John ik waren al op tijd wakker. Slecht geslapen,
waarschijnlijk toch een beetje van de spanning, terwijl we eigenlijk gewoon een
stukje gaan fietsen. Maar het was een onrustige nacht. Veel wakker geweest. Om
7.15 uur er uit. Ik doe alvast mijn fietsbroek aan en een ondershirt met lange
mouwen. Het ziet er erg donker uit, buiten. Dikke donkere wolken, zo hebben we
het hier nog niet gezien. Om half 8 is ons ontbijt klaar en wij schuiven aan
tafel aan. Lief dat Béatrice genegen is zo vroeg ontbijt te maken. Morgen en
zaterdag om 7 uur, want John moet om 8 uur starten. Gelukkig mag ik dan twee
uurtjes later. Aankleden en beslissen wat we allemaal aan doen en meenemen. Ik
neem niets mee, ik heb weer een rare buik, misselijk en al wat dies meer zij.
Maar eventjes weer ontspannen, rustig liggen en hopen dat het beter wordt. Als
we alles bij elkaar gezocht en de bidons gevuld hebben, gaan we op pad. Op de
parkeerplaats van de camping haalt John de fietsen van de auto. Ik loop
eventjes een beetje te drentelen, om mijn lijf wat tot rust te brengen en dat
lukt ook nog J.
Ik zie Ruud Voets (die ik via Twitter ken) aan komen fietsen. Hij zoekt iemand
van de receptie, maar die is nog niet open, in zijn huisje loopt de afvoer niet
meer door. Er zijn nog maar weinig fietsers te bekennen, maar heel langzaam aan
stromen ze toe. Rond 9 uur gaan we met zijn allen naar het zwembad, om daar in
het gras een foto te laten maken van alle deelnemers en vrijwilligers. Op deze
foto kunnen we ons waarschijnlijk nog wel herkennen, op die van Alpe d’HuZes
niet meer J.
Na het fotomoment, gaan we naar binnen en horen dat we om 10 uur starten. Nog
even zitten dus. John en ik gaan nog even samen op de foto voor het
sponsorbord, waar Kloosterboer en HaDeOo op staan. Daarna even inschrijven voor
de dag van vandaag. John gaat de “lange” afstand doen, dus vanmiddag nog de
Hautacam op. Ik schrijf me in voor die zonder deze beklimming. Ondertussen
miezert het lekker buiten. Om 5 voor 10 worden we naar buiten geroepen, want de
burgemeester van Argèles-Gazost gaat aftellen, zodat wij van start kunnen gaan.
En zo geschiedt het dus. Na het aftellen zijn we weg. Een groep van ruim 100
wielrenners onder begeleiding van motoren. Ik heb nog nooit in zo’n groot peloton
gereden. Ja, op de Alpe, maar daar fietst iedereen al heel snel zijn eigen
tempo en nu fietsen we toch een stukje vlak “en grouppe”. Maar het duurt niet
al te lang of we krijgen rechts de afslag naar Arcizans-Avant, ons dorp en daar
begint het klimmen. Zo zie je meteen dat iedereen zijn eigen tempo gaat rijden
en ik rijd achter Gerrit en Suzy. John rijdt zijn eigen tempo. Ik rijd naast een
mevrouw die heel veel gefietst heeft, maar een paar weken geleden door haar rug
gegaan is en zij kan nu, helaas, niet de lange afstanden mee fietsen. Ik ga aan
de binnenkant rijden, zodat zij straks rustig verder kan. Zij zegt dat dat niet
hoeft, maar ik ken mezelf en zij rijdt dan ook al snel een sneller tempo. Om
mijn ademhaling denken, hartslag is al aardig hoog, het zijn dan ook wel
lekkere stevige klimmetjes. Goh, dinsdag fietsten we hier met stralend mooi
weer en nu is het echt vies. Bij de bocht naar ons huis, staan al de eerste
fietsers stil. Even kleding uit doen, het is toch nog warm. Suzy en ik trekken
even verderop ook wat kleren uit, het gaat nog warmer worden. Ik ben wel blij
dat ik een shirt met lange mouwen heb aangedaan. Dat is lekker. De anderen
hebben allemaal arm- en beenstukken aan, maar dit is ook prima. Heel rustig
klimmen we weer verder, af en toe gaat mijn hartslag sky high, maar dan hoor ik
dat Suzy ook hoog in haar hartslag zit, er zitten gewoon stukken van zo’n 19%
tussen. Heel rustig aan dus. Af en toe komt motard Bart of één van de andere
motards een kijkje bij ons nemen, wij zijn tenslotte de laatste in de rij. Maar
hoe verder we komen, zien we toch wat meer fietsers voor ons fietsen. Op het
stuk van 19% moeten zij van hun fiets af en fietsen Suzy, Gerrit en ik “gewoon”
verder. Ook al is het tempo niet hoog, we komen er wel. Wat lijkt het een stuk
verder dan dinsdag. Op een gegeven moment vraagt Suzy aan één van de motards of
hij even: “regen uit” kan sms’en naar 4040 en je gelooft het niet, maar na een
tijdje fietsen we zelfs in de zon. Al is het helaas maar voor korte duur. Toch
weer regen. Ik voel het water zo van mijn broek, mijn schoenen in lopen, ik heb
een compleet zwembad aan mijn voeten. Ik kijk op mijn klokje en we moeten toch
bijna bij het punt zijn, waar wij naar Lac d’Estaing zijn gereden en we
rechtsaf naar Col de Bordères moeten. En ja hoor, eindelijk zien we een motard
staan en John staat daar ook. Hij is al naar boven geweest en is zo lief om met
mij, Suzy en Gerrit, de laatste kilometers mee te klimmen. Ik weet dat het een
steil stuk is, dus heel rustig aan. John fietst naast me, Gerrit en Suzy voor ons.
Af en toe weer wat zuchten, hijgen en puffen, om een beetje verlichting te
krijgen en we zien voor ons een hele groep rijden. We halen ook nog mensen in,
dus we zijn in ieder geval niet de laatste. (dat is weer een meevaller). Het is
nog een verrekt steil ding, maar na 1,5 kilometer, met nog 1,5 kilometer te
gaan vlakt het gelukkig wat af en niet lang daarna zien we de Col. We krijgen
applaus dat we boven zijn, het is er een drukte van belang. Auto’s, motoren,
fietsers, leuk! Gerrit maakt even een foto van Suzy en mij onder het bord van
de Col de Bordères en ik maak van hun ook nog even een foto. Even snel een koek
eten. Niet te lang staan, want dan krijgen we het koud, toen wist ik nog niet
wat ons nog te wachten stond J.
We dalen met een grote groep naar beneden. Motard voor de groep, dus dat maakt
het voor ons wat makkelijker. En wat is het leuk om met zo’n grote groep naar
beneden te rijden. Na een aantal kilometers gedaald te hebben, staan er
vrijwilligers met water en sultana’s en stoppen we even. Niet te lang, want we
krijgen het echt koud. Al dat water en dan de wind, brrr. Dus weer afdalen, nu
met zijn zessen. Maar de andere twee zijn we al snel kwijt en Gerrit bepaalt
het tempo en we dalen met een mooie snelheid naar beneden. Ik zie echt heel
weinig. Regen van boven, van de fiets voor je en van je eigen fiets, stroomt
over mijn gezicht. De druppels vallen gestaag van mijn helm af en de auto’s
razen voorbij. We gaan lekker, maar wat is het koud. Na 2 uur en 22 minuten
fietsen komt eindelijk Argèles-Gazost in beeld. Heerlijk, ik kan niet wachten
om naar ons huisje te gaan, een heerlijke warme douche en droge kleding aan.
Maar eerst even afmelden bij de tent achter huisje 55. We rijden daar naar toe
en daar staan heel veel fietsers te wachten. Hier is namelijk ook de lunch te
krijgen. Eerst even afmelden en er komen nog een aantal fietsers na ons. Ik
loop samen met John en Gerrit even naar de tent waar warme thee/koffie,
broodjes, bananen en salade te krijgen is. Ik krijg meteen een bekertje thee in
mijn handen gedrukt, schijnbaar heb ik vreselijk blauwe lippen en Martje, één
van de vrijwilligers, pakt mijn handen en warmt ze een beetje op. Een beetje
honing in de thee om te herstellen, oh, dit is lekker. Bij de uitschrijftent
zit Suzy op een bankje te rillen. Ook zij heeft het zo koud. Ook John staat
weer heerlijk te shaken. Daar hebben Gerrit en ik geen last van. Wel koud, maar
niet zodat ik ga staan bibberen. Nog even een beker thee halen, ik haal meteen
even een broodje voor Suzy. Ik had er al eentje van John gekregen en ook daar
knapt een mens vreselijk van op. Na 3 bekers thee begint mijn lijf eindelijk
weer een beetje warm te worden. Gerrit en Suzy gaan naar hun huisje en wij naar
die van ons. John houdt contact met de mannen over de tocht naar de Hautacam.
Eenmaal bij de auto, begin het toch weer koud te krijgen. Snel nog even een
dikke winterjas over mijn natte kleren heen en ik leg even een handdoek op onze
stoelen, zodat niet alles zo nat wordt. John zet de fietsen op de auto en ik ga
binnen zitten. Nu begin ook ik te bibberen. Zodra we rijden, snel de
stoelverwarming aan. Oh, dat is lekker. Bij het huisje alles mee naar binnen,
John haalt nog even mijn fiets van de auto en ik doe mijn natte kleren uit.
Snel onder de douche, daar sta ik echt een tijdje onder hoor. Af en toe een
beetje warmer, zo warm, dat mijn voeten er van beginnen te tintelen. John komt
binnen en gaat ook even snel douchen. Daarna omkleden voor zijn 2e
rit van vandaag. Ik gooi alle natte kleren even in de douche, kan ik die straks
even wassen. John gaat hier om 14.15 uur weg. Gerrit en de rest zijn nu ook
vanaf de camping vertrokken. Ik ga over tot het wassen van de was. Zet ondertussen
even een pot thee en rond kwart voor 4 hangen de belangrijkste spullen op de
verwarming te drogen. Nu ga ik lekker even liggen. Even mijn ogen dicht en
slapen. Om 16.10 uur krijg ik een sms’je. John en Gerrit zijn boven aangekomen
en drinken even een bakkie en gaan daarna nog afdalen. Hier regent het
ondertussen weer en ik sms of ik ze op moet komen halen, maar krijg geen sms’je
terug. Dus blijf ik nog heerlijk even nasudderen in ons bed. Ondertussen even
kijken of er al stukken van de was droog zijn, zodat er weer iets anders op de
verwarming kan en nog eventjes terug. Lekker liggen. Een uurtje na het laatste
sms’je gaat mijn telefoon. John is beneden. Ik loop met de sleutel de trap af
en doe open. Hij heeft toch nog een dikke bui op zijn koppie gehad. Maar Suzy
was boven en ze zijn niet met de auto naar beneden gegaan J.
Wat een helden hè. Al zijn natte spullen weer even in de douche. Er is geen
plaats meer op de verwarming en een heerlijk warme douche. Daarna gaat ook hij
eventjes liggen. Wat rek- en strekoefeningen doen, daarna recovery drinken en
een colaatje. Ik heb nog wat Pringles mee, lekker zout. John kijkt nog even de
fietsen na en ik schrijf mijn stukje. Om 7 uur nog een bijeenkomst met een
ouder die een verhaal vertelt en daarna gaan we lekker wat eten.
Morgen de Col d’Aubisque
via Col de Soulor. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat zal zijn. Jullie
horen het weer! Tot morgen. Liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten