Na een heerlijke nacht, worden we toch weer op tijd wakker. Bernard is al op om de koffers te pakken en de fietsen in te laden. De familie Lind gaat vanmorgen na het ontbijt naar huis. Dus een drukte van jewelste. Ik zet alvast alles voor het ontbijt klaar en John loopt even naar de bakker om het brood te halen. Iedereen is aan het opruimen en we zitten toch al snel met elkaar weer aan de ontbijttafel. De laatste keer met z’n allen. Een raar idee. Iedereen heeft lekker geslapen en voelt zich eigenlijk best wel goed. Mijn benen zijn ook helemaal niet slecht. Wel apart na zo’n inspanning, maar een heel goed gevoel. Met z’n allen nog even nagenieten van de grote dag van gisteren. Na het ontbijt alles weer opruimen en na heel veel knuffels en kussen zijn ze op pad. Louise heeft een geweldige prestatie geleverd door iedereen gisteren geweldig te verzorgen. Zij was gisteren werkelijk helemaal bekaf. Maar wat een schatje om ons zo te helpen. Natuurlijk samen met alle anderen, want die hebben haar hartstikke lief geholpen. Wat een kanjers. Saf, John en ik rijden naar Alpe d’Huez, want Hellen en Jack stappen ook zo in de auto om weer naar huis te rijden. Diandra, Caryl en Anna zijn er ook en we drinken met z’n allen nog even een bakkie. Met z’n allen de dag van gisteren nog even doorgenomen en iedereen heeft ontzettend genoten en was vreselijk onder de indruk van het hele evenement. Wat een geweldig saamhorigheidsgevoel, iedereen is er nog steeds emotioneel van. Na een bakkie vertrekken Hellen en Jack. Wij lopen met z’n allen naar het Palais des Sports om de vlaggen op te halen en de bedankbrief van het KWF. Het is wel even zoeken hoor, naar de zes vlaggen die wij ingeleverd hebben. En ondertussen gaat de herhaling van de uitzending van de NOS van gisteravond, van start. Er zitten een heleboel mensen naar te kijken, dat had ik nog helemaal niet gezien. Het licht wordt gedimd en het wordt wat lastiger om de twee laatste vlaggen te vinden. Ja, daar heb ik er eentje. Nu de laatste nog. Die wordt door Diandra gevonden en we lopen naar de uitgang, waar de rest ondertussen staat te kijken naar de film. Na een tijdje gaan we toch weer naar boven, dit kunnen we altijd nog op uitzending gemist bekijken. Boven nog even wat drinken en we kijken nog even of er nog leuke kleding is. Voor John nog een joggingpak en nog wat kleine dingetjes als souvenir. Daarna naar het huis, Miranda en René maken alles in gereedheid om te vertrekken en ook hen zwaaien we uit. Gedrieën drinken we nog even een kop thee en kletsen nog wat na. Rond half 6 rijden we weer naar de Alpe. Eerst even wat eten in het restaurant naast het hotel van Hellen en Jack. Trek in vlees en frietjes. Een lekkere terrine vooraf en daarna steengrillen met heerlijk biefstuk, kip en eendenborst. Heerlijk. Frietjes er bij, helemaal goed. Gek is dat. Dat je na een tijdje van pasta en rijst, het “gewone” eten begint te missen. We drinken een heerlijke huiswijn er bij en rond 7 uur staan we weer buiten. We gaan alvast naar het Palais des Sports. Om 8 uur zijn Diandra, Caryl en Anna er ook en om half 9 begint Johan van der Waal, de voorzitter met zijn woordje. Hierna treden Margriet Eshuijs en Maarten Peeters akoestisch op. Dit wordt opgenomen voor hun nieuwe CD. Iedereen zingt uit volle borst mee en er vloeien weer wat tranen. Hand in hand zingen we het lied. Een dikke knuffel met John en Diandra. Heerlijk. Daarna worden alle organisatoren bij Alpe d’HuZes gevraagd op het toneel te komen en zij worden even in het zonnetje gezet. Johan van der Waal vertelt nog even wat cijfers van deze Alpe d’HuZes. Ongelooflijk wat voor hoeveelheden eten er door heen zijn gegaan, bv. 25.000 liter verse jus d’orange en 3.000 tosti’s. Er is 20.106.345,75 opgehaald, er zijn 447.000 kilometers afgelegd en 30.000 beklimmingen en afdalingen gedaan. 68 runners, 4661 deelnemers in totaal (3786 mannen, 875 vrouwen). De jongste deelnemer 8 jaar, de oudste 71 jaar. Na deze feitjes en weetjes worden alle coördinatoren, bestuursleden etc. op het podium gevraagd en zingen we nog één keer het Alpe d’HuZeslied met z’n allen. Deze wordt ook opgenomen, maar er wordt even roet in het eten gegooid, want het ontruimingsalarm gaat af. Anna helemaal in paniek, maar alle andere mensen niet. Het duurt een paar minuten voordat het uitgezet en gereset kan worden, maar zodra dit gebeurd is, wordt het Alpe d’HuZeslied ingezet. Wat maakt zo’n evenement toch een hechte groep van zoveel mensen. Prachtig. Hierna vindt er een grote opruimslag plaats. Tafels en banken worden met vele handen weggedragen en binnen no-time is de dansvloer een feit en vindt er een optreden plaats van een band. Ik ben al aardig moe, dus loop even met Anna een stukje buiten om even bij de overgebleven kaarsjes te kijken en daarna weer naar binnen. Daarna gaan we met z’n allen naar huis. Lekker slapen. Rond half 10 liggen we weer in bed. Op naar de dag van morgen.
Zaterdagmorgen op de gewone tijd wakker. Eigenlijk niets op het programma. We zouden eigenlijk helpen in het Palais des Sports, maar daar is niets van gekomen. Je merkt dat je toch je slaap hard nodig hebt. Met z’n drietjes rustig ontbijten en ik moet mijn verhalen nog maken. Ik schrijf het verslag van de dag en de mannen gaan hun eigen gang. Rond 11 uur naar de Alpe om nog even te zien hoe het er uit ziet en boven een bakkie te doen. Als we naar boven rijden zien we weer alle fietsers zwoegend naar boven rijden. Je kunt je dan gewoon helemaal voorstellen hoe ze zich voelen. We lopen nog even door de Assos winkel, met de mooiste fietskleding en daarna nog even langs de winkel waar ik mijn vest gekocht heb. Ik koop nog even 3 sleutelhangers met Alpe d’Huez er op en wat zonnebrand. We rijden nog even een rondje en maken nog even een foto in de Bas Mulderbocht, bocht 0. Volgend jaar boven op de Alpe verblijven? We weten het nog niet. Nog even langs het hotel waar Saf ooit met wintersport is geweest. Het ziet er in de zomer altijd zo troosteloos uit. Getver. Echt niet gezellig. We rijden weer naar beneden en nemen in de gedachten afscheid van de Alpe. In Bourg gaan we nog even naar het bakkertje. Natuurlijk nog een laatste taartje eten. Ik ga eerst even plassen en kies daarna een crumble met bosbessen en frambozen met een theetje, natuurlijk. Het is nog een beetje markt, maar die zijn ze al aan het opruimen. Na de bakker rijden we naar het huis en pakken zoveel mogelijk onze koffers in. Alle etenswaren die we niet meenemen, pakken we in voor Diandra en Caryl, kunnen zij dit mooi nog gebruiken. De rest gaat in de vuilniszakken. Overal nog even een doek doorhalen, alles een beetje schoon achter laten. Ik verstuur mijn eerste verhaal en daarna gaan we naar Alpe d’Huez om met Diandra, Caryl en Anna wat te gaan eten. Eerst rijden we even langs Jan en Claartje om alvast een set sleutels af te geven en af te spreken hoe en wat voor morgenochtend. Ze staan even met een buurman te praten en vertellen dat wij meegedaan hebben aan Alpe d’HuZes. Ze laten ons nog even hun verbouwde appartement zien. Is werkelijk prachtig geworden. Vorig jaar zat hier nog het restaurant in, nu een heel mooi appartement. Als we volgend jaar weer meedoen, kunnen we hier ook verblijven en dan met halfpension. Dat is heerlijk. We genieten nog even van het uitzicht vanaf het balkon. Hier kijk je zo prachtig naar het dal en zie je de geiten en schapen lopen en kijk je zonder ergens tegen aan te kijken naar de bergen aan de overkant. Prachtig. We nemen afscheid van Jan en Claartje en ik beloof ze snel uitsluitsel te geven over volgend jaar. We rijden weer over ons vertrouwde weggetje naar de Alpe. De laatste keer deze kant op. Gek idee altijd. We rijden even door de straatjes van Alpe d’Huez en tot onze verbazing zijn gewoon alle hotels, restaurants en winkeltjes dicht. Ook waar we gisteren gegeten hebben en waar Hellen en Jack verbleven is gesloten. Jeetje, dan moeten we dus even naar Bourg d’Oisans rijden om wat te eten. John pakt even de tas uit de auto met etenswaren en geeft die aan Caryl, kan dit mooi naar boven. Daarna rijden we met z’n zessen naar beneden. Nog één keer de Alpe af. Er zijn nog fietsers die naar boven rijden en natuurlijk een heleboel afdalers. Het blijft een prachtig gezicht. Wat is het toch een mooi landschap, echt genieten. In Bourg de auto parkeren en daar is gewoon alles open. We gaan in het straatje van de bakker bij een Nederlands restaurant zitten. Aan de achterkant van dit restaurant is een snackbar, Ome Cor. Dat hoort bij het restaurant. We nemen het menu. Lekker eten, niet speciaal, maar goed. Heerlijke frieten, dat dan weer wel J. Het enige vervelende is dat het stikt van de vliegen binnen. Het plafond ziet er zwart van. Niet zo heel erg lekker. Rond half 10, na het toetje breken we op. We brengen Diandra, Caryl en Anna weer terug naar Alpe d’Huez en nemen afscheid van ze. Zij blijven nog tot maandag en gaan dan via Duitsland naar huis. Allemaal een dikke knuffel en een kus en wij gaan naar het huis. Nog een laatste nachtje in Villard-Reculas. Even nog alle spullen klaarzetten voor morgen, wat allemaal mee kan. Beautycase inruimen, tanden poetsen en naar bed. Lekker slapen.
Zondagmorgen werd ik om 5 uur wakker door een aantal knallen buiten. Ik dacht dat ze de auto leeg aan het halen waren, dus ik ben meteen, zonder na te denken, naar buiten gestormd. Niets natuurlijk, maar wel klaarwakker. John kwam achter me aan en vroeg wat er aan de hand was. De auto stond natuurlijk helemaal ingepakt klaar, je weet het nooit. Ik ga nog eventjes rustig liggen en John gaat zich scheren. Saf hoorde ons en heeft meteen z’n bed afgehaald en is klaar voor de terugreis. Nou dan gaan we dus gewoon een uurtje eerder op pad. Zijn we maar weg. Nog even de vaatwasser uitruimen en de spulletjes in de kast zetten. De etenswaren die ik nog mee wil nemen in de koeltas met wat drinken en de koelelementen. De laatste dingen in de beautycase en we zijn klaar voor vertrek. Om half 6 rijden we weg uit Villard-Reculas. Nog een laatste blik op het dorp en wellicht tot volgend jaar! Nu zit ik in de auto dit stuk te schrijven, met pijn in mijn hart. Het heimweegevoel is nu al aanwezig, ik ga dit weer missen. We kletsen nog even na en beseffen dat we nog nooit zo vaak naar de supermarkt geweest zijn, voor zo’n groot gezin. Iedere dag opnieuw eten inslaan voor zoveel personen, ben ik helemaal niet gewend. (en daar ga ik lekker ook niet aan wennen J). Hoe vaak we de Alpe en de “Col de Grint” met de auto gereden hebben is ook niet meer te tellen. Kortom zo’n week is de week van de grote getallen. Geweldig dat we meer dan 20 miljoen bij elkaar gebracht hebben.
Iedereen bedankt voor alles, we hebben genoten van jullie steun en ik houd jullie op de hoogte van onze plannen voor volgend jaar. Of dit nu Alpe d’HuZes wordt of iets anders, ik laat het jullie weten.
Nog een keertje heel veel liefs van mij en tot gauw. Liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten