Woensdagochtend waren we, hoe verrassend, weer voor de
wekker wakker. Om 4 uur zouden we René ophalen en daar waren we dan ook op
tijd. Nog even John zijn fiets inpakken en in de bus en op pad. René staat al
klaar. Zijn spullen er nog bij en weg zijn we. Ik heb nog even geprobeerd om
wakker te blijven, maar dat was een vergeefse poging. Niet gelukt en ik werd
dan ook wakker toen we al bij Maastricht waren. Zo het eerste deel van de reis
zit er al op. Ik geef John een broodje en een theetje in een thermobeker. Het
is heerlijk rustig op de weg en we besluiten dan ook lekker door te rijden. Om
8 uur stoppen we in Luxemburg. Daar even wat drinken en tanken. De eerste stop
is een feit en wat is het een heerlijk weer. Zonnetje schijnt, niet te warm, op
naar Frankrijk. Voor we het weten zijn we aan onze tweede stop toe. Daar nemen
we nog even wat drinken voor onderweg mee en ik heb nog zoveel broodjes, dat we
die lekker opeten en we gaan dus als een speer. Om half 4 zijn we in Villard
Reculas. Claartje zal rond 5 uur thuis zijn en wij gaan alvast naar binnen.
Alle kamers even inspecteren, maar we zijn er eentje kwijt. De 3e
kamer kunnen we niet vinden. Grappig, dat je dat vergeet na een jaar. We zitten
al te bedenken hoe we het dan moeten doen met slapen, Roel en Marije bij ons op
de kamer, wij in het stapelbed, maar ik ken onszelf, wij reserveren niets
zomaar. Dus even op internet checken, ja hoor, er zijn toch echt 3 kamers en 3
badkamers, maar waar. Dus maar even wachten op Claartje. We zitten heerlijk
buiten, alles uit de auto, alle etenswaren in de lades en het eerste kopje
koffie en thee kan gezet worden. We hebben ons eigen koffiezetapparaat
meegenomen (hoezo Hollanders?), hebben we ook lekkere espresso, van Nespresso
en kunnen we ook Latte en Cappuccino maken. Om 5 uur stapt Claartje het terras
op. Zij laat ons meteen de 3e en prachtige kamer zien. Nog even een
rondleiding door het huis, zwembad, jacuzzi en sauna bekijken. En de fietsen
kunnen meteen in de garage. Zo wij zijn klaar. Om 7 uur rijden we naar Allemont
om te kijken of we een hapje kunnen eten bij La Douce Montagne. Dat kan, ik
vraag aan Jorinde of Lars Roos er is en zij vertelt dat hij net is gaan
douchen. Als Lars beneden komt, kan hij meteen bij ons aanschuiven. Lars, zal
ik jullie even vertellen, ken ik eigenlijk alleen maar via de Social Media. Dus
eerst via Twitter en later via bevrienden via Facebook. Lars heeft Erwin en mij
ook gesponsord en heeft zelf ook een aantal keren met Alpe d’HuZes mee gedaan.
Dat schept toch een band en we hebben het dan ook al meteen gezellig. We
bestellen ons eten en hebben genoeg te kletsen, niet dat het daar ons ooit aan
ontbreekt hoor. Na het eten, rond 10 uur gaan we lekker naar ons “huis”. En
zowaar, op de weg naar boven zien John en René een heel groot hert. Net zoals
we het eerste jaar vaak dieren zagen. Leuk, ik was natuurlijk weer te laat,
maar dat mag de pret niet drukken. Niet lang daarna liggen we moe maar voldaan
voor onze eerste nacht in Frankrijk in bed.
Donderdagmorgen zijn we toch weer op tijd wakker en om 8 uur
gaan we er uit. We besluiten om op het terras lekker koffie en thee te drinken
en een krentenbol er bij, om daarna naar de Casino in Bourg te rijden om daar
boodschappen voor de eerste dagen te doen. Eerst even een lijstje maken, want
anders vergeet ik natuurlijk de helft. Het is altijd een feest der herkenning
als je Bourg d’Oisans in rijdt. Niets veranderd, alles is nog steeds hetzelfde,
lekker hè. We parkeren bij de Casino, alle lege kratjes en tassen mee en één
kar, daar moet dus gewoon alles in passen. Pfff, of dat gaat lukken? Na een uur
boodschappen doen en zoeken naar de boter, omdat ze het zuivelschap verplaatst
hebben naar het magazijn achter de groenten, hebben we twee kratjes en 4 tassen
vol. Alles in de bus en even op pad naar ons bakkertje voor een taartje. De
mevrouw achter de toonbank herkent ons meteen. Vraagt of we dit jaar weer mee
doen met Alpe d’HuZes en wat we gaan doen. Als ik vertel dat de mannen gaan
fietsen en ik 3 ga proberen te lopen, valt haar mond open van verbazing. 3 keer
lopen? Hoe ik dat dan doe met afdalen en dat dat toch wel een heel eind is om
te lopen J. Ik
bestel even de koffietjes en een thee en natuurlijk 3 taartjes. Zo de vakantie
is nu echt begonnen. Na onze koffie/theepauze gaan we toch maar even de Alpe
op. Even kijken hoe het er is en of de mevrouw in het winkeltje nog steeds van
die leuke Roxy kleding heeft. Nou de Alpe is nog steeds ver en hoog en boven
even de auto geparkeerd en bij de winkel kijken. Dat was een grote desillusie.
Het winkeltje is een Trek winkel geworden, kortom alleen maar fietsen en
kleding, dat dan nog wel, maar niet meer van Roxy, dat is nou jammer. Ik had me
er al weer zo op verheugd om een nieuw leuk jasje te scoren. Even nog naar de andere
winkeltjes gelopen, maar daar ook meer van hetzelfde, dus dat gaat hem dit jaar
niet worden. Weten we dat ook weer J. Daarna lekker naar huis, via Huez naar Villard-
Reculas. Even alle boodschappen opruimen en de mannen kijken nog even naar
fiets van René. Die loopt ergens aan en dat is nu weer opgelost. Nu even
beslissen wat we vandaag nog gaan rijden. Ik heb nog een loopje op het
programma staan, dus we besluiten om naar Allemont te rijden en daar de auto
bij La Douce Montagne neer te zetten en de mannen gaan dan naar de Col d’Ornon
fietsen. Ze kijken daarna wel of ze nog terugfietsen naar Villard-Reculas. Dus,
zo gezegd, zo gedaan. Fietsen in de auto, ik mijn hardloopkleding aan en we
zijn weer weg. In Allemont op de parkeerplaats, John nog even een kus en de
mannen rijden door Allemont heen. Ik ga steek even de weg over en loop over het
paadje langs de rivier. Het is heerlijk weer, wel wat warm, maar op het paadje
waar ik loop, loop ik ook regelmatig in de schaduw. Aan het eind kom ik weer in
het dorp uit en daar steek ik de rivier over en kom ik op de weg, die naar
Maison Oly leidt, waar we in september verbleven. Hier doe ik de eerste van
mijn 3 versnellingen van een minuut. Het gaat goed, hartslag is onder controle,
wel wat hoog, maar het gaat goed. Aan het einde van de weg steek ik over en ga
ik richting de camping waar Laura in 2010 stond. Een hele mooie rustige weg,
niet te steil, goed te doen. Ook daar nog een versnelling en dan heb ik al weer
een half uur er op zitten. Ik sta even stil, drink wat uit mijn bidon en ga
dezelfde weg terug. Ik kom de mannen die ik de heenweg tegen kwam weer tegen,
bouwvakkers en drie mannen die heerlijk in de schaduw zitten voor een huis. De
weg weer oversteken en daar kom ik Jorinde van La Douce Montagne tegen, die
gaat waarschijnlijk naar haar werk J. Ik doe de laatste versnelling en loop het bruggetje
weer over. Daarna weer naar het paadje en daar weer heerlijk in de schaduw. Dit
is genieten. Wel warm, maar niet zeuren, gewoon doorlopen. Na een uurtje ben ik
weer bij de parkeerplaats waar de auto staat. Een goede training en het ging
lekker. Ik loop naar La Douce Montagne en loop naar binnen, bestel een Cola
light en ga heerlijk op het terras in de zon zitten. Daar zitten ook al twee
mannen die vandaag een ritje naar Col de la Morte gedaan hebben. Ze zouden dan
via de Col d’Ornon weer terug gekomen zijn, maar ze zijn omgedraaid en zo terug
gereden. Ze vonden het zwaar. Mijn drinken wordt gebracht, heerlijk. Niet lang
daarna komt er iemand van bij het zwembad gelopen, Lars. “Heidi, moet jij niet
nog een stukje lopen?” Zegt hij. Ik lach en vertel dat ik er net een uurtje op
heb zitten. Hij komt even bij ons zitten en hij gaat morgen weer naar huis.
Daarna gaat hij zich heerlijk douchen en ik wens hem een hele goede terugreis.
Niet lang daarna arriveren John en René. Was weer een pittig ritje en ze gaan
dus ook niet de klim naar Villard-Reculas doen, ja wel, met de auto, niet met
de fiets J.
Even wat drinken en kletsen en dan gaan we lekker naar “huis”. Ik kleed me even
snel om, want er moet gekookt worden. Voor vandaag en voor morgen. Dus snel aan
de slag. De mannen gaan nog even naar de fiets van René kijken. Uien,
courgette, paprika snijden, allemaal voor de pastasaus van morgen. Voor vandaag
even de kalkoenfilet alvast klein snijden, die even marineren in ketjap, sambal
en knoflook. Daarna nasi maken. De mannen helpen ook mee met snijden en roeren.
De pastasaus, één met gehakt en de ander met kipfilet, even in een paar schalen
doen, dat is alvast klaar voor morgen, hoeven we alleen nog maar pasta te koken
en klaar. Nu nog even rijst koken, 10 minuutjes en dan kan ik terwijl dat kookt
lekker even douchen. Dat regelen de mannen. Nog even snel satésaus maken en
daarna eten we heerlijk buiten op het terras, het is een feestje. John en René
lusten nog wel een 2e portie en de rest bewaren voor Liesbeth en
Bernard, hebben die straks ook nog lekker wat te eten. Na het eten ga ik even
met de computer aan tafel zitten en René zit aan zijn scriptie. John leest wat
en ineens zijn Lies en Bernard er. Gezellig. Even een rondleiding, koffers naar
binnen en tafel even dekken, zodat ze lekker kunnen eten. Meteen even weer
bijkletsen. Heerlijk. Na het eten is iedereen al snel rozig. Nog even snel een
krantje lezen, mail op de computer kijken en om 10 uur gaat iedereen heerlijk
slapen.
Vrijdagmorgen zijn John en René al vroeg wakker. Zij gaan
eerst een rondje lopen en daarna naar de bakker. René had wat last van zijn
hamstrings en daarom gaan hij een John wat los lopen en oefeningen doen. Ik
blijf nog eventjes liggen, maar ga er al snel daarna uit. Even alvast een
stukje van mijn verhaal schrijven en de vaatwasser uitruimen. Daarna komen ook
Lies en Bernard uit hun bed. John en René komen er aan met het brood. Het brood
had ik pas gereserveerd vanaf zaterdag en de mannen hadden dat niet begrepen.
Ik vond 2 broden, 10 croissants en 2 chocoladebroodjes nogal veel voor 5
personen, nou de mannen niet hoor, ze hebben zelfs extra brood mee genomen. Nou
voorlopig hebben we genoeg. Alles even op tafel zetten. Lies kookt nog een paar
eitjes en de thee is al klaar. We snijden wat brood af en voor we het weten
zitten we heerlijk buiten in de zon aan tafel. Wat een feest. Het is weer
hartstikke gezellig en lekker. Echt vakantie. We spreken even het programma
door wat een ieder in zijn hoofd had voor vandaag en we gaan van
Villard-Reculas naar Huez fietsen en vandaar komen we in bocht 6 terecht van de
Alpe, daar gaan we naar boven, kijken hoe dat met Lies gaat. Ik ga met haar
mee, de mannen dalen dan de Alpe weer af en gaan dan naar Allemont en daar de
klim naar Villard-Reculas doen. We fietsen gezamenlijk vanuit Villard weg.
Bernard heeft een tik in zijn fiets en staat bijna iedere 100 meter stil. Dan
haalt hij ons weer in en staat hij weer stil. We moeten er met zijn allen
hartelijk om lachen. Het euvel wordt niet verholpen, dat moet vanmiddag thuis
maar weer. We klimmen heel rustig naar boven. Het is eigenlijk best nog wel
steil. Gek is dat, dat je zulk soort dingen vergeet en als je er fietst alles
ineens weer naar boven komt. Maar het gaat goed. We fietsen, rustig, maar
gestaag door. Eigenlijk erg lekker. Hartslag niet te hoog, heerlijk. En we
genieten van de prachtige uitzichten. Wat is het hier toch mooi. Niet lang
daarna zijn we bij Huez. En van daaruit klimmen we verder naar Alpe d’Huez. Ik
roep nog naar René, dat we wel met zijn vijven op de foto moeten boven in de
bocht en hij zegt dit tegen Bernard. Lies, John en ik klimmen heel rustig
verder. Het is hier, natuurlijk helemaal steil. Toch snel zo’n 10% en als het
dat niet is, dan lijkt het zo J.
Er staan al diverse mensen aan de kant, die rijden we lekker voorbij. Stoppen
doen we niet, alleen in het uiterste geval! En dat moet Liesbeth aangeven. Er
rijdt een groep voor ons met een soort begeleidster. Eén man heeft het daar
heel erg zwaar. Die staan dan ook al snel stil. Daarna komen ze ons weer
voorbij gefietst. Wij rijden in één tempo omhoog, de man moet schakelen en
sneller gaan fietsen. Het duurt dan ook niet lang of hij staat weer aan de
kant. Veel te snel, veel te hard. Wij peddelen door en de mevrouw komt ons
voorbij gefietst. “Ja, jullie gaan het ook wel redden hoor”. Zegt ze tegen ons.
Ik lach en zeg dat wij ons daar ook niet druk om maken. Dat wij dat de
voorgaande jaren ook gered hebben en nu ook gaan doen, op ons eigen tempo. “Oh,
doen jullie dit jaar dan ook weer mee?” vraagt ze. Ik bevestig dit en ze rijdt
snel door. Bernard komt weer naar beneden gefietst en John vraagt waar René
staat. Hij rijdt even naar hem toe. En haalt dus met een snelheid van het licht
de groep met de mevrouw in. Ik lach en Bernard zegt: “Die mensen weten niet wat
ze overkomt, John er zo snel voorbij gefietst”. Leuk! Ondertussen peddelen we
natuurlijk gewoon door. Hartslag nog steeds op orde, dus dat gaat goed. In bocht
2 staat de fotograaf en we rijden met zijn vijven er naar toe. Dat moet toch
wel een heel mooi plaatje opleveren J. Nog een foto en nog een paar, dat worden er een
paar voor in het Picasawebalbum J.
Dan nog even door de laatste twee bochten en we zijn boven. We zetten onze
fietsen neer en gaan op het terras zitten. Even wat drinken en kijken wie er
allemaal boven komen. Het is een drukte van jewelste. Dat lijkt eigenlijk
altijd wel zo te zijn. Wat een mensen, natuurlijk nog niets vergeleken met Alpe
d’HuZes, maar toch. Er staat een bus, om een heleboel mensen op te pikken, maar
die wordt vriendelijk verzocht weg te gaan. Staat natuurlijk heerlijk voor het
terras te ronken, niet echt lekker als je net naar boven bent gefietst. We
zitten nog even en daarna gaan de mannen afdalen en beginnen aan de beklimming.
Lies en ik gaan even in de Assos winkel kijken. Een heleboel mooie spullen,
maar niet het jasje voor Bernard, waar Lies naar op zoek is. Wel een heleboel
andere mooie shirts. Lopen we toch nog even terug naar het winkeltje dat nu een
Trek store is geworden. Daar verkopen ze ook nog Assos en Bontrager. Een mooi
shirt en een broek en een stuk beter betaalbaar. Boven hangen allemaal
proefstalen van kleuren fietsen, die Trek kan maken, Lies neemt er eentje mee
voor Ellen, een roze metallic. Daarna stappen we weer op onze fiets en dalen en
stijgen weer naar Villard. In het straatje naar Il Fera Beau Demain is het nog
even op onze tanden bijten, want dat is toch nog wel een steil stukje. Hè, hè,
we zijn er. Even snel andere kleren aan en we beginnen aan onze lunch. Lekkere
salade maken, kaasjes op een bordje, Lies maakt pesto. We hebben er zin in. Nu
maar hopen dat de mannen nog even op zich laten wachten J. Nou niet dus…voor we
het weten staan ze al voor de deur. Dus ook nog snel even een omelet brouwen en
wat extra brood snijden. Alles naar buiten en we eten heerlijk. Wat een
welverdiende lunch. Daarna raken we natuurlijk in een dipje. Lies gaat heerlijk
even liggen en mijn darmen zijn al weer een beetje van streek, dus even daar
een tabletje tegen nemen en ook een siësta. Heerlijk. Als ik net lig krijg ik
een sms’je van Diandra, ze gaan op vakantie op de dag dat wij terugkomen. Zien
we elkaar 4 weken niet. Maar wel heerlijk voor haar. Daarna een heerlijk slaapje
en na 3 kwartier word ik wakker. Even snel douchen, de was uit de wasmachine
halen en een deel in de droger doen, de rest even buiten ophangen. De mannen
zijn in de garage bezig met de fiets van Bernard. Ik loop naar boven en schrijf
even de rest van dit verhaal. Roel en Marije zijn onderweg, zullen rond 9 uur
arriveren. Wij gaan straks heerlijk aan de pasta en dan weer lekker naar bed.
Klaar voor een nieuwe dag. Ik schrijf jullie weer zo snel mogelijk J
Veel liefs en geniet. Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten