Jullie zullen het niet geloven, maar onze dag begon met een telefoontje van Liesbeth. Om John een succesvolle dag te wensen! Wat een goed begin van de dag en wat lief! We waren, natuurlijk al wakker en zijn er ook meteen uit gegaan. Hup kleren aan. John eerst scheren, daarna alle bekende rituelen. Ik maak even twee broodjes klaar, kan hij die rustig opeten. Verder even mijn telefoon in de rugzak, water mee, geld mee, wat te eten mee, maar daar zal niet veel van komen. Ik ken mezelf. Om vijf uur vertrekken we. Het is stil op straat, waar het normaal gonst van de activiteiten is het nu heerlijk rustig. We zijn er dan natuurlijk ook zo. De auto zo neerzetten dat ik meteen weg kan rijden. Het is ook hier nog uitgestorven, terwijl iedereen over een half uur aan de start moet staan. John haalt zijn fiets van het rek en pompt de banden even op. Pfff, ik krijg al de zenuwen, ben blij dat ik vandaag niet hoef! Rond 10 over 5 zien we al een hele stroom auto's aan komen rijden. Dat gaat goed. We geven elkaar een dikke kus en ik wens joh. Heel veel suc6. Daarna rijd ik weg. Spannend om zo in het pikkedonker zo'n berg op te rijden. Maar nu is het nog lekker rustig. Ik rijd een straatje in en ik zie dat meteen al verkeerd gereden ben, lekker mutserig. Er zit een auto achter me, dus die eerst maar even doorlaten en dan keren. Als ik het straatje uit rijd zie ik de borden naar Le mt Ventoux. Volgen dus en het gaat al meteen aardig steil omhoog. En echt helemaal donker he, geen straaltje verlichting. Maar dat is ook wel weer mooi, want het lijkt net of ik op een heel breed bospad in Drenthe rijd. Gaat wel omhoog, maar dat heb je in het donker helemaal niet in de gaten. Ik rijd in een rustig gangetje omhoog, het is tenslotte toch 21kilometer. Er staan stenen zuiltjes langs de kant van de weg, waar je kunt zien hoe hoog je zit en hoeveel kilometer het nog is. Het is echt een prachtig glooiende weg. Alleen de druk af en toe op mijn oren verraadt hoe hoog ik zit. Na zo'n 15 kilometer wordt de weg wat smaller, geen middenstreep meer en af en toe een haarspeldbocht. Opeens zie voor me een ree over de weg schieten, wat prachtig! Ik rijd met een grote smile op mijn gezicht weer verder en voor ik weet zie ik de toren die boven op de Mont Ventoux staat. Ik rijd even helemaal naar boven en het is echt oorverdovend stil hier, niet te geloven. Ik parkeer de auto op de afgesproken plek, plek zat, tenslotte! Even alvast een stukje typen en rond kwart over arriveren de eerste auto's. Niet veel hoor, twee maar, maar ik ben in ieder geval niet meer alleen. De auto staat zo dat ik kan genieten van de opkomende zon. Dat zal een boeiend schouwspel worden. Ik heb nog geprobeerd om foto's te maken van het uitzicht naar beneden, alle lichtjes van de stadjes beneden, maar dat is niet gelukt. Dat houd ik dan maar in gedachten. Om half 7 komen er een heleboel motards langs rijden en daarna is het weer stil. Om half 8 komt de 1ste fietser door, dan een hele tijd niets en dan volgen ze elkaar snel op. Ik sta in een bocht te klappen. John komt op mijn horloge op 2 uur 14 binnen, maar ze zijn 5minuten later gestart, dus 2 uur 9. Dat is hartstikke goed. Hij komt weer terug fietsen en even wat eten, drinken en droge kleding aan. Daarna weer naar beneden. Ik krijg als ik terug loop van het monument van Tom Simpson, krijg ik een sms'je. 9.24 uur, John is gestart voor zijn 2e. Goed hoor. Ik loop weer even naar boven en daar kom ik Irene tegen. Die is in 3 uur binnen gekomen. Ook hartstikke goed. Ik koop nog even wat souvenirs en leg die, samen met mijn kleren, in de auto. Zo dat ben ik ook weer kwijt. Ik sta nu aan de andere kant van de berg en de eersten komen al weer binnen, voor de tweede keer dus. Knap hoor. Ik blijf langs de kant staan en klap voor alle Ven2-ers, wat hebben ze het zwaar. Ondertussen zijn er ook een heleboel mannen en vrouwen van het vreemdelingenlegioen binnen gekomen. Die worden allemaal op de foto gezet en gaan dan weer retour naar Bédoin. Ik loop af en toe wat heen en weer, want het begint al aardig warm te worden op de berg. Ondertussen is het ook al half 12, dus John zou zo aan moeten komen. En ja hoor, om 11.45 uur komt hij er aan fietsen, met een andere fietser in zijn wiel. Ik vraag hoe het gaat en maak wat foto’s en ren even mee naar boven, nou ja even…pfff, dat is best zwaar. Maar niet zeuren, twee keer de Mont Ventoux op fietsen is ook zwaar. Boven, hijgend en wel. Even een beetje bijkomen. John heeft wel weer last van zijn rug, dus eerst even naar de auto droge kleren aan en wat drinken en eten. Alle vieze kleding weer in een tas, één shirt nog even laten drogen. Daarna lopen we samen even naar het terras, waar ik eerder thee gedronken heb en daar eten we wat. John heeft besloten geen derde keer meer te gaan, dus we eten allebei pasta en drinken wat. Op het terras zitten twee Nederlandse stellen en die vragen over Ven2 4Cancer, wij leggen uit wat het is en zo komen we aan de praat over fietsen, sporten, reizen etc. heel erg leuk. Ze vinden het geweldig dat John hem vandaag 2 keer is opgefietst en ook dat het onderweg wel heel erg druk is, met fietsers, auto’s, campers en motoren. Iedereen schijnt het streven te hebben om boven op de top te komen. Er loopt ook een weggetje onder de top door, maar iedereen wil boven door, zelfs autobussen. Het is eigenlijk een wonder dat het allemaal goed gaat. Na het eten lopen we nog even terug naar de auto. John wil nog even naar het monument van Tom Simpson om een foto te maken van hem en de hartjesketting van Lies. We hebben net een berichtje gekregen dat Liesbeth vandaag naar huis mag, wat een geweldig nieuws. Er volgt nog een traject, maar voor nu mag ze lekker weer naar huis. John en ik lopen even naar het monument. Onderweg moedigen wij de deelnemers aan en bij het monument even wat foto’s nemen. Hierna lopen we weer terug. De mensen die nu boven komen zitten echt stuk hoor, dus we moedigen ze hard aan, nog een heel klein stukje, dan ben je boven! Er staat een fotograaf in de bocht en die maakt van ons een foto, terwijl we naar boven lopen. John vertelt, dat dit stuk ook zo’n 9% stijging heeft. Oké, ja ik dacht het wel, maar wist het natuurlijk niet zeker. We lopen de gewone weg af, heen zijn we een looppad naar beneden gegaan. Even nog boven kijken en daar zien we Jeroen en Brigitte staan. Zij zijn net weer binnen en zij gaan zo naar beneden voor een derde keer. Jeroen rijdt in een shirt voor Marijke, de vrouw van Klaas Veenbaas, die een aantal dagen geleden is overleden aan kanker. We wensen ze heel veel suc6. Zij vertrekken en wij blijven nog even staan kijken. We besluiten naar beneden te gaan, kan John (en ik ook natuurlijk J) nog even een tukkie doen en wat bijkomen, voor het eten. Zo gezegd zo gedaan, we rijden rustig naar beneden, als de fiets weer op de auto zit en alle spullen zijn ingeladen en moedigen onderweg de fietsers nog aan door onze duim op te steken. Wat hebben ze het zwaar, maar wat een prestatie! Rond 5 uur zijn we terug in het hotel, even douchen en een tukkie. Heerlijk. Om 6 uur al weer wakker, John heeft honger, dus ik maak voor hem nog even twee broodjes met boter en zout. Om half 8 weer eten, salade met ham, kaas en peer, vis met tagliatelle en een speculaascrème toe. Om half 10 vallen onze luiken bijna dicht en gaan we lekker naar bed. Wat een mooi evenement en wat weer een avontuur. Heerlijk!!! Heel veel liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten