Telegraph, Galibier en bij Jan en Claartje op visite

Op tijd wakker hoe is het mogelijk. Geen wekker gezet maar toch weer vroeg wakker. John zoekt even al zijn spullen bij elkaar en doet alles in een plastic bak. Bidons vullen. Ik kook even wat water voor eventueel thee of bouillon. Wat broodjes er bij, maar we gaan via Valloire, dus daar kunnen we ook gewoon even wat drinken en of eten. We rijden om half tien weg uit het hotel, na een heel rustig ontbijt. De drie groepen zijn al vertrokken, dus er zijn niet zo heel veel mensen meer over. Komen er vandaag waarschijnlijk wel weer nieuwe mensen aan. De rit naar st. Michel de Maurienne, aan de voet van de Telegraph, is een lange. Bij de Col de Croix de Fer doen we even een koppie en kan John nog even naar het toilet. Het is hier heel erg druk met auto's van wandelaars, die van hieruit een tocht maken. Na tien minuten gaan we weer verder, eerst richting St. Jean de Maurienne en daarna door naar St. Michel. Een prachtige rit, maar het duurt wel even. Om elf uur zijn we er. John kleedt zich om en ik wacht tot hij vertrekt. Dan rijd ik ook weg. Even een zwaai en daar ga ik, voor mijn eerste autorit in de bergen. Ik zit achter een fransman, die lekker doorrijdt, dus het gaat goed. Het is nog redelijk rustig. De kilometers vliegen met de auto voorbij, maar fietsend is het een ander verhaal hoor. Er zitten redelijk steile stukken tussen. Bij het paaltje met nog vijf kilometer te gaan zet ik de auto neer. Kan ik tussendoor even een foto maken en alvast een stukje schrijven op de Ipad, niet met tien vingers, want dat lukt niet op zo'n scherm. Ik heb mijn timer aangezet en die staat nu op 25minuten, ik ga even kijken en foto's maken! Pfff moet ik me nog haasten ook, want daar komt John al aan! Snel een paar leuke shots maken en ja hoor gelukt! Ik zie hem al weer verder rijden en ik pak alles weer bij elkaar en stap in de auto. Een heleboel motoren en auto's ineens, die maar even voorbij laten gaan. Dan wordt het een stuk rustiger en rijd ik ook weg. Verderop haal ik John in. Even een paar toeters en zwaaien. Tot zo! Ik rijd door naar Valloire, de Col de Telegraph. Ik parkeer de auto en loop even een stukje terug. Ik zie allemaal mensen voorbij komen die al een keertje heb gezien, iedereen groet weer, leuk hoor. De laatste zijn twee Nederlandse mannen, die in de laatste bocht nog even gestopt zijn, terwijl ze er bijna zijn. John zal er rond kwart over twaalf zijn, schat ik. En ja hoor, daar komt hij aan. Even foto uit de verte en daarna een paar shots van dichtbij. Ik wandel/ren even een stukje mee. Nou dat valt niet mee hè, op hoogte. We zitten hier namelijk op bijna 1600 meter, dus de lucht is hier al wat ijler. Op het terras even wat cola en een appeltaartje bestelt. Lekker even samen zitten, gezellig. Daarna nog even plassen en weer op pad. In het toilet kom ik nog een van de twee Nederlanders tegen, hij heeft problemen met zijn derailleur of John technisch is. Ik zeg dat hij het maar aan John moet vragen en zo gezegd zo gedaan. John loopt even met hem mee, maar het is hetzelfde probleem als Saf had in juni. Moet je toch echt ff naar de fietsenmaker. Het begint al wat bewolkt te raken, tijd om te gaan. Het is bijna één uur, nog 18 kilometer klimmen. Ik rijd ook weg, een tijdje achter een Nederlandse camper, maar die gaat in Valloire aan de kant. Ik kar door tot ik een prachtig uitzicht over het dal heb. Ik maak meteen een paar prachtige plaatjes. Mooi hoor, maar de steile stukken komen nog. Waar ik nu sta is het een stuk kouder, even een vestje aantrekken. Dan zijn de wolken weer weg en is het lekker warm. De twee Nederlandse mannen zijn ook weer voorbij gekomen. Moet nu wel even goed opletten, want John heeft nu zijn Alpe D’Huzes shirt aan en geen HaDeOo shirt, dat valt altijd zo lekker op met het rood, wit, blauw. Je moet altijd zo goed opletten, anders mis je het mooiste fotomomentje! En ja hoor, daar in de verte komt hij aan. Het is even turen, maar het is hem. Hij ziet er nog goed uit, nog 7 kilometer. Ik rijd weer verder even achter John blijven hangen, het is hier echt steil. Gelukkig al wat minder vieze stink motoren, jeetje wat scheuren die hier over de weg. Niet normaal. Het is hier wel prachtig hoor, wat een uitzichten. Ik moet door een tunneltje om bij het hoogste punt van de col te komen, dus eerst even wachten voor het verkeerslicht en daarna verder. Net geasfalteerd, prachtig, dikke wind en wat een mooi gezicht. De besneeuwde toppen op de achtergrond, heel erg mooi! En geen wolkje meer te bekennen. Even kijken of John er aan komt, eventjes wachten nog. En nu stroomt het hier weer vol met motoren, echt niet normaal, het lijkt de autoroute van de motoren hier wel. Ik realiseer me ineens dat ik wel eens aan de verkeerde kant kan staan, dus ff switchen. Aan deze kant staan dus een heleboel mensen. Aanmoedigers en fietsers. Leuk hoor, je kijkt uit op het restaurantje dat op de Galibier staat. Bij het hoogste punt op de Col is eigenlijk helemaal niets. Alleen een heleboel auto's, motoren, mensen en fietsen. Heel in de verte zie ik John aankomen, goed hoor. Mooi rustig tempo, gelijkmatige tred. Ziet er nog goed uit. Niet zo stuk als ik bij een boel andere fietsers zie. Maar het waait wel heel hard en volgens mij hebben ze hier dik wind tegen. Nog even een laatste stuk dus dat tegenvalt, qua zwaarte. John slaat linksaf de laatste paar honderd meter op. Nog een paar haarspeldbochten en hij is boven. Op een gegeven moment verdwijnt hij achter de berg om even later, op de weg naar de top weer tevoorschijn te komen. Gelukkig daar is hij! Nog een paar mooie plaatjes schieten en Hij is echt boven. Even uitpuffen, want het laatste stuk was erg zwaar. Ik houd even zijn fiets vast en we lopen samen naar de auto. John even snel droge kleren aantrekken want het waait hier boven flink. Even nog een foto met het bord van de Galibier er op, fiets op de auto en we gaan weer naar beneden. Wat een vervelend lang stuk is het nog zeg. Echt niet leuk. Gelukkig al een stuk minder motoren, maar het is gewoon druk. We gaan via de Col de Lauteret, naar de weg richting Mizoën. Van daaruit rechtstreeks naar huize Oli. Thuis meteen even koken, John heeft trek en ikzelf eigenlijk ook. Even een omelet bakken en voor mezelf nog een broodje. John gaat even rustig zitten. Even de gegevens van de Polar inlezen en klaar. Weer 1800 hoogtemeters in de benen. Lekker hoor, goede voorbereiding voor de Ven2 4Cancer. Na het eten even alles afwassen en opruimen en John haalt de auto leeg. Daarna nog een rustig zitten. Rond 6 uur lekker even douchen en klaarmaken voor het diner, wat zullen we dit keer eten? (of zullen we weer beginnen met het menu van vorige week, want de week is nu vol :-)). We zullen het wel merken. Na het diner gezellig even naar Jan en Claartje. Het eten was inderdaad hetzelfde als dat van vorige week. En na het hoofdgereicht zijn we naar Jan en Claartje gereden. Het was weer erg gezellig om ze te spreken en de volgende Alpe d’HuZes kunnen we lekker weer bij hen verblijven. Om half 12 zijn we thuis. Moe, maar voldaan in bed…Lekker slapen…Tot de volgende mail. Heel veel liefs, Heidi

Inschrijven Alpe d'HuZes 2012 en BBQ

Vanmorgen was ik al om half 5 wakker. Vandaag start de inschrijving voor Alpe d’HuZes 2012. Gek, maar toch een beetje gespannen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, want we kunnen gewoon inschrijven, maar ja, toch. Ik heb heerlijk geslapen, voel me gelukkig al een heel stuk beter, maar nog steeds lekker snufferig en flink niezen. Om 8 uur zit ik voor mijn computerscherm. Geen mailtje van AD6. Dan maar even op de inschrijfmodule kijken en ja hoor, die is open. Dus snel inschrijven. Team HaDeOo. Ik vul al mijn gegevens in en stuur het op. Ik krijg meteen een mailtje retour, dat ons team ingeschreven staat. Meteen even de overige teamleden invullen. Hebben we dat meteen maar gedaan. Klaar. Even kijken of er nog leuke mail is en het blog van Lies lezen en dan aankleden en op pad. We gaan weer wandelend naar het ontbijt. Lekker hoor, het is al aardig warm aan het worden, de zon zit nog achter de bergen, maar je kunt voelen dat het een warme dag gaat worden. Heerlijk. Wat een lekker weer hebben we. Vandaag doe ik ook nog even niets. John gaat ook niet fietsen, want hij heeft twee grote pukkels op zijn zitbotjes, om het zo maar even netjes te zeggen en dat gaat steeds meer irriteren. Dus vandaag een wandel/autodag. Bij het ontbijt is het werkelijk uitgestorven, bijna iedereen heeft al gegeten, dus iedereen is vroeg op pad. De Rabobank ploeg staat nog op punt van vertrekken. Geen idee wat zij vandaag gaan rijden. De 8 jongens, die het hoogste woord hebben, gaan de Sarenne doen. Om kwart over negen is iedereen vertrokken. Ik sms even naar Lies of we straks even zullen skypen, meestal gaan we op zaterdagmorgen op bezoek, dan nu maar via de skype. Gisteravond nog even gekeken of het werkt op mijn computer, want dat heb ik nog nooit gedaan. Vanmorgen voor het ontbijt dit even bij John op zijn Ipad gezet en het uitgeprobeerd. En ja hoor, gelukt. Met beeld erbij, daar wordt je zo ’s morgens vroeg niet vrolijk van, maar ja niets aan te doen. Om half 10 lopen we weer terug naar Oli. Even langs het bakkertje, waar we een Flute en twee chocoladebroodjes meenemen. Wat een heerlijke taartjes heeft ook deze bakker weer staan zeg. Wat een genot voor het oog. (gelukkig ben ik verkouden, want anders zou je door de geur het water al in je mond hebben lopen!). Buiten is het is al een stuk warmer geworden, lekker hoor. Eerst even skypen met Lies en daarna gaan we via Villard-Reculas naar Alpe d’Huez, daar wat eten en dan zien we wel verder. Even de computer alvast online zetten. Computer op het tafeltje op het terras en kijken wanneer Lies tijd heeft. Om elf uur gaat de “telefoon”. Ik zie dat Lies belt, ik zet de computer op video en zie mezelf, maar Lies nog niet, maar ik hoor haar wel. En ja hoor, daar is ze. Dat is gek, zit je zoveel kilometers van elkaar vandaan en zie je elkaar op de computer. Het is toch wel anders dan dat je live bij elkaar zit te kletsen hoor. Wat ongemakkelijker, maar dat is wel snel weg. We kletsen natuurlijk weer over van alles en nog wat. Lies moet nog douchen. Meestal krijgt ze tijdens haar ontbijt handdoeken, maar dit keer zijn ze haar vergeten. Nou ja gelukkig hebben we nog geen geurcomputer, dus dat merken we niet. Na ruim een half uur kan Lies lekker gaan douchen en zeggen we elkaar gedag. Volgende keer maar weer live, hoewel, dat gaan we nog niet redden, want dan zitten we nog in Frankrijk. Dan toch nog maar een keertje Skypen. We trekken een korte broek aan, lekker luchtig shirtje en we gaan op pad. Via Villard-Reculas, dat werkelijk uitgestorven is, want alle winkeltjes zijn echt dicht, rijden we naar de Alpe. Hier komen we een heleboel van de Rabobank ploeg tegen. We rijden naar boven en parkeren de auto. Nog even de mooie fietskledingwinkel in en ik zie een leuke korte broek voor John. Daar ben ik al een tijdje naar op zoek, maar kon het op de één of andere manier niet vinden. Nu dus wel. Even passen dus en meteen aanhouden. Zijn andere korte broek is namelijk redelijk dik, en deze niet, dus aanhouden. We lopen even naar het terras, maar dat zit helemaal vol en omdat het bijna twaalf uur is gaan we even kijken bij een ander restaurantje. Hier is het heerlijk rustig, je kijkt alleen niet uit op alle fietsers die op Alpe aankomen. We drinken wat en ik bestel een pizza 5 fromages en John een pasta bolognese. Er zit een groep fietsers en 4 militairen te eten en het ziet er allemaal erg lekker uit. Het duurt niet lang of ons eten arriveert. Echt heerlijk! Wel genieten hoor. Er komen nog meer Fransen het terras op lopen en het lijkt of iedereen elkaar kent. Er zijn sowieso veel meer mensen in het dorp, want in het weekend komen er een heleboel mensen uit Grenoble, die hier een weekendhuis hebben, over. Gezellig druk dus. Na het eten gaan we weer op pad. Auto even bij de Casino parkeren, maar het is overal middagpauze, dus erg rustig. Even geld trekken en we lopen een rondje. Terug naar de Casino, tanken en weer terug naar Oli. In huis is het heerlijk koel. Het is 2 uur, dus we besluiten om even naar het terras aan het stuwmeer te lopen. Zo gezegd zo gedaan. Even wat water mee en we zijn weg. Het lijkt een hele klim, maar het valt uiteindelijk wel mee, het is zo’n twee kilometer, wel omhoog, maar lopend ben je toch altijd heel snel op hoogte. Bij het stuwmeer zijn een heleboel jongelui aan het fietsen op een soort “half pipe”. Zo’n helling, waar je skaters en fietsers op ziet stunten. Maar deze eindigt in het water van het stuwmeer, dat ijskoud is. Ze hebben dan ook dikke kleren aan. Wel een heel leuk gezicht. We gaan op het terras zitten en bestellen twee cola light. Ondertussen genieten we van het uitzicht, de bergen en het springen van de fietsers. Gaaf gezicht hoor. Als we onze drankjes op hebben gaan we weer op pad. Nog even kijken bij de fietsers en we lopen via een steil pad naar beneden en gaan nog even langs het hotel. John heeft daar een fietsblad zien liggen en wil dat nog even lezen, vanavond komt daar natuurlijk niets van, dus we gaan nu even langs. Weer even wat drinken, want zo’n 27 graden maakt wel dorstig. John leest zijn blaadje. Ik patience even op mijn telefoon. De Rabobank ploeg ligt in de stoelen en de jongens van de Sarenne hebben weer het hoogste woord. De klim was zeker toch niet zwaar genoeg J. Ik haal nog een drankje bij de bar en daarna lopen we weer naar Oli. Het is ondertussen al half 5 en ik moet John zijn haren nog even “knippen” met de tondeuse. Bij de apotheek nog even stoppen voor massageolie. Kan ik morgen John zijn benen even masseren na de beklimmingen van de Telegraph en de Galibier. Om 5 uur zijn we thuis. John zijn haren doen, ik mijn verhaal schrijven, daarna douchen en op pad. Er is vandaag een BBQ, dus niet te nette kleren aan, want dat stinkt altijd zo lekker in je kleren. Maar misschien eten we ook wel binnen hoor, geen idee. We gaan het wel beleven en jullie lezen het. Nou net terug, het is half 10. Heerlijk gegeten hoor. Allerlei salades, worstjes, hamburgers, kippenpoten, gepofte aardappelen en een ijsje toe. Lekker dus. Nu heerlijk rozig, dus zo lekker slapen. Morgen weer vroeg dag, want John gaat fietsen. Een hele lekkere avond…Veel liefs, Heidi

Vreselijk verkouden, rustig aan...

Nadat ik een hele nacht gespookt heb, door mijn verkoudheid, heeft John, om half 4 vannacht besloten om vandaag niet de Marmotte te fietsen. Ik kan hem niet begeleiden, want ik heb een aardige verhoging en ben echt beroerd. We slapen dus uit. Om half 9 gaan we er uit en ontbijten thuis. We hebben gisteren doorgegeven dat we niet komen ontbijten, dus ze houden geen rekening met ons. Maar we hebben heerlijke broodjes en beleg, dat komt wel goed. Even thee maken en we gaan samen even aan tafel zitten. Rond een uur of 10 is John klaar om op de fiets te gaan, hij gaat de Glandon en de Croix de Fer rijden. Kijken hoe het gaat en dan evt. afdalen om nog een keertje omhoog te fietsen. Ik voel me nog steeds beroerd, maar nog veel schuldiger, dat ik hem niet kan helpen bij zijn grote tocht. Nou ja, volgende keer beter hoor. We kijken even naar de mails, Facebook en twitter en zien dat vannacht Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, is overleden. Weer even een schrikmomentje. En vandaag is het een jaar geleden dat Bas Mulder is overleden. Zo zie je maar weer, dat je van iedere dag moet genieten, als is het de laatste en niet met mate, maar met volle teugen. Het brengt je weer even met beide benen op de grond. Dan maar verkouden. John krijgt nog even een mail van Bernard, die schrijft dat hij ook verkouden is geworden. Mag dus niet bij Lies. Via de intercom met elkaar kletsen, dat lijkt me ook wat. Ik ben een bevoorrecht mens, gezond en heb helemaal niets te klagen. De zon schijnt hier uitbundig, het ziet er echt prachtig uit. Wat een genot zeg, zo mooi hebben we het hier nog nooit gehad, maar we zijn hier ook nooit in september geweest, altijd in mei/juni. Om half 1 stuur ik een sms’je om te horen hoe het gaat. John is boven en zit aan een broodje met een bakkie koffie. Was weer geen meevaller. Het valt toch altijd weer tegen hoe zwaar het is om die bergen te bedwingen, vooral als je alleen rijdt. Als je met z’n tweetjes of meer bent, dan kun je nog even tegen elkaar aan teuten, maar alleen is maar alleen hè. Ik heb een heerlijk boek en sms even met Lies. Over ons bakkertje, over welke tocht John aan het rijden is en allerlei andere dingen. Gelukkig gaat het hartstikke goed met Liesbeth. De artsen hebben tegen haar gezegd, dat ze waarschijnlijk niet meer heel ziek gaat worden en ze vanaf nu dus opknappende heen zal gaan. Zodra haar waarden gaan stijgen, is ze weer aan de beterende hand en kan het vizier weer op huis gericht worden. (Nemen we haar volgende week gewoon mee terug naar huis J). John is rond 3 uur thuis. Even omkleden, ik zijn kleren wassen en meteen even aan de lijn, kan alles mooi nog even in de zon drogen. Even een theetje maken en een broodje. Samen even wat eten. Lekker hoor en gezellig. Daarna John lekker op het bedje in de schaduw, ik pak een stoel en ga nog even lezen. Wat een heerlijke rustdag. Om 6 uur weer douchen en klaar maken om naar het diner te gaan. We eten champignonsoep, schnitzel met friet en salade en appel/perentaart met slagroom. Het is vreselijk warm in de eetzaal en gelukkig zitten John en ik met z’n tweetjes lekker bij de bar. Daar zitten meestal de gasten die niet bij het hotel slapen, maar gewoon even wat willen eten. Hier is het gelukkig niet zo warm en ook gezellig. We bestellen nog een fles wijn, weer een andere. John drinkt eerst even een biertje, daar had hij zin in. Het eten gaat er weer met gemak in, maar ik bedank toch voor het toetje, dat gaat me veel te veel worden. En om John nou steeds met twee toetjes op te schepen, is ook zo wat. Nog even een koffie na, ik houd het bij de wijn. Lekker rozig, rijden we om half 10 weer richting Oli. Even twee paracetamolletjes oplossen en lekker slapen. Weer het einde van een heerlijke dag…Heel veel liefs, Heidi

De eerste 4 dagen...

Maandag een rustig dagje gedaan. Lekker langzaam wakker geworden. Op naar het ontbijt. We kregen dezelfde plek toegewezen als de avond er voor. Lekker aan het raam, mooi naar buiten kijken. Lekker een bakkie thee en John koffie. Jus d' Orange er bij. Een heerlijk stuk Franse Flute, mooie ham, beetje boter, heerlijk. Een goed begin van de dag. Het was druk tijdens het ontbijt. Veel mensen die op pad gingen, maar wij nog niet hoor. Na het ontbijt terug naar Huize Oli.

Even lekker tandenpoetsen en tassen in de auto, want we moeten natuurlijk nog even naar de Casino. We gaan via een alternatieve route. We doen eerst de klim naar Villard Reculas en door naar de Alpe. Daar kijken we nog even in de fietswinkel. Ik zie een heel leuk jasje, een Camelbak, maar niet voor op je rug, maar voor om je middel, die gaat ook mee. Tenslotte nog een lipstick, tegen de zon. Een ideaal smeersel, dus kan je niet genoeg van hebben. De mevrouw aan de kassa vraagt of we nu al weer terug zijn hier in de regio. Wat leuk dat ze ons herkent! Dit jaar is een druk jaar voor de ondernemers geweest, want normaliter gaan ze nog dicht tussen maart en mei, maar nu zijn ze gewoon open gebleven. Ook door Alpe d' HuZes en de Tour de France. Het echte winterseizoen begint weer in december en ze gaan de 20e september dicht.

We rijden door naar Bourg d'Oisans en parkeren de auto bij de Casino. Wat is het overal weer heerlijk rustig. Wat een genot. Komt nog bij dat op maandag heel veel winkels, bakkers etc. dicht zijn. Een taartje bij onze bakker zit er dus vandaag helaas niet in. Even kijken bij de andere bakker. Ja hoor, heerlijk volkoren brood en een Flute. Daarna teruggelopen naar de "winkelstraat" en daar even een koffie en een thee gedronken. Wel raar hoor om niet op je bekende stekkie te zitten. De mevrouw van de taartjeswinkel kwamen we nog wel even tegen met haar gezin en ze zeiden ons heel vriendelijk gedag.

We lopen terug naar de Casino. Even boodschappen halen. Wat kleine dingen voor in huis, want je vergeet toch altijd nog wel wat. Als we alles gevonden hebben, weer inpakken en naar Oli. Thuis alles even in de kastjes en koelkast en we drinken nog even wat. Ik stel voor om even een wandeling te maken naar Allemont. Eens even kijken hoe lang we er over doen. Even goede schoenen aan, ik doe mijn bergschoenen aan, John zijn gympen en we gaan op pad.

Vlak bij ons huis loopt een wandelroute richting Allemont, die nemen we. We lopen door een bos langs de rivier. Heel erg rustig en wat is het water prachtig helder! Een genot om hier te lopen. We lopen achter de campings en de huizen door. Aan het einde komen we bij de stuwdam, waar je kunt zien waar ze het water in- en uitlaten. Er staan ook borden met overstromingsgevaar, want het water komt met een snelheid van 2 kuub per seconde naar beneden. Wat een geweld zal dat zijn. Maar dat maken we niet mee, dus we lopen verder. We lopen bij ons hotel voorbij en besluiten even naar de kerk te lopen. Nou dat is nog wel een aardig padje. We gaan een heel klein straatje in en dat gaat steil omhoog. Puffend en hijgend komen we bij een weg aan en daar gaat het straatje over in een pad, minstens zo steil en weinig houvast. We klimmen gestaag verder en komen op een grote weg uit. Even uithijgen. Ze laten de wandelaars soms echt kaarsrecht omhoog lopen. We moeten even zoeken naar de route naar de kerk, maar vinden een paadje en een trap die voor bij de kerk uitkomt. De deur van de kerk staat op een klein kiertje. Even naar binnen dus, een kaarsje branden voor Lies. John gooit geld in de bus en ik steek een kaarsje aan, schrijf wat in het boek en neem een kaarsje mee voor Lies als aandenken. We lopen de kerk uit en komen langs een openbaar toilet. Wil het geval dat we allebei nodig moeten plassen. Ik ga wel eerst. Het is zo'n welbekend Frans hangtoilet, nou hoef je de bril in ieder geval ook niet schoon te maken. Terwijl ik net boven het gat hang hoor ik boven mijn hoofd een vervaarlijk rommelend geluid, de spoeling...Voor dat ik dat kan bedenken stroomt het hok vol met water en dat gaat echt over de hele vloer. Zo snel ik kan ben ik dus weg, maar geen tijd om mijn broek op te hijsen. Vreselijk lachend en proestend, zit ik in een soort tussenruimte en John komt even op het geluid af, polshoogte nemen. Ik kleed me weer aan en nog nalachend vertel ik wat er gebeurde. Hij dus ook even snel een plas. En gelukkig, bij John wordt er niet gespoeld :-) We lopen naar beneden. Even via een ander pad, want met gympen op zo'n paadje is naar boven lastig, maar naar beneden nog vervelender. Via de weg komen we weer op een ander pad uit en zo lopen we rustig naar beneden. In Allemont drinken we nog even wat bij de Brasserie aan de overkant van ons hotel " La Douce Montagne"  en we lopen via het pad waar we heen over gelopen zijn, weer terug.

In het huis nog even lekker zitten, wat drinken, douchen, omkleden en op pad, naar het diner. Het is een stuk rustiger in de eetzaal en we zitten naast een Belgisch echtpaar, die hadden we vanmorgen al gezien en de meneer heeft supergespierde benen. Ons diner begint met bloemkoolsoep, die erg lekker is, daarna zalm met tagliatelle en rucola en daarna een muffin met slagroom. De pasta is mij eigenlijk al teveel, maar smaakt erg lekker. De muffin eet ik een heel klein stukje van, maar is echt veel te veel. We hebben wel weer een lekker wijntje uitgezocht, dus wat we over hebben drinken we dinsdag weer op. Om half tien gaan we weer naar Oli. Ik ga me even afschminken en John kijkt nog even tv. Daarna heerlijk slapen. Wat een heerlijke eerste dag.

Dinsdagmorgen zijn we om 8 uur wakker. Nog lekker even blijven liggen, het was vannacht koud. Zodra we naar buiten stappen om naar het ontbijt te gaan, zien we dat de auto ook helemaal beslagen is, dus ik maak de ruiten even schoon met een trekkertje en de stoelverwarming kan aan. Het is maar 7 graden buiten. Bij het ontbijt is het druk. 2 groepen van 8 personen en de rest tweetjes. We zitten naast andere mensen, die hebben we gisteravond ook wel gezien, maar niet gesproken. Ook nu niet, want op het moment dat we gaan zitten, gaan de mannen op pad.
Na het ontbijt is de zon al aardig opgekomen. Wat een heerlijkheid, maar het is nog wel fris. We besluiten om rond half 11 te vertrekken. Dus rustig voorbereiden op de komende tocht. John heeft gisteren de fietsen al helemaal nagekeken en nieuwe buitenbanden op zijn fiets gedaan. De mijne rijdt weer als een zonnetje. Het is nog een beetje fris, maar allang al niet meer zo koud als vanmorgen.
We rijden door de voordorpjes van Bourg en komen bij de beklimming van de Ornon. John doet even zijn armstukken uit, ik fiets langzaam (harder kan ik niet hoor!) door. Pfff, ik was even vergeten hoe retezwaar dit is. En warm. Maar niet zeuren, er zijn ergere dingen in het leven. Vorige keer deed ik ruim 1,5 uur over de klim. Ik heb nu geen snelheidsweergave op mijn horloge, ik rijd alleen maar op mijn hartslag. In het begin is die nog heel erg hoog, maar na een 20 minuten stabiliseert zich dat en kan ik een beetje normaal ademen en wat lekkerder en comfortabeler rijden. Het is echt prachtig! Zo rustig en zulk mooi weer. We genieten van de mooie natuur en zien alle kleuren groen aan ons voorbij komen. We rijden via een brug naar de andere berg toe en daar wordt het ook wat steiler. Pfff, even een tandje kleiner. Even zuchten en dan gaat het weer. We komen door het laatste dorpje, dat Ornon heet (ze heten trouwens alle drie Ornon, voor de duidelijkheid J). Nu nog één bocht en dan het hele lange stuk naar de Col doornen. En een echt lang stuk is dat hoor. Na de plek waar vorige keer de paarden stonden en er nu niet één meer te bekennen is, rijden we het open stuk op, waar natuurlijk weer een dikke wind op kop waait. Nog even tanden op elkaar. En ja hoor, na een uur en een kwartier zie ik de banner van de tijdsregistratie. (je kunt hier in de buurt op bepaalde dagen je beklimming laten vast leggen via een tijdsregistratie). Daar achter staat het bord met Col d’Ornon. Ik wil weer graag een foto. De 1^e keer hebben we dat ook gedaan, de 2^e keer gewoon vergeten en nu dan toch maar weer een fotomomentje. We stoppen bij het eerste restaurantje, waar het de vorige keer afgeladen vol zat en nu zijn wij de enige twee gasten. Lekker op het terras boven, in de zon. Maar er waait en een harde wind en zodra John zijn koffie op heeft en ik het grootste deel van mijn Cola, gaan we afdalen.
Eerst even een jasje aan en weg zijn we. Dat gaat weer erg hard. En het is nog koud hoor. Gelukkig rijden we hele grote stukken in de zon, die ons lekker verwarmt, maar in de schaduw is het koud. Binnen 20 minuten zijn we weer beneden.
Ik geef John een dikke kus, ik ga naar Oli en John gaat nog even de Alpe op rijden, de bikkel. Ik steek over en heb dikke wind tegen. Even een lekkere versnelling er op en ik ben zo weer thuis. Daar snel droge kleren aan, de andere kleding even wassen en buiten aan de lijn hangen. Even een theetje maken, een matras voor het bedje pakken  en ik ga lekker buiten liggen lezen. Ik heb op onze nieuwe Ipad een aantal boeken gezet, dus dat is best lekker lezen. Rond kwart voor 3 begin ik een beetje trek te krijgen en besluit even een broodje te roosteren. Nog voordat mijn broodje klaar is hoor ik gerommel op het terras. Zou John al terug zijn? En ja hoor, hij is er al. Wat snel al. Ik zet meteen nog even de waterkoker aan en snijdt het brood. Ga ik zo lekker even wat broodjes maken. Eerst even zijn kleding wassen en ook aan de lijn, kan dat meteen drogen en is het weer schoon. Broodjes maken met Emmentaler, sla en gerookte ham en voor mij een broodje met geitenkaas. Heerlijk. Theetje er bij, wie doet ons wat. Na het broodje wordt het tijd voor een slaapje. John gaat even op het bed liggen, ik op een handdoek op het vlonder. Wel een beetje hard, dus eerst maar even mijn verhaal opschrijven, maar mijn ogen worden toch zwaar, dus toch even “lekker” liggen. Nou dat valt natuurlijk een beetje tegen, dus ik verhuis mijn lijf eventjes naar de slaapkamer, even een half uurtje op bed. Dan is het ook al genoeg. Er uit, lekker even wat drinken en de was van de lijn halen en opruimen. De zon begint al aardig te zakken, dus zal het ook al snel wat kouder worden.
Lekker even douchen, omkleden en naar het diner. Ben benieuwd wat we zo te eten krijgen. We rijden naar het dorp en het is nog lekker weer, dus we besluiten buiten ons aperitief te drinken. Ik alvast een glaasje wijn, uit onze bewaarde fles van gisteren en John een colaatje. We eten een salade Caprese, een kipspies met rijst en roomkwark met rabarber. Het zit bijna vol in de eetzaal, alleen onze Engelse gasten zijn er nog niet. 6 zijn er wel, maar er missen er nog twee. Die komen rond 9 uur binnen. Met een wit bekkie en totaal verkleumt. Ze hebben de Marmotte gefietst. 12 uur over gedaan en ze hebben afgezien. Daarna gaan ze meteen met z’n allen eten. Wij raken aan de praat met twee jongens die naast ons zitten. De voetbalwedstrijd tussen Nederland en Finland wordt door beide jongens via Teletekst op de laptop gevolgd. Zij zijn hier een weekje om te fietsen en voor het eerst in de Alpen. Ze hebben de Croix de Fer, de Galibier, de Alpe al beklommen. Woensdag is hun rustdag. John geeft nog wat leuke klimmetjes aan ze door. Eén van de jongens is twee jaar geleden begonnen met fietsen en ziet er ook al uit als een fietser. De andere heeft meer de praatjes van een fietser. Om 10 uur gaan we weer naar Oli. Lekker slapen. Morgen weer een heerlijk dagje.

Woensdagmorgen natuurlijk weer om 8 uur wakker. Het is niet zo koud als gisteren en iets meer bewolkt. John gaat zich scheren ik me even aankleden en mails bekijken. Er is niet veel, rustig. We rijden naar het hotel en zien dat de bakker dicht is. We wilden nog even brood halen voor vandaag. Nou dat gaat dus niet door. Naar binnen voor het ontbijt. De jongens van gisteravond liggen waarschijnlijk nog in hun bed en gelijk hebben ze op een rustdag. Verder is iedereen al klaar of zitten net nog te eten. De Engelsen zijn er ook, behalve de 2 die gisteren als laatste binnen kwamen. Maar na een kwartiertje komen ook zij binnen. Moe, dat kun je wel zien, maar wel voldaan J. Lekker een stuk Flute met kipfilet, abrikozenjam en een eitje, sinaasappelsap en melk. Een theetje er bij en het ontbijt is compleet. Na een half uurtje houden we het voor gezien. Eén groep gaat vandaag weg, dus 7 man minder, kijken wie er vanavond weer nieuw zijn.
We rijden even naar Bourg d’Oisans om brood te halen voor vandaag. De auto even wegzetten. Het is altijd druk met auto’s in het centrum, vandaar dat wij hem meestal bij de Casino neerzetten. Maar nu niet, nu op een parkeerterrein, dichterbij het centrumpje. We lopen naar de bakker in de winkelstraat. Een Flute en een baguette paysans, bruine baguette. Daarna lopen we weer terug naar de auto en het is nog maar 11,5 graad buiten.
We rijden naar Oli en John gaat zich alvast omkleden voor de reis naar La Bérarde. Doet me altijd aan Bernard denken, die heeft hem ook een keertje gefietst en het lijkt op zijn naam. Is een tochtje van zo’n 70km. Heen alles klimmen, terug lekker afdalen. Ik ga een loopje van 45minuten doen. Kan mijn lijf al weer voelen van dat stukje fietsen gisteren. Dus zo maar even wat vlak lopen.
Om half 11 gaat John op pad. Bepakt en bezakt, want er moeten toch nog wat extra spullen mee, voor het geval dat. Ik pak boven even de stofzuiger en slinger die even door het huis. Even de matjes buiten uitkloppen, het is hier echt stoffig. Daarna ga ik even een stukje hardlopen. Ik loop het pad, dat ik eergisteren met John heb gelopen. Pfff, zwaarder dan ik dacht, maar gewoon stug doorlopen. Bijna aan het einde zie ik een man met een hond lopen, maar even rustiger aan. De man laat zijn hond gaan liggen en ik loop voorbij, zeg de man gedag en bedank hem. De hond is meteen opgesprongen en ’t is maar goed dat ie aan de lijn zit. Ik ren weer door en heb vreselijk dikke kuiten, ik heb het gevoel dat dit pad stilletjes aan toch lekker omhoog loopt, straks maar eens even kijken op mijn Polar. Aan het einde van het pad loop ik nog even richting het hotel en doe een rondje op de parkeerplaats. Zo weer terug via het pad, aan het einde een klein bruggetje oversteken en in plaats van rechts naar huis, linksaf voor nog een klein lusje. Ik krijg hevige buikkrampen, dus ik wandel eventjes en zucht een paar keer, zodat het een beetje verdwijnt. Daarna heel rustig naar Oli toe lopen.
Thuis meteen alles in de was en aan de lijn. Even omkleden in makkelijke kleren en ik pak de matras voor het bedje, handdoek er op en lekker even lezen. Nou ja, dat duurt natuurlijk niet lang, want wat voelen mijn oogleden zwaar. Dit in combinatie met een heerlijk warm theetje in mijn buik, zorgt er voor dat ik even wegdoezel. Ik sms even naar John en krijg meteen een berichtje terug. Hij is boven en ’t viel niet mee, toch nog aardig steile stukken er in. Hij eet en drinkt daar even wat en komt dan weer terug. Ik ga nog lekker even een poging doen om te lezen. Ik heb wat boeken op de Ipad gezet, maar het enige vervelende van een Ipad is dat het scherm redelijk glinstert. Je ziet jezelf en de hele wereld achter je op het scherm. Dus even goed concentreren op de tekst en niet op wat je daar bij ziet.
Half 3 is John er weer. Ik wilde net even wat eten maken, maar daar wacht ik dus nog maar even mee. John z’n kleding in de was en aan de lijn en nog even een theetje maken. Samen eventjes zitten en rond 4 uur nog even naar Bourg d’Oisans, om een taartje te eten. (veel lekkerder dan een broodje J). We gaan lekker zitten. Het is toch nog 21,5 graad buiten, lekker om buiten te zitten. We bestellen een thee, koffie en twee taartjes. Yummie, genieten. Na het taartje even door het dorp lopen en weer terug naar de Casino waar onze auto staat. Even nog wat boodschappen meenemen, want de kaas is op en als we af en toe tussen de middag een salade willen eten even wat olie, azijn, honing mee nemen. En een vliegenmepper, die kun je hier wel gebruiken.
Thuis gekomen meteen even de was van de lijn. De droge was opgevouwen en weer in de kast, de nog natte was op het rek binnen, dan is dat morgen ook droog. Om 6 uur ga ik weer heerlijk douchen om me klaar te maken voor het diner. Het wordt wel saai zo hè, iedere dag hetzelfde, heerlijk!
Kijken wat we nu weer te eten krijgen. We rijden weer gezellig naar La Douce Montagne. Er zitten weer een heleboel nieuwe gasten op het terras. Wij gaan even binnen zitten, buiten wordt het al snel koud. Een lekkere, nieuwe fles wijn. “La Douce Montagne” dit keer, lekker en wat minder zwaar dan de vorige. De mannen van gisteravond zitten aan de bar en hebben gisteravond flink doorgehaald, dus hebben vandaag op hun gemak de Ornon beklommen. Met af en toe een stop om een Rennie naar binnen te werken om de kater van gisteravond tegen te gaan. Het menu ziet er veelbelovend uit: Courgettesoep, eendenborst met aardappelgratin en een brownie met slagroom. De soep is heerlijk, lekker zout, dus de voorraad wordt weer aangevuld. De eendenborst is ook erg lekker, samen met de boontjes en de aardappelgratin is dit zo op. Het nagerecht kost me wat meer moeite, dat eet ik dus ook niet helemaal op. Voor de Engelsen is het de laatste avond en er zitten naast ons drie jongens die vandaag de Marmotte gedaan hebben, maar ja, wat is de Marmotte als je Alpe d’HuZes gewend bent? Qua klimkilometers overtreft AD6 natuurlijk de Marmotte. We zullen zien wat het vrijdag wordt. Morgen, donderdag een soort van rustdag. Even kijken wat we gaan doen, misschien met de auto even naar Les Deux Alpes en dan lunchen bij La Panoramique in Mizoën? Dan via de Sarenne naar de Alpe? We zien het wel, kijken hoe laat we wakker worden (meestal rond 8 uur) en dan ons plan trekken. 

Donderdag om 8 uur weer wakker. We kleden ons aan en gaan lopen naar het ontbijt. Hebben we dat alvast gehad. Voor het ontbijt, kipfilet en abrikozenjam op een broodje. Theetje, melk en jus, zo dat is het weer. De Engelsen gaan naar huis. De 3 jongens van de Marmotte van gisteren gaan ook naar huis. Een heleboel anderen zijn al weer op pad. We lopen weer naar huis en gaan met de auto een stukje rijden. Even naar Les 2 Alpes en daar de auto parkeren bij de klimwand en lopend door het dorp. Niets open, ongelovelijk. We lopen even naar de plek waar de tocht naar Venosc begint. Een hele steile afdaling, die we al eens gedaan hebben, maar die we ook al eens beklommen hebben. Daarna door naar waar de auto staat. Er was één tentje open en er stond Croque Monsieur op het bord en crèpes. Ik heb trek in een croque en John in een pannenkoek. Maar helaas, dit bord geldt alleen voor het seizoen. Ja hoor, welk seizoen...Nou ja, alleen wat drinken dan maar. Daarna rijden we door naar de Col de Sarenne, met een tussenstop in Mizoën. Even kijken hoe La Panoramique er bij staat. Nog steeds de prachtige balkons met geraniums. Maar we gaan niet naar binnen, even beneden kijken wat bij het winkeltje te krijgen is. Alleen een plat du jour, steak met friet, nou laten we dat maar niet doen, dus we gaan weer naar de auto en rijden naar de Col de Sarenne. Wat een prachtige rit is dit toch, waarschijnlijk wel één van de mooiste ritten hier in de buurt. We komen nog een aantal fietsers tegen en stoppen voor ze. Daarna zijn we boven en zien het chalet, waar we met Roel en Marije nog binnen zijn geweest en het kaasboertje. Op Alpe d'Huez gaan we even op het welbekende terras zitten. Een orangina en een sandwich. John eentje met kipfilet, ik een gemixte. (kip, kaas en tomaat) Heerlijk! We rijden via de Alpe naar Bourg, even bij de Casino nog wat broodjes mee nemen voor morgen. John wil graag de Marmotte fietsen, dus daar moet wel wat extra energie voor meegenomen worden. Op tijd uit bed dus morgen en veel eten mee. Maar vanavond eerst nog even eten en dan lekker naar bed en slapen...Heerlijk...Heel veel liefs, Heidi