Ride4Kids Pyreneeënchallenge 13 t/m 15 september 2012

Lieve allemaal,

Na de Alpe d’HuZes plannen John en ik meestal, waar we onze vakantie in september zullen doorbrengen. We hadden al een aantal opties bekeken, maar nog niets echt beslist. Gaan we met of zonder fietsen, vliegen of toch met de auto ergens naar toe. Een luie vakantie, hoewel we die eigenlijk nooit houden J of weer eentje met een doel. Allemaal vragen, waar we eigenlijk nog geen antwoord op wisten. Tot we vorige week een mailtje van Laura kregen. Laura heeft ons bekend gemaakt met Alpe d’HuZes en is één van de 66 mensen die meededen met de eerste Alpe d’HuZes in 2006. Nu rijdt Laura al weer een tijdje voor Ride4Kids en wij sponsoren haar ieder jaar, maar nu kregen we een mailtje waar in stond dat Tim, één van de kinderen met een energiestofwisselingsziekte waar Ride4Kids geld voor inzamelt, op 3 jarige leeftijd was overleden. Laura had al eens gevraagd of we niet met Ride4Kids mee wilden fietsen en dit was net het zetje dat wij nodig hadden.

“Vakantie” staat dus gepland. Op 8 september vertrekken we naar Frankrijk, waar we op donderdag 13 september beginnen aan de Pyreneeënchallenge, een tour van 3 dagen over allerlei cols in de Pyreneeën en dit om zoveel mogelijk geld op te halen voor Ride4Kids. Het blijkt dat 1 à 2 kinderen per week geboren worden met een stoornis in de energiestofwisseling. Het geld dat wij ophalen is voornamelijk bestemd voor wetenschappelijk onderzoek naar deze energiestofwisselingsziekten en het ontwikkelen van medicijnen. Van de kinderen die deze ziekten hebben bereikt 70% niet de volwassen leeftijd en 50% wordt niet ouder dan 10 jaar.

Jullie begrijpen dat er veel geld nodig is om dit onderzoek te bekostigen en vooral omdat er nog maar weinig mensen bekend zijn met energiestofwisselingsziekten bij kinderen. En daarom gaan John en ik dus weer fietsen J. Gelukkig zijn er twee verschillende routes die gefietst kunnen worden, ik moet wel degelijk weer gaan trainen met fietsen, maar de route die ik ga fietsen is een stuk lichter dan die John en Laura zullen fietsen. Minder hoogte- en kilometers. Dus dat betekent dat ik jullie weer zal verblijden met schrijfsels van onze uitputtingsslagen en trainingsuitdagingen.

En mochten jullie ons willen steunen, kijk dan op onderstaande links. Ik houd jullie weer op de hoogte. Heel veel liefs, Heidi

http://www.pyreneeenchallenge.nl/ForumMemberProfile/show/16

http://www.pyreneeenchallenge.nl/ForumMemberProfile/show/17

Een doodgewone dinsdag, rustige woensdag, dito donderdag en weekend.

Ik ben heel erg verkouden. Niet leuk, dus ik snuit hele pakken zakdoekjes vol en slik extra vitaminen. Verder eigenlijk weinig puf ergens voor. Ik ben heerlijk lang in bed blijven liggen en ga daarna gewoon door op de bank. Mijn been is nog herstellende, hHopelijk gaat de ontsteking snel weg en kan ik volgende week toch weer aan een loopje beginnen, al is het maar 20 minuutjes. Fietsen mag wel, maar ik heb nog helemaal geen zin. Lekker rustig aan dus. Op de bank, tv aan, filmpjes kijken en mail bij houden. Heel veel fantastische reacties gehad van verschillende mensen. Ook nog van Annemarie en Jaap, die ook bij Jan en Claartje verbleven. Hartstikke leuk, want toen John en ik de eerste met Alpe d’HuZes mee deden, waren zij ook bij de trainingen in Trois Ponts. Het is dan leuk om elkaar weer te treffen en te spreken. Zo wordt de Alpe d’HuZes familie steeds verder uitgebreid, met lieve en leuke mensen. Ik doe nu af en toe een slaapje op de bank. En voor ik het weet is John al weer thuis. Ik heb pastasaus uit de vriezer gehaald, dus lekker pasta eten en daarna op tijd naar bed. Lekker slapen.

Woensdagmorgen, natuurlijk wel weer vroeg wakker. John gaat aan het werk, ik blijf liggen. Nog steeds erg verkouden. Been gaat wel al een stuk beter, doet niet meer zo zeer als ik mijn tenen naar me toe trek. Hoop dat het snel over is, zowel de verkoudheid, als de ontsteking. Weer een dag waar er niet veel gebeurt. Rustig aan is het motto en John neemt ’s avonds allerlei heerlijkheden mee naar huis om te eten. Ik word heerlijk verwend. ’s Avonds speelt Nederland tegen Duitsland, ik heb er niet al te veel vertrouwen in, Franks Snoeks geeft commentaar, dan weet je het wel. Wij zeggen altijd, als Frank Snoeks commentaar geeft, verliest Nederland. En dat gebeurt dus ook J. Ik heb heerlijk een detective serie liggen kijken op bed en John komt lekker ook niet al te laat naar bed. Gezellig. Nog even de serie af kijken en dan lekker slapen.

Donderdagmorgen, het wordt een beetje eentonig, maar niet al te laat uit bed. Ik moet mijn medicijnen op tijd innemen en daarna wat eten, want anders schijnt het niet goed voor mijn maag te zijn. Ik heb ook een doos maagbeschermers er bij gekregen, nou dat zijn me toch pillen, niet te geloven zo groot. Die neem ik dus niet. Pil er in een half uurtje wachten en dan gewoon wat eten. Is al voldoende maagbeschermer volgens mij. De maagbeschermers zijn denk ik bedacht door de farmaceutische industrie, weer een mogelijkheid om extra pillen te slijten. Als je gewoon eet , dan heb je meestal weinig last. En ik ben toch wel bekend met maag- en darmklachten. Maar gelukkig werkt de diclofenac goed, de pijn wordt al een stuk minder. Alleen de verkoudheid is nog hardnekkig. Ik rust dus nog steeds uit, af en toe een slaapje, veel drinken, vooral water, want thee smaakt ook niet zo lekker. Voor ’s avonds heb ik macaroni en spaghetti. John wil graag macaroni en ik eet spaghetti. Voor de laatste keer, want nu heb ik er ook wel genoeg van. Morgen maar even gewone boodschappen doen en dan wat anders eten. Even bij de slagers langs, kijken hoe het met de mannen is. We kijken nog even voetbal, maar op 2 is ook een hele grappige detective, die kijk ik liever. Samen kijken we die even af. Daarna lekker slapen, morgen laatste dag van de werkweek. Daarna weekend. Heerlijk J.

Vrijdagmorgen op tijd wakker. Slecht geslapen, veel wakker geweest. Vannacht iets van een soort schoten gehoord in het park en ook auto’s die met sirenes het park in reden, zal ongetwijfeld weer iets gebeurd zijn. Maar toch weer in slaap gevallen. Een extra kussen onder mijn hoofd om een beetje rechtop te zitten en niet steeds te hoesten. Zo’n droge hoest, dus glas water naast mijn bed, af en toe een slokje. Verkoudheid wordt wel al beter, maar nog lang niet weg. Douchen, pillen er weer in, been insmeren en met been omhoog op de bank. Mail bekijken. Mijn bestelde cocktailjurkjes worden maandag bezorgd. We hebben binnenkort een feestje en dat is in cocktailstyle. Dus op Yoox, twee beeldige jurkjes gekocht, ben benieuwd hoe ze staan. (en natuurlijk voor weinig!). Ik had ook nog een nieuwe hardloopbril besteld, die kwam binnen en wat bleek, de lenzen zaten wel in het doosje, maar de bril niet. Dus gebeld en gemaild en hopelijk sturen ze een nieuwe bril op. Mijn oude was gescheurd, was een heerlijk exemplaar, maar die worden niet meer gemaakt. Dus van mijn oude bril heb ik de rubberen stukjes op de pootjes afgehaald, die bij die van John er op gedaan en dan één reserve. Even afwachten dus. Verder niet veel, rustig aan, wat tv kijken en gelukkig, regent het pijpenstelen, dus wel lekker om binnen te zitten. Rond half 2 richting Désirée, even een Alpe d’HuZes hardloopshirt mee nemen voor haar. Lang geleden dat we elkaar gesproken hebben. Even heerlijk bijkletsen over Alpe d’HuZes en ze heeft een prachtig boeket bloemen voor me staan, wat lief. Even mijn bovenbenen masseren, zitten toch nog wel een beetje vol. Ik dacht dat er helemaal niets aan de hand was J. Maar wel weer lekker hoor. Voeten zitten ook behoorlijk vol en die zijn dan ook weer zo goed als nieuw na de massage, heerlijk! Na het masseren, nog even langs de slager. Daar de mannen even alles over Alpe d’HuZes verteld. Ze hebben alles donderdag gevolgd, via de computer en tv. Lief hè. Cent gaat zich voor volgend jaar zeker weer inschrijven. Ik neem lekker Roti mee als avondeten, heerlijk. Nog wat vleeswaren en kipfilet voor de voorraad. Daarna loop ik naar huis. Groot boeket bloemen in mijn armen, boodschappen mee, lekker naar huis. Thuis even een broodje eten, met vleeswaren en daarna even een tukkie op de bank. John is niet zo heel laat thuis en dan kunnen we lekker de Roti eten. John brengt nog even het oud papier naar buiten. Het heeft zich aardig opgestapeld, de afgelopen weken. Wij waren steeds weg toen het werd opgehaald, dus nu alles weg. Lekker leeg in de keuken. Lekker op tijd naar bed, nog wel even tv kijken en dan heerlijk slapen.

Zaterdagmorgen zijn we lekker blijven liggen. We waren er zomaar, voor ons doen, laat uit. Maar dat is ook wel eens lekker. Even naar de stad voor wat brood en even bij Karin langs. De uitverkoop is begonnen en dat is altijd leuk. We drinken even een bakkie en gaan dan weer verder. Ik ga van de week nog wel even bij Karin langs. Zij hangt wat leuke dingen weg. Daarna lopen we door naar de Natuurwinkel om daar wat suikervrije jam en muesli te halen en daarna bij Raat wat lekkere broden en pesto-kaassmeersel. We zijn weer klaar en lopen lekker richting huis. Bij Runnersworld staat Eelco bij de deur, dus nog even ons Alpe d’HuZes verhaal vertelt en daarna lekker naar huis. Broodje eten, theetje er bij. Helemaal goed. John gaat nog even een stukje fietsen met Bernard. Ik doe een heerlijk tukje op de bank. Even herstellen J. Vanavond gezellig met Frans Appel naar de Hoornse Kogge bij Ab en Josée. En daar zijn we rond 7 uur, als Frans binnen komt kiezen we onze gerechten uit, ik neem lekker aspergesoep met zalmtartaar en als hoofdgerecht tournedos. Zo lekker! Vooraf een paar heerlijke glazen cava en bij het hoofdgerecht een heerlijk glas rood. Geen toetje natuurlijk, gewoon een heerlijke kop thee. Het was weer genieten. Rond 11 uur zijn we weer thuis, tanden poetsen en naar bed. Lekker slapen.

Zondagmorgen op tijd wakker, niet zo goed geslapen, veel hoesten en buiten was het zulk onstuimig weer, dat ik het raam op een gegeven moment dicht heb gedaan. Weer lekker slapen en een extra kussen onder mijn hoofd om wat hoger te liggen. Toch nog lekker geslapen en om 8 uur er uit om even een koffietje voor John te maken. Nog even kijken naar de 24 uur van Le Mans, daar is vannacht wel het één en ander gebeurd. Leuk om weer even naar te kijken. We gaan om een uur of 10 even naar mijn pa en ma, het is tenslotte vaderdag J. We nemen even de computer mee, kunnen we nog even met z’n allen foto’s kijken. Leuk om zo van alles weer te vertellen. De kadootjes die wij mee hebben genomen even geven. Voor beide een fleecejas van Alpe d’HuZes en een pet voor mijn vader. De jassen zijn helemaal goed, gelukkig. En ze staan ook nog hartstikke leuk. Om half 12 gaan we weer naar huis. Een broodje eten, wat drinken en Le Mans kijken, want dat raakt ondertussen zo’n beetje in de laatste fase. Ik doe vandaag nog even lekker niets. Lekker op de bank zitten, wat tv kijken en een klein slaapje. ’s Avonds bestellen we lekker wat eten en op de bank zitten, toch maar voetbal kijken. De “laatste” wedstrijd van Nederland. Ben benieuwd wat ze er van bakken. Nu lekker een theetje. Rustig aan en straks heerlijk op bed maar even kijken. We denken er over om mee te doen met Ride4Kids, waar Laura sinds twee jaar voor fietst. Zij rijden 3 dagen, 3 etappes in de Pyreneeën. Gaan we 3 weken naar Frankrijk. Eerst waarschijnlijk naar de Alpen en dan door naar de Pyreneeën. We weten het nog niet zeker, maar het lijkt me wel leuk. Er zijn namelijk twee soorten routes uitgezet, voor de doorgewinterde fietsers en voor de wat mindere recreanten. Minder kilometers en minder hoogtemeters. Maar dan wel 3 dagen de hele dag fietsen. En misschien dat we daarna dan nog doorrijden naar San Sebastian, waar een aantal 3 sterrenrestaurants zitten, misschien kunnen we daar dan terecht voor een heerlijke lunch of diner. Nog maar even kijken, maar dat lijkt me wel heerlijk!

Nederland heeft zijn derde wedstrijd verloren. We hebben niet gekeken en ik had ook helemaal niet verwacht dat ze door zouden gaan na de poule fase. Iedereen was er zo van overtuigd dat dit wel zou gebeuren, maar ik niet hoor. Wat een zootje over het paard getilde ventjes. Geen inzet, alleen ego’s dat gaat natuurlijk nooit goed komen. Jammer voor Nederland, maar ’t is goed dat ze er uit zijn. Op naar het volgende evenement, de Tour en daarna de Olympische Spelen. Wat een heerlijke sportzomer. Heel veel liefs, Heidi

Alpe d’HuZes, the day after en weer naar huis.

Eindelijk is de dag dan toch gekomen. Een jaar voorbereidingen en op 7 juni, zou om 2 uur de wekker gaan. Wat is dat toch altijd raar, dat wanneer je de wekker zet, je al voor die tijd wakker wordt. Precies om 1.45 uur. John en ik gaan er uit. René wordt ook wakker en schuift meteen zijn bedbank in elkaar. Alles voor het ontbijt weer klaar zetten. Ik krijg er helemaal niets in. Maar de anderen proberen toch nog wat naar binnen te werken. Pannenkoeken, die René de avond er voor gebakken heeft, brood en pap. Ik heb mijn hardloopkleren al aan en probeer nog even mijn lampje uit. Dus ik loop naar buiten en hoor stemmen. Jack en Antoon zijn er al. Dus ik loop even naar ze toe en zij lopen mee naar binnen. Ze krijgen een bakkie koffie, om even wakker te worden en na te genieten van hun ritje van Alpe d’Huez naar Villard-Reculas. Het duurt niet lang of we hebben alles bij elkaar gezocht en we zijn op weg.

Ik ben nu al zenuwachtig. Ik zit in de bus bij René, John en Jack, de anderen in de bus van Bernard. Bij de grote rotonde naar de Casino toe gaan we er uit. Alle fietsen uitladen, nog even de joggingbroek uit. Marije schiet nog een paar mooie plaatjes. Erwin komt er ook aan gefietst, we zijn compleet. Het is nog heel erg rustig. Vorig jaar stond er op deze plek al een motard, maar nu is er nog heel weinig verkeer. Nog even een groepsfoto en de mannen gaan op pad. John nog even een dikke kus, iedereen een knuffel, ook voor Marije, want ik vergeet dat zij er bij de volgende stop niet uit gaat.

We rijden naar de rotonde waar de start plaats vindt. Ik stap uit en loop naar de grote tent. Het is nog heel erg rustig en ik draal dan ook een beetje zenuwachtig heen en weer. Pff, dit is eigenlijk niets voor mij, maar ik ben er, dus zal er het beste van moeten maken. Ik zie geen bekenden en ga uiteindelijk maar even zitten bij een tafeltje met een paar stoelen. Het zijn aluminium stoelen, dus koud, zal ik wat drinken of niet. Nee dus. Een tafeltje naast me komen 3 dames zitten. Twee gaan er gelijk naar het toilet. Ik moet eigenlijk ook nog even voor de start, maar wacht nog even. Zodra de andere twee dames terug zijn loop ik met de overgebleven dame op. Samen lopen we naar de dixi’s aan de overkant van de weg. Het is nu toch al druk geworden. Een hele sliert fietsers komt er van de berg af. Er arriveren wat meer lopers en ook een aantal die naar het toilet moeten. Het is aardedonker en ik ben blij dat ik mijn lichtje mee heb, kan ik tenminste nog iets zien, niet dat je in een dixi veel wilt zien hoor, maar toch. In de eerste is geen toiletpapier, dus de volgende maar. En ja hoor, toiletpapier. Snel even doen waar ik voor kom en ik loop weer terug naar de grote tent. Mijn stoel bij het tafeltje is nog leeg en ik ga weer even zitten. Ondertussen zie ik Armand binnen komen en hij roept naar me: “Hé Heidi”. Ik zwaai en glimlach. Hij gaat ook niet bij de grote groep zitten, maar aan een tafeltje achter me, samen met nog wat andere lopers. Ik probeer me een beetje af te sluiten voor alles wat er gebeurt, maar dat valt niet mee. Er komt een man aan mijn tafeltje zitten, die begint over alles wat er niet goed gegaan is met het regelen van de kleding voor Alpe d’HuZes, hier heb ik helemaal geen zin in. Maar ik luister toch, geef af en toe antwoord en gelukkig is het tijd om naar de start te gaan. Armand loopt achter mij langs en geeft me een tikje op mijn schouder, tijd om op te staan. Ik sta op, de man aan mijn tafeltje achterlatend. Ik loop heel rustig naar de start, Armand doet nog even een woordje en daarna Barbara van het K.W.F. Dan klinkt het startschot en zijn we weg, nog voordat de fietsers gestart zijn. Die starten wat verderop in het dorp, dus die moeten nog even een stukje fietsen, voordat ze er zijn. Ik loop heel rustig met de stroom mee, het is nu al warm. We worden al hard aangemoedigd door de mensen langs de kant. Geweldig dat deze mensen nu al klaar staan om ons aan te moedigen. Heel rustig proberen te ademen, rustig lopen en zoveel mogelijk genieten. Het is wel een prachtig gezicht hoor, al die lopers, met hun lichtjes aan de voor- en achterkant. Ik loop al een tijdje achter twee dames. Die hebben een beetje hetzelfde tempo, dat loopt dus lekker. Het begin is altijd wel heftig. Zo steil en je moet zo goed om je ademhaling en hartslag denken. Maar het gaat goed en in het donker lijkt de berg net wat kleiner. Na 32 minuten ben ik in La Garde, het steilste stuk is nu voorbij. Het is hier heerlijk druk, dat geeft ook weer een beetje verlichting. Terwijl ik loop komen de mannen allemaal één voor één voor bij. Eerst Erwin, dan John die even aan de binnenkant fietst en mee een handje geeft. Daarna Bernard die even mijn naam roept, dan René en als laatste Roel. Leuk om ze allemaal even gezien te hebben. Ik krijg een boel complimentjes van de fietsers, mooi tempo, wat loop je goed. Heerlijk om dat te horen. De dames ben ik ondertussen al een tijdje kwijt. Toch wat sneller gaan lopen, zo’n 5,5 k/u. Dat loopt net iets lekkerder. Ik heb de hele week al een beetje last van mijn scheenbeen en dat wordt iets erger naarmate ik verder loop, maar geen aandacht aan schenken, gewoon wegdenken! Verder lopend wordt het heel langzaam licht. Dat is wel heel fijn hoor. Mijn lampje van mijn hoofd af en in mijn jaszak. Het is nog steeds warm, maar het is wel al weer frisser dan beneden. Af en toe komt er een man naast me lopen, hij loopt met een maatje, maar die kan het niet zo goed volhouden. Dus hij wacht steeds op hem in een bocht. Ik kom hem dus een aantal keren tegen en één keer met zijn loopmaatje. Samen lopen we tot bocht 1 en naar het dorp Alpe d’Huez toe raak ik hem weer kwijt. Hè hè, ik ben er weer bijna. Nou ja bijna, nog tot bocht 0 en daar nog verder naar de finish. Overal staan mensen en ze geven me een high five en moedigen me aan. Lekker hoor. Ondertussen kan ik bijna mijn enkel niet meer bewegen, dus dat is wat minder, maar het is nu nog maar zo’n klein stukje. Onder het tunneltje door richting bocht 0 is het wel heel erg rustig gewoon doorlopen en dan eindelijk zie ik het appartement, waar vorig jaar Lars Roos in verbleef. Daarna ben ik bij bocht 0 en stijgt het nog een beetje tot de rotonde. Er is een heleboel muziek en ik loop door tot de afslag naar de officiële finish van de Tour. Als ik verder loop hoor ik de aanmoedigingen van de familie. Aan de linkerkant van de weg staan ze allemaal. Ze zwaaien en Marije maakt foto’s leuk J. Ik loop verder naar de finish. Daar staat Betty iedereen binnen te praten. En ook mij natuurlijk. Ik geef haar een dikke knuffel en loop verder. Eerst even langs de dokter. Daar is het heel erg rustig en een mevrouw helpt me en roept even naar buiten om een dokter te halen. Er komen er meteen twee aanlopen. Een man en een vrouw. Met z’n drieën even naar een kamertje. Schoenen uit en op een bed plaatsnemen. Ik leg uit waar ik last van heb en de diagnose is snel gesteld. Een irritatie van de voorste scheenbeenspier. Nog een keer de berg oplopen is uitgesloten, om erger te voorkomen. Ik krijg een pil, diclofenac en krijg er nog eentje mee voor vanavond. De vrouwelijke dokter sprayt coolingspray op mijn scheenbeen ter verlichting. Ik moet in ieder geval de eerste tijd even met mijn been omhoog blijven zitten, daarna rustig aan. Balen dus, maar ik had al zo’n gevoel. Toen ik mijn enkel niet meer kon bewegen, door de pijn, wist ik dat het niet helemaal goed meer zat J. Maar ja toch één keer omhoog gelopen in 2 uur 32 minuten. Ik loop naar de familie, meteen even het slechte nieuws brengen en ik kan het nog even droog houden. Ik krijg allemaal knuffels en ze zijn evengoed hartstikke trots. Ik kleed me even om. En ga even in de bus liggen, onder het dekbed, om het niet koud te krijgen. Erwin komt binnen en geeft me een dikke knuffel en dan John. Dan houd ik het natuurlijk niet meer droog. Dikke tranen rollen over mijn wangen. Zo had ik het niet gepland. Beide mannen troosten me. Ze weten hoe het voelt. Maar dat maakt het niet minder k… Maar ik moet me er overheen zetten. Dat gaat lukken hoor. Even helpen met de mannen verzorgen, wat eten. Water halen bij Hellen in de hotelkamer. Zo blijven we bezig. De mannen komen één voor één binnen en we hebben naast ons een hele leuke band spelen, Silly-Putty. Goede muziek en de fietsers en lopers blijven maar voorbij komen. Heerlijk. Het is nog steeds niet erg warm, dus gewoon nog een jasje aan en een lange broek. Het is een geweldige dag. Heerlijk dat Jack, Hellen, Corinne, Antoon, Marloes en Marije er bij zijn. Af en toe komen Ayesha, Amy en Merel ook nog even kijken, samen met de pa en ma van Erwin. Eén grote familie, geweldig. En genieten. De teleurstelling van eerder vanmorgen al weer een beetje vergeten. De mannen komen voor de derde keer binnen. John wisselt van fiets en gaat voor de 3^e keer naar beneden. Zo rouleert het de hele tijd. De één komt binnen de ander gaat. Tussendoor eten en drinken we wat. John sms’t me dat hij Lies bij het begin van de beklimming een “Hermannetje” gegeven heeft, Lies is begonnen aan haar “dag”. Fietsen van bocht naar bocht en genieten van het hele evenement met volle teugen. Dat heeft ze verdiend. Met haar vleugels op alles achter haar laten, wat ze de afgelopen tijd heeft meegemaakt. John komt voor de 4^e keer binnen en gaat in de auto zitten. Over en uit, het is klaar. Erwin geeft hem een stevige knuffel. Ik ben beretrots op hem. Hij is zo’n ongelooflijke kanjer. Ik hoopte dat hij dit keer de 6 zou halen, maar eigenlijk is dat helemaal niet belangrijk. Het doel zoveel mogelijk geld ophalen en Lies naar boven te krijgen is bereikt, dat is het allerbelangrijkste. John even verzorgen, droge kleding aan, wat te eten en drinken geven en hem even met rust laten. We staan weer bij het dranghek voor de auto’s, moedigen de fietsers, lopers, wheelers en handbikers aan. Wat een helden allemaal. We wachten nog op Liesbeth, ze is onderweg, maar waar precies blijft steeds een beetje raden. Bernard en René zijn ondertussen onderweg voor de 6^e beklimming. Terwijl we zitten te wachten tot iedereen binnenkomt, komt Maarten Peeters ook binnen. Hij staat bij de band naast ons, samen met Margriet Eshuijs. En je gelooft het niet, maar ze zingen ook nog de twee Alpe d’HuZes liedjes. Bijna een privé concert, wat prachtig. John, Marije, Roel en ik genieten er dan ook volop van, dit zijn de pareltjes, die zo’n dag zo bijzonder maken. Samen met Rempt en Caroline Bos zingen we uit volle borst mee. Geweldig en prachtig. Tranen over onze wangen. Na de liedjes gaan we weer terug naar onze stek en wachten op de binnenkomst van Lies en Bernard. René is ondertussen gearriveerd. Onze familie staat bij het tunneltje en sms’t zodra Lies en Bernard er zijn en ja hoor, daar zijn ze. Wij zijn ondertussen omgekleed in ons HaDeOo tenue en gezamenlijk rijden we naar de finish. Wat een mensen en wat een geweldige sfeer. We horen iedereen juichen en roepen. We schijnen zelfs op tv te zijn geweest, want we krijgen heel veel reacties, dat mensen ons gezien hebben. Geweldig hè, vooral voor Liesbeth. Zij geeft Betty nog een knuffel en dat is een prachtige afsluiting van deze dag. Na de finish is onze familie weer compleet. Knuffels van iedereen en John komt zijn nichtje, Mici en haar man Sven nog tegen. Zien we ze toch nog even op de valreep. Leuk! Mici is met Alpe d’HuZus een keer naar boven gelopen en Sven vandaag 1x omhoog gefietst. Knap hoor. Wat een geweldige prestaties weer van iedereen. Na dit alles gaan we weer naar de auto’s, nemen afscheid van Erwin, Ayesha, Amy, Merel en de vader en moeder van Erwin. Ook Hellen, Corinne, Antoon en Marloes een dikke knuffel, zo lief dat ze er waren. Jack rijdt nog even met ons mee om zijn auto op te halen. Alle fietsen in de bussen en we gaan op pad. Er stond dat we pas om 9 uur naar beneden mogen, maar we proberen het gewoon en zonder problemen. Na bocht 6 naar Villard-Reculas en Jack is verbaasd dat het zo’n smal weggetje is dat hij vanmorgen gereden heeft. Terug gaat hij van Villard naar Allemont, via Bourg de Alpe weer op J. Wij zijn weer heerlijk thuis. Wij hebben alle was verzameld, doe ik morgen wel in de machine. Tenslotte hoeven we nog niet meteen naar huis. Wel meteen even de oven aan en de nasi er in zetten. Nog even wat eieren bakken en satésaus maken en we kunnen aan tafel. Als iedereen onder de douche geweest is gaan we aan tafel. We proosten met champagne op een geweldige dag en een meer dan geweldige opbrengst tot nu toe, € 28.500.000,= ongelooflijk!!! En dat is nog niet alles, want de toezeggingen zitten daar nog niet bij. Dus er kan zomaar nog 3 mio bij komen. Na het eten nog even kletsen, maar daarna gaan we al snel naar bed. Lekker slapen!

Vrijdagmorgen gaan John en René weer brood halen bij de bakker in Allemont en zetten we het ontbijt klaar. We eten weer gezellig met zijn allen en gaan straks eerst even naar Bourg om daar koffie te drinken en een taartje te eten. Dat hebben we nog niet met zijn allen gedaan. We rijden via bocht 6 naar beneden en we zien dat de vlaggen nog in bocht 8 hangen. Lies heeft een nagelschaartje bij zich en de mannen gaan proberen ze naar beneden te halen, maar dat blijkt helaas niet mogelijk te zijn. Te hoog, dus nog even afwachten. Marije maakt nog wel even wat mooie foto’s van de vlaggen. We rijden dus naar beneden. Wat drinken op het terras bij de banketbakker, daarna even naar de mevrouw met de mooie sieraden met stenen en parels. Marije heeft vorige week een prachtige ring gezien met een facet geslepen steen, die gaat om haar vinger J. René koopt nog wat kleine souvenirs, net als alle anderen. Daarna rijden we naar boven. Eerst even de kaarsjes zoeken die we neer hebben laten zetten, kunnen we ze weer mee nemen naar huis en geven voor wie ze daar stonden. Daarna toch nog even naar de winkel om de restjes van de merchandise te bekijken. We nemen nog wat kadootjes mee. Ik zie Esther van Winden van Alpe d’HuZus staan en moet haar even een knuffel geven. We kletsen een tijdje, wat een lieverd is het toch. Frank haar man heeft dit jaar de regie over de receptie, wat een berenklus. Ik heb hem nog helemaal niet gezien. Straks maar eventjes langs J. We willen eigenlijk nog wel even wat eten en het liefst friet met mayonaise. In het straatje van het hotel van Hellen en Jack is een snackbar en daar bestellen we 8 friet. Het is er lekker druk, één van de weinige eetgelegenheden die nog open is, dus we hebben een redelijke wachttijd, maar dat hebben we er graag voor over. Ondertussen gaat er een leuke cadeauwinkel open en daar gaan Marije en ik even kijken. We zien daar een hele leuke mok met engelvleugels als oor en we besluiten om deze aan Lies kado te geven. Ik neem voor mezelf nog een prachtig grote Franse mok mee. Als we buiten komen, geven we het kadootje meteen aan Lies, ze vindt hem prachtig! Niet lang daarna komen de mannen met de friet naar buiten en kunnen we ons daar lekker aan tegoed doen. Naast de snackbar is ook nog een winkel met mooie merken en omdat die net open gaat, gaan we daar ook nog even naar binnen. Wel mooie spullen, maar ook nog akelig duur, dus zonder tasje naar buiten J. We zijn bijna weer bij het Palais des Sports en Lies en ik gaan even kijken of de vlaggen misschien inmiddels gearriveerd zijn. En jawel hoor, na even wat zoekwerk, hebben we ze alle vier gevonden. Weer een vinkje op ons to-do lijstje. Daarna lopen we weer naar boven en ik zie dat Frank bij de receptie staat. Esther staat achter hem en we geven elkaar een dikke kus, even kletsen en daarna zijn we weer weg. Goed om hem ook nog even te spreken. We hebben Jeroen ook nog eventjes gesproken en hij is vanavond niet op het feest. Dus ook van hem even afscheid nemen. Op mijn weg naar buiten kom ik ook Armand nog even tegen. Hem nog even bedanken voor alles wat hij gedaan heeft. Nog een dikke knuffel, want hij heeft nog een bespreking binnen. Wat een kanjer J. Ondertussen wordt het voor ons ook tijd om thuis nog even wat te eten. Lekker wat brood met aïoli en dergelijke als voorafje en een heerlijk glas champagne. Dat kan ik altijd wel drinken, zonder dat er reden voor is. Na het eten, knappen we ons eventjes een beetje op en gaan we weer naar het Palais des Sports voor het eindfeest. We staan lekker achteraan en kunnen het goed volgen. Het is wel weer lekker warm, zoals altijd. Iedereen levert zoveel mogelijk muntjes in en we hebben al veel blikjes cola en sinas. Alle vrijwilligers worden bedankt, staan op het podium en Margriet Eshuijs en Maarten Peeters zingen het Alpe d’HuZeslied. We zingen luidkeels mee en er vloeien weer vele tranen. Ik sta heerlijk dicht tegen John aan, mooi om dit weer zo mee te mogen maken. Na het lied, treedt de band Silly-Putty op, die de hele dag naast ons heeft staan spelen. Geweldig. Ik heb nog zoveel muntjes over, dat ik op zoek ga naar iets anders te drinken, rode wijn of zoiets. Maar als ik bij de bar kom zie ik dat ze ook Prosecco hebben. Daar neem ik twee flessen van mee, maar moet wel even geduld hebben, want de kurkentrekker is zoek. Ik laat één fles open maken en loop terug. De anderen zijn al lekker aan het hossen en ik geef Lies de fles, die schut een paar keer en de champagne spuit er uit. Een grote slok en ze geeft de fles door. We vieren een klein feestje en een meneer maakt eventjes een foto van ons allemaal. Wat een pret, wat een opluchting en wat heerlijk dat alles zo goed is gegaan. Wat een heerlijk feest. We lachen en dansen, dat het een lieve lust is. Maar om half 11 is het toch tijd om op te breken. We drinken in het huis nog even wat en gaan daarna lekker slapen. Lies, Bernard, Roel en Marije, willen morgen niet al te laat vertrekken.

Zaterdagmorgen halen John en René voor de laatste keer brood bij de bakker. Bernard is er ook al heel vroeg uit en dekt de tafel. Zodra John en René er zijn eten we voor het laatst met zijn allen. Om half 9 zitten alle twee de auto’s vol en na veel knuffels en kussen, zien we de twee auto’s vertrekken. Wat een stilte. Wij ruimen alles even op en gaan daarna naar Bourg, nog even naar de markt om te kijken of er nog paarse knoflook is, die ik mee zou nemen voor Laura en ook voor Lies en Marije. Maar dat is op de hele markt niet te vinden. Dus ik neem alleen wat worstjes en kaas mee. Wat een heerlijke dingen hebben ze toch allemaal. We drinken, natuurlijk nog even wat op het terras bij de bakker en daarna gaan we weer terug naar huis. John en René willen nog één keer de Alpe beklimmen, dus we eten eerst nog even wat en daarna gaan de mannen op pad. Ik ga lekker even in een ligstoel zitten met een boek en een kop thee. Lekker hoor, dat heb ik de hele vakantie nog niet gedaan. Maar dat is dan ook meer uit nood geboren, ik mag nu even niet lopen en heb geen zin om te fietsen. Dus even op rust en genieten. Af en toe even een was in de wasmachine en in de droger, kunnen we mooi alle kleding schoon weer mee naar huis nemen, dat is ook lekker. Er steekt een raar windje op en ik ga alvast wat koffers inpakken. Dat ruimt al weer lekker op. De mannen komen terug en ze hebben lekker gefietst. Ik doe even een pizza in de oven, kunnen we die als voorgerecht eten. John belt even naar La Douce Montagne of we daar kunnen eten, maar daar kijken ze eerst naar Nederland tegen Denemarken en gaan daarna aan de barbecue. Niet echt ons ding, dus wij slaan even over. Dan rijden we gewoon naar Alpe d’Huez om te kijken wat daar open is. Niet veel, maar we vinden een restaurant in het straatje van Hellen en Jack en volgens mij is dat het restaurant waar zij ook gegeten hebben. We bestellen allemaal hetzelfde, een goed stuk vlees, met friet en groenten. René met pepersaus, John en ik zonder saus. Het is heerlijk. Voor mij teveel dus René mag de rest van mijn vlees opeten. John eet mijn frietjes op. Daarna rijden we terug naar huis. Bijna alles is al ingepakt, dus ik bel even bij Jan en Claartje aan om te vertellen dat wij morgen op tijd vertrekken. Jan vraagt of wij straks nog even wat komen drinken, ik sla over, ga op tijd naar bed, want ben vreselijk moe van de pillen die ik neem. Dat zijn verdomd goede slaappillen J. John belooft straks nog even met René een kop koffie te komen drinken, ik ga op tijd slapen. Zo gezegd zo gedaan en zodra mijn hoofd het kussen raakt, slaap ik al. Ik hoor John nog wel binnen komen, krijg nog even een kus en val weer in slaap. Wel lekker hoor.

Het enige nadeel is, dat ik ook weer op tijd wakker wordt. Weer net voor de wekker wakker, in plaats van om 5 uur ben ik om half 5 wakker. Dus toch er maar uit. Niet eten, wel even wat warm water mee en alles wat in de vriezer en koelkast ligt in de koeltas doen. De laatste dingen in de auto. Nog even kijken of we niets vergeten zijn en weg zijn we. Op weg naar beneden zien we nog één keer een hert lopen, hij springt zo de berm aan de linkerkant in. Het duurt niet lang of ik val weer in slaap en wordt om half 9 wakker. Dat is nog eens luxe. We stoppen even om te tanken, een theetje, koffie en croissants en chocoladebroodje. Zo ons ontbijt zit er weer in, we kunnen weer verder. En ik val weer heerlijk in slaap. Rond 11 uur word ik weer wakker en zitten we vlak voor Luxemburg. Rond 12 uur een broodje kopen en eten en weer terug in de auto. Nu even wat lezen op de Ipad, ik heb er thuis 5 boeken op gezet, maar niet één gelezen. In Limburg stoppen we nog een keertje voor een broodje. Ik neem hem mee in de auto om hem later op te eten. De mannen eten hem meteen op. Ik heb nog blikjes in de koeltas en die haal ik er uit. Na de sanitaire stop rijden we weer door en zijn om half 5 bij het huis van René. Zijn fiets en tassen er uit en ik krijg van de vader en moeder van René een heel lief bloemetje en bonbons. Lief hè. Na een knuffel rijden wij door naar ons eigen huis. De bus even op de oprit van de parkeergarage en ik neem alvast een heleboel tassen mee naar boven. Die zet ik binnen neer en daarna weer naar beneden. Daar staan al een heleboel tassen bij de lift en die neem ik in één keer mee naar boven. Op onze etage er uit gooien en weer naar beneden. Ik neem even het hondje mee naar beneden, zodat John daar de kratjes met etenswaren op kan vervoeren. Hè, hè de bus is leeg. Ik begin meteen met uitpakken, want als dat gebeurd is, dan ruimt dat al weer heerlijk op. Het duurt dan ook niet zo heel lang of alle tassen en koffers zijn leeg. Lekker hoor. Ik bel even mijn vader en moeder, dat we thuis zijn en bedank ze voor de mooie bloemen en de krant die er ligt. Heel lief, wat een boel teams hier uit de buurt deden er mee. John heeft eten besteld en dat is er al redelijk snel. Dus we eten samen eventjes wat en kijken nog even naar het voetbal. Daarna ga ik al redelijk snel naar bed. Been weer omhoog en het duurt niet al te lang of mijn lichtje gaat weer uit J.

Maandagmorgen zijn we toch op tijd weer wakker. Om 8 uur gaan we er uit. Ik ga alvast wat wassen draaien, ik heb Humphrey, onze fysio gebeld, of ik vandaag misschien even bij hem terecht kan. Humphrey belt rond 9 uur en ik kan om half 1 bij hem terecht. Dat is lekker, kan hij even kijken wat er precies aan de hand is en wat ik verder moet/mag doen. John brengt even de bus terug naar Athlon, eerst wat vlaaien halen en dan op weg. Ik was ook nog even de vlaggen van onze sponsoren. Wat zijn die vies geworden zeg. Die kunnen dus ook wel een wasbeurt gebruiken. Ik heb ook nog even twee broden in de oven gedaan, hebben we straks lekker vers brood. Later misschien even wat boodschappen doen en anders morgen. Op tijd naar Humphrey, we wachten even en er is iemand op de loopband aan het lopen. Humphrey komt er aan en we kletsen even over Alpe d’HuZes, John heeft voor de vriendin van Humphrey, Lida, gereden en ook tijdens zijn eerste klim nog even gebeld. Lida heeft John een sms’je gestuurd, maar die heeft hij niet ontvangen. Blijkt dat de dame die op de loopband liep, Lida is. Dus even aan elkaar voorstellen en John geeft Lida de kaars die wij voor haar in bocht 6 hebben laten branden tijdens Alpe d’HuZes. Zij vindt dit heel erg mooi en vertelt John dat hij een mooi plekje in haar huis krijgt. Ik loop ondertussen met Humphrey mee om naar mijn scheenbeen te laten kijken. Een ontsteking aan de pees van de musculus tibialis anterior is het verdict. Zorgen dat ik aan de diclofenac blijf en blijven smeren met de diclofenac crème. Hij maakt alles goed los en het voelt eigenlijk best goed. Een paar dagen geleden deed het al zeer als ik de crème er op smeerde en nu kan ik het losmaken goed hebben. Dus toch al verbetering. Ik mag voorlopig niet hardlopen, wel op de crosstrainer en fietsen, maar niet spinnen. Rustig aan dus, maar licht trainen. Dat ga ik doen. Vandaag nog niet, maar morgen. Ik maak een nieuwe afspraak voor volgende week maandag en John en ik rijden even naar de Huesmolen. Bij de drogist even kijken naar diclofenac, maar het is daar zo belachelijk druk, dat we weer verder gaan. Even kijken of de opticien open is, maar helaas, niet dus. Rijden we lekker weer naar huis. Ik bel even naar de huisarts en vertel dat ik bij de fysio geweest ben en van de dokter van Alpe d’HuZes diclofenac heb gekregen. Ik krijg van haar hetzelfde voor geschreven en kan dat vanmiddag na 4 uur bij de apotheek ophalen. Thuis even nog wat eten en mijn been weer insmeren. Daarna rustig op de bank mijn verhaal schrijven, dat vergt wel wat tijd, de foto’s synchroniseren met Picasa, zodat iedereen de links kan krijgen en de laatste wassen in de wasmachine en in de droger. Ondertussen is het nu kwart voor 8, zit ik met mijn benen op de bank Frankrijk – Engeland te kijken, terwijl ik mijn stuk schrijf. Het laatste van deze Alpe d’HuZes. Ik zal jullie nog één keer schrijven, als we naar de cheque uitreiking zijn geweest op 7 oktober aanstaande. Dat duurt nog eventjes, dus dan heb ik vast wel weer meer leuke verhalen J.

Jullie horen weer van me!!!

Liefs,

Heidi

Relatieve rust en de dag voor Alpe d’HuZus en de 1e Alpe d’HuZes…

Maandag op tijd wakker, hoe kan het ook anders. Heerlijk geslapen, dat dan weer wel. En met wonderbaarlijk goede benen opgestaan. Lekker hoor, dat geeft de burger weer moed. Even heerlijk mijn mailtjes bekijken. Vanmorgen kreeg ik een heel lief sms’je van Syl, een hele goede vriendin van ons. Zij heeft zondagavond de documentaire gezien over Bas Mulder, die John en ik tijdens de Alpe d’HuZes van 2010 nog de berg op hebben zien rijden (samen met Peter, Coen en de andere mannen en vrouwen). Helemaal onder de indruk, want het is een prachtige docu. Ik zit heerlijk achter de computer en Marije heeft ondertussen het ontbijt helemaal klaar gemaakt, dus we kunnen zo aanschuiven. René en John hebben weer heerlijk brood gehaald, met een ciabatta, die ook heerlijk smaakt. Eén met geitenkaas en eentje met emmentaler. Daarna met z’n allen in de auto naar het Palais du Sports om de stuurbordjes op te halen en te kijken hoe het bij de merchandise is. Bij het ophalen van de stuurbordjes staat al een aardige rij en John en ik sluiten ons aan. Lies gaat op zoek naar de dokter om haar verklaring in te leveren, om daarna haar stuurbordje te krijgen en de rest gaat naar de merchandise om te kijken wat voor leuke kleding er dit jaar is. Het gaat redelijk snel en Jeroen tikt John op zijn schouder, ja hoor, hij is er weer. Marion helaas niet, maar wel in gedachten. Het duurt niet lang of we worden geholpen. De stuurbordjes voor team 13 zijn binnen en we hebben ook al briefjes om de wielerbroeken te ruilen. We zien daar ook een tafeltje waar verklaringen ingeleverd moeten worden. Blijkt Lies dus daar gewoon haar briefje in te kunnen leveren en dan krijgt ze haar stuurbordje. Dus John belt even, naar Lies en naar Bernard of ze de verklaring even kunnen komen brengen. Dat wordt meteen gedaan, dus wij geven de verklaring af en hup, daar is het stuurbordje van Lies, nummer 4069. Daarna loop ik naar beneden en John gaat met Bernard, naar het terras op de oude finish op de Alpe. Ik loop naar beneden en er staat een rij van hier tot Tokio. Jeetje wat een rij. In de verte hoor ik mijn naam roepen, Lies, die komt me ophalen, hand in hand lopen we weer terug, door de rij mensen heen. We staan nu bijna vooraan. Er worden steeds 5 mensen tot de winkel toegelaten, om hele erge drukte te voorkomen. We mogen de winkel in en kunnen meteen onze slag slaan. Arm-, been- en kniestukken, winterjas, bodywarmer en nog veel meer. Vorig jaar was er niets te krijgen, dus nu maar even wat scoren J. Even zoeken naar de dingetjes die op de zadelpen bevestigd kunnen worden, maar die kan ik helaas niet vinden. Dus afrekenen. Even wachten op Roel, Marije en Lies en daarna gaan we samen met René naar het terras waar Bernard en John zitten. Hier is het heerlijk druk, wat een boel AD6ers, leuk!!! Met een aantal raken we aan de praat en Bernard ziet Jos, een bekende. Na de drankjes gaan we weer naar het huis en daar kleden de mannen en Liesbeth zich om voor een fietstocht. Marije is vanaf het terras naar beneden gelopen, naar het huis in Villard-Reculas. Even snel wat eten en daarna gaan Lies en ik met de auto naar de Casino in Bourg d’Oisans en de mannen fietsen naar beneden. Aan de voet van de berg staan ze allemaal en Lies en ik zwaaien en rijden verder. Bij de Casino de auto parkeren en Lies maakt zich klaar voor de 1^e 6 bochten van de Alpe. Ik ga even boodschappen doen, kijken of er al weer nieuwe kwark gearriveerd is. Even snel de boodschappen die ik nodig heb kopen. Kijken bij de zuivel, waar ik een mevrouw met een pot zure room in haar hand zie staan, echt zo te kijken of het misschien kwark is. Dus ik zeg tegen haar dat het zure room is en ze zet het meteen terug. Ik zie nog wat kleine porties kwark staan, zit wel wat meer vet in, maar dat is nu even niet belangrijk. Naar de kassa en de niet houdbare spullen in een koeltas doen en naar de auto. Ik sluit hem even af en loop naar de rotonde, waar alle Alpe d’HuZes activiteiten plaats vinden. Wat een fietsers, wandelaars en auto’s. Echt druk, maar wel heel erg leuk. Je moet door het tunneltje om bij de tenten te komen. Ik sms John dat Lies vertrokken is en ik hoor mijn telefoon over gaan. Het is het Alpe d’HuZeslied, dus John. Hij fietst samen met Lies de berg op en ze zitten al in bocht 3, dus nog 3 te gaan en dan daalt ze weer af als een speer. Nou daar ga ik dus even op staan wachten. Ik heb mijn fotocamera bij me om een foto te maken van Lies, zodra ze terug komt. Heerlijk al die mensen. Ik zie Lies aan komen fietsen. Ze ziet er goed uit! Ik loop met haar mee naar de auto en daar zetten we haar fiets er in. Even andere schoenen aan. We lopen naar de banketbakker, om een taartje met thee te gaan nuttigen. Heerlijk hoor. Het hele terras zit al vol, maar er is nog een mooi plekje! De mevrouw van de winkel herkent ons en zegt: “Eindelijk weer bekende gezichten”, wat lief hè. We zitten even heerlijk en lopen daarna weer rustig terug en even door het tunneltje om te kijken bij de kaarsen. Jeroen is in de tent en we zeggen weer even gedag. Meteen een aantal kaarsen “bestellen” om in bocht 6 te zetten. Voor Theo Faassen, Liesbeth Hoekstra en mijn oom Tjeerd. Daarna lopen we weer naar de auto en gaan terug naar het huis. Bij het huis zijn de mannen er al. Dus even de boodschappen meenemen, maar het zijn er niet zo heel veel. Kwark even in de koelkast en even een theetje drinken. Daarna eten koken en met z’n allen eten. Het is weer heerlijk. Curry met kalkoenfilet en zoetzuur met kipfilet, met rijst en broccoli. Koffie en theetje na en daarna nog even een stukje van de dag schrijven. Maar toch weer op tijd naar bed en lekker slapen.

Dinsdag zijn we natuurlijk weer voor 7 uur wakker. Ik ga er lekker snel uit, even omkleden en ik ga met René en John mee naar Allemont. Even bij de bakker het brood halen en wat extra lekkere tuiles meenemen. Daarna gaan we met z’n 3tjes eventjes een stukje hardlopen. De mannen gaan harder, want ik wil even een hersteltraining van een half uurtje doen op heel lage hartslag. Het gaat lekker en het is heerlijk weer. Aan het einde van het pad zijn de mannen hun oefeningen. Heerlijk buiten ontbijten. Wat is het weer heerlijk weer. Lekker een broodje met geitenkaas en een chocoladebroodje. Daarna ga ik naar met Roel, Marije, Lies en René naar het Palais des Sports. Even wat kleding ruilen en er zijn ook weer een boel nieuwe kleren aan gekomen. Iedereen neemt dus weer wat mee naar huis J. Bij de meneer van de kaarsen nog even 3 kaarsen kopen, om allemaal in bocht 6 neer te zetten. Voor iedereen, suc6 voor het team en voor de deelnemers. Daarna nog even kijken of Lies de verpleegkundige van het Westfriesgasthuis nog ziet, maar helaas, ze heeft geen dienst. Bernard staat ondertussen ook boven, met zijn Wilier. Even testen hoe deze rijdt. Het is best fris, dus we rijden weer terug naar het huis. Het is druk op de berg terug naar huis. Al heel veel fietsers, lopers en vooral auto’s. Pfff, als dat maar niet tot problemen leidt. We gaan via Huez naar Villard. Ook deze weg is druk en er zijn een aantal Nederlanders die bedacht hebben dat je gewoon midden op de weg kunt parkeren, terwijl er toch echt een aantal parkeerplekken langs de route liggen. Dus wachten tot deze weer gaan rijden. Ondertussen staat Bernard ook stil, met zijn fiets achter deze auto’s. Niet leuk dus. Voorzichtigheid is dus duidelijk geboden. Als we weer thuis zijn gaan we met z’n allen aan de lunch. De buren zijn ook weer wakker en laten dat met luide en duidelijke stem dan ook blijken. Gelukkig gaan ze op pad. Eén van de vrouwen schreeuwt werkelijk naar de ander, om de sleutel, terwijl ze een paar meter van elkaar af staan. Niet te geloven. Maar zij gaan ook weg en de rust daalt werkelijk neer op de berg. Heerlijk! Hellen en Jack zullen rond 1 uur arriveren in Alpe d’Huez, van Cees en Annemarie weten we het niet, maar dat horen we nog wel. We spreken rond een uur of 4 af in het Palais des Sports en rond een uur of 2 rijden René, John en ik even naar Bourg d’Oisans. René moet nog wat binnenbandjes hebben voor zijn fiets. Op de terrassen puilt het uit van de mensen. Jeetje wat een verschil met van de week. In de winkel staan de mensen ook met de benen buiten, dus de bandjes halen we wel boven bij de Trekwinkel. Ook op het terras bij de banketbakker is het vol, dus de mannen nemen een ijsje mee. We lopen even naar de tent waar de merchandise verkocht wordt en de stuurbordjes opgehaald kunnen worden. Ik ben op zoek naar Margot. Ik wil haar even gedag zeggen en een knuffel geven. In de tent is ze niet, dus we lopen even naar de overkant om te kijken of ze daar misschien is. En ja hoor, buiten op de weg naar de andere tenten toe, staat Margot. Een schreeuw van herkenning en we geven elkaar een dikke knuffel. John een knuffel, René een hand even kennismaken. Margot heeft een hele tijd met Dries van Agt door gebracht, wiens kleinkinderen en zoon, vandaag op de berg fietsen. Het duurt dan ook niet lang of we zien ze met z’n drietjes aan komen rijden. Wat een kleine meiden nog, wat leuk en van Agt als een hele trotse opa naar ze toe. We kletsen nog even over van alles en nog wat en Margot moet al snel daarna weer aan de gang. De mannen gaan de bus halen. Het is echt vreselijk druk. Wat een verkeer. Ik ga op een plek staan waar de mannen me makkelijk op kunnen pikken. Daar zijn ook wat auto’s in gereden, die daar niet moesten zijn en kunnen bijna niet weg komen. Zodra er geen fietsers meer aankomen, geef ik de auto’s die aan komen rijden een stop teken en kan de auto weg rijden. Daarna kan alles weer door. Een andere auto stopt en een jongen komt naar me toe en vraagt waar hij de passen voor de lift kan kopen. Ik verwijs hem naar de grote tent en weg is hij weer. Haha, leuk, maar wat is het vreselijk druk!!! John en René komen er aan met de bus en ik spring er snel in. Wel heel leuk, want alle vlaggen zijn al opgehangen. Dus goed opletten waar de vlaggen van Kloosterboer en Jack Muller hangen. Tot nu toe zien we ze nog niet, maar het lijkt wel alsof Alpe d’HuZes al volop bezig is. Eigenlijk is alles al zo voorbereid dat Alpe d’HuZes zo van start kan gaan. Het is wel een heerlijke buzz van activiteiten. Boven even een plekje zoeken voor de bus, eerst een rondje rijden, maar dat is nog niet zo makkelijk. Dus bij het grote parkeerterrein ziet René nog een plek. Daar zetten we de bus neer. We lopen naar het Palais des Sports en we zien Roel, Marije, Lies, Bernard en de familie al staan. Ik krijg een telefoontje van Annemarie, zij zijn er ook al sinds 2 uur en hebben alles al bekeken. Ik vertel dat wij nu voor het Palais des Sports staan en dat we daar nog even blijven, Cees en Annemarie komen er ook naartoe. We staan heerlijk in het zonnetje, Lies zorgt voor de inwendige mens en haalt samen met Cees, lekkere frisjes. Gezellig, Hellen, Jack, de vriendin van Hellen, waar ik vorig jaar voor gefietst heb, Corinne en haar man Antoon en dochter Marloes zijn er ook. Een leuk clubje. Na een tijdje voel ik de zon aardig op mijn bol branden en ik ga samen met de meiden naar binnen om een petje te kopen en ook nog een leuk t-shirt. Als we weer terug zijn bij de uitgang van het Palais des Sports zien we Erwin, Ayesha en de meiden, Amy en Merel. We gaan met z’n allen op uitnodiging van Jack en Hellen eten in het restaurant naast het hotel van Jack en Hellen. Dus we gaan met zijn allen op weg. Lekker eten. Allemaal even wat bestellen. Ik ga voor de terrine de campagne, daarna lekker pasta pesto en als toetje een crème brulèe die voor Jack is. We hebben het heel erg gezellig. Voor we het weten is alles op en zijn we moe maar voldaan. Wat een heerlijkheid. Jack betaalt en wij lopen naar buiten. Als we buiten staan, blijken de leden van Big Challenge een tent over de auto van Jack gezet te hebben. Lachen!!! Ik zei meteen: “je gaat even eten en ze bouwen een garage om je auto”. J Ze hebben een uur gezocht naar de eigenaar van de auto, maar in het hotel wisten ze het. Dus….Nou ja, ook weer geregeld en weer gelachen. We nemen afscheid van Jack, Hellen, Corinne, Marloes en Antoon en verderop van Erwin, Ayesha, Amy en Merel. Wij gaan heerlijk naar huis. Het is gelukkig niet zo heel laat geworden, dus nog heel even zitten en dan heerlijk slapen.

Woensdagmorgen zijn we wat later wakker dan normaal, de bakker is namelijk gesloten op woensdag. Dus geen loopje en geen vers brood. Maar we hebben nog wel brood, van gisteren. Evengoed heerlijk. Dus alles weer op tafel, binnen dit keer, want de regen komt met bakken uit de hemel. Marije wilde graag om 10 uur naar boven gaan lopen, maar dat wordt iets later. Even wachten tot het iets opknapt. Ik doe even een paar broodjes in de broodrooster, lekker met boter en abrikozenjam. Dat wordt mijn voer voor morgen. Roel rijdt met Marije naar de start en brengt het stuurbordje van Erwin bij hem langs. De rest gaat eerst even naar de Spar in Allemont voor nog wat boodschappen voor het eten van morgen en wat brood voor morgenvroeg. Daarna rijden we naar Oz en Oisans en daar gaan we met de lift naar Alpe d’Huez. Dit ga ik morgen in omgekeerde richting doen om weer bij de start te komen na mijn 1^e en 2^e beklimming. Er zijn natuurlijk een heleboel mensen die dezelfde route volgen naar boven. Maar het gaat eigenlijk best nog wel snel. We gaan eerst in kleine eitjes, waar zo’n 7 personen in kunnen en halverwege naar boven, stappen we over in grotere gondels. Naar beneden naar Alpe d’Huez. 500 meter lopen naar de plek waar we vorig jaar hebben gestaan. Onderweg komen we Casper van Team Cycling Hoorn tegen, 8 teamleden rijden vandaag en 8 leden morgen. We lopen verder en kijken even wie er allemaal voorbij komen. Het is al echt druk. En vreselijk gezellig. We lopen richting de oude finish en zien Jack, Hellen, Corinne, Antoon en Marloes. Marloes is aangedaan door alle emoties en zij en haar vader en moeder gaan even terug naar het hotel. Wij gaan met z’n allen even wat eten. Bij het restaurant waar we in september ook wat gegeten hebben, kunnen we terecht. Daar gaan we met z’n allen naar toe. Dat wordt een pasta maaltijd. Pasta Bolognaise. Het duurt wel eventjes, maar na een tijdje hebben we dan ook een bord met heerlijke pasta voor ons staan. Wat water er bij. Echt heel lekker. Ik eet mijn hele bord leeg, stapelen, want morgen zal ik niet zo veel eten, dus alvast een kleine voorraad aanleggen. Na het eten ook snel weer weg en we gaan een tijdje bij de finish kijken bij Betty en Bea die vorig jaar ook iedereen naar binnen hebben gepraat. Weer heel erg leuk. En wij wachten natuurlijk tot Marije binnen komt. Rond half 4 is ze er. Even snel wat foto’s maken en naar de rotonde richting de liften lopen, zodat we weer terug naar het huis kunnen. Nog even kletsen met Hellen en Jack, Cees en Annemarie zijn inmiddels ook op deze stek. Met hun lopen we nog even naar boven. Hun hotel ligt aan het parcours, dus vanaf het terras hebben zij het mooiste uitzicht J. Even afscheid nemen en we zien elkaar morgen. Wij lopen door naar de lift en we timen hoe lang het ongeveer duurt om beneden te komen. Ongeveer een uur. Hopelijk kan ik snel met een Skoda mee, dan is het nog wel te doen. Thuis aan gekomen, even snel nasi voor morgen maken, de pasta voor vanavond koken en alles klaar zetten wat we morgen nodig hebben. Dat vergt nogal wat nadenkwerk, koud of warm, lichtjes, etc. etc. Maar alles is klaar en het is nu bijna 9 uur. Ik ga zo lekker naar bed, want om 2 uur gaat de wekker. Jullie horen hoe het gegaan is!!! Veel liefs, Heidi

Col de la Croix de Fer, Palais du Sports en parcoursverkenning.

Vanmorgen weer op tijd wakker. John gaat iedere ochtend met René beneden in Allemont wat lopen en rek en strek oefeningen doen om een beetje soepel te blijven (je moet wat op je oude dag J). En daarna halen ze het bestelde brood op. Heerlijk. Ondertussen kijk ik rustig even naar de mail en wat er allemaal in Nederland gebeurt, moet toch een beetje op de hoogte blijven. De thee is al klaar, dat is altijd weer een heerlijk begin van de dag. Even de kaasjes snijden voor op brood, boter uit de koelkast, dan is het straks een beetje smeerbaar en de rest van het beleg klaar zetten. Borden, bestek en alles wat bij het ontbijt hoort uit de kastjes halen. We eten weer heerlijk buiten. Prachtig zonnetje dat net de berg over komt en toch al pittig kracht heeft.

Na het ontbijt gaan we naar Bourg d’Oisans voor de boodschappen, ik heb al een aardig lijstje, want ja, met 7 personen heb je nu eenmaal meer nodig, dan met 2 J. En helaas is het niet mogelijk om alle boodschappen voor de hele week te halen, hoewel ik dat best zou willen hoor, want boodschappen doen is echt niet mijn favoriete hobby. Maar samen met Marije en Lies is het gezellig! Door alle gangpaden wandelen, want je weet bij God niet waar alles staat en af en toe moeten we nog terug, omdat we toch iets vergeten zijn. Na een klein uurtje staan we weer buiten. Tassen vol, kratje vol, op naar de bus. Alles er in zetten, kar weg en naar het dorp.

De mannen zitten op het terras van hotel Milan, dat overigens te koop staat, dus wie nog een leuk hotel in de Bourg d’Oisans op wil knappen?! We lopen even over de markt. Veel kaas, worstjes en andere heerlijkheden. We nemen wat worstjes mee, die, weet ik uit ervaring, zijn heerlijk! Daarna niet veel meer. De paarse knoflook voor Laura ben ik vergeten, dus volgende week zaterdag in de herhaling J. Bij de bakker neemt John nog even een taartje mee, Lies had zo’n trek in een taartje. We lopen weer naar de bus en met z’n allen weernaar het huis.

Ondertussen is het toch al weer 12 uur en tijd voor de lunch. Dus al het etensspul weer naar buiten en eten. Ik krijg nog geen hap door mijn keel, dus ik maak even een stuk stokbrood met heerlijke kaasjes er op. Voorheen kregen we dat bij Per en Pien van La Panoramique ook altijd mee. Even in plastic folie en klaar voor later. We rijden met twee bussen naar beneden, eerst even op zoek naar een benzinestation voor Bernard, want die heeft bij geen diesel meer. En we willen met zijn bus naar de Col de la Croix de Fer rijden. Maar de enige in het dorp, is aan het verbouwen, dus dat is even pech. Met onze, door Athlon ter beschikking gestelde bus gaat dus mee naar boven. De mannen met fietsen uit de bus, Liesbeth, Marije en ik rijden door. In ieder geval tot aan het stuwmeer boven, maar waarschijnlijk nog een stukje verder. Wat is het toch een prachtige, maar steile klim. Er ligt veel meer sneeuw dan vorige keer. Een prachtig gezicht. Stuk voor stuk allemaal een foto waard.

Bij het stuwmeer gaan we er even uit. Lies gaat even plassen en wij kijken even wat rond. Daarna stappen we weer in de auto, om zo’n 2 kilometer verderop weer te stoppen en Lies uit de auto te gooien. Even zwaaien en Marije en ik rijden verder naar de top. Even de auto parkeren en er uit. Dat scheelt echt een paar graden en het waait ook nog hard. Marije en ik kijken eerst of we een kant het dal in kunnen lopen, maar daar ligt zoveel prut en is het glad, dat we dat maar niet riskeren. Dus we lopen de weg af richting de Col de Glandon, de mannen en Lies tegemoet. Marije maakt foto’s van alle mooie bloemen die bloeien langs de weg. Even turen in de verte of we Lies al zien, maar we zien nog niets. Maar niet lang daarna zien we toch een stipje aan komen fietsen en ja hoor, het zwaait. Liesbeth is er al. Marije heeft net een andere lens op haar camera gezet, dus ik pak snel mijn camera om wat foto’s van Lies te maken. Leuk en wat gaat ze goed! Lies stopt even en we spreken af boven op de Croix de Fer. Marije en ik lopen dus nu naar boven en dat kost net wat meer moeite, maar niet te gek hoor. Ondertussen nog even wat foto’s maken en boven op de Col een foto van Lies bij het bord. Fiets even in de auto, kan die niet gepikt worden en we gaan lekker even op het terras zitten, drankje drinken. De mannen zijn nu ongeveer anderhalf uur onderweg en het zal niet zo heel lang meer duren voordat ze er zijn. Even ons drinken naar binnen kieperen en we lopen door de weide een stukje de mannen tegemoet. Het duurt niet lang of we zien in de verte twee rode stipjes naderen. Twee fietsers, waarschijnlijk onze mannen. En ja hoor, ze komen wat dichterbij en het zijn John en Bernard. Even foto’s maken en wachten op René en Roel. Achter John en Bernard zagen we al een derde rode stip, dat is René, ook weer wat foto’s en nog even wachten en Roel komt er ook aan. We lopen weer terug naar het terras, waar de mannen zich al geïnstalleerd hebben. Wij gaan ook nog even zitten. De mannen nog een drankje en Bernard en John trekken even een droog setje aan en ze gaan beginnen aan de afdaling. Wij gaan met de auto naar beneden. Op de parkeerplaats de auto even parkeren en  Lies krijgt een belletje, dat René een lekke band heeft, dus dat het iets langer duurt. Ondertussen wachten wij in de schaduw en zien de eerste mannen, Roel en Bernard al weer aankomen. Foto’s en zij gaan samen met Lies even tanken. Marije en ik wachten even op John en René, die er niet al te lang daarna aankomen. Marije en Lies hebben verse munt geplukt in de berm, voor de muntthee van de komende tijd. Het ruikt heerlijk, maar ik ben niet zo van de verse muntthee. We rijden met zijn viertjes weer naar boven en gaan alvast wat lekkers klaar zetten om te knabbelen voor het eten. Nootjes, pesto, brood, aïoli en worstjes. Heerlijk, een heleboel glazen water er bij en één glas rode wijn. Genieten. Daarna eten we lekker pasta met kip en groenten. Heerlijk rozig, dat wordt geen latertje vanavond. Maar we zitten met z’n allen aan tafel te kletsen en René en John gaan ieder op een eigen bank liggen. Lies schrijft een stukje voor haar blog aan de keukentafel en ik ga alvast aan dit stuk beginnen. Alles staat in het teken van de kraak van Bernard met zijn fiets en de meest bizarre theorieën vliegen over tafel, waar de kraak in kan zitten. René, Lies en ik besluiten dat het waarschijnlijk aan Bernard zijn knieën ligt, maar ja, dat kunnen we natuurlijk niet bewijzen. Heel veel lachen, pijn in onze buik en een uurtje later, gaan we dan toch naar bed. John heeft op internet nog even een stuk gevonden over een kraak tijdens het beklimmen van bergen en dat het uiteindelijk ook nog aan de knieën van de fietser kan liggen. Nou weer lachen dus.

Zondagmorgen worden we om 7.15 uur wakker. Verslapen J. Lekker er uit, even mijn mails kijken onder het genot van een theetje en daarna even alles voor het ontbijt klaar zetten. Iedereen wordt langzaam wakker en het huis begint weer te leven. John en René zijn natuurlijk al lang al weer weg om brood te halen en een rek en strekje te doen. Het is bewolkt buiten, dus gaan we binnen of buiten eten, dat is natuurlijk de vraag. Maar de zon breekt toch door de wolken, dus buiten eten, wel in een shirt met lange mouwen, dat dan weer wel. Lekker een broodje, theetje en nog meer. Daarna even rustig aan.

Wel alvast even omkleden om straks na ons bezoek aan het Palais du Sports een loopje te doen met de Alpe d’HuZes runners. Marije vertrekt om te wandelen naar Huez, Bernard en Roel gaan met de fiets naar het Palais du Sports en René, John, Liesbeth en ik gaan met de bus. John en Lies gaan nog een klein tochtje “vlak” fietsen, voor zover dat mogelijk is hier in de buurt. Even wat drinken, vlaggen wegbrengen en kijken of we nog bekenden tegen komen. De eerste die we spotten is Peter Kapitein, ik feliciteer hem nog even met zijn verjaardag van gisteren. En hij draait zich om, ik stel me voor en stel hem meteen voor aan Liesbeth. Ik heb hem een beetje op de hoogte gehouden van de situatie van Liesbeth en ik weet niet hoeveel mailtjes hij waarschijnlijk per dag krijgt, maar toch is hij in alles geïnteresseerd. Even met elkaar gekletst en Peter moet weer verder en Lies loopt even naar een mevrouw die ze kent. De mevrouw blijkt een verpleegkundige te zijn, die werkt op de Oncologie van het Westfries Gasthuis in Hoorn. Terwijl Lies met de mevrouw praat, help ik even een aantal mensen die bezig zijn om stickers van de kaarsen, die in de bochten komen te staan, te halen. Doe ik ondertussen ook iets nuttigs. Toch eventjes twee traytje gedaan J. Daarna naar buiten, even een foto maken van de twee trucks die door Peter Appel Transport ter beschikking zijn gesteld, om ze straks even op Facebook te zetten. Marije belt nog en zij loopt in Huez, zal ze doorlopen, of terug keren. Wij gaan straks toch nog naar beneden, dus kunnen wij haar oppikken. Zo gezegd, zo gedaan. Roel en Bernard komen aan bij het Palais du Sports, waar Lies de mevrouw uit het café in Trois Ponts ontmoet. Leuk om toch nog bekenden tegen te komen. We gaan naar beneden. Even kijken of we Marije tegen komen. En ja hoor, daar loopt ze. Even de deur van de bus open gooien, Marije er in en we rijden even naar het huis. Onderweg komen we Roel nog tegen, die afdaalt naar Villard-Reculas. Even wat Hornets Juice drinken met wat Fantomalt en we kunnen gaan. Wel spannend hoor, ben vreselijk benieuwd hoeveel mensen er zijn en wat we gaan doen.

Bij de camping La Piscine stappen René en ik uit. Er staan al een aantal lopers te wachten. Het regent nog steeds, niet hard, maar wel gestaag. Ik zie Peter, Coen en Armand aan komen lopen. We gaan. Ik begroet Armand eventjes, drie dikke kussen. We zijn weg. We lopen met zijn allen naar de officiële plek waar de start donderdag plaats zal vinden. En hup weg zijn we, ik ben van plan om heel rustig aan te doen. Er stond namelijk geen lange training meer op mijn programma (sorry Vincent J). Dus niet te hoog in mijn hartslag. De anderen schieten weg, René en ik lopen heel rustig. Armand komt nog even bij ons buurten en vraagt hoe het gaat. Hij adviseert zo rustig mogelijk te lopen en eigen tempo aan te houden. Dat houden we goed vol! Armand loopt weer door en samen rennen we het eerste stuk. Maar mijn hartslag en die van René is zo hoog, dat we besluiten gewoon te wandelen. Nou volgens René niet gewoon, maar abnormaal hard J. Als ik een beetje een lekker tempo loop, kan ik toch snel zo’n 5,5k/u halen en dat is een lekker tempo. Maar hartslag mag niet te hoog en we besluiten om 5 k/u aan te houden. Maar ongemerkt als je aan het praten bent, loop je ineens toch wat harder, tenminste, dat doe ik J. Voor we het weten zijn we in bocht 16 bij La Garde. We lopen lekker door. Onderweg worden we door een paar chauffeurs van de Skoda’s gevraagd of we met ze mee terug willen, maar we zeggen dat we rustig lopen om onze hartslagen onder een bepaalde hartslag te houden. Het gaat eigenlijk erg lekker. We komen een mevrouw en meneer tegen onder een paraplu, die ook bij onze start waren. We stoppen even en de mevrouw vraagt hoe het gaat. Ik zeg dat het goed gaat en ik krijg een dikke knuffel. Wat schattig hè. Ze vragen of we mee willen rijden naar beneden, maar we vertellen dat we doorlopen naar Huez. Ze vinden het helemaal geweldig. We lopen weer door. Het blijft regenen en we trekken ons jasje aan, want de wind trekt ook een beetje aan. In een bocht staat een mevrouw te wachten op haar fietspartner, zij doet voor de eerste keer mee. En er komt een echtpaar aan rijden, waarvan de mevrouw stopt en de meneer echt vanuit zijn tenen roept: “Tering “ en stopt. René en ik lopen weer verder. In bocht 10 bel ik even met John om te zeggen waar we lopen en dat we naar Huez lopen. Hij en Lies komen ons ophalen. Dus we lopen weer verder. En af en toe word ik door René teruggefloten, omdat ik weer te hard ga lopen J. En dan ga ik weer terug naar 5 k/u. Na bocht 8 horen we een busje achter ons, John en Liesbeth. Nee, we lopen nog even door, tot in Huez J. Dus de bus vertrekt en voor we het weten zijn we in bocht 7, de Nederlandse bocht, waar woensdag en donderdag de verzorgingspost staat. Nog één bocht en we zijn er. Op het stuk waar vorig jaar Mici (de nicht van John) met haar team stond, staan nu John en Liesbeth. Er worden foto’s gemaakt en we stappen lekker in de bus. John en Liesbeth hebben samen nog zo’n 40 minuten gefietst en daarna nog wat boodschappen gedaan, maar de Casino was al weer bijna leeg J. Het duurt niet lang, of we staan alweer voor ons “huis”. De bus uit en dan merk je dat het een stuk kouder is geworden. Brrr, snel de spullen pakken en naar binnen rennen. Daarna snel weer douchen om heerlijk warm en schoon te worden. De was meteen in de wasmachine, is dat straks allemaal weer lekker schoon. Marije is heerlijk aan de kook, het ruikt wel al heel erg lekker. Dus even zitten, alle foto’s downloaden en de social media bijwerken. Marije heeft allerlei heerlijks gemaakt, maar eerst eten we even de omelet die René gemaakt heeft op een broodje en daarna de overgebleven chocolade croissant. Heel erg lekker. Iedereen werkt zijn/haar mails staan en we halen nog even de muziek van Alpe d’HuZes op, van Maarten Peeters en Margriet Eshuijs. De tekst even naar de teamleden sturen, zodat iedereen het vrijdagavond luidkeels mee kan zingen. Om 7 uur een heerlijk diner. Hete boontjes, rijst en satésaus. Erg lekker gegeten! Daarna met z’n allen even afruimen, opruimen en schoonmaken. Nog even een theetje na en niet al te laat naar bed. Tot snel.

Liefs, Heidi

Heenreis, boodschappen, hardlopen en fietsen.

Woensdagochtend waren we, hoe verrassend, weer voor de wekker wakker. Om 4 uur zouden we René ophalen en daar waren we dan ook op tijd. Nog even John zijn fiets inpakken en in de bus en op pad. René staat al klaar. Zijn spullen er nog bij en weg zijn we. Ik heb nog even geprobeerd om wakker te blijven, maar dat was een vergeefse poging. Niet gelukt en ik werd dan ook wakker toen we al bij Maastricht waren. Zo het eerste deel van de reis zit er al op. Ik geef John een broodje en een theetje in een thermobeker. Het is heerlijk rustig op de weg en we besluiten dan ook lekker door te rijden. Om 8 uur stoppen we in Luxemburg. Daar even wat drinken en tanken. De eerste stop is een feit en wat is het een heerlijk weer. Zonnetje schijnt, niet te warm, op naar Frankrijk. Voor we het weten zijn we aan onze tweede stop toe. Daar nemen we nog even wat drinken voor onderweg mee en ik heb nog zoveel broodjes, dat we die lekker opeten en we gaan dus als een speer. Om half 4 zijn we in Villard Reculas. Claartje zal rond 5 uur thuis zijn en wij gaan alvast naar binnen. Alle kamers even inspecteren, maar we zijn er eentje kwijt. De 3^e kamer kunnen we niet vinden. Grappig, dat je dat vergeet na een jaar. We zitten al te bedenken hoe we het dan moeten doen met slapen, Roel en Marije bij ons op de kamer, wij in het stapelbed, maar ik ken onszelf, wij reserveren niets zomaar. Dus even op internet checken, ja hoor, er zijn toch echt 3 kamers en 3 badkamers, maar waar. Dus maar even wachten op Claartje. We zitten heerlijk buiten, alles uit de auto, alle etenswaren in de lades en het eerste kopje koffie en thee kan gezet worden. We hebben ons eigen koffiezetapparaat meegenomen (hoezo Hollanders?), hebben we ook lekkere espresso, van Nespresso en kunnen we ook Latte en Cappuccino maken. Om 5 uur stapt Claartje het terras op. Zij laat ons meteen de 3^e en prachtige kamer zien. Nog even een rondleiding door het huis, zwembad, jacuzzi en sauna bekijken. En de fietsen kunnen meteen in de garage. Zo wij zijn klaar. Om 7 uur rijden we naar Allemont om te kijken of we een hapje kunnen eten bij La Douce Montagne. Dat kan, ik vraag aan Jorinde of Lars Roos er is en zij vertelt dat hij net is gaan douchen. Als Lars beneden komt, kan hij meteen bij ons aanschuiven. Lars, zal ik jullie even vertellen, ken ik eigenlijk alleen maar via de Social Media. Dus eerst via Twitter en later via bevrienden via Facebook. Lars heeft Erwin en mij ook gesponsord en heeft zelf ook een aantal keren met Alpe d’HuZes mee gedaan. Dat schept toch een band en we hebben het dan ook al meteen gezellig. We bestellen ons eten en hebben genoeg te kletsen, niet dat het daar ons ooit aan ontbreekt hoor. Na het eten, rond 10 uur gaan we lekker naar ons “huis”. En zowaar, op de weg naar boven zien John en René een heel groot hert. Net zoals we het eerste jaar vaak dieren zagen. Leuk, ik was natuurlijk weer te laat, maar dat mag de pret niet drukken. Niet lang daarna liggen we moe maar voldaan voor onze eerste nacht in Frankrijk in bed.

Donderdagmorgen zijn we toch weer op tijd wakker en om 8 uur gaan we er uit. We besluiten om op het terras lekker koffie en thee te drinken en een krentenbol er bij, om daarna naar de Casino in Bourg te rijden om daar boodschappen voor de eerste dagen te doen. Eerst even een lijstje maken, want anders vergeet ik natuurlijk de helft. Het is altijd een feest der herkenning als je Bourg d’Oisans in rijdt. Niets veranderd, alles is nog steeds hetzelfde, lekker hè. We parkeren bij de Casino, alle lege kratjes en tassen mee en één kar, daar moet dus gewoon alles in passen. Pfff, of dat gaat lukken? Na een uur boodschappen doen en zoeken naar de boter, omdat ze het zuivelschap verplaatst hebben naar het magazijn achter de groenten, hebben we twee kratjes en 4 tassen vol. Alles in de bus en even op pad naar ons bakkertje voor een taartje. De mevrouw achter de toonbank herkent ons meteen. Vraagt of we dit jaar weer mee doen met Alpe d’HuZes en wat we gaan doen. Als ik vertel dat de mannen gaan fietsen en ik 3 ga proberen te lopen, valt haar mond open van verbazing. 3 keer lopen? Hoe ik dat dan doe met afdalen en dat dat toch wel een heel eind is om te lopen J. Ik bestel even de koffietjes en een thee en natuurlijk 3 taartjes. Zo de vakantie is nu echt begonnen. Na onze koffie/theepauze gaan we toch maar even de Alpe op. Even kijken hoe het er is en of de mevrouw in het winkeltje nog steeds van die leuke Roxy kleding heeft. Nou de Alpe is nog steeds ver en hoog en boven even de auto geparkeerd en bij de winkel kijken. Dat was een grote desillusie. Het winkeltje is een Trek winkel geworden, kortom alleen maar fietsen en kleding, dat dan nog wel, maar niet meer van Roxy, dat is nou jammer. Ik had me er al weer zo op verheugd om een nieuw leuk jasje te scoren. Even nog naar de andere winkeltjes gelopen, maar daar ook meer van hetzelfde, dus dat gaat hem dit jaar niet worden. Weten we dat ook weer J. Daarna lekker naar huis, via Huez naar Villard- Reculas. Even alle boodschappen opruimen en de mannen kijken nog even naar fiets van René. Die loopt ergens aan en dat is nu weer opgelost. Nu even beslissen wat we vandaag nog gaan rijden. Ik heb nog een loopje op het programma staan, dus we besluiten om naar Allemont te rijden en daar de auto bij La Douce Montagne neer te zetten en de mannen gaan dan naar de Col d’Ornon fietsen. Ze kijken daarna wel of ze nog terugfietsen naar Villard-Reculas. Dus, zo gezegd, zo gedaan. Fietsen in de auto, ik mijn hardloopkleding aan en we zijn weer weg. In Allemont op de parkeerplaats, John nog even een kus en de mannen rijden door Allemont heen. Ik ga steek even de weg over en loop over het paadje langs de rivier. Het is heerlijk weer, wel wat warm, maar op het paadje waar ik loop, loop ik ook regelmatig in de schaduw. Aan het eind kom ik weer in het dorp uit en daar steek ik de rivier over en kom ik op de weg, die naar Maison Oly leidt, waar we in september verbleven. Hier doe ik de eerste van mijn 3 versnellingen van een minuut. Het gaat goed, hartslag is onder controle, wel wat hoog, maar het gaat goed. Aan het einde van de weg steek ik over en ga ik richting de camping waar Laura in 2010 stond. Een hele mooie rustige weg, niet te steil, goed te doen. Ook daar nog een versnelling en dan heb ik al weer een half uur er op zitten. Ik sta even stil, drink wat uit mijn bidon en ga dezelfde weg terug. Ik kom de mannen die ik de heenweg tegen kwam weer tegen, bouwvakkers en drie mannen die heerlijk in de schaduw zitten voor een huis. De weg weer oversteken en daar kom ik Jorinde van La Douce Montagne tegen, die gaat waarschijnlijk naar haar werk J. Ik doe de laatste versnelling en loop het bruggetje weer over. Daarna weer naar het paadje en daar weer heerlijk in de schaduw. Dit is genieten. Wel warm, maar niet zeuren, gewoon doorlopen. Na een uurtje ben ik weer bij de parkeerplaats waar de auto staat. Een goede training en het ging lekker. Ik loop naar La Douce Montagne en loop naar binnen, bestel een Cola light en ga heerlijk op het terras in de zon zitten. Daar zitten ook al twee mannen die vandaag een ritje naar Col de la Morte gedaan hebben. Ze zouden dan via de Col d’Ornon weer terug gekomen zijn, maar ze zijn omgedraaid en zo terug gereden. Ze vonden het zwaar. Mijn drinken wordt gebracht, heerlijk. Niet lang daarna komt er iemand van bij het zwembad gelopen, Lars. “Heidi, moet jij niet nog een stukje lopen?” Zegt hij. Ik lach en vertel dat ik er net een uurtje op heb zitten. Hij komt even bij ons zitten en hij gaat morgen weer naar huis. Daarna gaat hij zich heerlijk douchen en ik wens hem een hele goede terugreis. Niet lang daarna arriveren John en René. Was weer een pittig ritje en ze gaan dus ook niet de klim naar Villard-Reculas doen, ja wel, met de auto, niet met de fiets J. Even wat drinken en kletsen en dan gaan we lekker naar “huis”. Ik kleed me even snel om, want er moet gekookt worden. Voor vandaag en voor morgen. Dus snel aan de slag. De mannen gaan nog even naar de fiets van René kijken. Uien, courgette, paprika snijden, allemaal voor de pastasaus van morgen. Voor vandaag even de kalkoenfilet alvast klein snijden, die even marineren in ketjap, sambal en knoflook. Daarna nasi maken. De mannen helpen ook mee met snijden en roeren. De pastasaus, één met gehakt en de ander met kipfilet, even in een paar schalen doen, dat is alvast klaar voor morgen, hoeven we alleen nog maar pasta te koken en klaar. Nu nog even rijst koken, 10 minuutjes en dan kan ik terwijl dat kookt lekker even douchen. Dat regelen de mannen. Nog even snel satésaus maken en daarna eten we heerlijk buiten op het terras, het is een feestje. John en René lusten nog wel een 2^e portie en de rest bewaren voor Liesbeth en Bernard, hebben die straks ook nog lekker wat te eten. Na het eten ga ik even met de computer aan tafel zitten en René zit aan zijn scriptie. John leest wat en ineens zijn Lies en Bernard er. Gezellig. Even een rondleiding, koffers naar binnen en tafel even dekken, zodat ze lekker kunnen eten. Meteen even weer bijkletsen. Heerlijk. Na het eten is iedereen al snel rozig. Nog even snel een krantje lezen, mail op de computer kijken en om 10 uur gaat iedereen heerlijk slapen.

Vrijdagmorgen zijn John en René al vroeg wakker. Zij gaan eerst een rondje lopen en daarna naar de bakker. René had wat last van zijn hamstrings en daarom gaan hij een John wat los lopen en oefeningen doen. Ik blijf nog eventjes liggen, maar ga er al snel daarna uit. Even alvast een stukje van mijn verhaal schrijven en de vaatwasser uitruimen. Daarna komen ook Lies en Bernard uit hun bed. John en René komen er aan met het brood. Het brood had ik pas gereserveerd vanaf zaterdag en de mannen hadden dat niet begrepen. Ik vond 2 broden, 10 croissants en 2 chocoladebroodjes nogal veel voor 5 personen, nou de mannen niet hoor, ze hebben zelfs extra brood mee genomen. Nou voorlopig hebben we genoeg. Alles even op tafel zetten. Lies kookt nog een paar eitjes en de thee is al klaar. We snijden wat brood af en voor we het weten zitten we heerlijk buiten in de zon aan tafel. Wat een feest. Het is weer hartstikke gezellig en lekker. Echt vakantie. We spreken even het programma door wat een ieder in zijn hoofd had voor vandaag en we gaan van Villard-Reculas naar Huez fietsen en vandaar komen we in bocht 6 terecht van de Alpe, daar gaan we naar boven, kijken hoe dat met Lies gaat. Ik ga met haar mee, de mannen dalen dan de Alpe weer af en gaan dan naar Allemont en daar de klim naar Villard-Reculas doen. We fietsen gezamenlijk vanuit Villard weg. Bernard heeft een tik in zijn fiets en staat bijna iedere 100 meter stil. Dan haalt hij ons weer in en staat hij weer stil. We moeten er met zijn allen hartelijk om lachen. Het euvel wordt niet verholpen, dat moet vanmiddag thuis maar weer. We klimmen heel rustig naar boven. Het is eigenlijk best nog wel steil. Gek is dat, dat je zulk soort dingen vergeet en als je er fietst alles ineens weer naar boven komt. Maar het gaat goed. We fietsen, rustig, maar gestaag door. Eigenlijk erg lekker. Hartslag niet te hoog, heerlijk. En we genieten van de prachtige uitzichten. Wat is het hier toch mooi. Niet lang daarna zijn we bij Huez. En van daaruit klimmen we verder naar Alpe d’Huez. Ik roep nog naar René, dat we wel met zijn vijven op de foto moeten boven in de bocht en hij zegt dit tegen Bernard. Lies, John en ik klimmen heel rustig verder. Het is hier, natuurlijk helemaal steil. Toch snel zo’n 10% en als het dat niet is, dan lijkt het zo J. Er staan al diverse mensen aan de kant, die rijden we lekker voorbij. Stoppen doen we niet, alleen in het uiterste geval! En dat moet Liesbeth aangeven. Er rijdt een groep voor ons met een soort begeleidster. Eén man heeft het daar heel erg zwaar. Die staan dan ook al snel stil. Daarna komen ze ons weer voorbij gefietst. Wij rijden in één tempo omhoog, de man moet schakelen en sneller gaan fietsen. Het duurt dan ook niet lang of hij staat weer aan de kant. Veel te snel, veel te hard. Wij peddelen door en de mevrouw komt ons voorbij gefietst. “Ja, jullie gaan het ook wel redden hoor”. Zegt ze tegen ons. Ik lach en zeg dat wij ons daar ook niet druk om maken. Dat wij dat de voorgaande jaren ook gered hebben en nu ook gaan doen, op ons eigen tempo. “Oh, doen jullie dit jaar dan ook weer mee?” vraagt ze. Ik bevestig dit en ze rijdt snel door. Bernard komt weer naar beneden gefietst en John vraagt waar René staat. Hij rijdt even naar hem toe. En haalt dus met een snelheid van het licht de groep met de mevrouw in. Ik lach en Bernard zegt: “Die mensen weten niet wat ze overkomt, John er zo snel voorbij gefietst”. Leuk! Ondertussen peddelen we natuurlijk gewoon door. Hartslag nog steeds op orde, dus dat gaat goed. In bocht 2 staat de fotograaf en we rijden met zijn vijven er naar toe. Dat moet toch wel een heel mooi plaatje opleveren J. Nog een foto en nog een paar, dat worden er een paar voor in het Picasawebalbum J. Dan nog even door de laatste twee bochten en we zijn boven. We zetten onze fietsen neer en gaan op het terras zitten. Even wat drinken en kijken wie er allemaal boven komen. Het is een drukte van jewelste. Dat lijkt eigenlijk altijd wel zo te zijn. Wat een mensen, natuurlijk nog niets vergeleken met Alpe d’HuZes, maar toch. Er staat een bus, om een heleboel mensen op te pikken, maar die wordt vriendelijk verzocht weg te gaan. Staat natuurlijk heerlijk voor het terras te ronken, niet echt lekker als je net naar boven bent gefietst. We zitten nog even en daarna gaan de mannen afdalen en beginnen aan de beklimming. Lies en ik gaan even in de Assos winkel kijken. Een heleboel mooie spullen, maar niet het jasje voor Bernard, waar Lies naar op zoek is. Wel een heleboel andere mooie shirts. Lopen we toch nog even terug naar het winkeltje dat nu een Trek store is geworden. Daar verkopen ze ook nog Assos en Bontrager. Een mooi shirt en een broek en een stuk beter betaalbaar. Boven hangen allemaal proefstalen van kleuren fietsen, die Trek kan maken, Lies neemt er eentje mee voor Ellen, een roze metallic. Daarna stappen we weer op onze fiets en dalen en stijgen weer naar Villard. In het straatje naar Il Fera Beau Demain is het nog even op onze tanden bijten, want dat is toch nog wel een steil stukje. Hè, hè, we zijn er. Even snel andere kleren aan en we beginnen aan onze lunch. Lekkere salade maken, kaasjes op een bordje, Lies maakt pesto. We hebben er zin in. Nu maar hopen dat de mannen nog even op zich laten wachten J. Nou niet dus…voor we het weten staan ze al voor de deur. Dus ook nog snel even een omelet brouwen en wat extra brood snijden. Alles naar buiten en we eten heerlijk. Wat een welverdiende lunch. Daarna raken we natuurlijk in een dipje. Lies gaat heerlijk even liggen en mijn darmen zijn al weer een beetje van streek, dus even daar een tabletje tegen nemen en ook een siësta. Heerlijk. Als ik net lig krijg ik een sms’je van Diandra, ze gaan op vakantie op de dag dat wij terugkomen. Zien we elkaar 4 weken niet. Maar wel heerlijk voor haar. Daarna een heerlijk slaapje en na 3 kwartier word ik wakker. Even snel douchen, de was uit de wasmachine halen en een deel in de droger doen, de rest even buiten ophangen. De mannen zijn in de garage bezig met de fiets van Bernard. Ik loop naar boven en schrijf even de rest van dit verhaal. Roel en Marije zijn onderweg, zullen rond 9 uur arriveren. Wij gaan straks heerlijk aan de pasta en dan weer lekker naar bed. Klaar voor een nieuwe dag. Ik schrijf jullie weer zo snel mogelijk J Veel liefs en geniet. Heidi