Nog 13 dagen te gaan...

Er staan nog maar 13 dagen op de teller voor de afvang van onze Pyreneeënchallenge voor Ride4Kids. Ik begin het nu toch wel steeds spannender te vinden hoor. Heb ik wel genoeg getraind, kom ik de hoge pukkels wel op? En ik weet het, ik heb de hele dag de tijd, maar ik blijf het spannend vinden. Als het maar eerst begonnen is J. Donderdagavond zat ik met John bij de spinningles van Nicole en vlak voor de les begon bedacht ik ineens dat we op hetzelfde tijdstip 3 weken verder, we de eerste rit achter de rug zouden hebben. Ik waarschijnlijk helemaal uitgewoond zou zijn en naar mijn bed zou willen en we waarschijnlijk net ons eten achter onze kiezen zullen hebben. En dan natuurlijk nog twee dagen voor de boeg, met de Col de Aubisque en de Tourmalet.

De les was een heerlijk lesje. We waren er al op tijd. Meestal kunnen we gewoon in de spinningzaal alvast een half uurtje warm rijden, maar deze avond niet. De deur zat op slot en dus maar op de spinningfietsen die buiten de zaal staan, maar op de één of andere manier voegen die niet zo goed. Een kwartier voor de les ging de deur van het slot. John had nog geprobeerd of de zaal alvast open mocht, maar nee hoor, ze waren onverbiddelijk. Handig voor onze training L. Nou ja, meteen de zaal in, fiets instellen en verder fietsen.

De les zit best lekker vol en het is een lekker gevarieerd lesje. Vanessa is nog met vakantie en Nicole vervangt haar en dat gaat heel goed. Lekker veel in hoge hartslag, veel klimmen en versnellingen, lekker zwaar runnen en na afloop heb ik een heel tevreden gevoel. In de kleedkamer omkleden. Er zit nog een vrouw die ik ken van het hardlopen, haar man liep altijd mee met de hardloopgroep. Zij zit nog na te puffen van de les. Zij wil meteen douchen en dat doe ik dus nooit in de sportschool. Ik vertel aan haar, dat ik altijd nog zo na zweet, dat  John en ik altijd meteen naar huis gaan, eerst wat eten en dan douchen. Zij dus nu ook, na zo’n lekker lesje. Ik trek even droge kleren aan en zij gaat toch maar onder de douche.

Thuis even eten maken. Ik heb nog macaroni en pasta, die ik meegekregen heb van Caryl. Lekker hoor, na zo’n training. Nog even tv kijken, een theetje toe en dan lekker naar bed.

Vrijdagmorgen wil ik een fietstraining doen, maar de regen gooit roet in het eten. Lekker dus even blijven liggen. Dan ga ik aan het eind van de middag of vanavond maar weer een spinningles bij het sportcentrum. Ik kijk naar buiten en de haven ligt al lekker vol met bootjes. Dit weekend is er waterweekend. Allerlei water activiteiten. Nu maar hopen dat het niet met bakken uit de hemel komt, want dan valt alles in het water J. Maar helaas, veel water, maar toch aardig druk met bezoekers. Gelukkig maar voor de mensen die hun bootje willen verkopen.

Zaterdagmorgen zijn we op tijd wakker. Tijd voor en spinningles van Désirée. Even lekker intervallen, goede compensatie voor het niet buiten fietsen J. Het weer is vandaag wel wat beter, maar niet om over naar huis te schrijven. Dus heerlijk binnen spinnen. Het is een lekker druk lesje en lekker inspannende les. Voor de les alvast even een half uurtje ingefietst op een laag tempo en lekkere interval in hoge hartslag tijdens de les. Moe maar voldaan stap ik na ruim een uur weer van de fiets. Eerst het zwembad van John even een beetje opruimen. Jeetje wat verliest hij toch altijd een boel vocht. Ik mag blij zijn als er al drie zweetdruppels naar beneden vallen bij mij, bij John ligt er een hele plas. Lekker naar huis, daar even snel douchen en naar de stad. Even brood halen en op de terugweg in de haven eventjes lekkere aardbeien en pruimen. Er staan stalletjes met allerlei heerlijks uit Westfriesland. Taartjes, gerookte paling en fruit. Lekker hoor. We twijfelen of we nog een taartje mee zullen nemen, maar dat doen we dus niet. Thuis lekker een broodje eten, daarna met z’n tweetjes even aan de aangifte inkomstenbelasting. ’s Avonds gaan we met Harold en Margreet lekker bij Misaki eten. Zij zijn onderweg van Schiphol naar Hoorn en wij zitten alvast rustig aan een tafeltje, met een drankje, te wachten. We zijn op de fiets gegaan. Hopelijk is het droog als we terug moeten naar huis. Harold en Margreet zijn er en we krijgen een doos met heerlijke bonbons en we kiezen lekker allerlei gerechten van de kaart. Rond half 11 gaan we voor het laatste rondje en Margreet en John willen nog een ijsje. Ik heb wel weer ruim voldoende gegeten, maar het was weer heerlijk. En buiten kletterde de regen naar beneden en het stormde ook nog, wat een wind. We nemen afscheid van Harold en Margreet met een dikke knuffel, zij moeten nog even een stukje rijden. Gelukkig is het droog als we op de fiets naar huis stappen, maar wel natte billen van een nat zadel. Dat droogt wel weer J. Gezellig naar huis fietsen en nog even nagenieten en daarna heerlijk slapen.

Zondagmorgen belooft het weer ook niet al teveel goeds. John gaat met René trainen, ik kijk of ik straks nog zin heb om te gaan spinnen. Eerst nog eventjes lekker blijven liggen. Wat is dat toch heerlijk als het buiten slecht weer is, om dan in je bedje te liggen. Er uit, lekker douchen en thuis aan het werk. Samen met John de aangifte af maken en verder eigenlijk een lekker rustige zondag. Ik voel mijn benen goed en morgen wil ik weer op de fiets naar het werk, dus vandaag maar even niets.

Maandagmorgen ben ik op tijd wakker. John gaat naar zijn werk en ik blijf nog even liggen. Rond half 9 op mijn fiets en het is heerlijk weer. Wel even mijn ondershirt met lange mouwen aan en mijn bodywarmertje. Dit is echt genieten. Windje mee, betekent wel dat ik terug wind tegen heb, maar nu even genieten van de wind in mijn rug en hoe makkelijk ik op het ogenblik fiets. Wat een heerlijk gevoel! Voor ik het weet ben ik op kantoor, sneller dan ik ooit geweest ben. Op kantoor lekker aan het werk. Even het raam open zetten voor wat frisse lucht en de airco om het kantoor wat frisser te krijgen. Werk vlot zo ook lekker. Ik sms Carola eventjes, we zouden gaan lunchen en ik spreek rond 12.15 uur af op kantoor. Gaan we daarna gezellig even wat eten bij de Tafel van Agriport. Even bijkletsen over de kinderen en de kleinkinderen. Het is weer heel erg gezellig. Wel raar om in je fietskleding zo in het restaurant te zitten, maar ach, wat maakt het uit J. Ik neem een heerlijke waldkornbol met caprese (mozzarella, tomaat en pesto) en Carola een salade met kip. Dat is echt een gigantisch portie zeg, mijn hemel. Ik ben blij dat ik een broodje heb genomen. We kletsen over van alles en nog wat, erg gezellig! Na de lunch brengt Carola me even terug naar kantoor. Even plassen en alles klaar maken voor de terugreis J. Ik sms John even en hij geeft een bericht terug met de melding: Grote plaat er op en lekker terugbeuken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik fiets terug en zet mijn grootste plaat er op en probeer zo in hoge hartslag terug te fietsen. Ik heb mijn shirt met lange mouwen verruilt voor een exemplaar met korte mouwen. Het is heerlijk weer, dus ook mijn bodywarmer kan uit. En op zo’n groot verzet, moet ik echt mijn best doen om mijn cadans te houden, dus een lekkere training. Ik ben dan ook blij dat ik thuis ben. Pfff, dat was een pittig fietstochtje. Lekker eventjes douchen. Bijkomen met een broodje en een theetje en verder even helemaal niets. Heerlijk. Als John thuis is eten we lekker samen en ik ga lekker op tijd naar bed. Even mijn benen wat rust geven J.

Dinsdagmorgen ben ik op tijd op. Even naar Melanie van de Hoofdzaak, om mijn haren te laten knippen. Is wel weer nodig en daarna zit het altijd zo lekker J. Even bij Deen wat boodschappen doen en daarna bij de mannen van de Culinaire Slagerij langs, wat lekkere dingen halen. Het zweet loopt in druppeltjes over mijn rug, jeetje wat is het nog warm. Thuis even snel omkleden en een bakkie thee drinken. Even boven nog wat aan het werk. Ik moet nog wat administraties afmaken, voor de aangiften van de btw. John belt me en vertelt dat hij vanavond voor het spinnen ruim een half uur in wil fietsen en daarna spinnen. Ik ga met hem mee, ik fiets eerst even rustig een half uur in, terwijl John zich weer in en uit het zweet werkt. Jeetje wat een water J. We hebben een lekkere les van Désirée en zij vertelt tijdens de les dat wij aan Ride4Kids mee doen. Lief van haar! Na de les komt Inge nog even naar me toe om te vragen of ik er klaar voor ben, ben ik dat? Dat zien we in ieder geval de 13^e wel. Ik ga er gewoon van genieten. Prachtige omgeving, prachtige bergen, wat wil ik nog meer. Rustig aan en boven komen is het devies. Thuis eten we lekker wat macaroni en snel slapen.

Woensdag heb ik een beetje een offday. Begon al met een soort van buikloop, dus niet zo heel lekker begin van de dag. Daarna nog veel buikpijn, dus een dagje heel rustig aan, even er voor zorgen dat het snel weer over gaat. Nog wel even wat boodschappen doen bij Deen, morgen gaan we met Anna op pad, dus moet ik nog even wat drinken voor haar halen, voor onderweg. Daarna meteen weer naar huis, want het zweet breekt me al weer uit. Rustig naar huis lopen en weer even op de bank. Gelukkig zakt de buikpijn al weer wat en ik eet een wit broodje, kijken of dat helpt. Verder weinig gedaan. Veel op de bank gelegen en geslapen. John komt thuis en gaat nog even op pad voor een ritje, samen met Matthé. Zodra hij weer thuis is even wat eten voor hem klaar maken en ik gaan daarna weer op tijd naar bed en daar ook weer slapen J.

Donderdagmorgen gaat John eerst even trainen en haalt daarna Anna op, bij haar thuis. Rond 9 uur hoor ik de voordeur open gaan en daar zijn ze, met z’n tweetjes. Eerst eventjes wat drinken en ik maak wat broodjes klaar voor onderweg. We nemen ook even wat drankjes mee en even plassen we zijn op pad. We lopen met z’n drietjes naar het station, want we gaan met de Stoomtram naar Medemblik. John en ik zijn ook nog nooit met de stoomtram geweest en Anna ook niet. Zou het druk zijn, ik heb geen idee. Maar dat zien we snel genoeg, want voor het gebouw van de Stoomtram staat al een aardige rij. Er komen zelfs bussen aan met “oudere mensen”. Gewoon volle bak dus. John gaat in de rij staan voor kaartjes en Anna moet plassen, dus ik loop even met haar mee. Ook daar is het druk, maar gelukkig gaat de rij snel en is Anna snel aan de beurt J. Daarna lekker naar buiten. Even kijken wat er allemaal te zien is. De werkplaats waar alle rijtuigen gerestaureerd worden, wat een mooi gezicht en terwijl we daar staan te kijken zien we Bello, de stoomlocomotief voorbij rijden. Anna kijkt haar ogen uit. We gaan weer even op zoek naar John en één locomotief heet Pluisje. Zo heette onze hond, ons schatje.  We zoeken een coupé op. Een aantal zijn gereserveerd voor een paar groepen en we lopen naar achteren. Daar is een soort 1^e klas coupé en daar gaan we zitten. Kunnen maar 8 mensen zitten, de andere rijtuigen zijn voor veel grotere groepen. Anna en ik staan veel buiten te kijken, het is echt een prachtig gezicht, hoe de tram zich rustig door het landschap slingert. Aan aantal keren stopt de tram, zodat de spoorbomen naar beneden kunnen worden gedaan en we de grotere wegen over kunnen steken. Een leuk gezicht, iedereen zwaait naar de tram en wij zwaaien terug. We stoppen in Wognum en daar staan we een kwartier. Hier kunnen de kinderen wat Oudhollandse spelletjes doen. Hoepelen en steltlopen. Grappig. Rond kwart voor één zijn we in Medemblik. Daar stappen we uit. Een heleboel mensen gaan met de boot naar Enkhuizen, maar wij gaan weer terug met de stoomtram. We willen eigenlijk het Bakkerijmuseum nog even in, maar daar staan ze al met de benen buiten, zo druk, dus we lopen verder. Anna moet plassen, dus dat doen we even bij het Wapen van Medemblik. Het duurt eventjes en er komen steeds meer Japanse dames binnen lopen. Als we weer terug zijn bij John, blijkt er een buslading met Japanners te zijn gearriveerd. Hier dus maar even niets eten, we gaan naar de andere kant van de brug. Even wat drinken en eten bestellen. Anna en ik een tosti en John een boerenomelet. De tijd begint om 10 voor half 2 wel een beetje te dringen, dus John vraagt hoe lang het nog duurt, de trein vertrekt weer om kwart voor 2. De tosti’s zijn er en we eten ze snel op. John heeft als eerste zijn boerenomelet op, deze ziet er heerlijk uit en ruikt ook goddelijk! Ik heb mijn tosti op en Anna heeft nog een deel liggen, dat nemen we mee voor de terugweg. We zoeken weer een coupé op, dit keer zitten we bij twee banken met een tafeltje. Hier gaan we lekker zitten. De terugweg staat John wat vaker bij Anna op het tussenplatform, in de open lucht en zo kun je alles goed zien. Rond kwart over 3 zijn we weet terug op het station van Hoorn. We lopen via de stad terug naar ons huis. Eerst even langs de Etos, om wat pleisters te halen voor Anna. Zij krijgt een blaar op haar voet, dus daar moet een pleister op, dan kan ze weer gewoon lopen. Als we op het Grote Oost lopen begint het te hozen. Even schuilen onder een boom en daarna als het nog wat licht regent lopen we door naar huis. Onderweg niets meer drinken, gewoon naar huis. Ondertussen sms ik eventjes naar Diandra, hoe laat zij thuis is, dan kunnen we met z’n viertjes eventjes wat eten bij Ootje Konkel. Zij is er rond 5 uur, dus halen we haar op en rijden door naar Ootje Konkel. Anna wil graag poffertjes, Diandra en John nemen kipsaté met friet en ik neem een pannenkoek met pittige kip curry en groenten. Wat brood met tzatziki vooraf en voor John een tomatensoepje. Het is allemaal erg lekker. En het is ook nog redelijk druk. Vooral met ouders/opa en oma’s met kinderen. Een aantal kinderen hebben het al helemaal gehad en zitten, met dikke rode wangen, huilend aan tafel. Gezellig J. Anna en John nemen nog een toetje toe. John fruit met Yoghurt en Anna een kinderijsje. Nou alleen de slagroom eet ze op, natuurlijk. John eet het bolletje ijs nog even op. Na het eten brengen we Diandra en Anna naar huis. Even een theetje drinken en daarna gaan wij ook weer lekker naar huis. John moet nog even wat werken en vraagt of ik wat voor hem uit wil printen. Nou dat wil ik natuurlijk wel. Gaat mijn computer in de stress. Dus dat duurt wat langer dan gedacht. De computer even resetten en terug zetten naar een oudere setting. Zo ben ik weer een uurtje zoet. Maar na alle acties doet de computer het weer en kan ik de documenten uitprinten. Pfff, nu ga ik lekker mijn bedje opzoeken en heerlijk slapen.

Vrijdagmorgen, wordt ik wakker van de wind die om ons huis heen giert. Dikke regen slaat tegen de ramen. Het is van de één op andere dag herfst geworden J. En dat ligt lekker! De regen blijft tegen het raam aantikken en ik ga er uit om een theetje te maken en even wat huishoudelijke dingen te doen. (mijn favoriete hobby J). Daarna nog even wat tv kijken. Jammer dat er zo weinig wordt uitgezonden van de Paralympics. Konden we uit tig kanalen kiezen om de Olympische spelen te kijken (ook live stream) zo weinig wordt er nu uitgezonden, ook niet live stream. Om 2 uur moet ik weer bij Désirée zijn om mijn benen te laten masseren. De voorkant deze keer. Ze zitten goed vol, dus de massage is dan meestal geen pretje. Vooral mijn peesplaat (aan de buitenkant van je bovenbeen) is gevoelig. Na een uurtje voelen ze weer zo goed als nieuw J. Nog even bij de Douglas iets halen en daarna lekker naar huis. Even wat eten en drinken en wachten tot John komt. Daarna lekker eten en John doet een training op de tacx. De tacx buiten neergezet en trappen maar. Ik herstel rustig van de massage, zaterdagmorgen maar weer spinnen. Dit weekend nog even wat kilometers buiten fietsen, hopen dat het weer een beetje mee werkt. Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend en ik mail nog voordat we naar Frankrijk vertrekken. Liefs, Heidi

Trainingsweekend in de Ardennen

Vrijdagmorgen zijn hebben we onze spullen bij elkaar gezocht, voor een weekendje in de Ardennen. Wat een boel moet er altijd mee. Eten, drinken, fietskleding en hardloopkleding en een kleine koffer met wat “gewone” kleding. Om 10 uur gaan we op pad, richting Spa. Ondertussen weten we wel hoe we moeten rijden, dus dat gaat een beetje op de automatische piloot. Onderweg nog even tanken en een plaspauze. Daarna weer door. We zijn natuurlijk ruim op tijd en om 2 uur zijn we op de plaats van bestemming, Hotel La Heid des Pairs. Halverwege de weg van Spa naar Creppe. We gaan naar binnen en worden weer heel hartelijk ontvangen. Wij zijn hier tijdens onze eerste Alpe d’HuZes ook geweest, toen we gingen fietsen met Laura en de Alpe d’HuZussers. De gastheer weet zich dit nog te herinneren, dat is leuk J. We halen alle spullen uit de auto en John zet de fietsen weg. Ik berg alle kleding op in de kasten en klaar zijn we.

We gaan nog even fietsen. John heeft bedacht dat hij mij even een stuk laat zien, waar ik nog niet gefietst heb en dan kan ik mijn rondje van morgen, eventueel uitbreiden met dit stuk. We rijden eerst een bekende weg naar Creppe, een klein stukje klimmen en dan weer vlak. Langs de manege en dan linksaf het bos in. Daarna komen we op de grotere weg, die naar de col de Rosier gaat. We fietsen heel rustig en het is warm. Gelukkig is het niet druk, dus kunnen we echt rustig mijn tempo rijden. We zijn al snel bij de col de Rosier en dan linksaf is de klim. We rijden rechtdoor en gaan via Bourgemont richting Stoumont.

We dalen af en het is toch weer wennen hoor. Ik ben niet zo goed in afdalen en ik daal af als een oud vrouwtje in een rolstoel. We komen door Bourgemont het dorpje waar ik de eerste keer alleen door heen ben gereden, tijdens de klim. Er zitten een paar akelig steile stukken in, maar het gaat goed, niet snel, maar wel goed. Als we Stoumont zijn rijden we een stuk langs de grote weg. Ik zie al snel de spoorbrug lopen en dan is linksaf de beklimming van de Roanne de Coo. Maar John vertelt dat we nu rechtdoor rijden en we rijden langs Plopsaland Coo. Nog een stukje verder en dan naar de beklimming van de Thier de Coo, volgens John iets zwaarder dan de Roanne de Coo. Nou iets was natuurlijk een understatement. Mijn hemel, op mijn allerkleinste verzetje, mijn koffiemolen, heel langzaam naar boven. Dat is geen meevaller. Ik puf en kreun. Jeetje, wat een klim. En wat is hij steil. Mijn benen branden, ademhaling gaat snel en ik heb het gevoel dat mijn hart in mijn hoofd klopt. Heftig dus. Heel goed op mijn ademhaling letten, door mijn neus inademen, door mijn mond uitademen en blijven trappen. Heel rustig doorgaan. Ik ontplof bijna en hoor John zeggen dat het hartstikke goed gaat en dat we er bijna zijn. Ik kan niet meer denken, alleen nog maar trappen en dan zijn we boven. Ik heb het gevoel dat we er uren over gedaan hebben, maar in werkelijkheid was het maar een half uurtje.

Bij een bankje stappen we af en ik neem een paar grote slokken water. Ik sta te trillen op mijn benen van de inspanning en ik ga even zitten. Even op adem komen en een fruitkick eten. Weer wat energie voor de rest van de rit.

Er komt een dame op een paard uit het bos en zij rijdt langs ons. We zeggen gedag en verder komen we helemaal niemand tegen. We krijgen nog een klein stukje klimmen en dan gaan we weer dalen. Als de weg afrijden zien we de dame met haar paard lopen. Nu loopt ze er naast en ze gaat aan de kant, zodra ze ons aan hoort komen. We rijden heel rustig voorbij en dalen af. De Thier de Coo zit in één van de lusjes die Laura altijd uitzet bij Trois Ponts. Maar waar de lus rechtsaf gaat, gaan wij rechtdoor. Zo komen we aan de voet van de Haute Levée. Een grote weg, waar langs wij naar boven klimmen. Ook steil hoor, maar omdat het zo breed is lijkt het veel minder steil. Wat je hoofd allemaal kan doen hè. Zodra de weg smaller is, lijkt hij dus ook veel steiler. We klimmen weer, heel rustig aan, wel helemaal aan de zijkant van de weg, want de auto’s razen je hier voorbij. Best eng, maar we moeten toch omhoog en gelukkig is deze klim niet al te lang. Toch weer een klein half uurtje klimmen, mijn hart pompt weer lekker hard en ik moet weer op mijn ademhaling letten. Rustig in- en uitademen. Aan de bovenkant zie ik al weer wat meer licht en daar is het einde van de beklimming. Gelukkig weer boven, deze klim was in ieder geval minder erg dan de Thier de Coo.

We dalen weer af en rijden nu naar de voet van de Rosier in het dorpje Moulin de Ruy. Nog een klein stukje verder en daar is de klim naar de Rosier. Weer terug schakelen en op mijn koffiemolen naar boven. Gelukkig ken ik de Rosier nog van onze trainingen in Mei. Hier heb ik toen hard gelopen. Het is heel raar, maar als je weet wat er komt, lijkt het wel minder steil dan het is. Het eerste stukje door het bos gaat goed, daarna komt er een haarspeldbocht, die akelig steil is. Gelukkig is het heel rustig en kunnen we op het midden van de weg fietsen, zodat het wat minder steil is en we fietsen rustig door. We komen in de bocht bij Chevrouheid en daar staat een heel groot huis, waar vaak groepen zitten. Dit keer zit er een groep scouts. We fietsen er rustig voorbij en dan rijden we even verder het dorpje Andrimont in. Ook hier zitten een paar steile stukken, maar die zijn gelukkig niet zo heel lang en voor we het weten zijn we het dorp al weer uit en rijden we weer in het bos. Daar volgen nog een paar lange stukken en zie ik het einde van de weg. De klim is nog niet af. John vertelt dat hij tegen Roel tijdens de Waalse pijl ook zei dat hij door moest fietsen en niet stoppen bij de grote weg. Daar lijkt het alsof de klim gedaan is, maar als je rechtsaf gaat, volgt er nog een stuk vals plat. Dus even volhouden nog en na zo’n 250 meter staat op de weg Col de Rosier gekalkt. Hè hè, dit is het einde van de klim. Nu alleen nog maar dalen. Even mijn benen strekken. Heerlijk. We gaan linksaf naar Creppe en het voelt wel lekker hoor, dat de druk even van mijn benen af is. Het stuk langs de manege is nog eventjes een klein beetje omhoog, maar dat is niet erg meer. Bij het kroegje langs, afdalen naar het hotel.

Daar aangekomen, lopen we het laatste stukje, over het grindpad naar het hotel. John zet even mijn fiets weg en ik loop alvast naar binnen. Onze gastheer komt me al tegemoet gesneld en ik vraag of we allebei een colaatje mogen hebben, met iets hartigs. Ik ga lekker op het terras zitten, in de schaduw, even uitpuffen, na gedane arbeid. John komt bij me zitten en we genieten van onze cola en wat zoute nootjes. Lekker hoor. Daarna naar de kamer en lekker even douchen en omkleden. We rijden naar Spa, parkeren de auto bij het gemeentehuis en gaan naar de Italiaan, Sole di Capri, waar we de vorige keer ook gegeten hebben, met Roel, Bernard en René. Er is nog plek, dus we lopen naar boven en gaan aan een tafeltje zitten. Vooraf lekker blanke pizza, met wat zout en kruiden en ik neem daarna penne 4 formaggio en John neemt een pizza calzone. Het is heerlijk en ik kan wel weer wat gebruiken. We nemen geen toetje meer. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik wel naar mijn bedje verlang hoor. Moe maar voldaan keren we weer terug in het hotel. Tandenpoetsen, nog even tv kijken en daarna heerlijk slapen.

Zaterdagmorgen op tijd wakker, want John gaat met Laura fietsen in de Eiffel. Om 7 uur gaat dus de wekker. John heeft zijn fiets gisteravond al op de auto gezet, dus dat hoeft hij niet meer te doen en hij kan dus als hij klaar is meteen op pad. Even de kleren uitzoeken. Bidons klaar maken, wat eten mee voor onderweg en weg is hij. Ik blijf nog even heerlijk liggen. Ik ga straks rustig ontbijten en daarna fietsen.

Om half 10 word ik weer wakker. Poeh, dat was lekker J. Lekker even onder de douche en aankleden. Ik ga naar beneden. Er zit al een echtpaar aan tafel en ik kies een tafel uit, die niet bij het raam staat. Daar schijnt namelijk de zon op en dat is me net even te warm. Ik krijg een glas jus d’orange en een pot thee. Heerlijk. Het eerste kopje thee is altijd zo lekker J. De zoetigheden staan allemaal op een karretje en ik kies wat boter, pindakaas en aardbeienjam uit. Brood komt op tafel, samen met wat kaas. Ik lekker 2 stukjes stokbrood en een sesamcracker. Een goede bodem leggen voor het fietsen van zo meteen. Nog een kop thee en ik ga naar boven. Ik kleed me om en maak een bidon klaar. Even kijken of ik genoeg eten mee heb voor onderweg. De Bryton, een gps die ik van Louise te leen heb gekregen, meenemen, zodat ik niet kan verdwalen. Even goed met zonnebrand insmeren en ik ben weg.

Ik hang onze sleutel op het sleutelrek en loop naar de schuur om mijn fiets te pakken. De Bryton op mijn fiets doen en mijn horloge er op vastmaken. Helm op en bril op, handschoenen aan en rugzak op. Alles mee. Ik loop even naar het begin van de oprit en stap daar op om te beginnen met de klim naar Creppe. Het eerste stuk is altijd weer even lastig. Je zit dan nog niet in de je goede tempo en je hartslag gaat ineens omhoog, ademhaling zit nog niet lekker en dat heeft even tijd nodig om te herstellen. Heel rustig fietsen dus. Ik ben bij het kroegje en ga weer langs de manege. Een kleine afdaling en zodra die gedaan is, begint de klim. Rustig fietsen dus, daar ga ik weer. Duwen en trekken aan mijn pedalen, in- en uitademen, het gaat al wat makkelijker dan gisteren. Het lijkt ook wel of de weg korter is dan gisteren. Ik ben al snel bij de Col de Rosier en ik daal rustig af naar Bourgemont en Stoumont. Ik kom niet veel fietsers tegen, het is weer heerlijk stil. De meeste fietsers zeggen met gedag wanneer ik ze tegenkom. Sommige, zeer professioneel uitziende fietsers, niet. Die gaan zeker te hard, om gedag te kunnen zeggen J. In Bourgemont kijk ik nog even of ik de varkens zie, die ik de eerste keer dat ik hier kwam in de wei zag liggen, maar helaas. Er wordt wel een prachtig nieuwe schuur neergezet, maar geen varken te zien. Ik vond dat zo’n mooi gezicht toen ik hier langs kwam, je ziet tenslotte niet zo vaak meer varkens in een weide. Nog een klein stukje afdalen naar Stoumont en dan rijd ik weer langs de grotere weg, Roanne de Coo, here I come J.

In de verte zie ik de spoorbrug al en ik schakel alvast naar mijn kleinste verzet, zodat ik meteen in de goede versnelling de beklimming kan beginnen. Even kijken of er geen verkeer aankomt en dan steek ik over. De klim begint ook echt meteen. Dus weer mijn ritme zoeken. Heel rustig aan. Aan allebei de kanten van de weg staan grote vakantiehuizen, die te huur zijn en nu ook vol zitten. Heel rustig klim ik naar boven. In de schaduw van de bomen, het is muisstil. Af en toe komt er een auto voorbij, maar zodra die weer weg is, is het weer heel stil. Ik hoor alleen mijn fiets en mijn ademhaling. Als ik het bos uit ben, kan ik aan de overkant van de vallei, op de berg tegenover me, Manoir Lébioles zien liggen, waar we in Mei gelogeerd hebben. Wat is het toch een prachtig pand en ik geniet van het prachtige uitzicht. Rustig fiets ik tussen allerlei soorten huizen door, vakwerkhuizen, bungalows, vakantiehuizen noem het maar op, in allerlei stijlen. Dat is nu zo leuk aan België, daar mag je nog zoveel verschillende huizen bouwen. Niet zoals bij ons, bijna alles hetzelfde. Ik fiets door en verlies Lébioles uit het oog, de weg buigt wat af en ik zie vooral een heleboel soorten bos en alle mooie kleuren groen. Altijd een prachtig gezicht. De natuur is hier echt geweldig. Een heleboel mensen zijn bezig in hun tuin. Gras maaien, heggen snoeien, alles weer mooi maken.

En zo kom ik bij de voet van de Rosier, zal ik even stoppen, of toch gewoon doorrijden. Ik besluit om door te rijden, rustig zitten kan ik straks in het hotel. Weer terug naar mijn kleinere verzet, nog twee tandjes over, dus heel rustig aan. Eerst door het bos en daar is het heerlijk koel. Ook hier is het heel erg stil. Bijna geen auto’s, helemaal geen fietsers. Het is ook lunchtijd, waarschijnlijk zitten alle fietsers en andere weggebruikers aan de pasta en lunch. Rustig fietsend kom ik weer bij het begin van de haarspeldbocht, rustig aan, het midden van de weg, dat is nu helemaal geen probleem, want er is geen mens in de buurt. Op dit deel is het altijd heel zonnig, geen boom te bekennen. Lekker hoor, het zwaarste gedeelte en dan zo heerlijk warm. Maar het duurt maar even en dan rijdt ik weer op het rechte stuk, onder de bomen en naar Chevrouheid toe. De scouts zitten met z’n allen buiten, er struinen wat honden rond en het is een gezellige bedrijvigheid. Voor ik het weet ben ik er al weer voorbij en fiets ik richting het dorpje. Hier kom ik een wandelaar tegen, helemaal bepakt en bezakt, op weg naar beneden. We groeten elkaar en ik fiets heel rustig door. Ook hier is het erg warm en ik neem een paar slokken water. Na Andrimont weer op het rechte stuk door de bossen. De paarden staan heerlijk in de schaduw en het is nog steeds heerlijk stil. Ik rijd weer langs het land dat te koop staat en dan duurt het niet lang voor ik het einde van de weg weer zie. Rechtsaf naar het hoogste deel van de Col. Even bij schakelen, want het gaat goed en voor ik het weet ben ik al weer aan het dalen. Ik kom in de bocht waar een snelheidsbord oplicht: 37k/u en een smiley. Leuk! Nog even en dan sla ik linksaf richting Creppe. Weer langs de manege en de kroeg, een stukje afdalen en ik sta weer voor de oprit naar het hotel.

Ik wandel de oprit op en zet mijn fiets in de schuur. Helm en bril af. Tijd op mijn horloge stopzetten, bidon en bryton mee naar binnen. Dat ging lekker. Toch ruim 2 uur onderweg geweest en weer 45km op de teller. In de kamer zet ik de deur open en pak even de stoelkussens en parasol. Ik ga eerst even lekker douchen en daarna ga ik buiten zitten, er staat nog een lekker windje en ik zit heerlijk in de schaduw. Ik heb op een aantal boeken gedownload op de ipad, dus die kan ik nu mooi even lezen. Een nieuwe trilogie, Fifty shades of Grey, van E.L. James, ik ben benieuwd. Heerlijk lezen, theetje er bij, wie doet met wat. Even John een sms’je gestuurd, dat ik weer binnen ben. En nu ik in het hotel ben, krijg ik zijn pingetjes binnen. Ze zijn met een hele groep van Ride4Kids aan het fietsen en ze rijden een andere route, dan ze in gedachten hadden, ze waren de route na 10 minuten al kwijt J. Ik verwacht Laura en John niet voor 4 uur terug in het hotel. Kan ik mooi nog even mijn “boek” lezen. Om 3 uur krijg ik een pingetje van John. Ze zijn uitgefietst en komen naar het hotel. Ik loop even naar beneden om alvast een kaasplankje te bestellen. Ze zullen wel honger hebben. Onze gastheer gaat er wat lekkers van maken. Ik ruim in de kamer even alles op, leg even een handdoek voor Laura klaar en ga alvast beneden op het terras zitten. Niet lang daarna hoor ik de Mini aan komen rijden. Laura rijdt achter John aan in haar Lupo. John een dikke kus en Laura een knuffel en het duurt niet lang of de kaasplank arriveert. Allemaal lekkere kaasjes uit de omgeving, met heerlijk brood, olijven en worstjes. We kletsen gezellig, maar krijgen het wat koud in de schaduw, dus verzetten we de tafel en stoelen naar een zonniger deel van het terras. Na een uurtje breng ik Laura even naar onze kamer, zodat zij lekker kan douchen en zich om kan kleden. Als zij klaar is doet John hetzelfde. John zet even zijn fiets in de schuur en we rijden naar Spa om wat te gaan eten bij de Italiaan. Het is nog heel rustig, ze zijn net open. Ze herkennen ons nog van gisteren en we krijgen een tafeltje beneden, daar hebben we nog nooit gezeten J. John besteld een fles prosecco en we bestellen ons eten. Een blanke pizza vooraf en daarna neem ik lekker een pizza 4 formaggio, John lasagne en Laura tagliatelle thai. Je kunt hier echt altijd heel lekker eten en voor een niet al te gekke prijs J. Na het eten rijden we weer terug naar het hotel. We nemen afscheid van Laura, die weer teruggaat naar haar camping in Coo en wij gaan lekker naar onze kamer. We kijken nog even tv en daarna heerlijk slapen. Wat was dit weer een heerlijke dag.

Zondagmorgen kijken we eerst even wat tv op bed en na een heerlijke douche gaan we ontbijten. Hetzelfde als gisteren, maar nu met een lekker eitje er bij. Heerlijk hoor. Na het ontbijt kleden we ons allebei om. Ik ga een stuk wandelen en John wil nog een rondje fietsen. Het is weer heerlijk weer en als John weg is ga ik nog even naar de kamer en smeer me goed in met zonnebrand. Even mijn bidon met water en telefoon mee en ik kan op pad. Ik loop een stuk in de omgeving van Creppe, ik wilde graag hardlopen, maar mijn benen zijn nog lekker gevoelig van mijn fietstochtjes, dus lekker wandelen en eens kijken hoe mijn benen zich daarna gedragen J. Wat is dit toch een heerlijke omgeving, het blijft, totdat ik de weg richting de Rosier op loop. Daar komen een heleboel oldtimers voorbij, deze weg ligt zeker in de route van een tourtochtje. Verder een aantal fietsers, maar niet zo heel veel. Na ruim 2 uur loop ik weer richting het hotel. Ik voel alweer mijn benen en billen, dus het wordt tijd om weer even te rusten. Ik heb bijna 12 km gelopen, dus weer een goede training.

Ik ga lekker weer even buiten zitten in de schaduw van de parasol, met mijn “boek” en een theetje. Ik stuur John even een berichtje dat ik weer binnen ben, maar het duurt niet lang of hij komt binnen lopen. Gezellig! Hij heeft voor zijn doen een rustig rondje gefietst. We kijken samen nog even naar de finish van de marathon en daarna gaan we even in Spa kijken. De auto parkeren en we lopen even de winkelstraat door. Ik heb geen zin om een winkel in te gaan, heb ook eigenlijk niets nodig, dus we lopen daarna even naar het park en daar is een concert aan de gang. Er zijn een soort theater/muziekdagen en er zijn allerlei voorstellingen. Heel leuk en gezellig. We gaan even op een terras zitten, zodat we lekker in de schaduw zitten en toch de muziek kunnen horen. Het is heerlijk zo, echt genieten, gewoon vakantie. Als we ons drankje op hebben lopen we nog even door het park, ik heb gezien dat er een leuk restaurant l’Art de Vivre hier in de buurt moet zitten, maar ik weet niet precies waar. Dus we kijken of we het kunnen vinden. Niet aan het einde van het park, maar als we teruglopen naar de auto, staan we ineens voor het restaurant. Lijkt leuk, maar John heeft een beter plan. Vanavond eten bij Lébioles, als daar plek is natuurlijk. Ik kijk even of ik het telefoonnummer in mijn telefoon heb staan, maar dat heb ik niet. We rijden er gewoon even langs. Bij de receptie zit een mevrouw en zij vertelt dat we vanavond gewoon terecht kunnen. Leuk en heerlijk. Rond 7 uur spreken we af. Daarna weer terug naar het hotel. Nog even lekker niks, boek, tv, theetje en lekker even onder de douche en omkleden. Daar had in natuurlijk niet op gerekend. Geen echte nette kleren mee, geen leuke accessoires, dus ik moet er maar wat van maken J. Dus mijn witte broek aan, kleurig shirt er op en mijn witte bloemenvestje mee. Even opmaken en van mijn armband een ketting maken. Een beetje creatief met kurk J. We rijden naar Lébioles en parkeren de auto. Toen we er vanmiddag waren, was het vreselijk druk, maar nu zijn de meeste auto’s vertrokken en is het rustig. We komen binnen en dezelfde gastheer als in mei is er. Hij vraagt of we een aperitief op het terras willen drinken. Ja, natuurlijk willen we dat, het is nog zulk lekker weer. Kunnen we meteen kijken of we de weg naar Roanne de Coo kunnen zien. Dat is natuurlijk niet het geval, de bomen zijn veel te hoog. John besteld bubbels en we zitten heerlijk. Wat is het hier toch prachtig. Ik zie dat het meisje dat ons de vorige keer steeds hielp, de sommelier, even om de deur naar buiten kijkt. Ze komt ons de fles brengen en vindt het leuk dat we weer terug zijn. Vraagt hoe het met ons gaat en laat ons de menukaart zien. Er is een kleine kaart, omdat er een heleboel mensen met verlof zijn. Geen schaal- en schelpdieren dus voor ons en we gaan voor 4 gangen. We krijgen buiten een paar heerlijke amuses en om 8 uur gaan we aan tafel. Wat een heerlijk eten allemaal, het is wel rustig, maar lekker gemoedelijk. Het eitje gegaard op 65graden, met truffel, tarbot in een kruidenkorst, duif met erwtenpuree en rode vruchten met speculoos. Bij de thee en koffie nog allerlei heerlijks en daarna rekenen we af en gaan we terug naar het hotel. Wat een heerlijke avond, zo lekker gegeten en nu lekker slapen.

Maandagmorgen zijn we om 8 uur wakker. Ik ga even onder de douche. Eén van de weinige  dingen die helpen tegen mijn warmte-uitslag. Dat is natuurlijk maar tijdelijk, maar het verlicht wel. Daarna samen weer lekker ontbijten. Wat is dat toch altijd heerlijk als iemand alles voor je neerzet en klaar maakt. Echt vakantie! Na het ontbijt pakken we even alle spullen in en John zet de fietsen op de auto. Alle spullen er in, afrekenen en we zijn weer op weg naar huis. Weer even een paar uurtjes rijden en dan zijn we weer in Hoorn. Ik neem zoveel mogelijk spullen mee naar boven en de was kan meteen in de machine. De schone was opruimen en zo is alles weer opgeruimd en netjes. Fietsen weer in de berging en die van John in de kamer. Even mijn ouders bellen dat we weer thuis zijn en alles goed is gegaan. De kermis draait, we kunnen een aantal hoge attracties zien vanuit ons huis. Misschien vanavond even een rondje over de kermis lopen, als we zin hebben. Wat hebben we weer een heerlijk weekend achter de rug. En ook nog goede trainingen gedaan. Vandaag, woensdag nog maar 29 dagen te gaan tot Ride4Kids, dus er moet nog wel wat gebeuren J.

Ik wens jullie allemaal een geweldige rest van de week toe! Veel liefs, Heidi

Nog maar 39 dagen...

Pfff, vanmorgen keek ik op de computer, waar een klok aftelt naar de Pyreneeënchallenge van Ride4Kids, nog maar 39 dagen. Jeetje de tijd vliegt en ik moet echt nog wel wat trainen hoor. Zoveel fietskilometers heb ik niet in mijn benen. Maar het weer zit niet echt mee. Wat een regen hebben we deze zomer. Donderdag heb ik even een loopje buiten gedaan. Het was eventjes droog, dus tussen de buien door een intervaltraining gedaan. Ging erg lekker. De week er voor niet zo heel veel gedaan, dus als gevolg daarvan zijn mijn benen lekker “vers”. Eerst even rustig inlopen over het fietspad, na 10 minuten de eerste minuut versnellen. Een minuut is echt zo voorbij, niet als je het zwaar hebt, maar als je lekker loopt dan is het niets. Ik klok op mijn horloge de versnellingen, kan ik straks thuis zien of ik ze een beetje constant heb gelopen. Ik loop de dijk op en zo volgen er nog 6 versnellingen. Het is heerlijk rustig op de dijk. Je kunt wel merken dat de vakantie is begonnen. Ik doe 4 versnellingen richting Schellinkhout en dan 3 terug en daarna heel rustig uitlopen. Het gaat goed. Het is wel warm hoor. Een beetje vochtig benauwd. Na een uurtje ben ik weer aan het begin van de dijk en loop ik rustig naar huis. Lekker hoor. Thuis wel meteen even onder de douche, even het zout van mijn lijf afspoelen. Daarna lekker eten maken voor vanavond. Lekker nasi met satésaus. Ondertussen even genieten van de sporters op de Olympische Spelen. Heerlijk om al die verschillende sporten te zien. Ik zit vaak met mijn laptop op schoot en met een paar live streams van de NOS open, zodat ik kan switchen van de ene sport naar de andere. Echt leuk.

Vrijdagmorgen had ik zowaar spierpijn van mijn loopje van gisteren. Ha ha, zie je hoe snel je spieren wennen aan hun arbeid. Maar gelukkig moest ik ’s middags naar Désirée, dus kon zij mooi mijn benen weer lekker los maken. Ik had het idee dat het erg veel pijn zou gaan doen, maar dat viel 100% mee, gelukkig niet. Benen waren goed soepel, gelukkig J. Na de massage nog even wat boodschappen halen bij Deen en bij Rituals even wat doucheschuim halen. Bij de Tuinen even wat extra Artizon halen, tegen de warmte-uitslag. Gelukkig helpen de pilletjes heel erg goed en de dame achter de kassa vertelt me dat dit jaar heel veel mensen last hebben van warmte-uitslag. Veel meer dan de voorgaande jaren. Gek hè. Met 2 extra doosjes loop ik lekker naar huis. Het is wel warm, maar ik loop heerlijk in de schaduw en dan valt het wel mee. Thuis even de boodschappen in de koelkast en even op John wachten. John is niet zo heel vroeg thuis en hij gaat spinnen. Ik had eigenlijk besloten om niets meer te doen, maar ga toch mee spinnen. Dus snel omkleden en in de auto naar de sportschool. 10 minuten voor aanvang zijn we binnen. Meestal zit ik al een half uur op de fiets, maar nu haasten om op tijd te zijn. Ik had al mijn kleren al aan, dus ik doe mijn tas in de locker, handdoek, bandana en bidon mee en naar binnen. Even een kaartje halen voor het spinnen en naar binnen. Ik maak mijn fiets in orde. Het is heel erg rustig. Ook hier kun je merken dat de vakantie begonnen is. Kim maakt er een leuke les van. Lekker zwaar en ik heb mijn hartslag op percentage gezet, dus kan ik goed in de zones meedoen. Met sommige versnellingen soms in de 91%, dus dat is lekker hoog. Kijken hoe ik deze training morgen verteer of dat ik niet meer kan lopen van de spierpijn. Na 3 kwartier zit de les er op en ik kleed me om en we gaan lekker naar huis. Lekker broodjes met allerlei soorten rauwkost, heerlijk. Daarna nog even tv kijken en dan slapen.

Zaterdagmorgen zijn we weer op tijd wakker, maar we blijven lekker liggen, we hoeven niets. Ik zou vandaag een lange duurloop doen, maar die sla ik maar een keertje over. Dus we vallen weer in slaap en om kwart over 9 worden we weer wakker. Heerlijk hoor. Ik pak even een kop koffie voor John en ondertussen kookt het water voor mijn thee. Nog lekker even in bed liggen. Wat tv kijken, natuurlijk een programma over de olympische spelen, wat er allemaal gebeurd is, gisteren en wat er vandaag gaat komen. Ik sms met Louise, want de Triatlon begint om 10 uur. Wij kijken op de BBC en daar wordt alles uitgezonden en ik krijg een sms’je van Louise, die naar Nederland zit te kijken, dat het daar niet wordt uitgezonden. Wat stom hè. Dus haar gemeld, dat het wel op de BBC is. Het gaat ongelooflijk hard hoor. Een prachtig zwem parcours en daarna gaan de dames weg op de fiets. Een klein groepje voorop, een grotere groep er achter. De finish is helemaal fantastisch, want er sprinten twee dames, na twee uur, voor de winst. Er moet een fotofinish aan te pas komen om te kijken wie er gewonnen heeft. Geweldig, wat een wedstrijd. John en ik doen nog even wat boodschappen, lekker vers brood halen, bij Raat, daarna even wat suikervrije jam halen en nog wat fruit. Daarna lopen we weer naar huis. Lekker een broodje eten, theetje er bij en naar de Olympische Spelen kijken. John gaat nog een stukje hardlopen en ik doe nog even een tukkie. Daarna lekker douchen en klaar maken. We gaan gezellig een hapje eten met René, bij de Japanner, hier in Hoorn, Misaki. Eerst thuis even een bubbeltje en daarna gaan we naar Misaki. We redden weer de 6 gangen niet J. Je kunt hier namelijk kiezen uit allerlei hapjes. Iedere persoon mag 5 hapjes per gang uit kiezen. Meestal begin je met sushi en dan zo verder naar de warme hapjes. John en ik hebben het meestal na 3 gangen wel gehad en dan hebben we de laatste gang niet eens meer 5 hapjes. Nu redden we dat ook niet, maar de mannen willen natuurlijk nog ijs na, dus dat vullen we in. Nog een koffie na en dan hebben we het weer helemaal gehad. René was moe, heeft de afgelopen weken hard gewerkt en wij gaan ook heerlijk naar bed.

Zondagmorgen zijn we, natuurlijk, weer op tijd wakker. Ik ga met Louise fietsen, maar krijg al op tijd een sms’je, dat er vanmorgen regen op het programma staat. En gisteravond stond er nog dat het prachtig weer zou worden. Balen. Wij blijven dus lekker even liggen. Wat tv kijken en op de computer kijken hoe het er met de buien voor staat. Voorlopig krijgen we alleen maar regen, dus ik besluit om te gaan lopen in plaats van te gaan fietsen. Even een berichtje naar Louise sturen en ik trek meteen mijn kleren aan en ga op pad. Het is warm buiten, maar nog wel droog. Ik word ik gehaald door een groepje fietsers, waarvan er eentje terug komt rijden. Leuk, dat is Fabian, die in het schaatsteam van Kloosterboer heeft gezeten. Hij is met Jasper naar de Alpen geweest om te fietsen en gaat volgende week nog twee weken trainen in Zwitserland. Leuk om hem weer een keertje te spreken en hij fietst weer verder naar zijn groepje. Ik loop weer rustig verder. Af en toe regent het en het koelt zo wel lekker af. Ik besluit om Schellinkhout door te lopen en niet via de dijk terug te gaan. Ik loop door en zie Vincent op de dijk lopen. Ik roep even naar hem en we zeggen elkaar gedag. Weer rustig verder lopen in een regen die wat harder gaat. Maar in het dorp heb ik er niet zo heel veel last van, loop ik een beetje in de luwte. Ik kom bij de boerderij van Kooiman, waar ik, toen ik heel jong was, heb paard gereden en zie dat de oude vervallen stolp er niet meer staat. Het vierkant staat nog wel, maar de buitenkant is tot ongeveer 2 meter hoog opnieuw gemetseld. Mooi hoor. Het was zo’n triest gezicht, zo’n prachtige stolp, zo vervallen. Nu dus een nieuwe met een oud vierkant in het midden. Ik loop door en ik kom Tino van de sportschool tegen. Hij liep ook al hard toen ik begon met lopen en we zeggen elkaar gedag. Ik vraag hoe het met hem gaat. “Goed” is het antwoord en we lopen weer verder. Ondertussen komt het water met bakken uit de hemel. Lekker nat. Aan het einde van het fietspad bij Hoorn 80 kom ik Gerrit-Jan tegen. Met hem hebben John en ik ook vaak gelopen. Hij was eerst ook lid van de sportschool en is daarna naar Loopgroep Hoorn gegaan. Hij geeft me lopend een hand en we lopen weer door. Ik loop via Hoorn 80 weer terug naar de dijk. Eventjes dus een klein heuveltje en daarna heel rustig uitlopen. Het is nog steeds warm en ik ben ondertussen toch wel 2 uurtjes onderweg. Aan het einde even rustig uitwandelen en dan lekker naar binnen. Even een beetje afspoelen, benen insmeren met Fitbalsem (om sneller te herstellen) en mijn compressiesokken aan. Lekker makkelijke kleren aan en op de bank. Naar de marathon kijken en de benen even rust geven. Mijn kuiten zijn gevoelig en ik maak ze even los met de rol, die wij hiervoor hebben liggen. Daarna val ik even in slaap op de bank. John komt thuis, van het fietsen, hij is doorweekt. Even een handdoek geven en alle kleding meteen in de wasmachine. Kan alles meteen weer gewassen worden en is alles weer schoon. Schoenen in het hok bij de droger, kunnen die ook meteen drogen. Samen kijken we nog even naar de finish van de marathon en we eten een broodje. Verder helemaal niets. Uitrusten. ’s Middags is het gelukkig wel een stuk droger, maar aan het einde van de middag begint het weer te regenen en te onweren. Wel jammer voor de zwemmers van de open water kampioenschappen. Die vinden weer plaats bij ons in het park. Maar gisteren zijn er al wedstrijden afgelast door het onweer. En vandaag treffen ze het ook niet, met zoveel regen, niet dat dat erg is als je in het water ligt, maar het is toch prettiger met mooi weer! (vooral voor de toeschouwers). Zo is er toch weer een week voorbij, wat gaat het snel hè. Weer een lekker druk weekje voor de boeg. Hopelijk wordt het wel wat beter weer, want ik wil toch nog wel wat fietsen. Maar ja, gelukkig kunnen we daar niets aan veranderen J.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne week toe en ik schrijf weer!

Liefs, Heidi