Trouwerij, familie en vrienden

Had even geen zin om te schrijven, niet weggeweest, maar toch weer terug. Afgelopen week weer aan het werk geweest.  Bij Cees en nog niet bij Etienne. Daar ga ik aanstaande vrijdag heen, maar dan is hij zelf op vakantie naar Italië. Leuk, hebben hij en Carola wel verdiend. Vrijdag zijn we op pad gegaan met Diandra en Anna, op weg naar Exloo. Ronald en Claudia trouwden, dus daar hadden we een feestje. Om 6 uur hier weg en Diandra en Anna thuis opgehaald. Caryl een dikke kus gegeven, want die moest werken zaterdag en wij op pad. Gezellig met Anna achter in de auto. Allerlei spelletjes gedaan en Anna leren Patiencen op de Ipad. Vond ze natuurlijk helemaal geweldig. Leuk hè. Bij de Mac bij Hoogeveen in de buurt even snel wat gegeten en daarna weer door. Om 20.15 uur waren we bij de Hunzebergen in Exloo. Even inchecken, omkleden, haren doen, opmaken en om 9 uur naar beneden. Even zoeken hoe we het beste naar de zaal kunnen komen, eerst binnendoor, later buitenom, maar we komen er en zijn de eersten. Iedereen even feliciteren. De ballon met geld even afgeven en even gezellig kletsen met iedereen. Daarna naar buiten voor een foto en daarna een stukje op een blaadje schrijven. Nog even met de hele familie op de foto, want dat is natuurlijk altijd leuk! Binnen een heerlijk aperitief, cava met een frambozensmaakje, lekker hoor. We gaan met z’n allen even aan een tafel zitten en heel langzaam druppelen alle gasten binnen. Gezellige muziek, lekker dansen, het is leuk. Rond half 12 krijgt Anna het te kwaad, dat was al veel eerder het geval, maar toen gingen ze pas naar boven. Wij na een uurtje ook naar boven, heerlijk slapen.

Zaterdag zijn we al vroeg wakker. Ik wilde graag nog even hardlopen voor het ontbijt en zo gezegd zo gedaan. Samen met John door de bossen in Drenthe. Het ging erg goed. Ik liep lekker en we hebben gezellig met z’n tweetjes lopen kletsen. Leuk weer eens met z’n tweeën lopen. Om 8.15 uur zijn we weer binnen. We lopen even naar het zwembad om te kijken of Diandra en Anna er al zijn en ja hoor. John gaat gewoon zwemmen in zijn loopshort. Ik haal even een bikini, een zwembroek voor John en twee handdoeken op. Gezellig even met z’n 4tjes zwemmen. Nou ja zwemmen, meer poedelen natuurlijk. Even gooien met Anna, daarna nog even in het bubbelbad en lekker naar boven. Omkleden voor het ontbijt. We zitten met z’n allen aan een lange tafel. Gezellig, maar wel een beetje krapjes. Ik had wel graag met z’n 6en bij elkaar willen zitten, maar ja nu zitten we met z’n allen op een rijtje. Lekker een broodje eten, eitje erbij, een roggebroodje, cracker en later nog een broodje. Zo kunnen we er even tegenaan, tot de lunch J. Rond 11 uur komt iedereen in beweging, want de kamers moeten leeggemaakt worden en we moeten uitchecken. Dus dat gaan we maar snel even doen. Pa en ma gaan alvast naar Oma en wij komen wat later. Even uitchecken en alle familie gedag zeggen. We gaan op pad, even naar Oma in Coevorden. Daar zijn we natuurlijk zo, binnen een half uurtje. Bij oma moeten we natuurlijk nog een gebakje eten en Anna haar chippies. Na een paar kopjes thee en koffie gaan we er weer vandoor. Om half 4 staan we weer bij Diandra en Anna voor de deur. Even de bagage er uit en een dikke kus en knuffel. Wij gaan weer verder. Lekker thuis nog even zitten en om half 8 gaan we richting Heerhugowaard, naar Ferry en Guda. Wat is het daar weer gezellig. We kletsen en lachen wat af. Om twaalf uur breken we op, want John gaat morgen met Bernard nog een rondje fietsen, dus we kunnen niet te laat thuis komen. Thuis lekker naar bed en slapen.

Zondagmorgen is John er op tijd uit, hij moet om 9 uur bij Bernard zijn, dus op tijd op de fiets. Ik blijf nog even heerlijk liggen. Wat een genot. Om 10.15 uur sta ik buiten. Loopschoenen aan en luchtige kleding, want het is gewoon erg warm voor de tijd van het jaar, nu al 21 graden. Ik doe een duurloopje van 70 minuten en het gaat heerlijk. Terwijl ik loop bedenk ik welke bedrijven ik weer aan ga schrijven voor Alpe d’HuZes. Ik loop altijd langs zoveel bekende bedrijven, dus die ga ik benaderen. Van de week maar eens even een lijstje maken. Het is werkelijk te heerlijk weer om te omschrijven. Na 75 minuten ben ik weer thuis. Even andere kleding aan en uitpuffen. Rond 12.30 uur hoor ik geluid in de hal, John is weer thuis. Lekker hoor. Samen even een broodje eten, gezellig. De dagen vliegen voorbij hoor. Rond 5 uur komt Saf op visite. Hij heeft zijn vriendin Marly meegenomen. Die kennen wij nog niet, dus wij zijn benieuwd. Met z’n 4tjes gezellig een glaasje prosecco. Even wat kletsen en dan gaan we naar Ab, de Hoornse Kogge. Marly kwam daar schijnbaar ook altijd heel veel met haar ex-man, nou ja, dan heeft ze dat ook maar meteen gehad. José verwelkomt ons en we gaan lekker bij een tafeltje aan het raam zitten. Het is restaurantweek, dus één standaardmenu. Lekker. Ik ga even Ab gedag zeggen, gezellig. Is al weer lang geleden. We hebben een gezellige avond, lachen en kletsen wat af. Voor we het weten is het laat. Om half 11 gaan we weer lekker naar huis. Ab heeft nog even gezellig bij ons gezeten. Marly heeft nog verteld over haar eerste ontmoeting met Esther en Geneviève. Nou dat was natuurlijk geen aangename. Eigenlijk niet leuk om te horen, maar ja, wij spreken Esther natuurlijk ook al heel lang niet meer. Thuis nemen we afscheid van Saf en Marly en wij heerlijk naar huis en slapen. Voordat we slapen krijg ik nog een sms’je van Saf. Hij is zo blij dat wij 3tjes gewoon lekker onszelf blijven, altijd humor houden en wie daar niet bij past moet maar oprotten, zo schreef hij het. Ik heb me slap gelachen. Wat een schatje hè. Lekker slapen en zo is er weer een week voorbij. Heel veel liefs, Heidi

Weer thuis en alles weer gewoon...

Jeetje wat was het heerlijk om 3 weken vakantie te hebben. Wat hebben we genoten. Eerst de heerlijke tien dagen in de Alpen, daarna in de Vaucluse en als kers op de taart nog even in Spa. Woensdag via Eindhoven naar huis gereden. Wat lekker om weer thuis te zijn. Nu nog een heleboel werk te doen. Alles uitpakken, wassen, drogen en weer in de kast. Kadootjes bij elkaar zoeken en alles weer op zijn plek zetten. Niet al te laat naar bed. Heerlijk weer in ons eigen bedje. Donderdag zijn we toch weer op tijd wakker. Theetje maken, koffietje. John gaat naar Humphrey om zijn rug na te laten kijken  en daarna doen we samen wat boodschappen,  want we hebben niet veel meer in huis. Even de stad in met z’n tweetjes. Eerst bij Cees langs om even gedag te zeggen en een fles La Marotte af te geven. Daarna bij Karin langs, gedag zeggen en meteen weer verder. Langs Ruttenberg om een afspraak te maken voor John om zijn lenzen te controleren en meteen een nieuwe bril uit te zoeken, dat wordt de 8^e. Daarna lopen we naar Deen, daar wat vleeswaren, yoghurt, melk, groente, fruit etc. halen. Zo de koelkast is weer gevuld. Ik heb wat tartaartjes uit de vriezer gehaald, die eten we vanavond met gebakken uien. Daarna even langs Diandra en Caryl. Pa en ma eten daar, dus die kunnen we dan ook meteen zien en kunnen we de souvenirs geven. Ze zitten nog met z’n allen te eten. Iedereen even weer gedag zeggen. Anna is blij ons weer te zien. Wat wordt ze groot! Lekker even aan tafel zitten en bijkletsen. Ondertussen even de kadootjes uitdelen en verhalen vertellen. Volgende week gaan we met z’n allen naar Drenthe, voor de trouwerij van Ronald en Claudia, ook weer gezellig. Na ons bezoek aan de familie even langs Lies en Bernard. Even kijken hoe het met ze gaat en alle verhalen vertellen en de kadootjes geven. Wat is het weer gezellig. We kletsen wat af en voor we het weten is het gewoon half 12! Veels te laat natuurlijk, maar het was weer erg leuk. We gaan lekker naar bed. Heerlijk. Zaterdagavond op tijd richting Nijkerk, Hof van Holland voor het feest van Kloosterboer. Was erg gezellig en gelukkig niet zo heel laat afgelopen, dus we waren om half 1 thuis. Zondag was het prachtig weer, dus ik heb heerlijk gelopen en John heeft nog even met Bernard gefietst. Zo lang het kan nog genieten van het mooie weer, want voor je het weet kan het afgelopen zijn. Zondagavond op tijd naar bed, want er begint een nieuwe werkweek. Het was heerlijk de afgelopen 3 weken. Volgend jaar weer!!! Heel veel liefs, Heidi

Ven2 4Cancer, 16 september 2011

Jullie zullen het niet geloven, maar onze dag begon met een telefoontje van Liesbeth. Om John een succesvolle dag te wensen! Wat een goed begin van de dag en wat lief! We waren, natuurlijk al wakker en zijn er ook meteen uit gegaan. Hup kleren aan. John eerst scheren, daarna alle bekende rituelen. Ik maak even twee broodjes klaar, kan hij die rustig opeten. Verder even mijn telefoon in de rugzak, water mee, geld mee, wat te eten mee, maar daar zal niet veel van komen. Ik ken mezelf. Om vijf uur vertrekken we. Het is stil op straat, waar het normaal gonst van de activiteiten is het nu heerlijk rustig. We zijn er dan natuurlijk ook zo. De auto zo neerzetten dat ik meteen weg kan rijden. Het is ook hier nog uitgestorven, terwijl iedereen over een half uur aan de start moet staan. John haalt zijn fiets van het rek en pompt de banden even op. Pfff, ik krijg al de zenuwen, ben blij dat ik vandaag niet hoef! Rond 10 over 5 zien we al een hele stroom auto's aan komen rijden. Dat gaat goed. We geven elkaar een dikke kus en ik wens joh. Heel veel suc6. Daarna rijd ik weg. Spannend om zo in het pikkedonker zo'n berg op te rijden. Maar nu is het nog lekker rustig. Ik rijd een straatje in en ik zie dat meteen al verkeerd gereden ben, lekker mutserig. Er zit een auto achter me, dus die eerst maar even doorlaten en dan keren. Als ik het straatje uit rijd zie ik de borden naar Le mt Ventoux. Volgen dus en het gaat al meteen aardig steil omhoog. En echt helemaal donker he, geen straaltje verlichting. Maar dat is ook wel weer mooi, want het lijkt net of ik op een heel breed bospad in Drenthe rijd. Gaat wel omhoog, maar dat heb je in het donker helemaal niet in de gaten. Ik rijd in een rustig gangetje omhoog, het is tenslotte toch 21kilometer. Er staan stenen zuiltjes langs de kant van de weg, waar je kunt zien hoe hoog je zit en hoeveel kilometer het nog is. Het is echt een prachtig glooiende weg. Alleen de druk af en toe op mijn oren verraadt hoe hoog ik zit. Na zo'n 15 kilometer wordt de weg wat smaller, geen middenstreep meer en af en toe een haarspeldbocht. Opeens zie voor me een ree over de weg schieten, wat prachtig! Ik rijd met een grote smile op mijn gezicht weer verder en voor ik weet zie ik de toren die boven op de Mont Ventoux staat. Ik rijd even helemaal naar boven en het is echt oorverdovend stil hier, niet te geloven. Ik parkeer de auto op de afgesproken plek, plek zat, tenslotte! Even alvast een stukje typen en rond kwart over arriveren de eerste auto's. Niet veel hoor, twee maar, maar ik ben in ieder geval niet meer alleen. De auto staat zo dat ik kan genieten van de opkomende zon. Dat zal een boeiend schouwspel worden. Ik heb nog geprobeerd om foto's te maken van het uitzicht naar beneden, alle lichtjes van de stadjes beneden, maar dat is niet gelukt. Dat houd ik dan maar in gedachten. Om half 7 komen er een heleboel motards langs rijden en daarna is het weer stil. Om half 8 komt de 1ste fietser door, dan een hele tijd niets en dan volgen ze elkaar snel op. Ik sta in een bocht te klappen. John komt op mijn horloge op 2 uur 14 binnen, maar ze zijn 5minuten later gestart, dus 2 uur 9. Dat is hartstikke goed. Hij komt weer terug fietsen en even wat eten, drinken en droge kleding aan. Daarna weer naar beneden. Ik krijg als ik terug loop van het monument van Tom Simpson, krijg ik een sms'je. 9.24 uur, John is gestart voor zijn 2e. Goed hoor. Ik loop weer even naar boven en daar kom ik Irene tegen. Die is in 3 uur binnen gekomen. Ook hartstikke goed. Ik koop nog even wat souvenirs en leg die, samen met mijn kleren, in de auto. Zo dat ben ik ook weer kwijt. Ik sta nu aan de andere kant van de berg en de eersten komen al weer binnen, voor de tweede keer dus. Knap hoor. Ik blijf langs de kant staan en klap voor alle Ven2-ers, wat hebben ze het zwaar. Ondertussen zijn er ook een heleboel mannen en vrouwen van het vreemdelingenlegioen binnen gekomen. Die worden allemaal op de foto gezet en gaan dan weer retour naar Bédoin. Ik loop af en toe wat heen en weer, want het begint al aardig warm te worden op de berg. Ondertussen is het ook al half 12, dus John zou zo aan moeten komen. En ja hoor, om 11.45 uur komt hij er aan fietsen, met een andere fietser in zijn wiel. Ik vraag hoe het gaat en maak wat foto’s en ren even mee naar boven, nou ja even…pfff, dat is best zwaar. Maar niet zeuren, twee keer de Mont Ventoux op fietsen is ook zwaar. Boven, hijgend en wel. Even een beetje bijkomen. John heeft wel weer last van zijn rug, dus eerst even naar de auto droge kleren aan en wat drinken en eten. Alle vieze kleding weer in een tas, één shirt nog even laten drogen. Daarna lopen we samen even naar het terras, waar ik eerder thee gedronken heb en daar eten we wat. John heeft besloten geen derde keer meer te gaan, dus we eten allebei pasta en drinken wat. Op het terras zitten twee Nederlandse stellen en die vragen over Ven2 4Cancer, wij leggen uit wat het is en zo komen we aan de praat over fietsen, sporten, reizen etc. heel erg leuk. Ze vinden het geweldig dat John hem vandaag 2 keer is opgefietst en ook dat het onderweg wel heel erg druk is, met fietsers, auto’s, campers en motoren. Iedereen schijnt het streven te hebben om boven op de top te komen. Er loopt ook een weggetje onder de top door, maar iedereen wil boven door, zelfs autobussen. Het is eigenlijk een wonder dat het allemaal goed gaat. Na het eten lopen we nog even terug naar de auto. John wil nog even naar het monument van Tom Simpson om een foto te maken van hem en de hartjesketting van Lies. We hebben net een berichtje gekregen dat Liesbeth vandaag naar huis mag, wat een geweldig nieuws. Er volgt nog een traject, maar voor nu mag ze lekker weer naar huis. John en ik lopen even naar het monument. Onderweg moedigen wij de deelnemers aan en bij het monument even wat foto’s nemen. Hierna lopen we weer terug. De mensen die nu boven komen zitten echt stuk hoor, dus we moedigen ze hard aan, nog een heel klein stukje, dan ben je boven! Er staat een fotograaf in de bocht en die maakt van ons een foto, terwijl we naar boven lopen. John vertelt, dat dit stuk ook zo’n 9% stijging heeft. Oké, ja ik dacht het wel, maar wist het natuurlijk niet zeker. We lopen de gewone weg af, heen zijn we een looppad naar beneden gegaan. Even nog boven kijken en daar zien we Jeroen en Brigitte staan. Zij zijn net weer binnen en zij gaan zo naar beneden voor een derde keer. Jeroen rijdt in een shirt voor Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, die een aantal dagen geleden is overleden aan kanker. We wensen ze heel veel suc6. Zij vertrekken en wij blijven nog even staan kijken. We besluiten naar beneden te gaan, kan John (en ik ook natuurlijk J) nog even een tukkie doen en wat bijkomen, voor het eten. Zo gezegd zo gedaan, we rijden rustig naar beneden, als de fiets weer op de auto zit en alle spullen zijn ingeladen en moedigen onderweg de fietsers nog aan door onze duim op te steken. Wat hebben ze het zwaar, maar wat een prestatie! Rond 5 uur zijn we terug in het hotel, even douchen en een tukkie. Heerlijk. Om 6 uur al weer wakker, John heeft honger, dus ik maak voor hem nog even twee broodjes met boter en zout. Om half 8 weer eten, salade met ham, kaas en peer, vis met tagliatelle en een speculaascrème toe. Om half 10 vallen onze luiken bijna dicht en gaan we lekker naar bed. Wat een mooi evenement en wat weer een avontuur. Heerlijk!!! Heel veel liefs, Heidi

14 september Reisdag

Vanmorgen op tijd wakker. Er moet ingepakt worden. De koffers staan al klaar, maar alles moet natuurlijk nog in de auto en het huis moet, op zijn Belgisch, nog even gekuist worden. Dus hup, bed uit en aan de gang. John zorgt er voor dat alles in de auto komt en ik ga als een razende roelant even aan de schoonmaak. De badkamer even nadrogen, het bed afhalen, vuilniszak er uit, even de vloer zuigen en dan dweilen, toiletten schoonmaken. Alles uit de koelkast in de tas en de andere houdbare etenswaren in het krat. Zo computer even afsluiten, nou ja even, 13 updates, nou da’s weer lekker. Even wachten dus, maar ja de computer past altijd overal tussen. Om kwart voor 9 staat alles in de auto. Fietsen er op en klaar. Wij er bij, gaan. Bij het ontbijt zijn best nog wel een boel mensen, dat valt nog mee. De mensen uit Assen en de meiden van gisteren zitten er al. Ook de hele gezellige meneer is er, maar hij zit gelukkig twee plaatsen verderop. Thee, koffie, broodje, eitje en klaar. Ik raak in gesprek met de mevrouw in Assen, die vertelt dat ze een burn-out heeft en dus heel rustig moet fietsen en wandelen. Nou dat valt in deze omgeving natuurlijk niet mee. Ze heeft een hele goede baan gehad als financieel adviseur, maar trok het gewoon niet meer. Nu opgezegd en ze gaat wel zien wat er gaat gebeuren. In Januari gaan ze met z’n tweetjes 10 weken fietsen in Thailand, dus dan moet ze wel weer een beetje belastbaar zijn. Zij en haar man zijn klaar met eten en gaan even buiten koffie drinken. Wij eten nog even door. Als we klaar zijn betalen we onze drankjes van de afgelopen 10 dagen. Iedereen even een hand geven en op pad. Nog een zwaai naar de mensen uit Assen en de meiden, daaaag Allemont, tot juni volgend jaar. We gaan via Vizille naar Sisteron. Vanaf Vizille is het dik mistig. We rijden echt van prachtig mooi weer naar regenachtig en mistig. Maar dat duurt niet al te lang, na 80km is de lucht weer strakblauw en loopt de temperatuur gestaag op van 18 naar 27,5 graad. Het is hier een stuk warmer. We nemen nog even een picknick/plaspauze voordat we op de plaats van bestemming zijn. Theetje, espresso, een stuk brood met kipfilet. Lekker hoor, we worden alleen geplaagd door een overvriendelijke wesp. Hij kruipt in het zakje met kaas en wil het liefst onze kipfilet opeten. Snel eten we alle op en na een plas gaan we verder. Wat een prachtig landschap. Overal druivenranken, heel veel olijvenbomen, perziken etc. Prachtig. Hele velden met lavendel, maar die zijn al geoogst, de druiven nog niet. Om half 2 staan we bij Villa Elaia voor de deur, maar ze gaan pas om 3 uur open. Dus…toch maar aanbellen en nee, de kamers zijn nog niet klaar en we mogen wel de koffers neerzetten (maar we zien daar toch maar van af, want dan staat de hele receptie vol J). Dus we gaan weer op pad, de Mont Ventoux op, natuurlijk. Eerst naar Malaucène, maar daar is het markt, dus daar kunnen we niet doorheen. Dus we rijden door naar Bédoin. Dan eerst maar via de andere kant “de Kale Berg” op. Een prachtige beklimming, maar mijn hemel, wat is dit lang!!! Niet te geloven en af en toe hele steile stukken. Maar wel heel mooi, door het bos, en aan het einde helemaal kaal, nou niet echt kaal, maar allemaal hele kleine brokken rots. 6 kilometer onder de top is een restaurant, daar gaan we even zitten. Ik een Cola Zero, John koffie en eindelijk…een crèpe met nutella. Wat een drukte hier, net een mierenhoop, overal zie je fietsers en alles loopt, fietst, rijdt door elkaar. Hier komen nl. de afdaling vanuit Malaucène en Sault en de beklimming vanuit Bédoin, dus bij elkaar. Na het drinken en eten, stijgen we door naar de top, langs het monument voor Tom Simpson, allemaal bidons, briefjes en dergelijke liggen en staan daar, daar ga ik vrijdag even naar toe lopen, ik heb dan toch voldoende tijd. Verderop is het een chaos met auto’s, dus we rijden maar meteen door naar Malaucène. Prachtige afdaling, dus een heftige beklimming, heel erg mooi. Wat een prachtige vergezichten, echt heel erg mooi. In Malaucène kijken we of we het Ven2 4Cancer dorp zien, maar we weten eigenlijk niet precies waar het is, dus we rijden door naar Villa Elaia, kijken of we nu wel welkom zijn. En ja hoor, we mogen naar binnen. Krijgen uitgebreide uitleg van de heer des huizes. Daarna zetten we even al onze bagage binnen, ik ruim even de kast in en daarna lopen we nog even naar het dorpje. Een prachtige wandeling, je waant je op het platteland, 50 jaar terug. We lopen tussen de wijnranken, die nog vol hangen met rode druiven en alle mooie olijvenbomen. Aan de kant van de weg zie je ook gewoon rozemarijn en tijm staan, heerlijk hoor. Zo maar dit soort kruiden in de wegkant. We komen bij een doorgaande weg en aan de overkant is de kerk. Even hier naartoe, maar ja, helaas, de kerk is op slot. Het valt trouwens wel op dat hier overal bordjes van beveiliging staan. Chubb, is hier je beste vriend schijnbaar, dus er zal hier af en toe toch wel verkeerd volk rondlopen. Dat is nu weer een tegenvaller. In het dorpje wordt net een markt opgebouwd 4 kraampjes, eentje met heerlijke groenten en fruit, een andere met allerlei heerlijk zelfgemaakte jams en twee verrassingskraampjes, want die zijn nog niet open. We gaan even aan een tafeltje zitten bij een bar, die uit de eerste wereldoorlog lijkt te stammen. Prachtig. Hier eens even rustig alles met z’n tweetjes bekijken onder het genot van een pepsitje. Er komen allerlei mensen van divers pluimage voorbij. Leuk hoor, met van die grote zonnehoeden, van die hele oude vrouwtjes en ook een stel met een Alfa spider cabrio. Iedereen zegt de man van de bar waar wij zitten gedag. Eén van de caravans is ook open gegaan, maar ik kan net niet zien wat deze verkoopt. Een man en vrouw lopen op de bar af, ik herken haar meteen, Sonja Barend, John zegt: Dat moeten wel Nederlanders zijn. Ook zij begroeten de man van de bar, dus zij wonen hier ongetwijfeld in de buurt. Zodra ze buiten gehoorsafstand zijn, vertel ik John dat het Sonja Barend is. Oh ja, zegt hij, dat zie ik nu, die is oud geworden. Maar ja, wel lekker leven hoor hier, als God in Frankrijk J. We lopen nog even langs de kraam die net open is gegaan, daar verkopen ze dus vlees. Via de andere kant lopen we weer terug. Bergweggetje weer omhoog, leuk hoor. Bij het hotelletje weer naar binnen en op bed even een kleine picknick. Broodje met kaas en boter met zout. Heerlijk. Theetje er bij en een espresso, voor John. Om half 8 moeten we weer klaar zijn voor het diner, dus even omkleden, geen zin om te douchen, dus dat doen we lekker niet, lekker stinken aan tafel J. Morgen weer! Oh ja, bijna vergeten. Zijn we halverwege onze reisdag, krijg ik een what’s app van Lies, haar leuco’s zijn gestegen naar 0,4! Geweldig nieuws, ze moeten namelijk 1 zijn om naar huis te mogen. Wat een goed nieuws hè. Fantastisch. Om 5 voor half 8  naar het diner. Een leuk jurkje aan, omslagdoek mee, je weet maar nooit. We zitten op de binnenplaats van het hotel, heel idyllisch. Prachtige omgeving en je zou zo denken dat je op één of andere mooie trouwlocatie zit. Bijna alle gasten zitten al aan tafel. Wij bestellen een fles rode wijn, hier uit de streek, beter kan natuurlijk niet. Even proberen hoe die is, nou ik kan jullie vertellen, heel erg lekker en hij is nog biologisch ook! Als amuse krijgen we een soort quiche. Erg lekker, lekker pittig. Als voorgerecht duif met foie gras (voor John zonder foie gras) en daarna lam met boontjes, het is echt heerlijk!!! Als toetje een appeltaartje met custard en cocos. Nou deze mevrouw kan zeker koken, lekker hoor. We zitten met z’n tweetjes echt te genieten. Nog een koffie en thee na en dan is het helemaal goed. Om 10 uur gaan we naar onze kamer en lekker slapen. Wat zullen we heerlijk slapen na deze dag! Tot morgen, heel veel liefs, Heidi