de ene en de rest in de andere. Wat ziet een kamer er dan weer leeg uit. John zet alles in de auto, fietsen er op en we kunnen afrekenen. Dat is natuurlijk weer een spel op zich. De prijs die ze ons doorberekenen is veel hoger, dan waar ik voor geboekt heb. De meneer van de receptie doet net alsof het allemaal heel gewoon is en zegt dat dit de prijs is. Nou niet dus. Ik haal even mijn computer op. Die moet eerst opstarten, dus eerst wordt er een stel uit Canada geholpen. Ook bij hen klopt de rekening niet. Ongelooflijk, dat dit kan gebeuren bij een 5sterren hotel. Mijn computer is ondertussen opgestart en de andere mensen zijn geholpen. Ik laat de man mijn bevestiging zien en hij verandert het bedrag meteen. Nu klopt het. Pfff, wat een gedoe. We waren zo gewend aan de vriendelijkheid en gastvrijheid van Béatrice, dat was zo’n verademing en hier ben je gewoon een nummer. Nou ja, weten we dat voor de volgende keer. Wel jammer van zo’n prachtige locatie, maar hier komen wij nooit meer terug, gaat vast en zeker veel te goed. Om half 10 zitten we in de auto. Eerst even de navigatie instellen en die doet een beetje raar. Ik heb er natuurlijk aangezeten, toen we de kleine weggetjes gingen rijden, maar nu lijkt ie niet terug te willen naar snelwegen. Op een gegeven moment vind ik het euvel en ja hoor, de reis duurt nog maar 4 uurtjes, aangezien we al een uur onderweg zijn J. Het rijdt lekker door en John moet even ergens plassen. Dan meteen ook maar tanken. We zijn in België en daar moet je dus eerst betalen, maar alle automaten bij het station doen het niet. Dan maar plassen J. We rijden door en kijken bij nog een station en daar is het hetzelfde liedje. Dan maar lekker stoppen in Nederland en daar plassen, tanken en een broodje halen. Het is hier wel erg duur hoor, in Frankrijk betaalden we € 1,55 nu € 1,87 niet normaal. Om half 4 zijn we thuis. Alle spullen uit de auto. John haalt de fietsen er van af en ik ga meteen alles bij de was doen en alles weer in de kasten. De eerste was ook meteen maar aanzetten, kan die vanavond nog in de droger. Als John terug komt, bestellen we even wat te eten. Pizza, kipnuggets en saté met friet. Heerlijk hoor. Niet al te laat naar bed, want je bent toch wel altijd een beetje verreisd van zo’n reis. Lekker in ons eigen bedje.

Zaterdagmorgen zijn we toch weer op tijd wakker, maar wat is het nog donker. Dus we blijven lekker even liggen. Daarna naar de stad om vleeswaren te halen bij de slager. Hier moeten we natuurlijk verslag doen van wat we allemaal beleefd hebben, hartstikke leuk, ze leven altijd zo mee. Daarna lopen we via de Grote Noord naar de bakker. Even bij Runnersworld binnen kijken of Vincent er is, maar alleen Richard is er. Dus even kletsen en daarna weer verder. Bij de bakker is het lekker druk, dus John gaat naar binnen, blijf ik lekker buiten staan. Er staat een nieuwe mevrouw en John moet 3 keer zeggen dat het brood niet gesneden hoeft. Maar ja, het lukt toch nog en we lopen even langs de groenteman om wat fruit en tomaatjes te halen. Daarna weer lekker naar huis. Onderweg nog een dikke bui op ons kop, maar ach, gelukkig zijn we niet van suiker. We eten lekker een broodje en John gaat nog eventjes een stukje fietsen. Als hij terug is douchen we even en kleden we ons om. Ik heb al een aantal hemden gestreken, scheelt weer voor volgende week. Désirée en Matthé komen ons om 7 uur ophalen. We gaan gezellig met ze uit eten. We wisten nog niet waar heen, maar ik zie Andijk staan, dus dat zal Meijer’s zijn. Het is druk in Andijk, ze bestaan zoveel jaar. Maar gelukkig worden we gebracht, dus helemaal geen probleem. Lekker naar binnen. We zitten aan een leuke tafel en hebben het heel gezellig. Eten is heerlijk, maar de bediening is af en toe een beetje de weg kwijt. Vergeten de amuses, de mevrouw die het water inschenkt, heeft één onder haar oksel en de andere in haar hand, dat kan eigenlijk niet. Maar ja maakt ons het uit. Om 11 uur rijden we weer terug naar Hoorn. Het was heerlijk. Lekker slapen.

Zondagmorgen is het weer zo donker en blijven we lekker op bed een filmpje kijken. Om half 11 rijden we even naar pa en ma. Diandra, Caryl en Anna zijn er ook. Gezellig. Even vertellen hoe het allemaal is geweest. Aan mamma even wat foto’s laten zien. Ze gaat wel weer achteruit hoor, maar ze blijft een lieverd. Om 12 uur gaan we weer op pad. Thuis lekker even zitten, WK kijken en verder niks. Tenminste ik doe dat. John gaat even zijn fiets schoonmaken. Wat een werk. Allebei onze fietsen moeten naar Kolkman voor een beurt. Even alles na laten kijken en alles laten checken. Désirée en Matthé komen nog even langs om de fietstas die ze geleend hebben terug te brengen, kan René die vanavond weer meenemen. Ze hebben wel een berichtje geschreven naar Meijer’s. En terecht. Als zij weg zijn, komt René nog even langs. Hij komt de tas halen en even zijn auto laten zien. We bestellen wat te eten en rond 8 uur is hij weer vertrokken. John en ik kijken nog even een Rosamunde Pilcher op ZDF en daarna gaan we naar bed. Heerlijk slapen en morgen begint weer een nieuwe werkweek.

Maandagmorgen ben ik al weer heel vroeg wakker, 4 uur. John moet er over anderhalf uur uit. Ik heb weer wat last van mijn buik, dus ben ik het meeste al weer kwijt. Om half 6 weer wakker en John gaat er uit. Ik blijf nog wel heerlijk liggen. Vandaag nog even een rustdag, morgen weer aan de gang. Ik ben weer erg aan de diarree, dus is het heerlijk om in mijn bed te kunnen blijven liggen en alles weer wat tot rust te laten komen. Ik werk een heleboel dingen af en maak de fotoboeken voor Alpe d’HuZes voor de sponsoren. Is en blijft altijd een boel werk, maar het is gelukt. Ik kan ze alleen niet allemaal tegelijk bestellen en iemand van de helpdesk helpt me daar bij. Hij is hartstikke enthousiast over Alpe d’HuZes, leuk hoor. Maak ik een beetje reclame voor ze op Facebook. Nog eventjes wat opgenomen films kijken en ondertussen begint het buiten al aardig te stormen. Er is zuidwesterstorm voorspeld, hopelijk niet zo erg. Maar dat zien we wel. Even wat rijst, ragout en doperwtjes klaar zetten, voor het eten vanavond. Niet te zwaar, want anders krijg ik er weer last van. John heeft een hele lieve mail gestuurd, die bewaar ik op mijn computer. Wat is hij toch lief!!! Morgen dus weer werken, ook weer lekker!!! Heel veel liefs, Heidi

Dagje Reims en fietsen naar Chateau Thierry 18 en 19-9

Dagje Reims en fietsen naar Chateaux Thierry.

Vanmorgen lekker blijven liggen, niet zo vroeg wakker, hoewel, we hadden nog even een ochtendmomentje. John had ’s nachts het raam in de badkamer open gezet en je zult het niet geloven, maar er zat me toch een spin in het bad! Echt heel groot, ik ben niet echt bang voor spinnen, maar deze was zo groot, dat hij niet eens in een glas paste. Dus John heeft hem met een boek naar buiten gebonjourd. Pfff, raam dicht en nog even slapen. Om 9 uur naar het ontbijt. Lekker hoor, allemaal verse broodjes en omelet voor John. De ober van gisteravond was er en John kreeg meteen koffie. Ik moest nog even om mijn thee vragen, maar die kwam ook meteen. John had indruk gemaakt met zijn Bolinger J. Na het ontbijt gaan we naar Reims. Even kijken wat voor stad het is en of er iets leuks te zien is. In de binnenstad parkeren we vlakbij de Kathedraal. Pap heeft gezegd dat we deze zeker even moeten bezoeken. Eerst even langs de VVV en een plas bij een openbaar toilet. Jeetje, deze is schoon. Daarna even langs de VVV, maar daar hebben ze maar heel weinig informatie. Dus we gaan gewoon naar de kathedraal. De meeste mensen boeken een toer met een gids, maar wij lopen gewoon de kerk. Wel heel erg mooi glas in lood, van onder andere Marc Chagall, prachtig. Verder gewoon een kerk, wel oud, maar we zijn er natuurlijk weer binnen een half uur uit. Even bij een pharmacie een crème kopen van la Roche. Tegen huidirritatie en droogheid. Suzy vertelde dat zij hier heel veel baat bij heeft, dus het is het proberen waard. En hier in Frankrijk zijn deze tubes een stuk goedkoper, dan in Nederland. We zien een leuk pleintje en daar zit een patissier/chocolatier, hier drinken we wat en nemen we een heerlijk taartje J. Wat een prachtige bonbons hebben ze hier. Daarna lopen we terug naar de auto en gaan even kijken of we de champagnehuizen kunnen vinden. Ik ben vreselijk benieuwd naar alle champagne huizen. We hebben tot nu toe, nog maar één stukje land met druiven gezien en in Reims zien we ook geen druiven. Blijken deze allemaal gekweekt te worden binnen de muren van een domaine. Bij Pommery staan de deuren open en kunnen we even kijken. Daar zien we de druiven van hun Cuvée Louise, één van hun duurste soorten. We komen een medewerkster tegen en zij vertelt ons dat we een andere ingang moeten hebben om bij de rondleidingen etc. te komen. Dus een stukje omlopen. We hebben ook het hotel gezien waar ik eerst wilde slapen, maar waar het vol was. Hotel Crayères. Mooi hotel, maar midden in alle drukte, want druk is het hier. Mijn hemel, wat een auto’s. We lopen even het domaine van Pommery op en er zijn diverse rondleidingen, maar hier hebben we geen zin in. Even in de winkel kijken, nou dat is net zo duur als in Nederland, dus dat gaat het ook niet worden. Dus terug naar hotel Crayères om te lunchen. Bij restaurant le Jardin. Het is aardig vol, maar ze hebben nog een plekje. Een hele mooi kaart, prachtig restaurant en hele aardige bediening. Ze hebben een open keuken en we kunnen dus lekker naar binnen kijken. John neemt Tarbot en ik een rouleaux van gevogelte. Het is heel erg lekker. Een heerlijk glas Blanc de Blanc er bij, dat is champagne gemaakt van één druivensoort en het is echt genieten. Als toetje nog even een kopje koffie en thee. Ondertussen kijken we hoe er in de keuken gewerkt, schoongemaakt en opnieuw opgestart wordt. Een 24/7 bedrijf. Mooi om te zien. We lopen weer terug naar de auto en rijden terug naar het hotel. Daar lekker even liggen. John gaat nog een stukje hardlopen en voor ik het weet is hij weer terug. We besluiten om toch maar hier in het restaurant te gaan eten, want om nog iets te moeten gaan zoeken, hebben we geen zin in. Dus ik ga me op mijn gemak een beetje optutten. Lekker hoor. Daarna lopen we naar de receptie en vragen of we toch nog hier kunnen eten. Helemaal geen probleem en we gaan even een aperitief drinken in de bar. Een champagne vooraf en dan drinken we bij het hoofdgerecht een heerlijke rode wijn. We nemen een hoofdgerecht en een nagerecht. Dus we nemen allebei de eend en daarna neem ik kaas en John de soufflé. Het is heerlijk en ik kies 5 soorten kaasjes uit, allemaal wel redelijk pittig. Na het dessert neemt John nog een koffie en dan gaan we lekker slapen.

Woensdagmorgen op tijd wakker, we gaan vandaag een ritje maken. John moet nog even wat bestandjes bekijken en contact hebben met Hans en ik kijk even naar de mail en facebook. Verder niets. Daarna aankleden en ontbijten. Lekker broodjes met kaas, kipfilet en worst. John natuurlijk omelet, yoghurt, fruit, sapje en lekker koffie en thee. Het is best nog wel fris buiten, dus we moeten in ieder geval wel beenstukken aan. Dat ben ik eigenlijk niet gewend, zitten altijd zo strak J. Maar toch maar aandoen. Jasje aan en om 10 uur rijden we weg. We rijden langs de D2 een drukke provinciale weg. Maar het valt nog mee. Wel veel vrachtwagens, dus we moeten veel achter elkaar rijden. Het is best nog een eindje en we stoppen even om onze jasjes uit te doen. Na 1,5 uur zijn we in Chateaux Thierry, de sterfplaats van Jean de la Fontaine, de schrijven van de Fabels van Fontaine, die ik vroeger voor Frans gelezen heb. Er staat ook een prachtig kasteel en in de buurt liggen de wijngaarden van Pannier, een champagnehuis. We rijden even door het dorp, ook hier is het vreselijk druk, wat een auto’s hebben die fransen. Niet te geloven. En alles is nog dicht. Ik had een terras gezien, dacht ik dat open was en daar fietsen we naar toe. Het is een Turks köfte/kibab tentje, maar ze hebben ook koffie en thee. We gaan lekker zitten aan een tafeltje in de zon en John bestelt koffie en ik een Cola. Even bijkomen. We gaan kijken of we straks via een andere route terug kunnen rijden, in plaats van langs de snelweg. Maar eerst weer even de A4 over, de grote péage weg. Bij het eerste dorpje aan de rechterkant, stoppen we even om op de Ipad te kijken voor een route. We kiezen er voor om via de D697 te gaan rijden, veel kleiner en hopelijk veel rustiger. Zo gezegd, zo gedaan. Inderdaad lekker rustig en ook niet zo heel veel op en af, maar af en toe wel veel steiler in de dorpjes. We moeten nog eventjes wachten in een dorpje, omdat ze aan het asfalteren zijn, dus staan we even stil en kan ik weer even bijkomen. We rijden over vers grint verder, dat is best wel spannend, maar gelukkig stijgt het alleen maar en hoeven we hierover niet af te dalen. Op een gegeven moment zien we dat het nog maar 7 km is naar Fère-en-Tardenois, dat valt mee, we zijn lekker opgeschoten. Als we in Fère aankomen gaan we even kijken of we hier iets kunnen eten. Het enige restaurant in het dorp is in ieder geval open en er zitten mensen. Dus we gaan er naar binnen. Fietsen even neerzetten, op slot, dat dan weer wel en we komen een heel klein restaurantje binnen. Blijkt er aan de andere kant nog een zaal te zijn. We krijgen een mooi tafeltje aan het raam, kunnen we de fietsen goed in de gaten houden (of ze niet wegfietsen J). Ik weet al wat ik ga eten. Omelet met kaas en John neemt een omelet met kaas en ham. Geen frietjes of sla er bij, maar wel een Cola Zero. Heerlijk!!! Broodjes er bij en genieten. Om kwart over twee rijden we weer richting het hotel. Hier eventjes lekker niks doen. Even het WK tijdrijden kijken en de mails. En natuurlijk weer even een verhaaltje schrijven. Eventjes kijken welke route John morgen gaat rijden, een heel gezoek, zeker omdat de grote snelwegen ontweken moeten worden. Daarna nog eventjes lekker liggen, een beetje doezelen. Heerlijk. Straks lekker eten in het restaurant, eens even kijken wat we vandaag gaan eten J en drinken, natuurlijk. Morgen weer een dag. Liefs, Heidi

Laatste dag Ride4Kids en op naar Reims

Lieve allemaal,

Ik ben weer in de lucht. Een paar heerlijke dagen gehad en ik wil jullie een verslag van de laatste dagen van Ride4Kids niet onthouden.

Zaterdagmorgen waren we er, natuurlijk, weer vroeg uit. John start om 8 uur. Dus samen met slaperige oogjes aan het ontbijt. Béatrice, de mevrouw van ons huisje, vertelt me dat ik er toch iedere dag wat meer moe uit begin te zien J. Lekker dan. Gelukkig is de diarree niet meer zo heel erg, maar ik ben er toch wel een boel energie mee verloren. Vandaag dus niet fietsen, ik ga samen met Suzy de mannen aanmoedigen. John vertrekt en ik maak voor mezelf even een tas klaar, die ik mee wil nemen. Wat water, repen etc. Om 9 uur vertrek ik naar de camping, geen zin meer om thuis te zitten en Suzy is toch wakker. Ik stap op de fiets, met mijn gympies en gewone broek aan. Mijn billen vinden mijn zadel niet leuk meer. Maar gelukkig is het maar een heel klein stukje dat ik op mijn zadel moet zitten. Geen doekje om mijn hoofd, dus helm zo op mijn haren en daar waait het koud doorheen. Gek toch, dat je zo went aan bepaalde kleren tijdens het fietsen, maar het meeste mis ik toch de zeem in mijn broek! Bij de camping is het rustig. De meeste fietsers zijn al vertrokken, ik kom Suzy tegen op weg naar de receptie. Zij gaat even afrekenen en vertellen dat ze geen gas meer hebben, dus ze kan ook geen thee of koffie maken. Dat is allemaal snel geregeld en de mevrouw van de receptie komt langs om het gas weer aan te sluiten. We lopen samen naar hun huisje en gaan nog even zitten. Suzy heeft afgesproken om voor Sabine aan te rijden, die zit alleen in de auto en dan kan zij zo de Aspin op rijden, zonder kaart te hoeven lezen. Dat is namelijk een beetje lastig als je alleen in de auto zit J. We wachten dus even op haar, zij doet de inschrijving van de groep voor de korte route en dat zijn toch 32 personen. Een grotere groep dan gisteren. Ook nu heeft het buikvirus bij meer mensen toegeslagen, nu is ook Rik, van de groep van Laura er aan ten prooi gevallen. Hij is wel op de fiets gestapt, maar het ging niet lekker. Nou ik weet hoe hij zich voelt J. Om kwart over 10 rijden we van de camping af, richting de Col de Aspin. We zien dat het toch bijna een uur duurt voordat we daar zijn, met een beetje rekenwerk weten we dan ook, dat de eerste fietsers dan al boven op de Aspin zijn. We hadden gehoopt ze onderweg nog een beetje aan te kunnen moedigen. Eerst de weg zoeken. We kijken op de route ook naar de pijlen van Ride4Kids, maar kunnen deze nergens vinden. Ik zeg tegen Suzy, dat dit toch echt de route is die onze mannen gereden hebben en net als ik dat gezegd heb, stopt er een Nederlandse auto. Het is Paul, de vader van Sander, die in het huisje vlakbij Suzy en Gerrit zitten. Hij heeft tot hier de pijlen van het parcours afgehaald. Dus… Ik begon al aan mezelf te twijfelen. Wij bedanken hem voor de mededeling en rijden weer verder en al snel zien we de oranje pijlen hangen. Nu wordt het toch een stuk makkelijker om de weg te vinden. In het dorp St. Marie de Campan zien we Ria en nog een paar anderen op een terras zitten, zij moeten nog aan de klim van de Aspin beginnen. Wij rijden verder, wat een prachtig klim is het. Mooi gelijkmatig, met op sommige stukken natuurlijk weer wat steiler. Naarmate de klim vordert, zien we meer fietsers. Raampje open en aanmoedigen dus. Als we roepen verschijnt er een lach op de gezichten van de fietsers. Suzy en ik weten hoe heerlijk het is als je, in je eentje de berg op fiets en er dan iemand eventjes een figuurlijk duwtje in je rug geeft. Bijna onder de top zien we Gerrit fietsen, John is er niet bij, ze zijn dus apart van elkaar naar boven geklommen. Even aanmoedigen, fotootje en we rijden weer verder. Boven op de top zie ik John naar ons toe lopen. Even een dikke kus, alles is goed gegaan. Hier staat de lunch klaar voor de fietsers. Er staat een hele grote groep fietsers, die lijkt op die van Ride4Kids, maar dat zijn Spanjaarden. Een drukte van belang. Allemaal fietsen in het gras en iedereen zit een beetje uit te puffen. Suzy en ik gaan even zitten. Kletsen met Laura, Rik voelt zich helemaal niet goed en gaat met de auto terug. Jeetje wat zonde en zo vervelend voor hem. We helpen de fietsers een beetje, daar waar het gaat. Fiets aanpakken, bouillon geven, broodje halen, zo blijven we lekker bezig. Als de mannen af gaan dalen, gaan wij ook naar beneden en we treffen ze weer in St. Marie de Campan, waar de Tourmalet op het menu staat. Alle kleren moeten hier weer uit, want het is er wel eentje waar je warm van gaat worden. Nog even een dikke kus en Suzy en ik gaan even op het terras wat drinken. Ik heb een broodje worst boven op de Aspin gegeten, maar die worstelt echt in mijn maag, niet leuk. Dus kijken of een theetje hem tot bedaren kan brengen. Ondertussen zeggen we ook tegen de fietsers dat ze linksaf moeten slaan, want er hangt geen pijl die naar de Tourmalet wijst en de eerste fietsers gingen bijna rechtdoor, vertelt Sabine ons. Zij zit ook op het terras, samen met haar ouders. Even bij een motard een pijl regelen, kan hij die mooi voor ons ophangen. En ja hoor, het duurt niet lang, of dat is ook gebeurd. We pakken jasjes aan, ondershirts, ik geef mijn bidon aan Louis mee, want hij is die van hem in de afdaling verloren. Als alle fietsers voorbij zijn, beginnen wij ook aan de klim van de Tourmalet, weliswaar met de auto, maar toch. We hebben vreselijk veel lol met zijn tweetjes in de auto. Dat kon natuurlijk ook niet anders. En we blijven iedereen aanmoedigen. We stoppen een paar keer onderweg. Er rijdt een groep dames vrijwilligers mee met een auto en met hen samen doen we de wave. Veel foto’s maken van de mannen en vrouwen en we pikken Ria op, die de Aspin heeft overgeslagen en meteen aan de Tourmalet is begonnen. Heel verstandig van haar. We verrichten nog een beetje EHBO, want iemand had een beest op zijn voorhoofd, maar heeft deze zo fanatiek weg willen halen, dat er een snee van een centimeter naast zijn wenkbrauw zit. Veel bloed, dus ik dep heel voorzichtig met een papieren zakdoek, maar ik mag ook weer niet al het bloed weghalen, want dat staat stoer! Lachen J. We maken foto’s van John en Gerrit en we stoppen nog één keer voor de top. We zetten onze klapstoelen, die we bij Suzy in de auto hebben gezet, achter de auto en gaan zitten. Hier kunnen we de fietsers aan zien komen, ze naar boven schreeuwen, het is nog zo’n 5 kilometer. Even een leuke foto maken, zittend op de grond. En als Gerrit voorbij is, wachten we nog een paar fietsers af en dan gaan we weer verder. Op naar de top. Auto even neerzetten. John is er al, hij heeft al wat gegeten en gedronken. We wachten dus op Gerrit. Het is hier een drukte van jewelste. Het doet me denken aan de Mont Ventoux. Daar was het tijdens Ven2 4Cancer ook zo druk, bussen, campers, auto’s en fietsers mixen hier en het doet denken aan een hele grote mierenhoop. Eén voor één komen de onze fietsers boven, wat is het afzien. Een hele zware beklimming en ik ben blij dat ik mezelf hiervoor het afgemeld. Gerrit komt binnen en we gaan even op een terras zitten, dat eigenlijk deze naam niet mag hebben, want het zijn gewoon een paar stoeltjes op de blote aarde, cola en orangina drinken. Daarna wachten tot de laatste binnen komen. Ondertussen worden er stenen gelegd bij een  gedenkmonument voor de overleden kinderen aan een energiestofwisselingsziekte. Iedereen klimt een stuk naar boven en het ziet er indrukwekkend uit, alle fietsers zo bij elkaar. Dan wordt er een wensballon opgelaten en na dit mooie moment, gaat iedereen weer van de berg af, want er komen nog fietsers binnen. Aanmoedigen dus met z’n allen. Als de laatste binnen zijn, beginnen de fietsers aan hun afdaling. Het is ondertussen 4 uur, dus nog een uurtje afdalen voor de boeg. Suzy en ik stappen weer in de bolide en dalen rustig af. Wij halen Gerrit en John niet meer in. Even langs de supermarkt om wat bier en rosé mee te nemen en dan zijn we weer weg. Op de camping zitten de mannen mooi in de schaduw aan een drankje. Wij zetten de biertjes even binnen en nemen zelf ook een drankje. Lekker even nakletsen. Suzy en ik zijn blij dat we deze beklimming niet hebben hoeven doen. De afdaling was de weg die wij zouden hebben moeten klimmen, maar het was me toch een eind. Het leek wel of er geen einde aan kwam. Maar toch wel J. John en ik gaan even naar ons huisje om ons te douchen en om te kleden. Fietsen weer op de auto en we zijn weg. Daar snel omkleden en weer terug naar de camping. Vanavond is er een bbq, waar iedereen aan deelneemt. Als we om half 8 in de tent komen, moet de bbq nog aangestoken worden. De kok doet verwoede pogingen om er de fik in te krijgen, maar schijnbaar wil hij ons liever uitroken, want hij wappert zo hard, dat de hele tent vol met rook staat. Maar dat mag de pret niet drukken. Gerald huldigt even de vrijwilligers, de organisatie en de motards en ik ga even naar de wc. Blijkt er omgeroepen te zijn dat iedereen zijn eigen vlees moet braden. Hahaha, 120 man, op zo’n bbq en dan zelf de worstjes etc. bakken, nou dat gaat hem natuurlijk niet worden. We gaan met z’n viertjes, lekker naar het dorp, dan maar naar La Forge en daar wat eten. Het is druk in het dorp en we zetten de auto neer en lopen naar het restaurant. Geen plaats meer binnen, maar wel op het terras. Nou ook geen probleem. Het is ondertussen al kwart voor 9, dus we lusten wel wat. Allemaal een hoofdgerecht en wat is het lekker. Glaasje rode wijn er bij, heerlijk. Rond kwart over 10 rijden we weer terug naar de camping om te kijken of het feest nog in volle gang is, maar er zijn al een heleboel mensen vertrokken. We nemen afscheid van Nick en zijn vriend die ’s avonds meestal bij ons aan tafel zaten en als we iets te eten over hadden, konden we dat bij Nick kwijt J. Gerald en Ricardo even bedanken en zo nog een aantal mensen. De meeste vertrekken nog vannacht of morgenochtend vroeg. Oh wij lekker nog niet. Wij kunnen lekker rustig wakker worden en dan rustig ontbijten. We geven Gerrit en Suzy nog even een dikke knuffel en gaan lekker naar ons huisje. Wat een prachtig evenement en zeker omdat we toch maar even met zijn alleen ruim € 152.000,= bij elkaar gefietst hebben. Wat een mooi bedrag!

Zondagmorgen, eerst rustig wakker worden, douchen en daarna lekker aan het ontbijt. Mooie rustige opstart van een mooie morgen. Béatrice heeft wat kopieën gemaakt van mooie wandelroutes in de buurt. Maar John heeft geen zin om veel te bewegen, dus we besluiten om met de auto even naar Gavernie te rijden en daar wat te wandelen. Een prachtige route, deze route hebben Gerrit en de anderen dinsdag gereden, toen John en ik de Hautacam gefietst hebben. Maar hij is wel heel lang hoor. En niets is hier vlak, alles op en af, dus ben ik blij dat ik dit niet gefietst heb. Na een stukje wandelen gaan we lekker op het terras zitten. Ik stuur Suzy een sms’je en zij zijn ook onderweg, dus blijven wij lekker op het terras zitten en als zij er aan komen, haal ik nog een rondje. Lekker hoor, zo relaxen. Het is druk. Op zondag gaan de fransen met het hele gezin op pad om lekker te lunchen in de bergen en een wandeling te maken. Leuk en ook gezellig, maar het is dus een af en aan van mensen. Na een tijdje besluiten we even de klim te rijden, die Gerrit gedaan heeft naar de Col de Tentes. We zien een heleboel marmotten, prachtige vergezichten en hele steile weggetjes. Het is hier echt prachtig. Daarna dalen we weer af en eten we even een broodje op een terras dat wat verder naar beneden ligt. In de winter waarschijnlijk een heel druk terras, nu verlaten en worden we bijna weggekeken als we onze broodjes op hebben. Het is ondertussen ook al half 3, dus waarschijnlijk tijd voor een slaapje. We rijden weer naar de parkeerplaats, want we zijn met onze auto naar boven gereden. Gerrit moet nog even ergens tanken. We spreken om 6 uur af. Kijken of we op de Aubisque kunnen eten. Onderweg zien we dat er nog heel veel bordjes van Ride4Kids hangen en John en ik besluiten de route naar de Col de Borderès even te rijden met de auto, om de bordjes te verwijderen. Daarna in het huisje even lekker douchen en omkleden en worden we opgehaald door Gerrit en Suzy. De rit naar de Aubisque is prachtig, maar helaas kunnen we er ’s avonds niets eten. Dus verder door allerlei dorpjes, waar ook niets te eten is. We belanden in Laruns. Lopen een restaurant binnen, waar 2 man en een paardenkop zitten en er wordt gevraagd of we gereserveerd hebben, nee dus. Kan er niet gegeten worden. Niet te geloven, maar er naast is nog een restaurant. Crèperie La Fleur de Sel en daar kunnen we eten. Zitten en niet meer weg. Maar het is net een slapstick, want wat we willen eten is er niet meer en zo zijn we eventjes bezig om wat te eten te krijgen. Maar uiteindelijk hebben we besteld en krijgen we heerlijke pannenkoeken. Bij Suzy, Gerrit en John zijn ze gevuld met kaas, ei, gehakt, ui en kruiden. Bij mij is hij gevuld met kaas en ei en ligt er een stukje varkensvlees bovenop en gegrilde groenten. Het varkensvlees had ook weggelaten kunnen worden, want de groenten en de kaas alleen al zijn heerlijk. Als toetje bestellen Gerrit, Suzy en John nog een pannenkoek, nou ik niet hoor en die van Gerrit komt ook niet door. Het blijft lachen in Frankrijk. Ik neem een theetje, dat is wel lekker. John en Suzy eten hun pannenkoek en als we ons bestek neergelegd hebben, staat het personeel al met hun jas aan om weg te gaan. Snel afrekenen. Suzy moet nog even plassen en dat kan nog net J. En dan beginnen we aan de terugreis, het is nog zo’n anderhalf uur rijden, dus best nog wel een eindje. Maar het is en blijft een mooie rit. Vooral lachen om de auto van Gerrit, die zelf besluit wanneer zijn groot licht aan kan en wanneer niet. Het wordt steeds leuker met die zelfdenkende auto’s. Maar we arriveren op onze bestemmingsplaats. Een dikke knuffel en kus voor Suzy en Gerrit en we gaan elkaar zeker nog ontmoeten. Even uitzwaaien en wij gaan naar bed. Lekker slapen. Wat een heerlijke week, met zoveel mooie en leuke mensen. Zoveel gelachen, af en toe gehuild en wat een belevenissen. Dat had ik voor geen goud willen missen!!!

Maandag zijn we vertrokken naar Reims, daar blijven we een paar dagen en dan weer naar huis.

Lieve allemaal, zo heb ik jullie weer op de hoogte gehouden van onze avonturen voor de Pyreneeën-challenge van Ride4Kids. Ik ga er even tussenuit J. Maar jullie zijn natuurlijk niet van me af. Ik ga jullie weer schrijven, vanaf 7 oktober. Dan is de cheque-uitreiking in de Heineken Music Hall en horen we welk bedrag Alpe d’HuZes 2012 opgebracht heeft. Daarna zal ik jullie ook vertellen welke mensen er met ons mee gaan voor Alpe d’HuZes 2013. Het team is dan waarschijnlijk al  ingeschreven en dat is dan ook het begin van onze campagne voor Alpe d’HuZes 2013. Jullie horen van me!!!!

HEEL VEEL LIEFS, HEIDI

2e dag Ride4Kids, Col de Soulor en Aubisque

2^e dag Col de Soulor en Aubisque.

Om half 7 ging de wekker. John moet er vroeg uit, want de start is vandaag om 8 uur. Om kwart voor 8 inschrijven. Hij gaat zich alvast helemaal klaar maken en ik blijf nog even liggen. Nog moe van de rit van gisteren, maar voor vandaag staat er weer een prachtige rit op het programma. De lange route is zo’n 130km, die van ons, de korte, is 60km. Vandaar dat John er vroeg uit moet. Om 7 uur ontbijten we, lekker op tijd J. We hebben een zelfgemaakte flan met banaan en perzik bij het ontbijt en natuurlijk, weer verse croissants, broodjes, jam, sapjes, etc. Heerlijk, maar ik krijg op dit tijdstip nog niets door mijn keel. Dus ik eet alvast een deel van een croissant en neem een broodje en de flan mee. Voor later. Na het ontbijt zet John even zijn fiets op de auto en al zijn spullen er in. Om half 8 gaat hij op pad. Een dikke kus en knuffel en weg is hij. Ik ga nog even liggen. Een beetje doezelen, want van slapen komt natuurlijk niets meer. Veel te zenuwachtig. Ik prop de croissant naar binnen en drink nog wat thee. Meer gaat er echt niet in. De hele nacht heeft mijn maag en darmen opgespeeld en het is nog steeds niet rustig binnen in mij. Rustig rijden dus vandaag. Om 9 uur sta ik eigenlijk al klaar om te kunnen vertrekken. Ik stuur even een sms’je naar Suzy, met wie ik vandaag weer gezellig ga fietsen en zij stelt voor om naar haar toe te komen. Ik stap dus op mijn fiets. Heb wel een windjack aangedaan, want het zal wel koud zijn en ja hoor, echt koud. Maar binnen 10 minuten ben ik op de camping. Gezellig even met Suzy kletsen. Wilco, die naast hun een huisje heeft rijdt vandaag met ons mee, samen met nog 19 anderen en een motard, Edwin. Om kwart voor 10 staan we bij de inschrijving en er zijn nog niet zo heel veel fietsers. Even kletsen met de mensen die er wel zijn en zodra we compleet zijn, doet Wilco even een woordje en zijn we weg. We zouden met z’n allen de eerste kilometers rijden, maar zodra we het dorp uitrijden, gaat het al berg op, dus Suzy en ik laten al een gat vallen met degene die voor ons rijden. Veel opmerkingen natuurlijk, dat we ingehuurd zijn om te knechten en geen gaatjes mogen laten vallen. En wij natuurlijk dat ze dan niet goed zijn ingelicht, want dat wij toch echt altijd diegene zijn die als laatste binnen komen. Nou ja, het duurt dan ook niet lang of we rijden op de voor ons welbekende plek, achteraan. Helemaal goed, kunnen we ons eigen tempo bepalen en rijden we niet in het rood. Rond hartslag 155, dan gaat het helemaal goed komen. Ik heb nog steeds last van mijn maag, maar het is de ene keer erger dan de andere, gewoon doorfietsen, dus. Edwin de motard komt steeds aan ons vragen hoe het gaat en het duurt niet lang of we zien de groep stilstaan langs de weg. Een fotomomentje, lief dat ze op ons wachten en we eten en drinken even wat, foto nemen en we zijn weer weg. Het is nog wel een stukje fietsen naar het begin van de klim, de Soulor. Maar uiteindelijk draaien we toch via een dorpje de klim op. Suzy schakelt klein en oeps ketting er af. Gelukkig stonden er nog een aantal mannen te wachten, dus die helpen haar en geven haar een duwtje om weer op gang te komen. En weg zijn we. Heel rustig fietsen, op ons kleine verzetje. Kletsend en genieten van het uitzicht, want dat is hier wel heel erg mooi. Af en toe synchroon hijgen, puffen, kreunen en steunen, om onze ademhaling weer een beetje onder controle te krijgen. We klimmen steeds hoger en het uitzicht wordt steeds adembenemender. Edwin de motard, ligt op de weg om een foto van ons te maken. Er staat namelijk een ezel midden op de weg te slapen en nu daar heeft hij ons mee vereeuwigd. Na ruim 2 uur zijn we eindelijk op de Soulor. Lekker wat water drinken, iets proberen te eten, maar dat gaat bijna niet, zo misselijk. Maar het zakt ook weer weg, gelukkig. Op de Soulor staan een paar hele grote ezels en die zijn ook nog brutaal. Vreselijke schooiers om brood of iets anders eetbaars. Suzy en ik gaan eventjes naar het toilet. Weer zo eentje waar je binnenkomt, adem in moet houden en pas weer uitademen als je buiten bent. Daarna rijden we naar de Col de Aubisque. Nog maar 8 kilometer klimmen J. Zodra we op de fiets zitten, begint het dalen en daar hadden we natuurlijk niet op gerekend. Als we een soort van parkeerplaats zien, stoppen we even om een jasje aan te doen. Anders worden we echt veel te koud. De afdaling duurt ongeveer 2 kilometer en jullie snappen het natuurlijk al, daarna kunnen de jasje weer uit, want we moeten klimmen en dan krijgen we het weer te warm. We zien weer een aantal hele grote roofvogels vliegen en natuurlijk lopen er weer heel veel schapen, koeien en ezels rond. We zien een hele grote Pyreneeënhond lopen, die de schapen opvangt die van boven komen, maar gelukkig zijn deze schapen nog een stukje van ons verwijderd. Op de weg ligt ook een wit kalfje, wat een schatje, te leuk en nog zo klein. We fietsen er heel langzaam voorbij. Ondertussen klimmen we weer verder en gelukkig staan er weer borden met de kilometers tot de top en het stijgingspercentage tijdens deze kilometer. We rijden nu achter Suzanne en een man, Suzanne is van de week onderuit gegaan en fietst nu toch even die berg op, maar is een stuk voorzichtiger gaan fietsen. We rijden door een tunnel die de naam niet mag hebben en we rijden daarna door een langere tunnel, die pikkedonker is en dat is toch best eng. Suzanne en metgezel fietsen net iets harder, dan dat wij doen en we zijn weer met z’n tweetjes. Suzy ziet een koe bijna van de berg vallen. We moeten allebei vreselijk lachen om het idee dat één van ons onder zo’n koe terecht zou komen, armen en benen er net onder uit, geplet. Helemaal niet leuk om zo te lezen, maar wij vonden het heel erg grappig. Zo’n 3 kilometer voor de top zien we Jos lopen, hij ziet het helemaal niet meer zitten en gaat gewoon lopen. Wij bieden nog aan hem op zijn fiets te helpen en met hem mee te fietsen, maar het aanbod wordt afgeslagen. Dus fietsen wij weer heel rustig verder. Nog een akelig steil stuk voor de boeg, waarschijnlijk de zwaarste kilometers van de klim, maar na 50 minuten zijn we boven. We worden met gejuich ontvangen. Leuk hoor, maar we hebben nu echt het eind in de bek, om het zo mooi te zeggen. Eerst even een theetje, broodje, bouillonnetje en lekker even zitten. De groep van de lange tocht is nog niet binnen en wordt ook nog niet heel snel verwacht. Dus even uitrusten. Suzy heeft vreselijk last van haar knieën en mijn lijf vind me nu helemaal niet meer aardig. Alles doet pijn, wat een watje. Na een tijdje komt de eerste fietser van de lange tocht binnen en we ontvangen hem met gejuich en applaus. Onze groep gaat om half 3 afdalen en wij vertellen dat wij niet mee gaan, maar wachten op onze mannen. Gerrit heeft om 10 voor half 3 een sms’je gestuurd, dat hij op de helft is, dus zal over een half uurtje, 40 minuten binnen zijn. Ik haal voor Suzy en mij even wat te drinken, even iets anders dan thee, bouillon of water. Even liggen in het gras, wel met een windjack aan, want het waait aardig hier boven. Rond 10 over 3 is John binnen en Gerrit komt niet al te lang daarna. Allemaal snel wat droogs aantrekken, want anders krijgen ze het koud. We drinken met zijn viertjes nog even een bakkie op het terras van de bar en na een plas, gaan we ook afdalen. Best een pittige afdaling, dus niet te snel. Het is hier wel vreselijk mooi hoor. Wat een uitzichten, wat een plaatje. Ook nu komen we natuurlijk weer ezels, schapen en koeien tegen, maar het kalfje zien we niet meer. Door de tunnel en vlak bij de Soulor stoppen we even, want hier doen we even onze jasjes uit, want nu gaan we weer klimmen. Even 2 steile kilometers. Dat is altijd zo raar, na een tijdje gedaald te hebben, om dan weer in je ritme te komen om te stijgen. Maar het lukt, natuurlijk en als we bij het bord van de Col de Soulor zijn, stoppen we even en willen we onze jasjes weer aandoen. Laura komt er ook net aan en maakt even een foto van ons. Daarna dalen we met zijn allen af. Wat een lange afdaling en een groot deel hebben we gisteren in de regen gefietst. Bij een winkeltje, in een dorpje staat Laura weer, die konden we niet bijhouden met dalen! Vanaf hier is het nog ongeveer 13 kilometer. Even stoppen, weer wat gevoel proberen te krijgen in onze handen. En daarna gewoon weer verder afdalen. Ik rijd achter John en voor ik het weet zijn we al weer in Argèles-Gazost. Jeetje wat een autoverkeer. Het is vrijdag, daar zal het wel door komen. We laveren tussen de auto’s door, af en toe een toeter van een fransman die vindt dat hij voorrang heeft en we zijn weer op de camping. We melden ons even af en spreken af om elkaar straks om 7 uur weer te treffen. Het is nu kwart voor 6. John en ik rijden even langs de Carrefour, even allerlei lekkers halen om vanavond te eten. We hebben geen zin om naar een restaurant te gaan en brood valt bij mij toch het best. Ik heb wel besloten om morgen niet weer zo’n zware rit te rijden. Gewoon mijn lijf even laten bijkomen en Suzy gaat ook niet, haar knieën vinden haar niet lief meer. Na de Carrefour even alles bij het huisje neerzetten, douchen, omkleden en weer terug naar de camping. Om 18.55 uur zijn we er. Nog niet zo heel erg druk, iedereen nog aan het douchen etc. waarschijnlijk. Maar Suzy en Gerrit zijn er al snel en de deelnemersbijeenkomst begint. Monique een ouder met een dochter met een energiestofwisselingsziekte vertelt haar verhaal. Mooi om te horen hoe haar dochter met haar ziekte omgaat. Na het verhaal kan er gegeten worden en wij blijven nog eventjes kletsen met Gerrit en Suzy, want de rij is nog wel heel erg lang. John haalt eventjes wat te drinken en kwart voor 8 breken wij op. Gerrit en Suzy gaan eten halen en wij naar het huisje. Daar gekomen fietsen van de auto, tassen mee naar binnen, met de kleding van John. Ik zet lekker even een kop thee en we eten de heerlijke broodjes en daarna hebben we dan zo’n instortmomentje J. Morgen weer vroeg dag, John start weer om 8 uur. Ik ga met Suzy, onze mannen en de andere deelnemers aanmoedigen. We doen dus de Aspin en Tourmalet met de auto J. Heel veel liefs, Heidi

Regen, regen, Col de Bordères, regen en regen

John ik waren al op tijd wakker. Slecht geslapen, waarschijnlijk toch een beetje van de spanning, terwijl we eigenlijk gewoon een stukje gaan fietsen. Maar het was een onrustige nacht. Veel wakker geweest. Om 7.15 uur er uit. Ik doe alvast mijn fietsbroek aan en een ondershirt met lange mouwen. Het ziet er erg donker uit, buiten. Dikke donkere wolken, zo hebben we het hier nog niet gezien. Om half 8 is ons ontbijt klaar en wij schuiven aan tafel aan. Lief dat Béatrice genegen is zo vroeg ontbijt te maken. Morgen en zaterdag om 7 uur, want John moet om 8 uur starten. Gelukkig mag ik dan twee uurtjes later. Aankleden en beslissen wat we allemaal aan doen en meenemen. Ik neem niets mee, ik heb weer een rare buik, misselijk en al wat dies meer zij. Maar eventjes weer ontspannen, rustig liggen en hopen dat het beter wordt. Als we alles bij elkaar gezocht en de bidons gevuld hebben, gaan we op pad. Op de parkeerplaats van de camping haalt John de fietsen van de auto. Ik loop eventjes een beetje te drentelen, om mijn lijf wat tot rust te brengen en dat lukt ook nog J. Ik zie Ruud Voets (die ik via Twitter ken) aan komen fietsen. Hij zoekt iemand van de receptie, maar die is nog niet open, in zijn huisje loopt de afvoer niet meer door. Er zijn nog maar weinig fietsers te bekennen, maar heel langzaam aan stromen ze toe. Rond 9 uur gaan we met zijn allen naar het zwembad, om daar in het gras een foto te laten maken van alle deelnemers en vrijwilligers. Op deze foto kunnen we ons waarschijnlijk nog wel herkennen, op die van Alpe d’HuZes niet meer J. Na het fotomoment, gaan we naar binnen en horen dat we om 10 uur starten. Nog even zitten dus. John en ik gaan nog even samen op de foto voor het sponsorbord, waar Kloosterboer en HaDeOo op staan. Daarna even inschrijven voor de dag van vandaag. John gaat de “lange” afstand doen, dus vanmiddag nog de Hautacam op. Ik schrijf me in voor die zonder deze beklimming. Ondertussen miezert het lekker buiten. Om 5 voor 10 worden we naar buiten geroepen, want de burgemeester van Argèles-Gazost gaat aftellen, zodat wij van start kunnen gaan. En zo geschiedt het dus. Na het aftellen zijn we weg. Een groep van ruim 100 wielrenners onder begeleiding van motoren. Ik heb nog nooit in zo’n groot peloton gereden. Ja, op de Alpe, maar daar fietst iedereen al heel snel zijn eigen tempo en nu fietsen we toch een stukje vlak “en grouppe”. Maar het duurt niet al te lang of we krijgen rechts de afslag naar Arcizans-Avant, ons dorp en daar begint het klimmen. Zo zie je meteen dat iedereen zijn eigen tempo gaat rijden en ik rijd achter Gerrit en Suzy. John rijdt zijn eigen tempo. Ik rijd naast een mevrouw die heel veel gefietst heeft, maar een paar weken geleden door haar rug gegaan is en zij kan nu, helaas, niet de lange afstanden mee fietsen. Ik ga aan de binnenkant rijden, zodat zij straks rustig verder kan. Zij zegt dat dat niet hoeft, maar ik ken mezelf en zij rijdt dan ook al snel een sneller tempo. Om mijn ademhaling denken, hartslag is al aardig hoog, het zijn dan ook wel lekkere stevige klimmetjes. Goh, dinsdag fietsten we hier met stralend mooi weer en nu is het echt vies. Bij de bocht naar ons huis, staan al de eerste fietsers stil. Even kleding uit doen, het is toch nog warm. Suzy en ik trekken even verderop ook wat kleren uit, het gaat nog warmer worden. Ik ben wel blij dat ik een shirt met lange mouwen heb aangedaan. Dat is lekker. De anderen hebben allemaal arm- en beenstukken aan, maar dit is ook prima. Heel rustig klimmen we weer verder, af en toe gaat mijn hartslag sky high, maar dan hoor ik dat Suzy ook hoog in haar hartslag zit, er zitten gewoon stukken van zo’n 19% tussen. Heel rustig aan dus. Af en toe komt motard Bart of één van de andere motards een kijkje bij ons nemen, wij zijn tenslotte de laatste in de rij. Maar hoe verder we komen, zien we toch wat meer fietsers voor ons fietsen. Op het stuk van 19% moeten zij van hun fiets af en fietsen Suzy, Gerrit en ik “gewoon” verder. Ook al is het tempo niet hoog, we komen er wel. Wat lijkt het een stuk verder dan dinsdag. Op een gegeven moment vraagt Suzy aan één van de motards of hij even: “regen uit” kan sms’en naar 4040 en je gelooft het niet, maar na een tijdje fietsen we zelfs in de zon. Al is het helaas maar voor korte duur. Toch weer regen. Ik voel het water zo van mijn broek, mijn schoenen in lopen, ik heb een compleet zwembad aan mijn voeten. Ik kijk op mijn klokje en we moeten toch bijna bij het punt zijn, waar wij naar Lac d’Estaing zijn gereden en we rechtsaf naar Col de Bordères moeten. En ja hoor, eindelijk zien we een motard staan en John staat daar ook. Hij is al naar boven geweest en is zo lief om met mij, Suzy en Gerrit, de laatste kilometers mee te klimmen. Ik weet dat het een steil stuk is, dus heel rustig aan. John fietst naast me, Gerrit en Suzy voor ons. Af en toe weer wat zuchten, hijgen en puffen, om een beetje verlichting te krijgen en we zien voor ons een hele groep rijden. We halen ook nog mensen in, dus we zijn in ieder geval niet de laatste. (dat is weer een meevaller). Het is nog een verrekt steil ding, maar na 1,5 kilometer, met nog 1,5 kilometer te gaan vlakt het gelukkig wat af en niet lang daarna zien we de Col. We krijgen applaus dat we boven zijn, het is er een drukte van belang. Auto’s, motoren, fietsers, leuk! Gerrit maakt even een foto van Suzy en mij onder het bord van de Col de Bordères en ik maak van hun ook nog even een foto. Even snel een koek eten. Niet te lang staan, want dan krijgen we het koud, toen wist ik nog niet wat ons nog te wachten stond J. We dalen met een grote groep naar beneden. Motard voor de groep, dus dat maakt het voor ons wat makkelijker. En wat is het leuk om met zo’n grote groep naar beneden te rijden. Na een aantal kilometers gedaald te hebben, staan er vrijwilligers met water en sultana’s en stoppen we even. Niet te lang, want we krijgen het echt koud. Al dat water en dan de wind, brrr. Dus weer afdalen, nu met zijn zessen. Maar de andere twee zijn we al snel kwijt en Gerrit bepaalt het tempo en we dalen met een mooie snelheid naar beneden. Ik zie echt heel weinig. Regen van boven, van de fiets voor je en van je eigen fiets, stroomt over mijn gezicht. De druppels vallen gestaag van mijn helm af en de auto’s razen voorbij. We gaan lekker, maar wat is het koud. Na 2 uur en 22 minuten fietsen komt eindelijk Argèles-Gazost in beeld. Heerlijk, ik kan niet wachten om naar ons huisje te gaan, een heerlijke warme douche en droge kleding aan. Maar eerst even afmelden bij de tent achter huisje 55. We rijden daar naar toe en daar staan heel veel fietsers te wachten. Hier is namelijk ook de lunch te krijgen. Eerst even afmelden en er komen nog een aantal fietsers na ons. Ik loop samen met John en Gerrit even naar de tent waar warme thee/koffie, broodjes, bananen en salade te krijgen is. Ik krijg meteen een bekertje thee in mijn handen gedrukt, schijnbaar heb ik vreselijk blauwe lippen en Martje, één van de vrijwilligers, pakt mijn handen en warmt ze een beetje op. Een beetje honing in de thee om te herstellen, oh, dit is lekker. Bij de uitschrijftent zit Suzy op een bankje te rillen. Ook zij heeft het zo koud. Ook John staat weer heerlijk te shaken. Daar hebben Gerrit en ik geen last van. Wel koud, maar niet zodat ik ga staan bibberen. Nog even een beker thee halen, ik haal meteen even een broodje voor Suzy. Ik had er al eentje van John gekregen en ook daar knapt een mens vreselijk van op. Na 3 bekers thee begint mijn lijf eindelijk weer een beetje warm te worden. Gerrit en Suzy gaan naar hun huisje en wij naar die van ons. John houdt contact met de mannen over de tocht naar de Hautacam. Eenmaal bij de auto, begin het toch weer koud te krijgen. Snel nog even een dikke winterjas over mijn natte kleren heen en ik leg even een handdoek op onze stoelen, zodat niet alles zo nat wordt. John zet de fietsen op de auto en ik ga binnen zitten. Nu begin ook ik te bibberen. Zodra we rijden, snel de stoelverwarming aan. Oh, dat is lekker. Bij het huisje alles mee naar binnen, John haalt nog even mijn fiets van de auto en ik doe mijn natte kleren uit. Snel onder de douche, daar sta ik echt een tijdje onder hoor. Af en toe een beetje warmer, zo warm, dat mijn voeten er van beginnen te tintelen. John komt binnen en gaat ook even snel douchen. Daarna omkleden voor zijn 2^e rit van vandaag. Ik gooi alle natte kleren even in de douche, kan ik die straks even wassen. John gaat hier om 14.15 uur weg. Gerrit en de rest zijn nu ook vanaf de camping vertrokken. Ik ga over tot het wassen van de was. Zet ondertussen even een pot thee en rond kwart voor 4 hangen de belangrijkste spullen op de verwarming te drogen. Nu ga ik lekker even liggen. Even mijn ogen dicht en slapen. Om 16.10 uur krijg ik een sms’je. John en Gerrit zijn boven aangekomen en drinken even een bakkie en gaan daarna nog afdalen. Hier regent het ondertussen weer en ik sms of ik ze op moet komen halen, maar krijg geen sms’je terug. Dus blijf ik nog heerlijk even nasudderen in ons bed. Ondertussen even kijken of er al stukken van de was droog zijn, zodat er weer iets anders op de verwarming kan en nog eventjes terug. Lekker liggen. Een uurtje na het laatste sms’je gaat mijn telefoon. John is beneden. Ik loop met de sleutel de trap af en doe open. Hij heeft toch nog een dikke bui op zijn koppie gehad. Maar Suzy was boven en ze zijn niet met de auto naar beneden gegaan J. Wat een helden hè. Al zijn natte spullen weer even in de douche. Er is geen plaats meer op de verwarming en een heerlijk warme douche. Daarna gaat ook hij eventjes liggen. Wat rek- en strekoefeningen doen, daarna recovery drinken en een colaatje. Ik heb nog wat Pringles mee, lekker zout. John kijkt nog even de fietsen na en ik schrijf mijn stukje. Om 7 uur nog een bijeenkomst met een ouder die een verhaal vertelt en daarna gaan we lekker wat eten.

Morgen de Col d’Aubisque via Col de Soulor. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat zal zijn. Jullie horen het weer! Tot morgen. Liefs, Heidi

Naar Frankrijk, installeren, Lac d’Estaing, Hautacam en eerste bijeenkomst Ride4Kids.

Zondagmorgen gaat om half 2 de wekker. Klaarwakker ga ik er uit, even water koken, broodjes maken en om 2.15 uur rijden we weg uit Hoorn, voor een lange rit naar Arcizans-Avant. Gelukkig gaat de hele reis heel voorspoedig en staan we om half 4 voor La Maison de Beatrice, waar we 9 dagen verblijven. Ik bel Beatrice eventjes en ze komt meteen naar buiten gesneld. Laat ons het huisje zien en onze kamer, hier kunnen we het wel volhouden hoor, tot volgende week maandag. Wat een prachtige omgeving, heerlijk. We reserveren meteen een tafeltje voor ’s avonds in het restaurant in het dorpje. Schijnt een goed restaurant te zijn met locale specialiteiten. Gaan we meteen proberen. Eerst even alle spullen uitpakken, een plekje zoeken voor alles. Daarna gaan we eventjes op bed liggen voor een heerlijk tukkie. Na anderhalf uur worden we wakker en we kleden ons even om, frissen ons even op en lopen het dorpje in om te gaan eten. Ik krijg een echt Per en Pien gevoel. Perry en Pien hebben in Mizoën een klein hotel gehad en daar hebben wij een paar keer mogen verblijven. Pien regelde alles samen met Perry en ’s middags en ’s avonds deden zij even het restaurant er bij. Je kon zo heerlijk bij ze eten, dat er regelmatig mensen, die geen gasten waren, bij hen kwamen eten. Gewoon verwend werden we daar dus. Dit logies zag er dus ook een beetje zo uit, lang niet zo mooi, maar wel een beetje hetzelfde gevoel. Met het verschil, dat er hier drie koks in de keuken stonden en 3 mensen in de bediening. Maar we hebben heerlijk gegeten, lekker wijntje er bij. En om 10 uur liepen we moe maar voldaan weer naar het huisje. Wat een heerlijke avond. Nog even wat foto’s maken en lekker naar bed.

Maandagmorgen zijn we op tijd wakker. Ik heb contact met Suzy, via Twitter. Suzy en Gerrit zijn Alpe d’Huzessers die ook door Laura geënthousiasmeerd zijn om mee te doen met Ride4Kids. John en ik willen vandaag naar Lac d’Estaing fietsen en Suzy schrijft dat zij en Gerrit hetzelfde plan hebben. Dus we gaan met zijn vieren op pad. Wij moeten eerst nog even ontbijten, met verse croissants, stokbrood wit en bruin en heerlijke crêpes. Wij rijden daarna naar de camping. Als we zij de energiecentrale zijn, komen er twee fietsers aan. Suzy en Gerrit. Even in real life kennis maken en daarna draaien wij om en rijden we met zijn viertjes naar Lac d’Estaing. Een behoorlijke klim voor zo’n eerste dag, maar het gaat goed. Suzy en ik kunnen het kletsend volbrengen en een beetje hetzelfde tempo rijden. Het is een prachtige route, door bossen, door leuke dorpjes en langs prachtige vergezichten. Bij Lac d’Estaing drinken we even wat met een stuk taart. Genieten van het uitzicht, de prachtige adelaars in de lucht en van de pony’s die iedereen aan de picknicktafels langs gaan, om brood te schooien. Na de pauze fietsen we weer terug. Heerlijk afdalen, wel uitkijken, want het is een drukke weg. Auto’s voor en achter, zo als dat zo mooi heet. We nemen een afkorting naar Argèles-Gazost en moeten nog eventjes een stukje klimmen, komen door een paar prachtige dorpjes en fietsen nu, in tegenstelling tot daarvoor, in de zon. Heerlijk, wat een leuke rit. Voor we het weten zijn we op de camping en daar treffen we meteen een heleboel andere Ride4Kidsers. De namen kan ik natuurlijk niet allemaal onthouden, maar dat komt nog wel. We drinken samen met Suzy en Gerrit, die hier ook een huisje op de camping hebben, even een kop thee in de schaduw. Daarna nog even Laura en haar mannen begroeten en we rijden weer naar Arcizans-Avant. Nog een aardig klimmetje, want sommige stukken zijn meer dan 12%. Maar heel rustig trappen en dan komen we toch ook boven. Lekker onder de douche, een tukkie en dan ben ik er weer. We besluiten om naar Argèles-Gazost te rijden om daar te kijken of we een leuk restaurant tegen komen. Nou het is niet veel en als we iets verder lopen, komen we Suzy en Gerrit tegen. Zij hebben het hele dorp al gehad en het leukste restaurant lijkt, La Forge. Dat hadden wij ook al gezien, dus we lopen daar met zijn 4tjes heen, maar ze gaan pas om 7 uur open. Dus nog even op een terras wat drinken. Om 7 uur naar het tentje gelopen en maar goed dat we er op tijd zijn, want het lijkt wel het enige restaurant in Argèles, zo druk. We bestellen een voor- en hoofdgerecht en het is heerlijk. Lekker fles rode wijn er bij, wie doet ons wat. Rond een uur of 10 zijn we uit getafeld en rijden we met ons buikje rond weer naar ons huisje. Tanden poetsen en heerlijk slapen.

Dinsdagmorgen zijn we, natuurlijk, weer op tijd wakker. Even sms contact met Suzy en Gerrit, welke tocht zij vandaag gaan doen. Wij willen graag de Hautacam rijden. Suzy slaat een dagje over, zij heeft last van haar knieën en Gerrit gaat met de groep mee voor een ritje naar Gavernie. Dus John en ik gaan samen naar La Hautacam. Tenminste dat is het plan. Na het ontbijt krijg ik een gevalletje buikkramp, dus ik ga eventjes liggen en wachten tot het over gaat. Na een half uurtje lijkt het wel weer te zakken. Meestal ben ik een dagje van de rel en slaap ik het uit, maar vandaag sta ik er een beetje anders in. Ik wil gewoon de Hautacam rijden. Dus hup in HaDeOo tenue en op naar de klim. Het gaat gelukkig goed, geen last, ja af en toe, maar dan maar een beetje zuchten. Het is een aardig klimmetje hoor. Eerst afdalen uit het dorp is al een hele onderneming, omdat daar ook stukken tussen zitten van zo’n 12% en dat doe ik dus heel rustig. Beneden in het dorp over een paar grote rotondes en de borden volgen richting Hautacam. Op een gegeven moment gaat de weg links omhoog en begint de klim, wat eigenlijk de klim nog niet is. Je rijdt namelijk eerst door het dorpje heen en daar staat dan een bord dat de klim begint. Nou ondertussen zijn er al weer heel wat hoogtemeters gemaakt hoor en rijd ik al weer op mijn kleine koffiemolen. Af en toe een beetje bij schakelen, als het wat makkelijker gaat en bij de hele steile stukken gewoon weer op zijn kleinst. Het is een prachtige klim, met de mooiste vergezichten. Aan de overkant kun het dorp, Arcizans-Avant zien liggen, daar verblijven wij. Wat een mooi gezicht. Ook Saint Savin, waar de mooie kerk staat zien we liggen. En zo fietsen we heel rustig naar boven. Op de borden staat aangegeven hoeveel kilometers er nog voor ons liggen tot de top en het gemiddelde stijgingspercentage. En ik kan jullie vertellen dat als je heel veel stukken van 10-11% hebt gehad, dat 5-6% dan ineens op afdalen lijkt J. Het is dus veel schakelen, want soms trap je ineens zoveel omwentelingen, dat je daar eigenlijk moe van wordt, dus moet je net even wat meer weerstand onder je trappers hebben, zodat ik rond de 60 omwentelingen kan blijven trappen. Op een steil stuk van zo’n 12 % zien we ineens in de verte een herder aankomen lopen met een kudde schapen. Nou jullie snappen wel hoe snel ik van mijn fiets af was. Veels te eng zoveel beesten om me heen. Een andere Nederlander fietst gewoon tussen de kudde door, maar John en ik gaan even staan kijken naar de kudde die voorbij komt. Ik zie achter ons ook een aantal andere mannen staan die gestopt zijn. Nou en dan is het natuurlijk de kunst om, als de kudde weer voorbij is. Om op een stuk van 12% helling weer op je fiets te stappen J. Maar het lukt wonderwel erg goed. Ik zet eerst mijn ene voet in het pedaal en fiets met mijn andere voet bovenop het pedaal. Daarna er even in klikken, klaar. En daar gaan we weer, verder met klimmen. Even uit het ritme, dat is natuurlijk wel weer jammer, maar het is hier zo mooi, dat je dat al snel vergeet. Even verderop staat er een kudde koeien op de weg. Echte “Heidi”koeien. Bruin en met van die mooie ogen J. Rustig fietsen we er voorbij en dan volgen er een paar haarspeldbochten. Ondertussen zijn we al boven de boomgrens gekomen en zie de weilanden vol staan met schapen, koeien en jawel paarden. Ook deze staan midden op de weg te dromen. Prachtige exemplaren zitten er tussen hoor. Mooi!!! Maar we moeten verder en rustig dus weer door. Ook niet stoppen voor een fotomomentje, dat doen we wel op de terugweg. In een bocht zien we een fietser staan en het is iemand van Ride4Kids. Bart, de motard, die we gisteren op weg naar Lac d’Estaing op de fiets in zijn afdaling tegen kwamen en later haalde hij ons in op de motor. Hij heeft het zwaar, maar zet door en gezamenlijk fietsen we een stuk op. John schiet weg en wil even wat foto’s nemen. Bart en ik fietsen dus samen even verder. Kletsend over Drenthe en van alles en nog wat. Waar John staat, staat Bart even stil en fiets dus in mijn eentje rustig verder. Niet uit mijn ritme komen nu, het is nog maar 1,5 kilometer. Niet lang daarna hoor ik een fietser aankomen, John, hij komt weer bij me rijden. Bart is even achter gebleven. Als ik bijna boven ben, rijdt John naar de finish om een foto te nemen als ik aankom en ook een foto van Bart. Lekker hoor, boven. Blijkt het restaurant niet open te zijn, maar wel het restaurant, dat nog 120 meter hoger ligt. Daar moeten we dus nog maar even naartoe fietsen. Eerst even foto’s maken van Ricardo, Bart en Arjen de Ride4Kidsers. Ik maak ook nog even een foto van twee Italianen die boven staan voor het bord van de Hautacam. Na alle fotomomentjes rijden John en ik verder naar boven. Nou dat valt natuurlijk nog niet mee. Even dus op mijn tanden bijten en een beetje zuchten en puffen. Nog een bochtje om en ja hoor, daar zien we eindelijk de refuge. Hier bovenop la Tramassel waait een aardig fris windje. Toch nog een heerlijke cola en we willen toch ook wel wat eten. John een crêpe met nutella en ik een croque monsieur. Erg lekker! Even plassen, bidons laten vullen, John nog een espresso toe en we zijn klaar voor de terugweg. Ik doe mijn Alpe d’HuZes windjack aan. John armstukken en een windbreker. Afdalen is echt een nieuwe ervaring voor mij. Die van Lac d’Estaing was een hele mooie en deze van de Hautacam is ook een prachtige afdaling. Af en toe rem ik natuurlijk wat harder dan John, maar al met al gaat het goed en we halen zelfs twee fietsers in, hoe stoer is dat J. Onderweg maak ik nog wel even een foto van de slapende paarden, midden op de weg en de prachtige koeien. Beneden aan de voet van de klim doe ik mijn jasje uit, want het is me toch een partij warm. Even weer in mijn rugzakje en we dalen weer verder af. Als we in Argèles-Gazost zijn nemen we de buitenroute om weer bij het huisje te komen. Wel langer, maar minder steil. Maar toch ook nog stukken met 10% klimmen er in. Maar ja we moeten toch naar boven. Dus rustig aan, genieten van het uitzicht en het is en blijft prachtig. Bij het huisje ben ik toch blij dat ik er ben hoor. Weer een col die van het lijstje afgestreept kan worden J. Ik ben alleen terug gereden naar het huisje, want John doet nog even een rondje Estaing, Bordères en weer terug naar Arcizans-Avant. Het rondje waar we donderdag mee beginnen. Ik ga snel even douchen en daarna even liggen. Voor ik het weet staat John al weer voor het huis. Binnen anderhalf uur is hij er. We eten samen nog even de crêpes die Beatrice voor ons klaargezet heeft en daarna ga ik toch nog even liggen. Lekker een beetje uitrusten niet slapen, gewoon lekker. We rijden als ik uitgelegen ben even naar de Carrefour, wat kleine dingetjes halen en daarna doen we een rondje door Argèles-Gazost. Even kijken waar we wat kunnen eten. Het restaurant waar we gisteravond gegeten hebben is dicht, dus het wordt een andere. Even kijken op het pleintje en daar is een pizzeria. Een mevrouw doet de deur van haar boutique naast de pizzeria net op slot en vertelt ons dat het om half 8 open gaat. Dan gaan we eventjes wat drinken. Naast de pizzeria is een bar en daar is het redelijk druk, dus we gaan op het terras zitten. Even kijken of we zelf moeten halen of dat het gebracht wordt, maar dat wordt dus halen. John wil graag een biertje, ik neem een glas wijn. De wijn wordt hier geschonken in schattige kleine glaasjes, helemaal leuk en hier betaal je dan ook maar € 1,10 voor. We zitten heel gezellig, hebben genoeg te kijken en te kletsen. Wat is dat toch heerlijk hè, mensen kijken. Rond half 8 wordt het al wat drukker op het terras van de pizzeria en wij verkassen dus ook. Lekker onder de luifel, je weet tenslotte nooit of het nog kan gaan regenen. En ja hoor, als wij aan onze pizza zitten, beginnen de druppels te vallen. De mensen die niet onder de luifel zitten zoeken meteen een droger onderkomen en dat wordt voor een groep van 8 personen wat lastiger. De mevrouw van het restaurant laat de luifel van de boutique zakken en ze kunnen daaronder plaatsnemen. Grappig hè. Nadat John nog een espresso gedronken heeft, gaan we lekker naar huis. Heerlijk nog even wat tv kijken, zoverre dat kan met alleen Franstalige zenders, maar toch kijken naar bewegende beelden en daarna heerlijk slapen.

Woensdag is het rustdag. Vandaag wel weer op tijd wakker, om half 9 ontbijt en in plaats van crêpes hebben we nu rijstepap met pruimen. Ik moet meteen aan Liesbeth denken, die dat zo heerlijk vindt en het is ook nog perfecte wielrenners kost. John vindt het ook heel lekker en eet, nadat ik een paar happen geproefd heb, mijn portie ook nog op. Er zijn weer nieuwe gasten gearriveerd, fransen dit keer en de mevrouw eet haar eten, met klapperend gebit. Heel apart gehoor. Wij vertellen aan Beatrice dat wij naar Lourdes willen gaan en zij vertelt ons dat je in Lourdes of een paraplu of een zonnehoed nodig hebt. Nou vandaag wordt dat dus een paraplu. De voorspellingen zijn niet al te best, dus ik doe een lange broek aan, trui mee en er ligt nog een jas in de auto. En natuurlijk ook een paraplu. Van Beatrice krijgen we nog wat folders mee over Lourdes en wat we zeker moeten bezoeken. We besluiten het museum te gaan bekijken en daarna misschien nog de kathedraal. Eerst even door Lourdes heen en de auto parkeren. Ondertussen heeft iemand boven besloten om de sluisdeuren open te zetten en het gezegde: “alle zegen komt van boven” kracht bij te zetten. Het komt met bakken uit de hemel. Wij naar het kasteel en daar zijn we natuurlijk binnen niet al te lange tijd uitgekeken. Een mooi museum, wat me doet denken aan het Westfries Museum. Allerlei klederdrachten, beroepen, slaapkamer, keuken, schuur ingericht naar de tijd van toen. Daarna lopen we weer terug naar de auto. De kathedraal houden we voor zondag, kunnen we dan ook wat leuke flesjes met water meenemen. We rijden vanuit Lourdes naar de Tourmalet. Even kijken hoe deze beklimming loopt en halverwege is het wel heel erg vies weer. Er rijden nog wel wat fietsers naar boven en er komen er ook al weer een aantal naar beneden. De klim zelf is 19 kilometer en de weg er naar toe is zo’n 16 kilometer. Een mooie beklimming met hele pittige stukken er in, maar heel rustig op mijn kleinste verzet zou het toch wel moeten lukken. Het is wel te hopen dat het beter weer is, zaterdag, want anders weet ik niet of ik wel durf af te dalen. Nou dat zien we dan wel weer. Boven op de top is het super mistig. Je ziet geen hand voor ogen. We parkeren de auto op een parkeerplaats en lopen zo’n 300 meter naar de Refuge Le Berger. Een echte hut, waar een aantal mensen binnen zitten. We bestellen wat te eten en te drinken. Thee, koffie en ik een salade geitenkaas en John een ragout. De salade is heerlijk en de ragout ook, maar dat doet toch meer denken aan een soepje met wat botten/schenkel er in. Wel erg goed van smaak, dus weer een goede bodem. Na het eten gaan we op pad voor de afdaling. Gelukkig is het wel wat beter weer geworden, behalve halverwege, waar het ineens met bakken uit de hemel komt. Vreselijk om zo te fietsen, maar ja, als je aan het afdalen bent…Als we bijna beneden zijn is het weer helemaal open getrokken, gewoon mooi weer, geen zon, maar helemaal geen regen. Er komen nog een heleboel fietsers aan en ik krijg een sms’je van Suzy of we voordat we de stuurbordjes etc. op gaan halen, bij haar en Gerrit een theetje komen drinken. Nou daar zeg ik natuurlijk nooit nee tegen. Dus we rijden even langs de Carrefour. Even benzine tanken en dan wat lekkers voor de inwendige mens halen. Nog even twee leuke Hautacam bekers meenemen en we zijn weer op pad. Thuis nog even snel wat anders aan trekken en op naar de camping. Taarten en bekers mee en zo zitten we heerlijk op het terras voor het huisje. Om 4 uur even de spullen ophalen. Goodiebag gekregen, gratis, hartstikke leuk, maar waar we bij Alpe d’HuZes een heleboel geld mee op zouden halen. Nog even mee terug naar het huisje, voor een tweede bakkie en stuk taart en daarna gaan wij naar huis. Even douchen, omkleden, John doet de stuurbordjes op de fietsen, ik schrijf alvast een stuk van mijn verhaal en zo is het al snel weer half 7. Gaan we dus weer op weg naar de camping voor de deelnemersbijeenkomst en het eten. Gerald doet de algemene inleiding en vertelt over wat er allemaal te wachten staat en Ricardo vertelt als vader van twee, overleden, kinderen met een energiestofwisselingsziekte, wat voor impact dit allemaal op zijn gezin heeft gehad. Nou de tranen vloeien natuurlijk rijkelijk, ik kan het gelukkig nog droog houden, maar het geeft wel op een overweldigende manier aan hoe belangrijk het is om zoveel mogelijk geld bij elkaar proberen te krijgen voor dit doel. Zonder onderzoek is er gewoon geen redding voor deze kinderen. De kinderen van Ricardo zijn allebei binnen 4 maanden overleden. Hij en zijn vrouw hebben, gelukkig, wel een gezonde dochter, maar de impact van twee overleden kinderen in dit gezin is natuurlijk gigantisch. Na het verhaal van Ricardo is het doodstil in de zaal en wordt het, hoe gek het ook klinkt, tijd om te gaan eten. Een bizarre overgang, maar ook dit is het leven. Wij blijven nog even zitten om bij te komen van het hele verhaal en na een kwartiertje sluiten wij ook aan in de rij om te gaan eten. Pasta met kip en baskische saus, nog wat rauwkost er bij, flesje rode wijn met z’n viertjes. Het smaakt goed en met een theetje/koffie na is ons diner compleet. Na een dikke knuffel voor Gerrit en Suzy vertrekken wij naar ons huisje. Morgen is de grote dag…Spannend, maar ook wel weer heel leuk. We gaan er van genieten en jullie horen het weer. Heel veel liefs, vanuit een prachtig Arcizans-Avant, Heidi

Nog 13 dagen te gaan...

Er staan nog maar 13 dagen op de teller voor de afvang van onze Pyreneeënchallenge voor Ride4Kids. Ik begin het nu toch wel steeds spannender te vinden hoor. Heb ik wel genoeg getraind, kom ik de hoge pukkels wel op? En ik weet het, ik heb de hele dag de tijd, maar ik blijf het spannend vinden. Als het maar eerst begonnen is J. Donderdagavond zat ik met John bij de spinningles van Nicole en vlak voor de les begon bedacht ik ineens dat we op hetzelfde tijdstip 3 weken verder, we de eerste rit achter de rug zouden hebben. Ik waarschijnlijk helemaal uitgewoond zou zijn en naar mijn bed zou willen en we waarschijnlijk net ons eten achter onze kiezen zullen hebben. En dan natuurlijk nog twee dagen voor de boeg, met de Col de Aubisque en de Tourmalet.

De les was een heerlijk lesje. We waren er al op tijd. Meestal kunnen we gewoon in de spinningzaal alvast een half uurtje warm rijden, maar deze avond niet. De deur zat op slot en dus maar op de spinningfietsen die buiten de zaal staan, maar op de één of andere manier voegen die niet zo goed. Een kwartier voor de les ging de deur van het slot. John had nog geprobeerd of de zaal alvast open mocht, maar nee hoor, ze waren onverbiddelijk. Handig voor onze training L. Nou ja, meteen de zaal in, fiets instellen en verder fietsen.

De les zit best lekker vol en het is een lekker gevarieerd lesje. Vanessa is nog met vakantie en Nicole vervangt haar en dat gaat heel goed. Lekker veel in hoge hartslag, veel klimmen en versnellingen, lekker zwaar runnen en na afloop heb ik een heel tevreden gevoel. In de kleedkamer omkleden. Er zit nog een vrouw die ik ken van het hardlopen, haar man liep altijd mee met de hardloopgroep. Zij zit nog na te puffen van de les. Zij wil meteen douchen en dat doe ik dus nooit in de sportschool. Ik vertel aan haar, dat ik altijd nog zo na zweet, dat  John en ik altijd meteen naar huis gaan, eerst wat eten en dan douchen. Zij dus nu ook, na zo’n lekker lesje. Ik trek even droge kleren aan en zij gaat toch maar onder de douche.

Thuis even eten maken. Ik heb nog macaroni en pasta, die ik meegekregen heb van Caryl. Lekker hoor, na zo’n training. Nog even tv kijken, een theetje toe en dan lekker naar bed.

Vrijdagmorgen wil ik een fietstraining doen, maar de regen gooit roet in het eten. Lekker dus even blijven liggen. Dan ga ik aan het eind van de middag of vanavond maar weer een spinningles bij het sportcentrum. Ik kijk naar buiten en de haven ligt al lekker vol met bootjes. Dit weekend is er waterweekend. Allerlei water activiteiten. Nu maar hopen dat het niet met bakken uit de hemel komt, want dan valt alles in het water J. Maar helaas, veel water, maar toch aardig druk met bezoekers. Gelukkig maar voor de mensen die hun bootje willen verkopen.

Zaterdagmorgen zijn we op tijd wakker. Tijd voor en spinningles van Désirée. Even lekker intervallen, goede compensatie voor het niet buiten fietsen J. Het weer is vandaag wel wat beter, maar niet om over naar huis te schrijven. Dus heerlijk binnen spinnen. Het is een lekker druk lesje en lekker inspannende les. Voor de les alvast even een half uurtje ingefietst op een laag tempo en lekkere interval in hoge hartslag tijdens de les. Moe maar voldaan stap ik na ruim een uur weer van de fiets. Eerst het zwembad van John even een beetje opruimen. Jeetje wat verliest hij toch altijd een boel vocht. Ik mag blij zijn als er al drie zweetdruppels naar beneden vallen bij mij, bij John ligt er een hele plas. Lekker naar huis, daar even snel douchen en naar de stad. Even brood halen en op de terugweg in de haven eventjes lekkere aardbeien en pruimen. Er staan stalletjes met allerlei heerlijks uit Westfriesland. Taartjes, gerookte paling en fruit. Lekker hoor. We twijfelen of we nog een taartje mee zullen nemen, maar dat doen we dus niet. Thuis lekker een broodje eten, daarna met z’n tweetjes even aan de aangifte inkomstenbelasting. ’s Avonds gaan we met Harold en Margreet lekker bij Misaki eten. Zij zijn onderweg van Schiphol naar Hoorn en wij zitten alvast rustig aan een tafeltje, met een drankje, te wachten. We zijn op de fiets gegaan. Hopelijk is het droog als we terug moeten naar huis. Harold en Margreet zijn er en we krijgen een doos met heerlijke bonbons en we kiezen lekker allerlei gerechten van de kaart. Rond half 11 gaan we voor het laatste rondje en Margreet en John willen nog een ijsje. Ik heb wel weer ruim voldoende gegeten, maar het was weer heerlijk. En buiten kletterde de regen naar beneden en het stormde ook nog, wat een wind. We nemen afscheid van Harold en Margreet met een dikke knuffel, zij moeten nog even een stukje rijden. Gelukkig is het droog als we op de fiets naar huis stappen, maar wel natte billen van een nat zadel. Dat droogt wel weer J. Gezellig naar huis fietsen en nog even nagenieten en daarna heerlijk slapen.

Zondagmorgen belooft het weer ook niet al teveel goeds. John gaat met René trainen, ik kijk of ik straks nog zin heb om te gaan spinnen. Eerst nog eventjes lekker blijven liggen. Wat is dat toch heerlijk als het buiten slecht weer is, om dan in je bedje te liggen. Er uit, lekker douchen en thuis aan het werk. Samen met John de aangifte af maken en verder eigenlijk een lekker rustige zondag. Ik voel mijn benen goed en morgen wil ik weer op de fiets naar het werk, dus vandaag maar even niets.

Maandagmorgen ben ik op tijd wakker. John gaat naar zijn werk en ik blijf nog even liggen. Rond half 9 op mijn fiets en het is heerlijk weer. Wel even mijn ondershirt met lange mouwen aan en mijn bodywarmertje. Dit is echt genieten. Windje mee, betekent wel dat ik terug wind tegen heb, maar nu even genieten van de wind in mijn rug en hoe makkelijk ik op het ogenblik fiets. Wat een heerlijk gevoel! Voor ik het weet ben ik op kantoor, sneller dan ik ooit geweest ben. Op kantoor lekker aan het werk. Even het raam open zetten voor wat frisse lucht en de airco om het kantoor wat frisser te krijgen. Werk vlot zo ook lekker. Ik sms Carola eventjes, we zouden gaan lunchen en ik spreek rond 12.15 uur af op kantoor. Gaan we daarna gezellig even wat eten bij de Tafel van Agriport. Even bijkletsen over de kinderen en de kleinkinderen. Het is weer heel erg gezellig. Wel raar om in je fietskleding zo in het restaurant te zitten, maar ach, wat maakt het uit J. Ik neem een heerlijke waldkornbol met caprese (mozzarella, tomaat en pesto) en Carola een salade met kip. Dat is echt een gigantisch portie zeg, mijn hemel. Ik ben blij dat ik een broodje heb genomen. We kletsen over van alles en nog wat, erg gezellig! Na de lunch brengt Carola me even terug naar kantoor. Even plassen en alles klaar maken voor de terugreis J. Ik sms John even en hij geeft een bericht terug met de melding: Grote plaat er op en lekker terugbeuken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik fiets terug en zet mijn grootste plaat er op en probeer zo in hoge hartslag terug te fietsen. Ik heb mijn shirt met lange mouwen verruilt voor een exemplaar met korte mouwen. Het is heerlijk weer, dus ook mijn bodywarmer kan uit. En op zo’n groot verzet, moet ik echt mijn best doen om mijn cadans te houden, dus een lekkere training. Ik ben dan ook blij dat ik thuis ben. Pfff, dat was een pittig fietstochtje. Lekker eventjes douchen. Bijkomen met een broodje en een theetje en verder even helemaal niets. Heerlijk. Als John thuis is eten we lekker samen en ik ga lekker op tijd naar bed. Even mijn benen wat rust geven J.

Dinsdagmorgen ben ik op tijd op. Even naar Melanie van de Hoofdzaak, om mijn haren te laten knippen. Is wel weer nodig en daarna zit het altijd zo lekker J. Even bij Deen wat boodschappen doen en daarna bij de mannen van de Culinaire Slagerij langs, wat lekkere dingen halen. Het zweet loopt in druppeltjes over mijn rug, jeetje wat is het nog warm. Thuis even snel omkleden en een bakkie thee drinken. Even boven nog wat aan het werk. Ik moet nog wat administraties afmaken, voor de aangiften van de btw. John belt me en vertelt dat hij vanavond voor het spinnen ruim een half uur in wil fietsen en daarna spinnen. Ik ga met hem mee, ik fiets eerst even rustig een half uur in, terwijl John zich weer in en uit het zweet werkt. Jeetje wat een water J. We hebben een lekkere les van Désirée en zij vertelt tijdens de les dat wij aan Ride4Kids mee doen. Lief van haar! Na de les komt Inge nog even naar me toe om te vragen of ik er klaar voor ben, ben ik dat? Dat zien we in ieder geval de 13^e wel. Ik ga er gewoon van genieten. Prachtige omgeving, prachtige bergen, wat wil ik nog meer. Rustig aan en boven komen is het devies. Thuis eten we lekker wat macaroni en snel slapen.

Woensdag heb ik een beetje een offday. Begon al met een soort van buikloop, dus niet zo heel lekker begin van de dag. Daarna nog veel buikpijn, dus een dagje heel rustig aan, even er voor zorgen dat het snel weer over gaat. Nog wel even wat boodschappen doen bij Deen, morgen gaan we met Anna op pad, dus moet ik nog even wat drinken voor haar halen, voor onderweg. Daarna meteen weer naar huis, want het zweet breekt me al weer uit. Rustig naar huis lopen en weer even op de bank. Gelukkig zakt de buikpijn al weer wat en ik eet een wit broodje, kijken of dat helpt. Verder weinig gedaan. Veel op de bank gelegen en geslapen. John komt thuis en gaat nog even op pad voor een ritje, samen met Matthé. Zodra hij weer thuis is even wat eten voor hem klaar maken en ik gaan daarna weer op tijd naar bed en daar ook weer slapen J.

Donderdagmorgen gaat John eerst even trainen en haalt daarna Anna op, bij haar thuis. Rond 9 uur hoor ik de voordeur open gaan en daar zijn ze, met z’n tweetjes. Eerst eventjes wat drinken en ik maak wat broodjes klaar voor onderweg. We nemen ook even wat drankjes mee en even plassen we zijn op pad. We lopen met z’n drietjes naar het station, want we gaan met de Stoomtram naar Medemblik. John en ik zijn ook nog nooit met de stoomtram geweest en Anna ook niet. Zou het druk zijn, ik heb geen idee. Maar dat zien we snel genoeg, want voor het gebouw van de Stoomtram staat al een aardige rij. Er komen zelfs bussen aan met “oudere mensen”. Gewoon volle bak dus. John gaat in de rij staan voor kaartjes en Anna moet plassen, dus ik loop even met haar mee. Ook daar is het druk, maar gelukkig gaat de rij snel en is Anna snel aan de beurt J. Daarna lekker naar buiten. Even kijken wat er allemaal te zien is. De werkplaats waar alle rijtuigen gerestaureerd worden, wat een mooi gezicht en terwijl we daar staan te kijken zien we Bello, de stoomlocomotief voorbij rijden. Anna kijkt haar ogen uit. We gaan weer even op zoek naar John en één locomotief heet Pluisje. Zo heette onze hond, ons schatje.  We zoeken een coupé op. Een aantal zijn gereserveerd voor een paar groepen en we lopen naar achteren. Daar is een soort 1^e klas coupé en daar gaan we zitten. Kunnen maar 8 mensen zitten, de andere rijtuigen zijn voor veel grotere groepen. Anna en ik staan veel buiten te kijken, het is echt een prachtig gezicht, hoe de tram zich rustig door het landschap slingert. Aan aantal keren stopt de tram, zodat de spoorbomen naar beneden kunnen worden gedaan en we de grotere wegen over kunnen steken. Een leuk gezicht, iedereen zwaait naar de tram en wij zwaaien terug. We stoppen in Wognum en daar staan we een kwartier. Hier kunnen de kinderen wat Oudhollandse spelletjes doen. Hoepelen en steltlopen. Grappig. Rond kwart voor één zijn we in Medemblik. Daar stappen we uit. Een heleboel mensen gaan met de boot naar Enkhuizen, maar wij gaan weer terug met de stoomtram. We willen eigenlijk het Bakkerijmuseum nog even in, maar daar staan ze al met de benen buiten, zo druk, dus we lopen verder. Anna moet plassen, dus dat doen we even bij het Wapen van Medemblik. Het duurt eventjes en er komen steeds meer Japanse dames binnen lopen. Als we weer terug zijn bij John, blijkt er een buslading met Japanners te zijn gearriveerd. Hier dus maar even niets eten, we gaan naar de andere kant van de brug. Even wat drinken en eten bestellen. Anna en ik een tosti en John een boerenomelet. De tijd begint om 10 voor half 2 wel een beetje te dringen, dus John vraagt hoe lang het nog duurt, de trein vertrekt weer om kwart voor 2. De tosti’s zijn er en we eten ze snel op. John heeft als eerste zijn boerenomelet op, deze ziet er heerlijk uit en ruikt ook goddelijk! Ik heb mijn tosti op en Anna heeft nog een deel liggen, dat nemen we mee voor de terugweg. We zoeken weer een coupé op, dit keer zitten we bij twee banken met een tafeltje. Hier gaan we lekker zitten. De terugweg staat John wat vaker bij Anna op het tussenplatform, in de open lucht en zo kun je alles goed zien. Rond kwart over 3 zijn we weet terug op het station van Hoorn. We lopen via de stad terug naar ons huis. Eerst even langs de Etos, om wat pleisters te halen voor Anna. Zij krijgt een blaar op haar voet, dus daar moet een pleister op, dan kan ze weer gewoon lopen. Als we op het Grote Oost lopen begint het te hozen. Even schuilen onder een boom en daarna als het nog wat licht regent lopen we door naar huis. Onderweg niets meer drinken, gewoon naar huis. Ondertussen sms ik eventjes naar Diandra, hoe laat zij thuis is, dan kunnen we met z’n viertjes eventjes wat eten bij Ootje Konkel. Zij is er rond 5 uur, dus halen we haar op en rijden door naar Ootje Konkel. Anna wil graag poffertjes, Diandra en John nemen kipsaté met friet en ik neem een pannenkoek met pittige kip curry en groenten. Wat brood met tzatziki vooraf en voor John een tomatensoepje. Het is allemaal erg lekker. En het is ook nog redelijk druk. Vooral met ouders/opa en oma’s met kinderen. Een aantal kinderen hebben het al helemaal gehad en zitten, met dikke rode wangen, huilend aan tafel. Gezellig J. Anna en John nemen nog een toetje toe. John fruit met Yoghurt en Anna een kinderijsje. Nou alleen de slagroom eet ze op, natuurlijk. John eet het bolletje ijs nog even op. Na het eten brengen we Diandra en Anna naar huis. Even een theetje drinken en daarna gaan wij ook weer lekker naar huis. John moet nog even wat werken en vraagt of ik wat voor hem uit wil printen. Nou dat wil ik natuurlijk wel. Gaat mijn computer in de stress. Dus dat duurt wat langer dan gedacht. De computer even resetten en terug zetten naar een oudere setting. Zo ben ik weer een uurtje zoet. Maar na alle acties doet de computer het weer en kan ik de documenten uitprinten. Pfff, nu ga ik lekker mijn bedje opzoeken en heerlijk slapen.

Vrijdagmorgen, wordt ik wakker van de wind die om ons huis heen giert. Dikke regen slaat tegen de ramen. Het is van de één op andere dag herfst geworden J. En dat ligt lekker! De regen blijft tegen het raam aantikken en ik ga er uit om een theetje te maken en even wat huishoudelijke dingen te doen. (mijn favoriete hobby J). Daarna nog even wat tv kijken. Jammer dat er zo weinig wordt uitgezonden van de Paralympics. Konden we uit tig kanalen kiezen om de Olympische spelen te kijken (ook live stream) zo weinig wordt er nu uitgezonden, ook niet live stream. Om 2 uur moet ik weer bij Désirée zijn om mijn benen te laten masseren. De voorkant deze keer. Ze zitten goed vol, dus de massage is dan meestal geen pretje. Vooral mijn peesplaat (aan de buitenkant van je bovenbeen) is gevoelig. Na een uurtje voelen ze weer zo goed als nieuw J. Nog even bij de Douglas iets halen en daarna lekker naar huis. Even wat eten en drinken en wachten tot John komt. Daarna lekker eten en John doet een training op de tacx. De tacx buiten neergezet en trappen maar. Ik herstel rustig van de massage, zaterdagmorgen maar weer spinnen. Dit weekend nog even wat kilometers buiten fietsen, hopen dat het weer een beetje mee werkt. Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend en ik mail nog voordat we naar Frankrijk vertrekken. Liefs, Heidi