Trainingsweekend in de Ardennen

Vrijdagmorgen zijn hebben we onze spullen bij elkaar gezocht, voor een weekendje in de Ardennen. Wat een boel moet er altijd mee. Eten, drinken, fietskleding en hardloopkleding en een kleine koffer met wat “gewone” kleding. Om 10 uur gaan we op pad, richting Spa. Ondertussen weten we wel hoe we moeten rijden, dus dat gaat een beetje op de automatische piloot. Onderweg nog even tanken en een plaspauze. Daarna weer door. We zijn natuurlijk ruim op tijd en om 2 uur zijn we op de plaats van bestemming, Hotel La Heid des Pairs. Halverwege de weg van Spa naar Creppe. We gaan naar binnen en worden weer heel hartelijk ontvangen. Wij zijn hier tijdens onze eerste Alpe d’HuZes ook geweest, toen we gingen fietsen met Laura en de Alpe d’HuZussers. De gastheer weet zich dit nog te herinneren, dat is leuk J. We halen alle spullen uit de auto en John zet de fietsen weg. Ik berg alle kleding op in de kasten en klaar zijn we.

We gaan nog even fietsen. John heeft bedacht dat hij mij even een stuk laat zien, waar ik nog niet gefietst heb en dan kan ik mijn rondje van morgen, eventueel uitbreiden met dit stuk. We rijden eerst een bekende weg naar Creppe, een klein stukje klimmen en dan weer vlak. Langs de manege en dan linksaf het bos in. Daarna komen we op de grotere weg, die naar de col de Rosier gaat. We fietsen heel rustig en het is warm. Gelukkig is het niet druk, dus kunnen we echt rustig mijn tempo rijden. We zijn al snel bij de col de Rosier en dan linksaf is de klim. We rijden rechtdoor en gaan via Bourgemont richting Stoumont.

We dalen af en het is toch weer wennen hoor. Ik ben niet zo goed in afdalen en ik daal af als een oud vrouwtje in een rolstoel. We komen door Bourgemont het dorpje waar ik de eerste keer alleen door heen ben gereden, tijdens de klim. Er zitten een paar akelig steile stukken in, maar het gaat goed, niet snel, maar wel goed. Als we Stoumont zijn rijden we een stuk langs de grote weg. Ik zie al snel de spoorbrug lopen en dan is linksaf de beklimming van de Roanne de Coo. Maar John vertelt dat we nu rechtdoor rijden en we rijden langs Plopsaland Coo. Nog een stukje verder en dan naar de beklimming van de Thier de Coo, volgens John iets zwaarder dan de Roanne de Coo. Nou iets was natuurlijk een understatement. Mijn hemel, op mijn allerkleinste verzetje, mijn koffiemolen, heel langzaam naar boven. Dat is geen meevaller. Ik puf en kreun. Jeetje, wat een klim. En wat is hij steil. Mijn benen branden, ademhaling gaat snel en ik heb het gevoel dat mijn hart in mijn hoofd klopt. Heftig dus. Heel goed op mijn ademhaling letten, door mijn neus inademen, door mijn mond uitademen en blijven trappen. Heel rustig doorgaan. Ik ontplof bijna en hoor John zeggen dat het hartstikke goed gaat en dat we er bijna zijn. Ik kan niet meer denken, alleen nog maar trappen en dan zijn we boven. Ik heb het gevoel dat we er uren over gedaan hebben, maar in werkelijkheid was het maar een half uurtje.

Bij een bankje stappen we af en ik neem een paar grote slokken water. Ik sta te trillen op mijn benen van de inspanning en ik ga even zitten. Even op adem komen en een fruitkick eten. Weer wat energie voor de rest van de rit.

Er komt een dame op een paard uit het bos en zij rijdt langs ons. We zeggen gedag en verder komen we helemaal niemand tegen. We krijgen nog een klein stukje klimmen en dan gaan we weer dalen. Als de weg afrijden zien we de dame met haar paard lopen. Nu loopt ze er naast en ze gaat aan de kant, zodra ze ons aan hoort komen. We rijden heel rustig voorbij en dalen af. De Thier de Coo zit in één van de lusjes die Laura altijd uitzet bij Trois Ponts. Maar waar de lus rechtsaf gaat, gaan wij rechtdoor. Zo komen we aan de voet van de Haute Levée. Een grote weg, waar langs wij naar boven klimmen. Ook steil hoor, maar omdat het zo breed is lijkt het veel minder steil. Wat je hoofd allemaal kan doen hè. Zodra de weg smaller is, lijkt hij dus ook veel steiler. We klimmen weer, heel rustig aan, wel helemaal aan de zijkant van de weg, want de auto’s razen je hier voorbij. Best eng, maar we moeten toch omhoog en gelukkig is deze klim niet al te lang. Toch weer een klein half uurtje klimmen, mijn hart pompt weer lekker hard en ik moet weer op mijn ademhaling letten. Rustig in- en uitademen. Aan de bovenkant zie ik al weer wat meer licht en daar is het einde van de beklimming. Gelukkig weer boven, deze klim was in ieder geval minder erg dan de Thier de Coo.

We dalen weer af en rijden nu naar de voet van de Rosier in het dorpje Moulin de Ruy. Nog een klein stukje verder en daar is de klim naar de Rosier. Weer terug schakelen en op mijn koffiemolen naar boven. Gelukkig ken ik de Rosier nog van onze trainingen in Mei. Hier heb ik toen hard gelopen. Het is heel raar, maar als je weet wat er komt, lijkt het wel minder steil dan het is. Het eerste stukje door het bos gaat goed, daarna komt er een haarspeldbocht, die akelig steil is. Gelukkig is het heel rustig en kunnen we op het midden van de weg fietsen, zodat het wat minder steil is en we fietsen rustig door. We komen in de bocht bij Chevrouheid en daar staat een heel groot huis, waar vaak groepen zitten. Dit keer zit er een groep scouts. We fietsen er rustig voorbij en dan rijden we even verder het dorpje Andrimont in. Ook hier zitten een paar steile stukken, maar die zijn gelukkig niet zo heel lang en voor we het weten zijn we het dorp al weer uit en rijden we weer in het bos. Daar volgen nog een paar lange stukken en zie ik het einde van de weg. De klim is nog niet af. John vertelt dat hij tegen Roel tijdens de Waalse pijl ook zei dat hij door moest fietsen en niet stoppen bij de grote weg. Daar lijkt het alsof de klim gedaan is, maar als je rechtsaf gaat, volgt er nog een stuk vals plat. Dus even volhouden nog en na zo’n 250 meter staat op de weg Col de Rosier gekalkt. Hè hè, dit is het einde van de klim. Nu alleen nog maar dalen. Even mijn benen strekken. Heerlijk. We gaan linksaf naar Creppe en het voelt wel lekker hoor, dat de druk even van mijn benen af is. Het stuk langs de manege is nog eventjes een klein beetje omhoog, maar dat is niet erg meer. Bij het kroegje langs, afdalen naar het hotel.

Daar aangekomen, lopen we het laatste stukje, over het grindpad naar het hotel. John zet even mijn fiets weg en ik loop alvast naar binnen. Onze gastheer komt me al tegemoet gesneld en ik vraag of we allebei een colaatje mogen hebben, met iets hartigs. Ik ga lekker op het terras zitten, in de schaduw, even uitpuffen, na gedane arbeid. John komt bij me zitten en we genieten van onze cola en wat zoute nootjes. Lekker hoor. Daarna naar de kamer en lekker even douchen en omkleden. We rijden naar Spa, parkeren de auto bij het gemeentehuis en gaan naar de Italiaan, Sole di Capri, waar we de vorige keer ook gegeten hebben, met Roel, Bernard en René. Er is nog plek, dus we lopen naar boven en gaan aan een tafeltje zitten. Vooraf lekker blanke pizza, met wat zout en kruiden en ik neem daarna penne 4 formaggio en John neemt een pizza calzone. Het is heerlijk en ik kan wel weer wat gebruiken. We nemen geen toetje meer. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik wel naar mijn bedje verlang hoor. Moe maar voldaan keren we weer terug in het hotel. Tandenpoetsen, nog even tv kijken en daarna heerlijk slapen.

Zaterdagmorgen op tijd wakker, want John gaat met Laura fietsen in de Eiffel. Om 7 uur gaat dus de wekker. John heeft zijn fiets gisteravond al op de auto gezet, dus dat hoeft hij niet meer te doen en hij kan dus als hij klaar is meteen op pad. Even de kleren uitzoeken. Bidons klaar maken, wat eten mee voor onderweg en weg is hij. Ik blijf nog even heerlijk liggen. Ik ga straks rustig ontbijten en daarna fietsen.

Om half 10 word ik weer wakker. Poeh, dat was lekker J. Lekker even onder de douche en aankleden. Ik ga naar beneden. Er zit al een echtpaar aan tafel en ik kies een tafel uit, die niet bij het raam staat. Daar schijnt namelijk de zon op en dat is me net even te warm. Ik krijg een glas jus d’orange en een pot thee. Heerlijk. Het eerste kopje thee is altijd zo lekker J. De zoetigheden staan allemaal op een karretje en ik kies wat boter, pindakaas en aardbeienjam uit. Brood komt op tafel, samen met wat kaas. Ik lekker 2 stukjes stokbrood en een sesamcracker. Een goede bodem leggen voor het fietsen van zo meteen. Nog een kop thee en ik ga naar boven. Ik kleed me om en maak een bidon klaar. Even kijken of ik genoeg eten mee heb voor onderweg. De Bryton, een gps die ik van Louise te leen heb gekregen, meenemen, zodat ik niet kan verdwalen. Even goed met zonnebrand insmeren en ik ben weg.

Ik hang onze sleutel op het sleutelrek en loop naar de schuur om mijn fiets te pakken. De Bryton op mijn fiets doen en mijn horloge er op vastmaken. Helm op en bril op, handschoenen aan en rugzak op. Alles mee. Ik loop even naar het begin van de oprit en stap daar op om te beginnen met de klim naar Creppe. Het eerste stuk is altijd weer even lastig. Je zit dan nog niet in de je goede tempo en je hartslag gaat ineens omhoog, ademhaling zit nog niet lekker en dat heeft even tijd nodig om te herstellen. Heel rustig fietsen dus. Ik ben bij het kroegje en ga weer langs de manege. Een kleine afdaling en zodra die gedaan is, begint de klim. Rustig fietsen dus, daar ga ik weer. Duwen en trekken aan mijn pedalen, in- en uitademen, het gaat al wat makkelijker dan gisteren. Het lijkt ook wel of de weg korter is dan gisteren. Ik ben al snel bij de Col de Rosier en ik daal rustig af naar Bourgemont en Stoumont. Ik kom niet veel fietsers tegen, het is weer heerlijk stil. De meeste fietsers zeggen met gedag wanneer ik ze tegenkom. Sommige, zeer professioneel uitziende fietsers, niet. Die gaan zeker te hard, om gedag te kunnen zeggen J. In Bourgemont kijk ik nog even of ik de varkens zie, die ik de eerste keer dat ik hier kwam in de wei zag liggen, maar helaas. Er wordt wel een prachtig nieuwe schuur neergezet, maar geen varken te zien. Ik vond dat zo’n mooi gezicht toen ik hier langs kwam, je ziet tenslotte niet zo vaak meer varkens in een weide. Nog een klein stukje afdalen naar Stoumont en dan rijd ik weer langs de grotere weg, Roanne de Coo, here I come J.

In de verte zie ik de spoorbrug al en ik schakel alvast naar mijn kleinste verzet, zodat ik meteen in de goede versnelling de beklimming kan beginnen. Even kijken of er geen verkeer aankomt en dan steek ik over. De klim begint ook echt meteen. Dus weer mijn ritme zoeken. Heel rustig aan. Aan allebei de kanten van de weg staan grote vakantiehuizen, die te huur zijn en nu ook vol zitten. Heel rustig klim ik naar boven. In de schaduw van de bomen, het is muisstil. Af en toe komt er een auto voorbij, maar zodra die weer weg is, is het weer heel stil. Ik hoor alleen mijn fiets en mijn ademhaling. Als ik het bos uit ben, kan ik aan de overkant van de vallei, op de berg tegenover me, Manoir Lébioles zien liggen, waar we in Mei gelogeerd hebben. Wat is het toch een prachtig pand en ik geniet van het prachtige uitzicht. Rustig fiets ik tussen allerlei soorten huizen door, vakwerkhuizen, bungalows, vakantiehuizen noem het maar op, in allerlei stijlen. Dat is nu zo leuk aan België, daar mag je nog zoveel verschillende huizen bouwen. Niet zoals bij ons, bijna alles hetzelfde. Ik fiets door en verlies Lébioles uit het oog, de weg buigt wat af en ik zie vooral een heleboel soorten bos en alle mooie kleuren groen. Altijd een prachtig gezicht. De natuur is hier echt geweldig. Een heleboel mensen zijn bezig in hun tuin. Gras maaien, heggen snoeien, alles weer mooi maken.

En zo kom ik bij de voet van de Rosier, zal ik even stoppen, of toch gewoon doorrijden. Ik besluit om door te rijden, rustig zitten kan ik straks in het hotel. Weer terug naar mijn kleinere verzet, nog twee tandjes over, dus heel rustig aan. Eerst door het bos en daar is het heerlijk koel. Ook hier is het heel erg stil. Bijna geen auto’s, helemaal geen fietsers. Het is ook lunchtijd, waarschijnlijk zitten alle fietsers en andere weggebruikers aan de pasta en lunch. Rustig fietsend kom ik weer bij het begin van de haarspeldbocht, rustig aan, het midden van de weg, dat is nu helemaal geen probleem, want er is geen mens in de buurt. Op dit deel is het altijd heel zonnig, geen boom te bekennen. Lekker hoor, het zwaarste gedeelte en dan zo heerlijk warm. Maar het duurt maar even en dan rijdt ik weer op het rechte stuk, onder de bomen en naar Chevrouheid toe. De scouts zitten met z’n allen buiten, er struinen wat honden rond en het is een gezellige bedrijvigheid. Voor ik het weet ben ik er al weer voorbij en fiets ik richting het dorpje. Hier kom ik een wandelaar tegen, helemaal bepakt en bezakt, op weg naar beneden. We groeten elkaar en ik fiets heel rustig door. Ook hier is het erg warm en ik neem een paar slokken water. Na Andrimont weer op het rechte stuk door de bossen. De paarden staan heerlijk in de schaduw en het is nog steeds heerlijk stil. Ik rijd weer langs het land dat te koop staat en dan duurt het niet lang voor ik het einde van de weg weer zie. Rechtsaf naar het hoogste deel van de Col. Even bij schakelen, want het gaat goed en voor ik het weet ben ik al weer aan het dalen. Ik kom in de bocht waar een snelheidsbord oplicht: 37k/u en een smiley. Leuk! Nog even en dan sla ik linksaf richting Creppe. Weer langs de manege en de kroeg, een stukje afdalen en ik sta weer voor de oprit naar het hotel.

Ik wandel de oprit op en zet mijn fiets in de schuur. Helm en bril af. Tijd op mijn horloge stopzetten, bidon en bryton mee naar binnen. Dat ging lekker. Toch ruim 2 uur onderweg geweest en weer 45km op de teller. In de kamer zet ik de deur open en pak even de stoelkussens en parasol. Ik ga eerst even lekker douchen en daarna ga ik buiten zitten, er staat nog een lekker windje en ik zit heerlijk in de schaduw. Ik heb op een aantal boeken gedownload op de ipad, dus die kan ik nu mooi even lezen. Een nieuwe trilogie, Fifty shades of Grey, van E.L. James, ik ben benieuwd. Heerlijk lezen, theetje er bij, wie doet met wat. Even John een sms’je gestuurd, dat ik weer binnen ben. En nu ik in het hotel ben, krijg ik zijn pingetjes binnen. Ze zijn met een hele groep van Ride4Kids aan het fietsen en ze rijden een andere route, dan ze in gedachten hadden, ze waren de route na 10 minuten al kwijt J. Ik verwacht Laura en John niet voor 4 uur terug in het hotel. Kan ik mooi nog even mijn “boek” lezen. Om 3 uur krijg ik een pingetje van John. Ze zijn uitgefietst en komen naar het hotel. Ik loop even naar beneden om alvast een kaasplankje te bestellen. Ze zullen wel honger hebben. Onze gastheer gaat er wat lekkers van maken. Ik ruim in de kamer even alles op, leg even een handdoek voor Laura klaar en ga alvast beneden op het terras zitten. Niet lang daarna hoor ik de Mini aan komen rijden. Laura rijdt achter John aan in haar Lupo. John een dikke kus en Laura een knuffel en het duurt niet lang of de kaasplank arriveert. Allemaal lekkere kaasjes uit de omgeving, met heerlijk brood, olijven en worstjes. We kletsen gezellig, maar krijgen het wat koud in de schaduw, dus verzetten we de tafel en stoelen naar een zonniger deel van het terras. Na een uurtje breng ik Laura even naar onze kamer, zodat zij lekker kan douchen en zich om kan kleden. Als zij klaar is doet John hetzelfde. John zet even zijn fiets in de schuur en we rijden naar Spa om wat te gaan eten bij de Italiaan. Het is nog heel rustig, ze zijn net open. Ze herkennen ons nog van gisteren en we krijgen een tafeltje beneden, daar hebben we nog nooit gezeten J. John besteld een fles prosecco en we bestellen ons eten. Een blanke pizza vooraf en daarna neem ik lekker een pizza 4 formaggio, John lasagne en Laura tagliatelle thai. Je kunt hier echt altijd heel lekker eten en voor een niet al te gekke prijs J. Na het eten rijden we weer terug naar het hotel. We nemen afscheid van Laura, die weer teruggaat naar haar camping in Coo en wij gaan lekker naar onze kamer. We kijken nog even tv en daarna heerlijk slapen. Wat was dit weer een heerlijke dag.

Zondagmorgen kijken we eerst even wat tv op bed en na een heerlijke douche gaan we ontbijten. Hetzelfde als gisteren, maar nu met een lekker eitje er bij. Heerlijk hoor. Na het ontbijt kleden we ons allebei om. Ik ga een stuk wandelen en John wil nog een rondje fietsen. Het is weer heerlijk weer en als John weg is ga ik nog even naar de kamer en smeer me goed in met zonnebrand. Even mijn bidon met water en telefoon mee en ik kan op pad. Ik loop een stuk in de omgeving van Creppe, ik wilde graag hardlopen, maar mijn benen zijn nog lekker gevoelig van mijn fietstochtjes, dus lekker wandelen en eens kijken hoe mijn benen zich daarna gedragen J. Wat is dit toch een heerlijke omgeving, het blijft, totdat ik de weg richting de Rosier op loop. Daar komen een heleboel oldtimers voorbij, deze weg ligt zeker in de route van een tourtochtje. Verder een aantal fietsers, maar niet zo heel veel. Na ruim 2 uur loop ik weer richting het hotel. Ik voel alweer mijn benen en billen, dus het wordt tijd om weer even te rusten. Ik heb bijna 12 km gelopen, dus weer een goede training.

Ik ga lekker weer even buiten zitten in de schaduw van de parasol, met mijn “boek” en een theetje. Ik stuur John even een berichtje dat ik weer binnen ben, maar het duurt niet lang of hij komt binnen lopen. Gezellig! Hij heeft voor zijn doen een rustig rondje gefietst. We kijken samen nog even naar de finish van de marathon en daarna gaan we even in Spa kijken. De auto parkeren en we lopen even de winkelstraat door. Ik heb geen zin om een winkel in te gaan, heb ook eigenlijk niets nodig, dus we lopen daarna even naar het park en daar is een concert aan de gang. Er zijn een soort theater/muziekdagen en er zijn allerlei voorstellingen. Heel leuk en gezellig. We gaan even op een terras zitten, zodat we lekker in de schaduw zitten en toch de muziek kunnen horen. Het is heerlijk zo, echt genieten, gewoon vakantie. Als we ons drankje op hebben lopen we nog even door het park, ik heb gezien dat er een leuk restaurant l’Art de Vivre hier in de buurt moet zitten, maar ik weet niet precies waar. Dus we kijken of we het kunnen vinden. Niet aan het einde van het park, maar als we teruglopen naar de auto, staan we ineens voor het restaurant. Lijkt leuk, maar John heeft een beter plan. Vanavond eten bij Lébioles, als daar plek is natuurlijk. Ik kijk even of ik het telefoonnummer in mijn telefoon heb staan, maar dat heb ik niet. We rijden er gewoon even langs. Bij de receptie zit een mevrouw en zij vertelt dat we vanavond gewoon terecht kunnen. Leuk en heerlijk. Rond 7 uur spreken we af. Daarna weer terug naar het hotel. Nog even lekker niks, boek, tv, theetje en lekker even onder de douche en omkleden. Daar had in natuurlijk niet op gerekend. Geen echte nette kleren mee, geen leuke accessoires, dus ik moet er maar wat van maken J. Dus mijn witte broek aan, kleurig shirt er op en mijn witte bloemenvestje mee. Even opmaken en van mijn armband een ketting maken. Een beetje creatief met kurk J. We rijden naar Lébioles en parkeren de auto. Toen we er vanmiddag waren, was het vreselijk druk, maar nu zijn de meeste auto’s vertrokken en is het rustig. We komen binnen en dezelfde gastheer als in mei is er. Hij vraagt of we een aperitief op het terras willen drinken. Ja, natuurlijk willen we dat, het is nog zulk lekker weer. Kunnen we meteen kijken of we de weg naar Roanne de Coo kunnen zien. Dat is natuurlijk niet het geval, de bomen zijn veel te hoog. John besteld bubbels en we zitten heerlijk. Wat is het hier toch prachtig. Ik zie dat het meisje dat ons de vorige keer steeds hielp, de sommelier, even om de deur naar buiten kijkt. Ze komt ons de fles brengen en vindt het leuk dat we weer terug zijn. Vraagt hoe het met ons gaat en laat ons de menukaart zien. Er is een kleine kaart, omdat er een heleboel mensen met verlof zijn. Geen schaal- en schelpdieren dus voor ons en we gaan voor 4 gangen. We krijgen buiten een paar heerlijke amuses en om 8 uur gaan we aan tafel. Wat een heerlijk eten allemaal, het is wel rustig, maar lekker gemoedelijk. Het eitje gegaard op 65graden, met truffel, tarbot in een kruidenkorst, duif met erwtenpuree en rode vruchten met speculoos. Bij de thee en koffie nog allerlei heerlijks en daarna rekenen we af en gaan we terug naar het hotel. Wat een heerlijke avond, zo lekker gegeten en nu lekker slapen.

Maandagmorgen zijn we om 8 uur wakker. Ik ga even onder de douche. Eén van de weinige  dingen die helpen tegen mijn warmte-uitslag. Dat is natuurlijk maar tijdelijk, maar het verlicht wel. Daarna samen weer lekker ontbijten. Wat is dat toch altijd heerlijk als iemand alles voor je neerzet en klaar maakt. Echt vakantie! Na het ontbijt pakken we even alle spullen in en John zet de fietsen op de auto. Alle spullen er in, afrekenen en we zijn weer op weg naar huis. Weer even een paar uurtjes rijden en dan zijn we weer in Hoorn. Ik neem zoveel mogelijk spullen mee naar boven en de was kan meteen in de machine. De schone was opruimen en zo is alles weer opgeruimd en netjes. Fietsen weer in de berging en die van John in de kamer. Even mijn ouders bellen dat we weer thuis zijn en alles goed is gegaan. De kermis draait, we kunnen een aantal hoge attracties zien vanuit ons huis. Misschien vanavond even een rondje over de kermis lopen, als we zin hebben. Wat hebben we weer een heerlijk weekend achter de rug. En ook nog goede trainingen gedaan. Vandaag, woensdag nog maar 29 dagen te gaan tot Ride4Kids, dus er moet nog wel wat gebeuren J.

Ik wens jullie allemaal een geweldige rest van de week toe! Veel liefs, Heidi