Vanmorgen was ik al om half 5 wakker. Vandaag start de inschrijving voor Alpe d’HuZes 2012. Gek, maar toch een beetje gespannen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, want we kunnen gewoon inschrijven, maar ja, toch. Ik heb heerlijk geslapen, voel me gelukkig al een heel stuk beter, maar nog steeds lekker snufferig en flink niezen. Om 8 uur zit ik voor mijn computerscherm. Geen mailtje van AD6. Dan maar even op de inschrijfmodule kijken en ja hoor, die is open. Dus snel inschrijven. Team HaDeOo. Ik vul al mijn gegevens in en stuur het op. Ik krijg meteen een mailtje retour, dat ons team ingeschreven staat. Meteen even de overige teamleden invullen. Hebben we dat meteen maar gedaan. Klaar. Even kijken of er nog leuke mail is en het blog van Lies lezen en dan aankleden en op pad. We gaan weer wandelend naar het ontbijt. Lekker hoor, het is al aardig warm aan het worden, de zon zit nog achter de bergen, maar je kunt voelen dat het een warme dag gaat worden. Heerlijk. Wat een lekker weer hebben we. Vandaag doe ik ook nog even niets. John gaat ook niet fietsen, want hij heeft twee grote pukkels op zijn zitbotjes, om het zo maar even netjes te zeggen en dat gaat steeds meer irriteren. Dus vandaag een wandel/autodag. Bij het ontbijt is het werkelijk uitgestorven, bijna iedereen heeft al gegeten, dus iedereen is vroeg op pad. De Rabobank ploeg staat nog op punt van vertrekken. Geen idee wat zij vandaag gaan rijden. De 8 jongens, die het hoogste woord hebben, gaan de Sarenne doen. Om kwart over negen is iedereen vertrokken. Ik sms even naar Lies of we straks even zullen skypen, meestal gaan we op zaterdagmorgen op bezoek, dan nu maar via de skype. Gisteravond nog even gekeken of het werkt op mijn computer, want dat heb ik nog nooit gedaan. Vanmorgen voor het ontbijt dit even bij John op zijn Ipad gezet en het uitgeprobeerd. En ja hoor, gelukt. Met beeld erbij, daar wordt je zo ’s morgens vroeg niet vrolijk van, maar ja niets aan te doen. Om half 10 lopen we weer terug naar Oli. Even langs het bakkertje, waar we een Flute en twee chocoladebroodjes meenemen. Wat een heerlijke taartjes heeft ook deze bakker weer staan zeg. Wat een genot voor het oog. (gelukkig ben ik verkouden, want anders zou je door de geur het water al in je mond hebben lopen!). Buiten is het is al een stuk warmer geworden, lekker hoor. Eerst even skypen met Lies en daarna gaan we via Villard-Reculas naar Alpe d’Huez, daar wat eten en dan zien we wel verder. Even de computer alvast online zetten. Computer op het tafeltje op het terras en kijken wanneer Lies tijd heeft. Om elf uur gaat de “telefoon”. Ik zie dat Lies belt, ik zet de computer op video en zie mezelf, maar Lies nog niet, maar ik hoor haar wel. En ja hoor, daar is ze. Dat is gek, zit je zoveel kilometers van elkaar vandaan en zie je elkaar op de computer. Het is toch wel anders dan dat je live bij elkaar zit te kletsen hoor. Wat ongemakkelijker, maar dat is wel snel weg. We kletsen natuurlijk weer over van alles en nog wat. Lies moet nog douchen. Meestal krijgt ze tijdens haar ontbijt handdoeken, maar dit keer zijn ze haar vergeten. Nou ja gelukkig hebben we nog geen geurcomputer, dus dat merken we niet. Na ruim een half uur kan Lies lekker gaan douchen en zeggen we elkaar gedag. Volgende keer maar weer live, hoewel, dat gaan we nog niet redden, want dan zitten we nog in Frankrijk. Dan toch nog maar een keertje Skypen. We trekken een korte broek aan, lekker luchtig shirtje en we gaan op pad. Via Villard-Reculas, dat werkelijk uitgestorven is, want alle winkeltjes zijn echt dicht, rijden we naar de Alpe. Hier komen we een heleboel van de Rabobank ploeg tegen. We rijden naar boven en parkeren de auto. Nog even de mooie fietskledingwinkel in en ik zie een leuke korte broek voor John. Daar ben ik al een tijdje naar op zoek, maar kon het op de één of andere manier niet vinden. Nu dus wel. Even passen dus en meteen aanhouden. Zijn andere korte broek is namelijk redelijk dik, en deze niet, dus aanhouden. We lopen even naar het terras, maar dat zit helemaal vol en omdat het bijna twaalf uur is gaan we even kijken bij een ander restaurantje. Hier is het heerlijk rustig, je kijkt alleen niet uit op alle fietsers die op Alpe aankomen. We drinken wat en ik bestel een pizza 5 fromages en John een pasta bolognese. Er zit een groep fietsers en 4 militairen te eten en het ziet er allemaal erg lekker uit. Het duurt niet lang of ons eten arriveert. Echt heerlijk! Wel genieten hoor. Er komen nog meer Fransen het terras op lopen en het lijkt of iedereen elkaar kent. Er zijn sowieso veel meer mensen in het dorp, want in het weekend komen er een heleboel mensen uit Grenoble, die hier een weekendhuis hebben, over. Gezellig druk dus. Na het eten gaan we weer op pad. Auto even bij de Casino parkeren, maar het is overal middagpauze, dus erg rustig. Even geld trekken en we lopen een rondje. Terug naar de Casino, tanken en weer terug naar Oli. In huis is het heerlijk koel. Het is 2 uur, dus we besluiten om even naar het terras aan het stuwmeer te lopen. Zo gezegd zo gedaan. Even wat water mee en we zijn weg. Het lijkt een hele klim, maar het valt uiteindelijk wel mee, het is zo’n twee kilometer, wel omhoog, maar lopend ben je toch altijd heel snel op hoogte. Bij het stuwmeer zijn een heleboel jongelui aan het fietsen op een soort “half pipe”. Zo’n helling, waar je skaters en fietsers op ziet stunten. Maar deze eindigt in het water van het stuwmeer, dat ijskoud is. Ze hebben dan ook dikke kleren aan. Wel een heel leuk gezicht. We gaan op het terras zitten en bestellen twee cola light. Ondertussen genieten we van het uitzicht, de bergen en het springen van de fietsers. Gaaf gezicht hoor. Als we onze drankjes op hebben gaan we weer op pad. Nog even kijken bij de fietsers en we lopen via een steil pad naar beneden en gaan nog even langs het hotel. John heeft daar een fietsblad zien liggen en wil dat nog even lezen, vanavond komt daar natuurlijk niets van, dus we gaan nu even langs. Weer even wat drinken, want zo’n 27 graden maakt wel dorstig. John leest zijn blaadje. Ik patience even op mijn telefoon. De Rabobank ploeg ligt in de stoelen en de jongens van de Sarenne hebben weer het hoogste woord. De klim was zeker toch niet zwaar genoeg J. Ik haal nog een drankje bij de bar en daarna lopen we weer naar Oli. Het is ondertussen al half 5 en ik moet John zijn haren nog even “knippen” met de tondeuse. Bij de apotheek nog even stoppen voor massageolie. Kan ik morgen John zijn benen even masseren na de beklimmingen van de Telegraph en de Galibier. Om 5 uur zijn we thuis. John zijn haren doen, ik mijn verhaal schrijven, daarna douchen en op pad. Er is vandaag een BBQ, dus niet te nette kleren aan, want dat stinkt altijd zo lekker in je kleren. Maar misschien eten we ook wel binnen hoor, geen idee. We gaan het wel beleven en jullie lezen het. Nou net terug, het is half 10. Heerlijk gegeten hoor. Allerlei salades, worstjes, hamburgers, kippenpoten, gepofte aardappelen en een ijsje toe. Lekker dus. Nu heerlijk rozig, dus zo lekker slapen. Morgen weer vroeg dag, want John gaat fietsen. Een hele lekkere avond…Veel liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten