Loopje...

Vanmorgen lekker nog even in bed blijven liggen, toen John wegging. Dat was al om half 6, dus ik vond dat ik nog wel even kon blijven liggen. Heerlijk. Op de één of andere manier zijn die uurtjes altijd zo lekker. Het is altijd een beetje een tussen waken en slapen in. Niet echt heel vast slapen, maar ook niet helemaal wakker. Om half 9 echt wakker en er uit. Het is nog niet echt lekker buiten, dus ik ga eerst een theetje drinken en een broodje roosteren. Beetje boter er op en abrikozenjam. Lekker. Meteen daarna even naar het toilet. Zo ik kan straks meteen op pad. Nog even de mails kijken en daarna op pad. Even dezelfde kleren aan als op 9 juni, alleen een heel ander sfeertje J. De eerste passen gaan best goed, geen slecht gevoel in mijn benen. Ik loop rustig naar het einde van de straat. Oversteken en onder het poortje door. Kom ik daar al bijna in botsing met een andere hardloper. Gelukkig loop ik niet zo hard, ik sta meteen stil. De jongen mompelt: “Sorry” en rent door. Ik steek over naar de andere kant van de weg. Naar beneden en op het fietspad richting de sportschool. De stoep op, hondenpoepallee, kun je dit wel noemen. Ik moet af en toe springen om de drollen te ontwijken. Gadverdamme. Was even vergeten hoe smerig het hier is en altijd alleen op dit stuk. Bij de flat loop ik nog een stukje door en voel mijn benen in één keer vollopen. Het lijkt wel of ze omwonden zijn met plastic folie, dat een beetje te strak is aangebracht. Mijn benen voelen net zo dik aan als de bovenbenen van Fabian Cancellara, zouden mijn benen dan toch nog niet hersteld zijn? Ik dacht of het gaat geweldig, of het gaat bagger, nou het is dus het laatste. Ik wandel een stukje langs de plek waar de Lidl gebouwd gaat worden. Ze zijn druk bezig. Even kijken hoe het met mijn hartslag gesteld is. Eigenlijk niet eens zo hoog. Alleen zo’n drukkend gevoel in mijn benen. Ik loop heel rustig door en ga het fietspad naar de sportschool op. Jeetje, dat is echt werken voor zo een klein stukje lopen. Maar ja, het moet toch, dus gewoon doorgaan. Bij de sportschool even een beetje uitrusten en omdraaien om dezelfde weg naar huis te gaan. Pfff, het is ook nog aardig warm, daar heb ik me ook in vergist. Ik dacht dat het frisser zou zijn. Het is echt alsof er een warmtedeken om me heen ligt, zelfs de wind is warm. Heel rustig loop ik terug en de terugweg lijkt altijd wel korter dan de heenweg. Het gaat eigenlijk wel. Nog steeds dat dikke gevoel in mijn benen, maar als dat het ergste is. Ik ren weer onder het poortje door en het zebrapad over. Daar wandel ik uit tot ik weer thuis ben. Zo dat is lekker, om er weer te zijn. Ik pak de krant uit de bus en ga met de lift naar boven. Zo, ik ben blij dat ik er ben. Even een theetje en een broodje maken. Geroosterd broodje met boter en abrikozenjam. Lekker hoor. Daarna nog even wat rekken en dan een heerlijke douche. Even de benen ontharen, is nodig. Morgenmiddag met Coby naar de sauna, dan moet ik er toch wel een beetje netjes bij lopen, nietwaar. Altijd wel een pijnlijk klusje. Scheren is tien keer zo handig, maar met de silk epil blijven de haren tenminste 3 weken weg. Hoef ik ook niet iedere dag meer te scheren. Als ik klaar ben, me aankleden en even zitten met een theetje. Heerlijk hoor. De dag vliegt voorbij. Een mailtje van John, Ernst van Maaral heeft een tijdelijke auto voor ons. Even een aantal dingen regelen, kopie van rijbewijs naar Maaral en aan de verzekering doorgeven dat we een tijdelijke auto hebben. Weer geregeld. Leuk. Een telefoontje, Liesbeth aan de lijn. Ik neem op met: “Hé Liesbeth, hoe is ie? Al een beetje bijgekomen?” Lies heeft het namelijk heel erg druk gehad na ons Alpe d’HuZes avontuur. Vrijdagnacht thuis gekomen, zaterdag naar de Ardennen voor een feestje en maandag weer naar huis. Woensdag met Lisse op kamp tot vrijdag. Met andere woorden helemaal geen tijd gehad om bij te komen en tijd voor zichzelf te maken. Ik ben een gelukkig mens dat ik mijn eigen tijd zo heerlijk in kan delen. Moet ik ook zeggen dat ik dat gewoon nodig heb hoor. Wat een watje hè, maar wel lekker J. Lies was ook al weer naar haar looptraining geweest en kon de volgende dag bijna niet uit haar bed komen, zo stijf. Er is dus echt wel wat gebeurd in het lijf. We denken dat het allemaal zo snel hersteld is, maar niets is minder waar, we worden ouder. Maar we blijven gewoon lekker trainen en gaan er weer voor hoor. Ik heb nog even een afspraak bij Désirée gemaakt van Better in Shape, voor een massage van mijn benen. Misschien toch wel handig, want dan worden ze waarschijnlijk weer wat soepeler (hoop ik). Ik doe de oven aan, want zodra John thuis komt gaat hij nog een stukje hardlopen, kan ik dan meteen een broodje in de oven doen en eten. Fred komt even wat met John bespreken, dus dan kan ik mooi mijn stukje schrijven. Kost altijd even wat tijd om alles op papier te zetten. Broodje eten, daarna in bed installeren om te schrijven. Even Fred gedag zeggen, zodra hij binnen komt, even kletsen en weer aan de gang. Kreeg vanmiddag nog een leuke tip via twitter, toen ik vroeg wat een leuk nieuw doel zou zijn. Schreef @Zitvlees: “combiklassement van Egmond”. Ik heb wel even hardloop zitten lachen. Egmond is een zware halve marathon (tenminste, vind ik) en dan op het strand fietsen, daar zou dan wel weer heel veel voor getraind moeten gaan worden. Dus deze skip ik maar even, ik ga nog even nadenken wat het precies gaat worden. Dat horen jullie zodra ik het zelf weet J. Nu nog even een beetje tv kijken en dan straks heerlijk slapen. Morgen werken en naar de sauna met Coby, heerlijk bijkletsen. Ik schrijf weer! Liefs, Heidi