Heerlijk weekend en ik heb mijn benen weer gevonden!!!

Wat een heerlijk weekend hebben we gehad. Vrijdagmorgen was het bokkenweer. Wat een regen, dus even thuis gebleven om nog wat dingen te doen. Daarna naar de stad, ik moest natuurlijk nog wat boodschappen doen voor het eten van zondag. Ik heb Karin beloofd om even een bakkie te komen halen, heb haar al lang niet gesproken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Een bakkie thee en ik loop eventjes door de zaak heen. Ik zie een vestje dat ik altijd al heel leuk vond en besluit deze mee te nemen. Samen met mooie blouse en een zomershemdje. Ik had eigenlijk niets nodig, maar nu toch drie mooie exemplaren. Carolien komt ook nog even een bakkie drinken, dus is er veel te kletsen. Hierna even naar Hilal om de groenten te halen en Turkse broden. Met twee volle tassen weer naar huis gelopen. Pfff, het is warm. Thuis alles even in de koelkast zetten en om 3 uur moet ik bij Désirée zijn voor een massage van mijn benen. Lekker dichtbij, op het Achterom. Het is trouwens heerlijk weer geworden. Ik loop op mijn gemak door de haven en naar de stad. Om 5 voor 3 bel ik bij Désirée aan. Ik ben nog nooit bij haar geweest, maar ze heeft een mooi huis en een mooie ruimte voor haar werkzaamheden. Ik vertel Désirée over ons Alpe d’HuZes avontuur. Ze heeft alles via internet gevolgd en ook nog wat via uitzending gemist. Ik beloof haar een aantal links door te sturen waar diverse filmpjes te zien zijn van de dag. Daarna gaat ze aan de gang. Eerst de achterkant van mijn benen, het valt eigenlijk wel mee. Niet te gevoelig, een beetje, maar niet zo pijnlijk dat het echt zeer doet. De voorkant is daarna aan de beurt. De linkerkant van mijn bovenbeen is wel heel gevoelig, terwijl ik daar eigenlijk helemaal geen last van heb. Even goed opletten dus de komende tijd. Dus op het laatst nog even een klein beetje pijn lijden, maar meestal wordt het daarna snel een stuk beter. Na een uurtje ben ik klaar. We maken meteen een nieuwe afspraak, over 4 weken. Ik loop weer naar buiten, wat een prachtig weer is het geworden, heerlijk. Lekker langzaam naar huis lopen. Na een tijdje komt John ook thuis. We eten en ’s avonds hebben we niets. John wil nog even spinnen, maar ik heb geen zin, dus blijf lekker thuis. Daarna lekker naar bed, slapen.

Zaterdag is het weer heel vies weer. We gaan eerst even naar Kolkman om John zijn fiets op te halen, die was voor een beurt weg gebracht. Nog even door de winkel gelopen, fiets mee en de fietstas en wieltassen. Op weg naar BMW om mijn tijdelijke auto op te halen, zodat we een auto hebben als we privé op pad moeten en ik met slecht weer naar Etienne kan gaan. Het is druk bij BMW. We drinken even een theetje en krijgen van Ernst de sleutel. Mooie Mini Cooper S, alleen de bekleding is niet je van het, rood, maar het is maar tijdelijk. Een lekker snel bakkie, rijd je wel gauw te snel mee. John komt nog even naast me staan bij het verkeerslicht en rijdt dan snel voor me langs. Ik achter hem aan en naar huis. In de parkeergarage, inparkeren. Hé, deze heeft ook piepers, lekker makkelijk. Zo die staat, lekker klein karretje, heerlijk net of je een jas aantrekt. Naar boven en lekker wat eten. Daarna lopen John en ik nog even naar de stad. Ik moet nog een paar dingen halen voor het eten van morgen. Suikerbrood, appelstroop en daarna het vlees bij de slager ophalen. Eerst langs de slager, hebben we dat alvast binnen. Cent komt met een gigantische doos aanlopen en John vraagt wat ik allemaal besteld heb. Genoeg dus. Even betalen en alles in onze boodschappentassen laden. Daarna loop ik even naar Deen voor suikerbrood en John gaat even een boeket bij Haring ophalen voor Runnersworld. Zij hebben de hele zaak verbouwd, dus dat is wel een bloemetje waard. Suikerbrood etc. zijn snel gevonden. De yoghurt is in de aanbieding, dus die moet ik natuurlijk wel meenemen. Toch weer een grotere tas nodig, dan ik dacht. Ik loop rustig weer naar Runnersworld. Daar is het lekker drukkig. John is er nog niet, dus ik zet mijn tas even neer en loop even door de nieuwe zaak. Mooi geworden hoor, er moet natuurlijk nog wat gebeuren, maar dat is altijd zo, ze zijn net vandaag open gegaan. Leuke kleding hebben ze weer, maar ik heb ondertussen genoeg kleding. Ik heb ook nog wat via internet besteld, dus voorlopig niets nodig. Ik zie Simone, de vrouw van Pieter binnen komen, die kijkt ook even rond. Zij is ook nog steeds aan het hardlopen, maar golft ook bijna niet meer, waar heb ik dat meer gehoord. John komt ondertussen binnen wandelen met een prachtig boeket. Hij geeft het aan Erna en zij bedankt ons, ook Danny bedankt ons nog even. We staan nog eventjes te kletsen en gaan daarna naar huis. John wil nog even trainen en ik ga aan het koken. Even de groenten snijden en in de oven doen, daarna de aardappelen koken en morgen nog even de bruschetta maken en een saus voor bij het vlees. Het vlees braad ik morgen ook even aan. Ik ga nog even lekker zitten en maak nog een theetje. Even een beetje bijkomen. Om 6 uur lekker onder de douche, even omkleden en haren föhnen. Opmaken en op pad, naar Pijnacker. Dat is nog zo’n anderhalf uur rijden, dus we zijn er rond 9 uur. Lekker karretje hoor, de mini. Rond 9 uur hebben we het gevonden en nemen de prosecco en de envelop mee naar binnen. Danny doet open, er zijn al een heleboel gasten. Nicole, de vrouw van Danny even gedag zeggen en we krijgen wat te drinken. Leuk huis en wat een mensen. Grote tent in de tuin, dus er kunnen nog wel wat bij. Tom en zijn vrouw Ilona zijn er ook even een tijdje met ze gekletst en ze vertelden dat ze mijn verhalen missen. Ja, Alpe d’HuZes is afgelopen, dus veel valt er niet meer te schrijven. Zoveel beleef ik niet! Er komt een man binnen, die de ingehuurde zanger blijkt te zijn. De broer van Danny, Mark heeft ook mee gedaan met Alpe d’HuZes, met team Westland. Zij hadden 3 huizen gehuurd voor 80 man, 4 koks, een masseur mee en dus deze zanger, Ronnie Ronaldo. Hij is zelf ook 3x de berg opgereden. Mark 4x. Blijft toch leuk dat Alpe d’HuZes zo bindt. Rond elf uur zingt Ronnie een set, Hollandse meezingers en als echte Rotterdammer, zingt hij Amsterdamse liedjes. Lachen! Om half 12 trekken we aan onze stutten, nog anderhalf uur rijden, dus dan zijn we rond 1 uur thuis. We gaan dus weer een stukje rijden. Even de navigatie instellen. Op weg naar huis. Bij de Coentunnel is het druk, ze zijn aan het werk, daar dus een kleine file. Gelukkig zijn we nog op tijd, want om 1 uur sluiten de weg af. Toch lekker dat we bijna thuis zijn. Auto weer in de garage en naar boven. John ziet helemaal een beetje wit, moe. Eerst even mijn make-up er afhalen, John ligt al heerlijk in zijn mandje. Ik ga ook lekker naar bed, slapen, heerlijk.

Zondagmorgen is het bewolkt, maar wel droog. Gelukkig. Erwin komt even het boek van Peter Kapitein langs brengen, waar ik op zijn veiling op geboden heb. Er staat een klein stukje in geschreven door Peter, dus ik ben benieuwd. Maar eerst even zoveel mogelijk het eten klaar maken. Tomaten ontdoen van de pitjes en klein snijden. De aardappelen bakken en daarna in de oven zetten. Vlees aanbraden en een sausje voor het vlees maken. John gaat nog even een stukje fietsen. Voor het eerst weer sinds Alpe d’HuZes. Erwin komt het boek brengen, even snel. Staat een mooie notitie in. Heel lief. Erwin gaat weer op pad, hij doet volgend jaar toch weer mee. De vrijdag na Alpe d’HuZes vertelde hij nog dat zijn vrouw een post HBO opleiding gaat doen en hij veel minder tijd heeft om te trainen, maar hij gaat toch heen en ook fietsen. Een beetje het idee wat wij ook al hadden, misschien wat anderen helpen en zelf rustig aan doen. We zien wel. Het duurt niet lang of John is ook weer binnen. Hij is Erwin nog tegen gekomen, grappig hè. Ik ben klaar met het eten koken. Ik heb ondertussen ook het bestek gepoetst, niet mijn favoriete bezigheid, maar het moest gewoon. Er zaten stukken bij die al weer behoorlijk zwart begonnen te worden. Dus lekker zwarte handen, maar weer glimmend bestek. Daarna even lekker douchen. Het Is al 3 uur, dus over een uurtje zijn ze er al. Rond 4 uur gaat de bel, Louise. Ondertussen zitten we nog even het NK wielrennen te kijken, het is hartstikke spannend. Niet lang daarna komen Lies en Bernard binnen. Een prachtige bos bloemen en een heerlijke fles rode wijn van ze gekregen. Met z’n allen even naar de ontknoping van het NK kijken. Spannend, want er rijden 2 Noord-Hollanders voorop. En…Pim Ligthart uit Twisk wint. Morgen huldiging in Twisk zeiden we meteen. Daarna gaan we lekker buiten zitten. John heeft alles al klaar gezet, ik neem het eten mee naar buiten, samen met de anderen en we gaan lekker zitten. Veel bij kletsen, lachen en herinneringen ophalen. De kaasjes, ham, broodjes etc. gaan er goed in. Om kwart voor 7 vraag ik of ze nog trek hebben in een stuk vlees met wat groente en aardappelen. Nog even wachten zegt Bernard, het duurt toch nog 20 minuten, dus ik zet de oven aan en ga weer gezellig aan tafel zitten. Verder kletsen, foto’s kijken en een half uur later staat het hoofdgerecht op tafel. Ook dat gaat er goed in en zelfs voor het toetjes, ijs met slagroom is nog plek. Na de koffie en thee stapt iedereen op. Petter heeft gebeld, hij wacht nog op een knuffel van Lies voordat hij gaat slapen. Ondertussen is het al half 10 geweest, dus ze moeten wel weg, voordat hij echt slaapt. Lies wil nog helpen op ruimen, maar ik zeg dat ze lekker moeten gaan. Ik heb morgen vrij, dus dan ruim ik alles op. Nu zoveel mogelijk in de vaatwasser, is dat maar weg. John haalt alle kussens naar binnen en ik ruim de rest nog even op. Zo we kunnen lekker naar bed. Even kijken of er nog een detective op is, maar nee hoor, die is dus om half 9 begonnen en al afgelopen. Op BBC is Silent Witness net begonnen, dus die kijken we even. Om 11 uur is dit klaar, dus gaan we heerlijk slapen. De wekker gaat morgen weer vroeg.

Vanmorgen ging de wekker op tijd. Half 6. Ik was eerder wakker en moest meteen naar de WC. Om half 6 John er uit. Ik blijf nog even liggen. Het was vannacht wel erg warm, niet lekker. Maar ja, dat is altijd de consequentie als het in Nederland zo warm is. Zelfs om half 6 is het al warm. John zet de achterdeur open, zo komt er weer wat frisse lucht binnen. Om 8 uur ga ik mijn bed uit. Er is genoeg te doen, maar eerst een theetje. Ik haal het bed even af, want ik heb laatst op internet gelezen hoeveel zooi er in je kussen zit, dus deze eerst maar even wassen. Daarna in de droger en even buiten leggen. De rest van het beddengoed in de wasmachine. Om 9 uur trek ik mijn hardloopkleding aan, even naar buiten voor een rondje. Kijken hoe dat gaat. Ik loop naar beneden en zet mijn horloge aan, handig, hartband vergeten om te doen, dan krijg je geen hartslag hè. Ik dus weer naar boven, nu met de lift. Hartband om doen en weer naar beneden, met de trap. In het begin gaat het een beetje stroef, maar na zo’n 10 minuten voelt het eigenlijk wel goed aan. Geen last, lekker lopen dus. Wel warm hoor. Na 17 minuten ben ik voorbij de sportschool en ik loop langs de provinciale weg en de Liornestraat richting de Waterhoorn. Langs HRTC en de sportschool en zo langs het fietspad weer terug naar huis. Pfff, echt warm hoor. Maar het lopen gaat lekker en na 46 minuten sta ik weer voor ons pand. 6,5 kilometer in de benen en 350kcal armer. Met de lift naar boven en ik kleed me even om. Nog niet douchen, nog veel te heet. Ik stop de kussens even in de droger, ik ben bang dat ze buiten anders niet droog worden. Volgende was er in en de vaatwasser leegruimen. Nieuw lading er in en zo schiet het een beetje op. Theetje drinken en daarna even de vloer dweilen. Hè lekker alles weer schoon. De lakens even buiten op het rek hangen, want die passen niet meer in de droger. Zodra de kussens uit de droger zijn, de lakens weer in de droger en de kussens buiten leggen, in de zon. Even helemaal laten drogen. Een broodje in de oven doen en eten. Lekker hoor. Heb de laatste tijd meer honger, dus rustig aan. Nog een theetje en dan het bed weer opmaken. Wat zal dat weer lekker slapen vannacht. Alle was is ondertussen weggewerkt. Nu nog even strijken en alle huishoudelijke klussen klaar. Krijg ik net een telefoontje van BMW, er is iemand geïnteresseerd in de mini die ik net mee heb gekregen, wordt vanavond weer omgeruild. Voor een 3-serie zei de jongeman, nou niet dus, dacht ik, een kleintje wil ik graag, geen 3-serie. Pfff, dat is wel een gedoe hoor, hoeveel auto’s zal ik nog krijgen voordat mijn eigen karretje er is? Gedoe. Nou ja morgen moet ik in ieder geval een auto hebben, dus vanavond wordt hij omgeruild. Nu nog even wat eten en drinken en dan zo strijken. Nu nog eventjes kijken naar nog wat opgenomen series. Net een sms’je van BMW, alles blijft gewoon zo, kan dus lekker in dit autootje blijven rijden. Gelukkig J. Wat zin gemaakt en toch even drie hemden gestreken, wat een rotwerk blijft dat toch, maar ja het moet wel gebeuren. Weer even voor drie dagen klaar. John is rond 7 uur thuis en blijft ook thuis, moet nog wat werken, hopen dat Ziggo in de lucht blijft. Eten gemaakt, groenten met een gehaktbal. Ik heb vandaag zo’n rare eetlust. Het liefst alleen brood met iets hartigs er op. Dus gehaktbal met brood, morgen wel weer iets lekkers maken. Nog even onder de douche, straks lekker schoon in ons schone bedje. Heerlijk. Nu nog even een theetje. De komende dagen rustig aan. Donderdag naar Amerongen voor de sportkeuring. VO2 Max vast laten stellen en de zones laten checken, meteen bloed laten controleren en een ECG in rust en met inspanning. Ben benieuwd, heb ik nog nooit gedaan. John gaat ook, voor het lopen en fietsen. Er stond in de mail dat je 48 uur van te voren geen inspanning meer mocht doen, dus vandaar rustig aan. Nu een lekker theetje drinken en nog even wat tv kijken. Vanaf komt het tweede deel van Silent Witness, dus dat gaan we even kijken. Morgen werken. Ik schrijf snel weer. Liefs, Heidi

Loopje...

Vanmorgen lekker nog even in bed blijven liggen, toen John wegging. Dat was al om half 6, dus ik vond dat ik nog wel even kon blijven liggen. Heerlijk. Op de één of andere manier zijn die uurtjes altijd zo lekker. Het is altijd een beetje een tussen waken en slapen in. Niet echt heel vast slapen, maar ook niet helemaal wakker. Om half 9 echt wakker en er uit. Het is nog niet echt lekker buiten, dus ik ga eerst een theetje drinken en een broodje roosteren. Beetje boter er op en abrikozenjam. Lekker. Meteen daarna even naar het toilet. Zo ik kan straks meteen op pad. Nog even de mails kijken en daarna op pad. Even dezelfde kleren aan als op 9 juni, alleen een heel ander sfeertje J. De eerste passen gaan best goed, geen slecht gevoel in mijn benen. Ik loop rustig naar het einde van de straat. Oversteken en onder het poortje door. Kom ik daar al bijna in botsing met een andere hardloper. Gelukkig loop ik niet zo hard, ik sta meteen stil. De jongen mompelt: “Sorry” en rent door. Ik steek over naar de andere kant van de weg. Naar beneden en op het fietspad richting de sportschool. De stoep op, hondenpoepallee, kun je dit wel noemen. Ik moet af en toe springen om de drollen te ontwijken. Gadverdamme. Was even vergeten hoe smerig het hier is en altijd alleen op dit stuk. Bij de flat loop ik nog een stukje door en voel mijn benen in één keer vollopen. Het lijkt wel of ze omwonden zijn met plastic folie, dat een beetje te strak is aangebracht. Mijn benen voelen net zo dik aan als de bovenbenen van Fabian Cancellara, zouden mijn benen dan toch nog niet hersteld zijn? Ik dacht of het gaat geweldig, of het gaat bagger, nou het is dus het laatste. Ik wandel een stukje langs de plek waar de Lidl gebouwd gaat worden. Ze zijn druk bezig. Even kijken hoe het met mijn hartslag gesteld is. Eigenlijk niet eens zo hoog. Alleen zo’n drukkend gevoel in mijn benen. Ik loop heel rustig door en ga het fietspad naar de sportschool op. Jeetje, dat is echt werken voor zo een klein stukje lopen. Maar ja, het moet toch, dus gewoon doorgaan. Bij de sportschool even een beetje uitrusten en omdraaien om dezelfde weg naar huis te gaan. Pfff, het is ook nog aardig warm, daar heb ik me ook in vergist. Ik dacht dat het frisser zou zijn. Het is echt alsof er een warmtedeken om me heen ligt, zelfs de wind is warm. Heel rustig loop ik terug en de terugweg lijkt altijd wel korter dan de heenweg. Het gaat eigenlijk wel. Nog steeds dat dikke gevoel in mijn benen, maar als dat het ergste is. Ik ren weer onder het poortje door en het zebrapad over. Daar wandel ik uit tot ik weer thuis ben. Zo dat is lekker, om er weer te zijn. Ik pak de krant uit de bus en ga met de lift naar boven. Zo, ik ben blij dat ik er ben. Even een theetje en een broodje maken. Geroosterd broodje met boter en abrikozenjam. Lekker hoor. Daarna nog even wat rekken en dan een heerlijke douche. Even de benen ontharen, is nodig. Morgenmiddag met Coby naar de sauna, dan moet ik er toch wel een beetje netjes bij lopen, nietwaar. Altijd wel een pijnlijk klusje. Scheren is tien keer zo handig, maar met de silk epil blijven de haren tenminste 3 weken weg. Hoef ik ook niet iedere dag meer te scheren. Als ik klaar ben, me aankleden en even zitten met een theetje. Heerlijk hoor. De dag vliegt voorbij. Een mailtje van John, Ernst van Maaral heeft een tijdelijke auto voor ons. Even een aantal dingen regelen, kopie van rijbewijs naar Maaral en aan de verzekering doorgeven dat we een tijdelijke auto hebben. Weer geregeld. Leuk. Een telefoontje, Liesbeth aan de lijn. Ik neem op met: “Hé Liesbeth, hoe is ie? Al een beetje bijgekomen?” Lies heeft het namelijk heel erg druk gehad na ons Alpe d’HuZes avontuur. Vrijdagnacht thuis gekomen, zaterdag naar de Ardennen voor een feestje en maandag weer naar huis. Woensdag met Lisse op kamp tot vrijdag. Met andere woorden helemaal geen tijd gehad om bij te komen en tijd voor zichzelf te maken. Ik ben een gelukkig mens dat ik mijn eigen tijd zo heerlijk in kan delen. Moet ik ook zeggen dat ik dat gewoon nodig heb hoor. Wat een watje hè, maar wel lekker J. Lies was ook al weer naar haar looptraining geweest en kon de volgende dag bijna niet uit haar bed komen, zo stijf. Er is dus echt wel wat gebeurd in het lijf. We denken dat het allemaal zo snel hersteld is, maar niets is minder waar, we worden ouder. Maar we blijven gewoon lekker trainen en gaan er weer voor hoor. Ik heb nog even een afspraak bij Désirée gemaakt van Better in Shape, voor een massage van mijn benen. Misschien toch wel handig, want dan worden ze waarschijnlijk weer wat soepeler (hoop ik). Ik doe de oven aan, want zodra John thuis komt gaat hij nog een stukje hardlopen, kan ik dan meteen een broodje in de oven doen en eten. Fred komt even wat met John bespreken, dus dan kan ik mooi mijn stukje schrijven. Kost altijd even wat tijd om alles op papier te zetten. Broodje eten, daarna in bed installeren om te schrijven. Even Fred gedag zeggen, zodra hij binnen komt, even kletsen en weer aan de gang. Kreeg vanmiddag nog een leuke tip via twitter, toen ik vroeg wat een leuk nieuw doel zou zijn. Schreef @Zitvlees: “combiklassement van Egmond”. Ik heb wel even hardloop zitten lachen. Egmond is een zware halve marathon (tenminste, vind ik) en dan op het strand fietsen, daar zou dan wel weer heel veel voor getraind moeten gaan worden. Dus deze skip ik maar even, ik ga nog even nadenken wat het precies gaat worden. Dat horen jullie zodra ik het zelf weet J. Nu nog even een beetje tv kijken en dan straks heerlijk slapen. Morgen werken en naar de sauna met Coby, heerlijk bijkletsen. Ik schrijf weer! Liefs, Heidi

Afkicken van Alpe d'HuZes

Het is weer heerlijk hoor om thuis te zijn, begrijp me niet verkeerd, maar het is zo wennen. Als je daar in Frankrijk zit zonder telefoon en krant (maar wel met internet, natuurlijk) lijkt alles zo ver weg. Nu thuis is de eerste opgave om alle koffers en kratten leeg te maken en alles te wassen, drogen en opruimen. Alle etenswaren die over waren weer een plekje geven is ook geen sinecure. Zondag waren we om 6 uur bij Saf zijn huis. De vlag hing uit en het huis was versierd met ballonnen en een bord, met daarop: KANJERS Alpe d’HuZes. Lief hè. Binnen bleken 2 bossen bloemen voor ons en voor Saf te staan en een doos met bonbons, wierook en lieve kaartjes. Wat een verrassing en zo lief! Saf zijn spullen uit de bus gehaald en alles naar binnen gebracht. Lief dat iedereen zo heeft meegeleefd. Als alles binnen is rijden wij naar huis. Toch raar om bijna weer thuis te zijn. We rijden langs mijn favoriete loopstukje en er is niets veranderd. De parkeergarage in en ik spring alvast uit de bus en John parkeert hem. Ik neem alvast wat tassen mee naar boven. John gaat alles uitladen en komt daarna naar boven. Boven staat een mooi boeket en liggen krantenartikelen over Alpe d’HuZes, neergelegd door pa en ma. Lief, ook zij hebben natuurlijk vreselijk meegeleefd. Even snel een belletje naar hen toe om te zeggen dat we goed aangekomen zijn en te bedanken voor de bloemen en de mooie fietskaart. Pappa vertelt dat ze de hele dag tv hebben gekeken en dat zelfs oma (91 jaar) bij mijn tante en oom tv heeft gekeken. Wat lief allemaal. Iedereen danig onder de indruk, net zoals wij. Nadat ik de telefoon heb neergelegd, maar weer even naar beneden voor een nieuw vrachtje koffers. Ik neem er weer 4 mee en ga ze meteen leeghalen. Alle was sorteren, schone kleding meteen in de kast. Dat ruimt al weer lekker op. John komt boven met de kratten, die pak ik morgen wel uit. Er staan ook nog twee tassen, daar geldt hetzelfde voor. Ik gooi wel alvast de eerste was in de wasmachine, des te eerder dat klaar is, des te eerder ben ik er vanaf. Hierna nog 4 wassen te gaan. Ondertussen is het al 9 uur, alles is uit de auto. Nog even tv kijken en we gaan lekker slapen. Heerlijk in ons eigen bedje.

Maandagmorgen toch weer op tijd wakker, hoe is het mogelijk hè. Was in de droger, nieuwe was in de wasmachine. Het is wel heel lekker dat we nog één dagje vrij zijn. Lekker nog een beetje bijkomen. Gisteren bleek bij het uitpakken van de auto, dat er toch nog iets van Saf in de bus stond, zijn toilettas, die komt hij vandaag even ophalen. Eerst even een theetje en John een bakkie koffie. Nog even gezellig met z’n tweetjes in bed liggen. Dan er toch eindelijk uit. Even John zijn haren kortwieken, dat is echt nodig. Daarna heerlijk douchen onder onze eigen douche. Mijn ouders even een sms’je sturen dat we even een bakkie komen drinken. Even bijkletsen. Computer mee om wat foto’s te laten zien en de kleinigheden als aandenken aan Alpe d’HuZes. Vertellen hoe alles gegaan is, wat we allemaal meegemaakt hebben, maar veel weten ze natuurlijk al van mijn blog. Na een uurtje gaan we weer naar huis. Thuis nog even de was in de droger, nieuwe was er in en ga zo maar door. John haalt de bus nog even helemaal leeg, zodat hij deze morgen weer bij Athlon in kan leveren. Ook morgen even door de wasstraat, dan is hij weer helemaal schoon. Hij heeft ons hartstikke goed door de bergen gereden, geweldig. Met z’n tweetjes even gekeken naar de foto’s die we gemaakt hebben en daar een schifting in gemaakt. De GoPro heeft 1800 foto’s gemaakt van het tochtje naar de Col d’Ornon, een beetje erg veel achterwerk van Bernard J. Dus even selecteren, maar dat is op de één of andere manier altijd veel meer werk dan je denkt. Saf komt nog even snel binnen om zijn toilettas op te halen en wij gaan weer aan de opruim. John heeft trek in pizza, dus we bestellen een Calzone kip/ananas, heerlijk. En wat kipnuggets met frietjes. Nog even niet koken dus. Na het eten kijken we nog even wat tv. En daarna heerlijk slapen. Morgen de eerste werkdag van John. Zal wel weer even wennen zijn voor mijn lieverd.

Dinsdag om 7 uur de wekker. Niet zo vroeg als anders. John moet eerst de bus wegbrengen naar Athlon en daarna aan het werk. Ik blijf nog lekker even liggen, moe. Vandaag de rest van wat we meegenomen hebben naar Frankrijk opruimen. Ik moet eigenlijk naar de stad, maar daar heb ik even geen zin in, dus ik blijf lekker thuis. Alles opruimen, jeetje wat kost dat altijd een boel tijd en energie om alles weer schoon te krijgen, op te ruimen en dergelijke. Vandaag even een off day. Dus een dagje de laatste spullen opruimen en tussendoor even de series kijken, die ik heb opgenomen. Tussendoor even de foto’s op Picasa zetten en voor iedereen een map aanmaken, waar ze hun eigen foto’s in kunnen zetten. Dan maak ik zodra ik alle foto’s heb er één map van en hebben we een geweldig fotoboek. Wel even lekker lasagne gemaakt, voor het eerst weer sinds Frankrijk J. Ik kreeg nog twee leuke sms’jes van Diandra met hele leuke foto’s van Anna in het pretpark in Oberhausen. Ze hebben het vreselijk naar hun zin. Leuk hè. John lekker weer thuis, met zijn eigen auto, dat was wel weer even wennen. In plaats van een busje in zijn luxe beamer. Heel anders sturen en remmen, waardeer je dat weer extra. De foto van de bus is ook binnen gekomen, dus meteen even een taart besteld voor het lenen van de bus, voor Athlon. Deze wordt woensdag bezorgd. Ook de andere foto, van John is binnen, leuk! De lasagne is bijna klaar, John werkt nog wat thuis en ik kijk nog even mijn mail. Een lief berichtje van Armand en ik heb een klein bedrag gesponsord. Ben ook zo onder de indruk van zijn prestatie. 5x de berg op gelopen, niet te geloven. Na het eten val ik bijna van de bank, zo moe. Dus weer heerlijk vroeg naar bed, 9 uur. John komt later en we kijken samen nog even wat tv. Daarna heerlijk slapen. Morgen mijn eerste werkdag. En nog een heleboel dingen doen. Maar dat horen jullie nog. Liefs, Heidi

De dag, dagen na Alpe d'HuZes

Na een heerlijke nacht, worden we toch weer op tijd wakker. Bernard is al op om de koffers te pakken en de fietsen in te laden. De familie Lind gaat vanmorgen na het ontbijt naar huis. Dus een drukte van jewelste. Ik zet alvast alles voor het ontbijt klaar en John loopt even naar de bakker om het brood te halen. Iedereen is aan het opruimen en we zitten toch al snel met elkaar weer aan de ontbijttafel. De laatste keer met z’n allen. Een raar idee. Iedereen heeft lekker geslapen en voelt zich eigenlijk best wel goed. Mijn benen zijn ook helemaal niet slecht. Wel apart na zo’n inspanning, maar een heel goed gevoel. Met z’n allen nog even nagenieten van de grote dag van gisteren. Na het ontbijt alles weer opruimen en na heel veel knuffels en kussen zijn ze op pad. Louise heeft een geweldige prestatie geleverd door iedereen gisteren geweldig te verzorgen. Zij was gisteren werkelijk helemaal bekaf. Maar wat een schatje om ons zo te helpen. Natuurlijk samen met alle anderen, want die hebben haar hartstikke lief geholpen. Wat een kanjers. Saf, John en ik rijden naar Alpe d’Huez, want Hellen en Jack stappen ook zo in de auto om weer naar huis te rijden. Diandra, Caryl en Anna zijn er ook en we drinken met z’n allen nog even een bakkie. Met z’n allen de dag van gisteren nog even doorgenomen en iedereen heeft ontzettend genoten en was vreselijk onder de indruk van het hele evenement. Wat een geweldig saamhorigheidsgevoel, iedereen is er nog steeds emotioneel van. Na een bakkie vertrekken Hellen en Jack. Wij lopen met z’n allen naar het Palais des Sports om de vlaggen op te halen en de bedankbrief van het KWF. Het is wel even zoeken hoor, naar de zes vlaggen die wij ingeleverd hebben. En ondertussen gaat de herhaling van de uitzending van de NOS van gisteravond, van start. Er zitten een heleboel mensen naar te kijken, dat had ik nog helemaal niet gezien. Het licht wordt gedimd en het wordt wat lastiger om de twee laatste vlaggen te vinden. Ja, daar heb ik er eentje. Nu de laatste nog. Die wordt door Diandra gevonden en we lopen naar de uitgang, waar de rest ondertussen staat te kijken naar de film. Na een tijdje gaan we toch weer naar boven, dit kunnen we altijd nog op uitzending gemist bekijken. Boven nog even wat drinken en we kijken nog even of er nog leuke kleding is. Voor John nog een joggingpak en nog wat kleine dingetjes als souvenir. Daarna naar het huis, Miranda en René maken alles in gereedheid om te vertrekken en ook hen zwaaien we uit. Gedrieën drinken we nog even een kop thee en kletsen nog wat na. Rond half 6 rijden we weer naar de Alpe. Eerst even wat eten in het restaurant naast het hotel van Hellen en Jack. Trek in vlees en frietjes. Een lekkere terrine vooraf en daarna steengrillen met heerlijk biefstuk, kip en eendenborst. Heerlijk. Frietjes er bij, helemaal goed. Gek is dat. Dat je na een tijdje van pasta en rijst, het “gewone” eten begint te missen. We drinken een heerlijke huiswijn er bij en rond 7 uur staan we weer buiten. We gaan alvast naar het Palais des Sports. Om 8 uur zijn Diandra, Caryl en Anna er ook en om half 9 begint Johan van der Waal, de voorzitter met zijn woordje. Hierna treden Margriet Eshuijs en Maarten Peeters akoestisch op. Dit wordt opgenomen voor hun nieuwe CD. Iedereen zingt uit volle borst mee en er vloeien weer wat tranen. Hand in hand zingen we het lied. Een dikke knuffel met John en Diandra. Heerlijk. Daarna worden alle organisatoren bij Alpe d’HuZes gevraagd op het toneel te komen en zij worden even in het zonnetje gezet. Johan van der Waal vertelt nog even wat cijfers van deze Alpe d’HuZes. Ongelooflijk wat voor hoeveelheden eten er door heen zijn gegaan, bv. 25.000 liter verse jus d’orange en 3.000 tosti’s. Er is 20.106.345,75 opgehaald, er zijn 447.000 kilometers afgelegd en 30.000 beklimmingen en afdalingen gedaan. 68 runners, 4661 deelnemers in totaal (3786 mannen, 875 vrouwen). De jongste deelnemer 8 jaar, de oudste 71 jaar. Na deze feitjes en weetjes worden alle coördinatoren, bestuursleden etc. op het podium gevraagd en zingen we nog één keer het Alpe d’HuZeslied met z’n allen. Deze wordt ook opgenomen, maar er wordt even roet in het eten gegooid, want het ontruimingsalarm gaat af. Anna helemaal in paniek, maar alle andere mensen niet. Het duurt een paar minuten voordat het uitgezet en gereset kan worden, maar zodra dit gebeurd is, wordt het Alpe d’HuZeslied ingezet. Wat maakt zo’n evenement toch een hechte groep van zoveel mensen. Prachtig. Hierna vindt er een grote opruimslag plaats. Tafels en banken worden met vele handen weggedragen en binnen no-time is de dansvloer een feit en vindt er een optreden plaats van een band. Ik ben al aardig moe, dus loop even met Anna een stukje buiten om even bij de overgebleven kaarsjes te kijken en daarna weer naar binnen. Daarna gaan we met z’n allen naar huis. Lekker slapen. Rond half 10 liggen we weer in bed. Op naar de dag van morgen.

Zaterdagmorgen op de gewone tijd wakker. Eigenlijk niets op het programma. We zouden eigenlijk helpen in het Palais des Sports, maar daar is niets van gekomen. Je merkt dat je toch je slaap hard nodig hebt. Met z’n drietjes rustig ontbijten en ik moet mijn verhalen nog maken. Ik schrijf het verslag van de dag en de mannen gaan hun eigen gang. Rond 11 uur naar de Alpe om nog even te zien hoe het er uit ziet en boven een bakkie te doen. Als we naar boven rijden zien we weer alle fietsers zwoegend naar boven rijden. Je kunt je dan gewoon helemaal voorstellen hoe ze zich voelen. We lopen nog even door de Assos winkel, met de mooiste fietskleding en daarna nog even langs de winkel waar ik mijn vest gekocht heb. Ik koop nog even 3 sleutelhangers met Alpe d’Huez er op en wat zonnebrand. We rijden nog even een rondje en maken nog even een foto in de Bas Mulderbocht, bocht 0. Volgend jaar boven op de Alpe verblijven? We weten het nog niet. Nog even langs het hotel waar Saf ooit met wintersport is geweest. Het ziet er in de zomer altijd zo troosteloos uit. Getver. Echt niet gezellig. We rijden weer naar beneden en nemen in de gedachten afscheid van de Alpe. In Bourg gaan we nog even naar het bakkertje. Natuurlijk nog een laatste taartje eten. Ik ga eerst even plassen en kies daarna een crumble met bosbessen en frambozen met een theetje, natuurlijk. Het is nog een beetje markt, maar die zijn ze al aan het opruimen. Na de bakker rijden we naar het huis en pakken zoveel mogelijk onze koffers in. Alle etenswaren die we niet meenemen, pakken we in voor Diandra en Caryl, kunnen zij dit mooi nog gebruiken. De rest gaat in de vuilniszakken. Overal nog even een doek doorhalen, alles een beetje schoon achter laten. Ik verstuur mijn eerste verhaal en daarna gaan we naar Alpe d’Huez om met Diandra, Caryl en Anna wat te gaan eten. Eerst rijden we even langs Jan en Claartje om alvast een set sleutels af te geven en af te spreken hoe en wat voor morgenochtend. Ze staan even met een buurman te praten en vertellen dat wij meegedaan hebben aan Alpe d’HuZes. Ze laten ons nog even hun verbouwde appartement zien. Is werkelijk prachtig geworden. Vorig jaar zat hier nog het restaurant in, nu een heel mooi appartement. Als we volgend jaar weer meedoen, kunnen we hier ook verblijven en dan met halfpension. Dat is heerlijk. We genieten nog even van het uitzicht vanaf het balkon. Hier kijk je zo prachtig naar het dal en zie je de geiten en schapen lopen en kijk je zonder ergens tegen aan te kijken naar de bergen aan de overkant. Prachtig. We nemen afscheid van Jan en Claartje en ik beloof ze snel uitsluitsel te geven over volgend jaar. We rijden weer over ons vertrouwde weggetje naar de Alpe. De laatste keer deze kant op. Gek idee altijd. We rijden even door de straatjes van Alpe d’Huez en tot onze verbazing zijn gewoon alle hotels, restaurants en winkeltjes dicht. Ook waar we gisteren gegeten hebben en waar Hellen en Jack verbleven is gesloten. Jeetje, dan moeten we dus even naar Bourg d’Oisans rijden om wat te eten. John pakt even de tas uit de auto met etenswaren en geeft die aan Caryl, kan dit mooi naar boven. Daarna rijden we met z’n zessen naar beneden. Nog één keer de Alpe af. Er zijn nog fietsers die naar boven rijden en natuurlijk een heleboel afdalers. Het blijft een prachtig gezicht. Wat is het toch een mooi landschap, echt genieten. In Bourg de auto parkeren en daar is gewoon alles open. We gaan in het straatje van de bakker bij een Nederlands restaurant zitten. Aan de achterkant van dit restaurant is een snackbar, Ome Cor. Dat hoort bij het restaurant. We nemen het menu. Lekker eten, niet speciaal, maar goed. Heerlijke frieten, dat dan weer wel J. Het enige vervelende is dat het stikt van de vliegen binnen. Het plafond ziet er zwart van. Niet zo heel erg lekker. Rond half 10, na het toetje breken we op. We brengen Diandra, Caryl en Anna weer terug naar Alpe d’Huez en nemen afscheid van ze. Zij blijven nog tot maandag en gaan dan via Duitsland naar huis. Allemaal een dikke knuffel en een kus en wij gaan naar het huis. Nog een laatste nachtje in Villard-Reculas. Even nog alle spullen klaarzetten voor morgen, wat allemaal mee kan. Beautycase inruimen, tanden poetsen en naar bed. Lekker slapen.

Zondagmorgen werd ik om 5 uur wakker door een aantal knallen buiten. Ik dacht dat ze de auto leeg aan het halen waren, dus ik ben meteen, zonder na te denken, naar buiten gestormd. Niets natuurlijk, maar wel klaarwakker. John kwam achter me aan en vroeg wat er aan de hand was. De auto stond natuurlijk helemaal ingepakt klaar, je weet het nooit. Ik ga nog eventjes rustig liggen en John gaat zich scheren. Saf hoorde ons en heeft meteen z’n bed afgehaald en is klaar voor de terugreis. Nou dan gaan we dus gewoon een uurtje eerder op pad. Zijn we maar weg. Nog even de vaatwasser uitruimen en de spulletjes in de kast zetten. De etenswaren die ik nog mee wil nemen in de koeltas met wat drinken en de koelelementen. De laatste dingen in de beautycase en we zijn klaar voor vertrek. Om half 6 rijden we weg uit Villard-Reculas. Nog een laatste blik op het dorp en wellicht tot volgend jaar! Nu zit ik in de auto dit stuk te schrijven, met pijn in mijn hart. Het heimweegevoel is nu al aanwezig, ik ga dit weer missen. We kletsen nog even na en beseffen dat we nog nooit zo vaak naar de supermarkt geweest zijn, voor zo’n groot gezin. Iedere dag opnieuw eten inslaan voor zoveel personen, ben ik helemaal niet gewend. (en daar ga ik lekker ook niet aan wennen J). Hoe vaak we de Alpe en de “Col de Grint” met de auto gereden hebben is ook niet meer te tellen. Kortom zo’n week is de week van de grote getallen. Geweldig dat we meer dan 20 miljoen bij elkaar gebracht hebben.

Iedereen bedankt voor alles, we hebben genoten van jullie steun en ik houd jullie op de hoogte van onze plannen voor volgend jaar. Of dit nu Alpe d’HuZes wordt of iets anders, ik laat het jullie weten.

Nog een keertje heel veel liefs van mij en tot gauw. Liefs, Heidi