Col de la Croix de Fer, Palais du Sports en parcoursverkenning.

Vanmorgen weer op tijd wakker. John gaat iedere ochtend met René beneden in Allemont wat lopen en rek en strek oefeningen doen om een beetje soepel te blijven (je moet wat op je oude dag J). En daarna halen ze het bestelde brood op. Heerlijk. Ondertussen kijk ik rustig even naar de mail en wat er allemaal in Nederland gebeurt, moet toch een beetje op de hoogte blijven. De thee is al klaar, dat is altijd weer een heerlijk begin van de dag. Even de kaasjes snijden voor op brood, boter uit de koelkast, dan is het straks een beetje smeerbaar en de rest van het beleg klaar zetten. Borden, bestek en alles wat bij het ontbijt hoort uit de kastjes halen. We eten weer heerlijk buiten. Prachtig zonnetje dat net de berg over komt en toch al pittig kracht heeft.

Na het ontbijt gaan we naar Bourg d’Oisans voor de boodschappen, ik heb al een aardig lijstje, want ja, met 7 personen heb je nu eenmaal meer nodig, dan met 2 J. En helaas is het niet mogelijk om alle boodschappen voor de hele week te halen, hoewel ik dat best zou willen hoor, want boodschappen doen is echt niet mijn favoriete hobby. Maar samen met Marije en Lies is het gezellig! Door alle gangpaden wandelen, want je weet bij God niet waar alles staat en af en toe moeten we nog terug, omdat we toch iets vergeten zijn. Na een klein uurtje staan we weer buiten. Tassen vol, kratje vol, op naar de bus. Alles er in zetten, kar weg en naar het dorp.

De mannen zitten op het terras van hotel Milan, dat overigens te koop staat, dus wie nog een leuk hotel in de Bourg d’Oisans op wil knappen?! We lopen even over de markt. Veel kaas, worstjes en andere heerlijkheden. We nemen wat worstjes mee, die, weet ik uit ervaring, zijn heerlijk! Daarna niet veel meer. De paarse knoflook voor Laura ben ik vergeten, dus volgende week zaterdag in de herhaling J. Bij de bakker neemt John nog even een taartje mee, Lies had zo’n trek in een taartje. We lopen weer naar de bus en met z’n allen weernaar het huis.

Ondertussen is het toch al weer 12 uur en tijd voor de lunch. Dus al het etensspul weer naar buiten en eten. Ik krijg nog geen hap door mijn keel, dus ik maak even een stuk stokbrood met heerlijke kaasjes er op. Voorheen kregen we dat bij Per en Pien van La Panoramique ook altijd mee. Even in plastic folie en klaar voor later. We rijden met twee bussen naar beneden, eerst even op zoek naar een benzinestation voor Bernard, want die heeft bij geen diesel meer. En we willen met zijn bus naar de Col de la Croix de Fer rijden. Maar de enige in het dorp, is aan het verbouwen, dus dat is even pech. Met onze, door Athlon ter beschikking gestelde bus gaat dus mee naar boven. De mannen met fietsen uit de bus, Liesbeth, Marije en ik rijden door. In ieder geval tot aan het stuwmeer boven, maar waarschijnlijk nog een stukje verder. Wat is het toch een prachtige, maar steile klim. Er ligt veel meer sneeuw dan vorige keer. Een prachtig gezicht. Stuk voor stuk allemaal een foto waard.

Bij het stuwmeer gaan we er even uit. Lies gaat even plassen en wij kijken even wat rond. Daarna stappen we weer in de auto, om zo’n 2 kilometer verderop weer te stoppen en Lies uit de auto te gooien. Even zwaaien en Marije en ik rijden verder naar de top. Even de auto parkeren en er uit. Dat scheelt echt een paar graden en het waait ook nog hard. Marije en ik kijken eerst of we een kant het dal in kunnen lopen, maar daar ligt zoveel prut en is het glad, dat we dat maar niet riskeren. Dus we lopen de weg af richting de Col de Glandon, de mannen en Lies tegemoet. Marije maakt foto’s van alle mooie bloemen die bloeien langs de weg. Even turen in de verte of we Lies al zien, maar we zien nog niets. Maar niet lang daarna zien we toch een stipje aan komen fietsen en ja hoor, het zwaait. Liesbeth is er al. Marije heeft net een andere lens op haar camera gezet, dus ik pak snel mijn camera om wat foto’s van Lies te maken. Leuk en wat gaat ze goed! Lies stopt even en we spreken af boven op de Croix de Fer. Marije en ik lopen dus nu naar boven en dat kost net wat meer moeite, maar niet te gek hoor. Ondertussen nog even wat foto’s maken en boven op de Col een foto van Lies bij het bord. Fiets even in de auto, kan die niet gepikt worden en we gaan lekker even op het terras zitten, drankje drinken. De mannen zijn nu ongeveer anderhalf uur onderweg en het zal niet zo heel lang meer duren voordat ze er zijn. Even ons drinken naar binnen kieperen en we lopen door de weide een stukje de mannen tegemoet. Het duurt niet lang of we zien in de verte twee rode stipjes naderen. Twee fietsers, waarschijnlijk onze mannen. En ja hoor, ze komen wat dichterbij en het zijn John en Bernard. Even foto’s maken en wachten op René en Roel. Achter John en Bernard zagen we al een derde rode stip, dat is René, ook weer wat foto’s en nog even wachten en Roel komt er ook aan. We lopen weer terug naar het terras, waar de mannen zich al geïnstalleerd hebben. Wij gaan ook nog even zitten. De mannen nog een drankje en Bernard en John trekken even een droog setje aan en ze gaan beginnen aan de afdaling. Wij gaan met de auto naar beneden. Op de parkeerplaats de auto even parkeren en  Lies krijgt een belletje, dat René een lekke band heeft, dus dat het iets langer duurt. Ondertussen wachten wij in de schaduw en zien de eerste mannen, Roel en Bernard al weer aankomen. Foto’s en zij gaan samen met Lies even tanken. Marije en ik wachten even op John en René, die er niet al te lang daarna aankomen. Marije en Lies hebben verse munt geplukt in de berm, voor de muntthee van de komende tijd. Het ruikt heerlijk, maar ik ben niet zo van de verse muntthee. We rijden met zijn viertjes weer naar boven en gaan alvast wat lekkers klaar zetten om te knabbelen voor het eten. Nootjes, pesto, brood, aïoli en worstjes. Heerlijk, een heleboel glazen water er bij en één glas rode wijn. Genieten. Daarna eten we lekker pasta met kip en groenten. Heerlijk rozig, dat wordt geen latertje vanavond. Maar we zitten met z’n allen aan tafel te kletsen en René en John gaan ieder op een eigen bank liggen. Lies schrijft een stukje voor haar blog aan de keukentafel en ik ga alvast aan dit stuk beginnen. Alles staat in het teken van de kraak van Bernard met zijn fiets en de meest bizarre theorieën vliegen over tafel, waar de kraak in kan zitten. René, Lies en ik besluiten dat het waarschijnlijk aan Bernard zijn knieën ligt, maar ja, dat kunnen we natuurlijk niet bewijzen. Heel veel lachen, pijn in onze buik en een uurtje later, gaan we dan toch naar bed. John heeft op internet nog even een stuk gevonden over een kraak tijdens het beklimmen van bergen en dat het uiteindelijk ook nog aan de knieën van de fietser kan liggen. Nou weer lachen dus.

Zondagmorgen worden we om 7.15 uur wakker. Verslapen J. Lekker er uit, even mijn mails kijken onder het genot van een theetje en daarna even alles voor het ontbijt klaar zetten. Iedereen wordt langzaam wakker en het huis begint weer te leven. John en René zijn natuurlijk al lang al weer weg om brood te halen en een rek en strekje te doen. Het is bewolkt buiten, dus gaan we binnen of buiten eten, dat is natuurlijk de vraag. Maar de zon breekt toch door de wolken, dus buiten eten, wel in een shirt met lange mouwen, dat dan weer wel. Lekker een broodje, theetje en nog meer. Daarna even rustig aan.

Wel alvast even omkleden om straks na ons bezoek aan het Palais du Sports een loopje te doen met de Alpe d’HuZes runners. Marije vertrekt om te wandelen naar Huez, Bernard en Roel gaan met de fiets naar het Palais du Sports en René, John, Liesbeth en ik gaan met de bus. John en Lies gaan nog een klein tochtje “vlak” fietsen, voor zover dat mogelijk is hier in de buurt. Even wat drinken, vlaggen wegbrengen en kijken of we nog bekenden tegen komen. De eerste die we spotten is Peter Kapitein, ik feliciteer hem nog even met zijn verjaardag van gisteren. En hij draait zich om, ik stel me voor en stel hem meteen voor aan Liesbeth. Ik heb hem een beetje op de hoogte gehouden van de situatie van Liesbeth en ik weet niet hoeveel mailtjes hij waarschijnlijk per dag krijgt, maar toch is hij in alles geïnteresseerd. Even met elkaar gekletst en Peter moet weer verder en Lies loopt even naar een mevrouw die ze kent. De mevrouw blijkt een verpleegkundige te zijn, die werkt op de Oncologie van het Westfries Gasthuis in Hoorn. Terwijl Lies met de mevrouw praat, help ik even een aantal mensen die bezig zijn om stickers van de kaarsen, die in de bochten komen te staan, te halen. Doe ik ondertussen ook iets nuttigs. Toch eventjes twee traytje gedaan J. Daarna naar buiten, even een foto maken van de twee trucks die door Peter Appel Transport ter beschikking zijn gesteld, om ze straks even op Facebook te zetten. Marije belt nog en zij loopt in Huez, zal ze doorlopen, of terug keren. Wij gaan straks toch nog naar beneden, dus kunnen wij haar oppikken. Zo gezegd, zo gedaan. Roel en Bernard komen aan bij het Palais du Sports, waar Lies de mevrouw uit het café in Trois Ponts ontmoet. Leuk om toch nog bekenden tegen te komen. We gaan naar beneden. Even kijken of we Marije tegen komen. En ja hoor, daar loopt ze. Even de deur van de bus open gooien, Marije er in en we rijden even naar het huis. Onderweg komen we Roel nog tegen, die afdaalt naar Villard-Reculas. Even wat Hornets Juice drinken met wat Fantomalt en we kunnen gaan. Wel spannend hoor, ben vreselijk benieuwd hoeveel mensen er zijn en wat we gaan doen.

Bij de camping La Piscine stappen René en ik uit. Er staan al een aantal lopers te wachten. Het regent nog steeds, niet hard, maar wel gestaag. Ik zie Peter, Coen en Armand aan komen lopen. We gaan. Ik begroet Armand eventjes, drie dikke kussen. We zijn weg. We lopen met zijn allen naar de officiële plek waar de start donderdag plaats zal vinden. En hup weg zijn we, ik ben van plan om heel rustig aan te doen. Er stond namelijk geen lange training meer op mijn programma (sorry Vincent J). Dus niet te hoog in mijn hartslag. De anderen schieten weg, René en ik lopen heel rustig. Armand komt nog even bij ons buurten en vraagt hoe het gaat. Hij adviseert zo rustig mogelijk te lopen en eigen tempo aan te houden. Dat houden we goed vol! Armand loopt weer door en samen rennen we het eerste stuk. Maar mijn hartslag en die van René is zo hoog, dat we besluiten gewoon te wandelen. Nou volgens René niet gewoon, maar abnormaal hard J. Als ik een beetje een lekker tempo loop, kan ik toch snel zo’n 5,5k/u halen en dat is een lekker tempo. Maar hartslag mag niet te hoog en we besluiten om 5 k/u aan te houden. Maar ongemerkt als je aan het praten bent, loop je ineens toch wat harder, tenminste, dat doe ik J. Voor we het weten zijn we in bocht 16 bij La Garde. We lopen lekker door. Onderweg worden we door een paar chauffeurs van de Skoda’s gevraagd of we met ze mee terug willen, maar we zeggen dat we rustig lopen om onze hartslagen onder een bepaalde hartslag te houden. Het gaat eigenlijk erg lekker. We komen een mevrouw en meneer tegen onder een paraplu, die ook bij onze start waren. We stoppen even en de mevrouw vraagt hoe het gaat. Ik zeg dat het goed gaat en ik krijg een dikke knuffel. Wat schattig hè. Ze vragen of we mee willen rijden naar beneden, maar we vertellen dat we doorlopen naar Huez. Ze vinden het helemaal geweldig. We lopen weer door. Het blijft regenen en we trekken ons jasje aan, want de wind trekt ook een beetje aan. In een bocht staat een mevrouw te wachten op haar fietspartner, zij doet voor de eerste keer mee. En er komt een echtpaar aan rijden, waarvan de mevrouw stopt en de meneer echt vanuit zijn tenen roept: “Tering “ en stopt. René en ik lopen weer verder. In bocht 10 bel ik even met John om te zeggen waar we lopen en dat we naar Huez lopen. Hij en Lies komen ons ophalen. Dus we lopen weer verder. En af en toe word ik door René teruggefloten, omdat ik weer te hard ga lopen J. En dan ga ik weer terug naar 5 k/u. Na bocht 8 horen we een busje achter ons, John en Liesbeth. Nee, we lopen nog even door, tot in Huez J. Dus de bus vertrekt en voor we het weten zijn we in bocht 7, de Nederlandse bocht, waar woensdag en donderdag de verzorgingspost staat. Nog één bocht en we zijn er. Op het stuk waar vorig jaar Mici (de nicht van John) met haar team stond, staan nu John en Liesbeth. Er worden foto’s gemaakt en we stappen lekker in de bus. John en Liesbeth hebben samen nog zo’n 40 minuten gefietst en daarna nog wat boodschappen gedaan, maar de Casino was al weer bijna leeg J. Het duurt niet lang, of we staan alweer voor ons “huis”. De bus uit en dan merk je dat het een stuk kouder is geworden. Brrr, snel de spullen pakken en naar binnen rennen. Daarna snel weer douchen om heerlijk warm en schoon te worden. De was meteen in de wasmachine, is dat straks allemaal weer lekker schoon. Marije is heerlijk aan de kook, het ruikt wel al heel erg lekker. Dus even zitten, alle foto’s downloaden en de social media bijwerken. Marije heeft allerlei heerlijks gemaakt, maar eerst eten we even de omelet die René gemaakt heeft op een broodje en daarna de overgebleven chocolade croissant. Heel erg lekker. Iedereen werkt zijn/haar mails staan en we halen nog even de muziek van Alpe d’HuZes op, van Maarten Peeters en Margriet Eshuijs. De tekst even naar de teamleden sturen, zodat iedereen het vrijdagavond luidkeels mee kan zingen. Om 7 uur een heerlijk diner. Hete boontjes, rijst en satésaus. Erg lekker gegeten! Daarna met z’n allen even afruimen, opruimen en schoonmaken. Nog even een theetje na en niet al te laat naar bed. Tot snel.

Liefs, Heidi