Naar Frankrijk, installeren, Lac d’Estaing, Hautacam en eerste bijeenkomst Ride4Kids.

Zondagmorgen gaat om half 2 de wekker. Klaarwakker ga ik er uit, even water koken, broodjes maken en om 2.15 uur rijden we weg uit Hoorn, voor een lange rit naar Arcizans-Avant. Gelukkig gaat de hele reis heel voorspoedig en staan we om half 4 voor La Maison de Beatrice, waar we 9 dagen verblijven. Ik bel Beatrice eventjes en ze komt meteen naar buiten gesneld. Laat ons het huisje zien en onze kamer, hier kunnen we het wel volhouden hoor, tot volgende week maandag. Wat een prachtige omgeving, heerlijk. We reserveren meteen een tafeltje voor ’s avonds in het restaurant in het dorpje. Schijnt een goed restaurant te zijn met locale specialiteiten. Gaan we meteen proberen. Eerst even alle spullen uitpakken, een plekje zoeken voor alles. Daarna gaan we eventjes op bed liggen voor een heerlijk tukkie. Na anderhalf uur worden we wakker en we kleden ons even om, frissen ons even op en lopen het dorpje in om te gaan eten. Ik krijg een echt Per en Pien gevoel. Perry en Pien hebben in Mizoën een klein hotel gehad en daar hebben wij een paar keer mogen verblijven. Pien regelde alles samen met Perry en ’s middags en ’s avonds deden zij even het restaurant er bij. Je kon zo heerlijk bij ze eten, dat er regelmatig mensen, die geen gasten waren, bij hen kwamen eten. Gewoon verwend werden we daar dus. Dit logies zag er dus ook een beetje zo uit, lang niet zo mooi, maar wel een beetje hetzelfde gevoel. Met het verschil, dat er hier drie koks in de keuken stonden en 3 mensen in de bediening. Maar we hebben heerlijk gegeten, lekker wijntje er bij. En om 10 uur liepen we moe maar voldaan weer naar het huisje. Wat een heerlijke avond. Nog even wat foto’s maken en lekker naar bed.

Maandagmorgen zijn we op tijd wakker. Ik heb contact met Suzy, via Twitter. Suzy en Gerrit zijn Alpe d’Huzessers die ook door Laura geënthousiasmeerd zijn om mee te doen met Ride4Kids. John en ik willen vandaag naar Lac d’Estaing fietsen en Suzy schrijft dat zij en Gerrit hetzelfde plan hebben. Dus we gaan met zijn vieren op pad. Wij moeten eerst nog even ontbijten, met verse croissants, stokbrood wit en bruin en heerlijke crêpes. Wij rijden daarna naar de camping. Als we zij de energiecentrale zijn, komen er twee fietsers aan. Suzy en Gerrit. Even in real life kennis maken en daarna draaien wij om en rijden we met zijn viertjes naar Lac d’Estaing. Een behoorlijke klim voor zo’n eerste dag, maar het gaat goed. Suzy en ik kunnen het kletsend volbrengen en een beetje hetzelfde tempo rijden. Het is een prachtige route, door bossen, door leuke dorpjes en langs prachtige vergezichten. Bij Lac d’Estaing drinken we even wat met een stuk taart. Genieten van het uitzicht, de prachtige adelaars in de lucht en van de pony’s die iedereen aan de picknicktafels langs gaan, om brood te schooien. Na de pauze fietsen we weer terug. Heerlijk afdalen, wel uitkijken, want het is een drukke weg. Auto’s voor en achter, zo als dat zo mooi heet. We nemen een afkorting naar Argèles-Gazost en moeten nog eventjes een stukje klimmen, komen door een paar prachtige dorpjes en fietsen nu, in tegenstelling tot daarvoor, in de zon. Heerlijk, wat een leuke rit. Voor we het weten zijn we op de camping en daar treffen we meteen een heleboel andere Ride4Kidsers. De namen kan ik natuurlijk niet allemaal onthouden, maar dat komt nog wel. We drinken samen met Suzy en Gerrit, die hier ook een huisje op de camping hebben, even een kop thee in de schaduw. Daarna nog even Laura en haar mannen begroeten en we rijden weer naar Arcizans-Avant. Nog een aardig klimmetje, want sommige stukken zijn meer dan 12%. Maar heel rustig trappen en dan komen we toch ook boven. Lekker onder de douche, een tukkie en dan ben ik er weer. We besluiten om naar Argèles-Gazost te rijden om daar te kijken of we een leuk restaurant tegen komen. Nou het is niet veel en als we iets verder lopen, komen we Suzy en Gerrit tegen. Zij hebben het hele dorp al gehad en het leukste restaurant lijkt, La Forge. Dat hadden wij ook al gezien, dus we lopen daar met zijn 4tjes heen, maar ze gaan pas om 7 uur open. Dus nog even op een terras wat drinken. Om 7 uur naar het tentje gelopen en maar goed dat we er op tijd zijn, want het lijkt wel het enige restaurant in Argèles, zo druk. We bestellen een voor- en hoofdgerecht en het is heerlijk. Lekker fles rode wijn er bij, wie doet ons wat. Rond een uur of 10 zijn we uit getafeld en rijden we met ons buikje rond weer naar ons huisje. Tanden poetsen en heerlijk slapen.

Dinsdagmorgen zijn we, natuurlijk, weer op tijd wakker. Even sms contact met Suzy en Gerrit, welke tocht zij vandaag gaan doen. Wij willen graag de Hautacam rijden. Suzy slaat een dagje over, zij heeft last van haar knieën en Gerrit gaat met de groep mee voor een ritje naar Gavernie. Dus John en ik gaan samen naar La Hautacam. Tenminste dat is het plan. Na het ontbijt krijg ik een gevalletje buikkramp, dus ik ga eventjes liggen en wachten tot het over gaat. Na een half uurtje lijkt het wel weer te zakken. Meestal ben ik een dagje van de rel en slaap ik het uit, maar vandaag sta ik er een beetje anders in. Ik wil gewoon de Hautacam rijden. Dus hup in HaDeOo tenue en op naar de klim. Het gaat gelukkig goed, geen last, ja af en toe, maar dan maar een beetje zuchten. Het is een aardig klimmetje hoor. Eerst afdalen uit het dorp is al een hele onderneming, omdat daar ook stukken tussen zitten van zo’n 12% en dat doe ik dus heel rustig. Beneden in het dorp over een paar grote rotondes en de borden volgen richting Hautacam. Op een gegeven moment gaat de weg links omhoog en begint de klim, wat eigenlijk de klim nog niet is. Je rijdt namelijk eerst door het dorpje heen en daar staat dan een bord dat de klim begint. Nou ondertussen zijn er al weer heel wat hoogtemeters gemaakt hoor en rijd ik al weer op mijn kleine koffiemolen. Af en toe een beetje bij schakelen, als het wat makkelijker gaat en bij de hele steile stukken gewoon weer op zijn kleinst. Het is een prachtige klim, met de mooiste vergezichten. Aan de overkant kun het dorp, Arcizans-Avant zien liggen, daar verblijven wij. Wat een mooi gezicht. Ook Saint Savin, waar de mooie kerk staat zien we liggen. En zo fietsen we heel rustig naar boven. Op de borden staat aangegeven hoeveel kilometers er nog voor ons liggen tot de top en het gemiddelde stijgingspercentage. En ik kan jullie vertellen dat als je heel veel stukken van 10-11% hebt gehad, dat 5-6% dan ineens op afdalen lijkt J. Het is dus veel schakelen, want soms trap je ineens zoveel omwentelingen, dat je daar eigenlijk moe van wordt, dus moet je net even wat meer weerstand onder je trappers hebben, zodat ik rond de 60 omwentelingen kan blijven trappen. Op een steil stuk van zo’n 12 % zien we ineens in de verte een herder aankomen lopen met een kudde schapen. Nou jullie snappen wel hoe snel ik van mijn fiets af was. Veels te eng zoveel beesten om me heen. Een andere Nederlander fietst gewoon tussen de kudde door, maar John en ik gaan even staan kijken naar de kudde die voorbij komt. Ik zie achter ons ook een aantal andere mannen staan die gestopt zijn. Nou en dan is het natuurlijk de kunst om, als de kudde weer voorbij is. Om op een stuk van 12% helling weer op je fiets te stappen J. Maar het lukt wonderwel erg goed. Ik zet eerst mijn ene voet in het pedaal en fiets met mijn andere voet bovenop het pedaal. Daarna er even in klikken, klaar. En daar gaan we weer, verder met klimmen. Even uit het ritme, dat is natuurlijk wel weer jammer, maar het is hier zo mooi, dat je dat al snel vergeet. Even verderop staat er een kudde koeien op de weg. Echte “Heidi”koeien. Bruin en met van die mooie ogen J. Rustig fietsen we er voorbij en dan volgen er een paar haarspeldbochten. Ondertussen zijn we al boven de boomgrens gekomen en zie de weilanden vol staan met schapen, koeien en jawel paarden. Ook deze staan midden op de weg te dromen. Prachtige exemplaren zitten er tussen hoor. Mooi!!! Maar we moeten verder en rustig dus weer door. Ook niet stoppen voor een fotomomentje, dat doen we wel op de terugweg. In een bocht zien we een fietser staan en het is iemand van Ride4Kids. Bart, de motard, die we gisteren op weg naar Lac d’Estaing op de fiets in zijn afdaling tegen kwamen en later haalde hij ons in op de motor. Hij heeft het zwaar, maar zet door en gezamenlijk fietsen we een stuk op. John schiet weg en wil even wat foto’s nemen. Bart en ik fietsen dus samen even verder. Kletsend over Drenthe en van alles en nog wat. Waar John staat, staat Bart even stil en fiets dus in mijn eentje rustig verder. Niet uit mijn ritme komen nu, het is nog maar 1,5 kilometer. Niet lang daarna hoor ik een fietser aankomen, John, hij komt weer bij me rijden. Bart is even achter gebleven. Als ik bijna boven ben, rijdt John naar de finish om een foto te nemen als ik aankom en ook een foto van Bart. Lekker hoor, boven. Blijkt het restaurant niet open te zijn, maar wel het restaurant, dat nog 120 meter hoger ligt. Daar moeten we dus nog maar even naartoe fietsen. Eerst even foto’s maken van Ricardo, Bart en Arjen de Ride4Kidsers. Ik maak ook nog even een foto van twee Italianen die boven staan voor het bord van de Hautacam. Na alle fotomomentjes rijden John en ik verder naar boven. Nou dat valt natuurlijk nog niet mee. Even dus op mijn tanden bijten en een beetje zuchten en puffen. Nog een bochtje om en ja hoor, daar zien we eindelijk de refuge. Hier bovenop la Tramassel waait een aardig fris windje. Toch nog een heerlijke cola en we willen toch ook wel wat eten. John een crêpe met nutella en ik een croque monsieur. Erg lekker! Even plassen, bidons laten vullen, John nog een espresso toe en we zijn klaar voor de terugweg. Ik doe mijn Alpe d’HuZes windjack aan. John armstukken en een windbreker. Afdalen is echt een nieuwe ervaring voor mij. Die van Lac d’Estaing was een hele mooie en deze van de Hautacam is ook een prachtige afdaling. Af en toe rem ik natuurlijk wat harder dan John, maar al met al gaat het goed en we halen zelfs twee fietsers in, hoe stoer is dat J. Onderweg maak ik nog wel even een foto van de slapende paarden, midden op de weg en de prachtige koeien. Beneden aan de voet van de klim doe ik mijn jasje uit, want het is me toch een partij warm. Even weer in mijn rugzakje en we dalen weer verder af. Als we in Argèles-Gazost zijn nemen we de buitenroute om weer bij het huisje te komen. Wel langer, maar minder steil. Maar toch ook nog stukken met 10% klimmen er in. Maar ja we moeten toch naar boven. Dus rustig aan, genieten van het uitzicht en het is en blijft prachtig. Bij het huisje ben ik toch blij dat ik er ben hoor. Weer een col die van het lijstje afgestreept kan worden J. Ik ben alleen terug gereden naar het huisje, want John doet nog even een rondje Estaing, Bordères en weer terug naar Arcizans-Avant. Het rondje waar we donderdag mee beginnen. Ik ga snel even douchen en daarna even liggen. Voor ik het weet staat John al weer voor het huis. Binnen anderhalf uur is hij er. We eten samen nog even de crêpes die Beatrice voor ons klaargezet heeft en daarna ga ik toch nog even liggen. Lekker een beetje uitrusten niet slapen, gewoon lekker. We rijden als ik uitgelegen ben even naar de Carrefour, wat kleine dingetjes halen en daarna doen we een rondje door Argèles-Gazost. Even kijken waar we wat kunnen eten. Het restaurant waar we gisteravond gegeten hebben is dicht, dus het wordt een andere. Even kijken op het pleintje en daar is een pizzeria. Een mevrouw doet de deur van haar boutique naast de pizzeria net op slot en vertelt ons dat het om half 8 open gaat. Dan gaan we eventjes wat drinken. Naast de pizzeria is een bar en daar is het redelijk druk, dus we gaan op het terras zitten. Even kijken of we zelf moeten halen of dat het gebracht wordt, maar dat wordt dus halen. John wil graag een biertje, ik neem een glas wijn. De wijn wordt hier geschonken in schattige kleine glaasjes, helemaal leuk en hier betaal je dan ook maar € 1,10 voor. We zitten heel gezellig, hebben genoeg te kijken en te kletsen. Wat is dat toch heerlijk hè, mensen kijken. Rond half 8 wordt het al wat drukker op het terras van de pizzeria en wij verkassen dus ook. Lekker onder de luifel, je weet tenslotte nooit of het nog kan gaan regenen. En ja hoor, als wij aan onze pizza zitten, beginnen de druppels te vallen. De mensen die niet onder de luifel zitten zoeken meteen een droger onderkomen en dat wordt voor een groep van 8 personen wat lastiger. De mevrouw van het restaurant laat de luifel van de boutique zakken en ze kunnen daaronder plaatsnemen. Grappig hè. Nadat John nog een espresso gedronken heeft, gaan we lekker naar huis. Heerlijk nog even wat tv kijken, zoverre dat kan met alleen Franstalige zenders, maar toch kijken naar bewegende beelden en daarna heerlijk slapen.

Woensdag is het rustdag. Vandaag wel weer op tijd wakker, om half 9 ontbijt en in plaats van crêpes hebben we nu rijstepap met pruimen. Ik moet meteen aan Liesbeth denken, die dat zo heerlijk vindt en het is ook nog perfecte wielrenners kost. John vindt het ook heel lekker en eet, nadat ik een paar happen geproefd heb, mijn portie ook nog op. Er zijn weer nieuwe gasten gearriveerd, fransen dit keer en de mevrouw eet haar eten, met klapperend gebit. Heel apart gehoor. Wij vertellen aan Beatrice dat wij naar Lourdes willen gaan en zij vertelt ons dat je in Lourdes of een paraplu of een zonnehoed nodig hebt. Nou vandaag wordt dat dus een paraplu. De voorspellingen zijn niet al te best, dus ik doe een lange broek aan, trui mee en er ligt nog een jas in de auto. En natuurlijk ook een paraplu. Van Beatrice krijgen we nog wat folders mee over Lourdes en wat we zeker moeten bezoeken. We besluiten het museum te gaan bekijken en daarna misschien nog de kathedraal. Eerst even door Lourdes heen en de auto parkeren. Ondertussen heeft iemand boven besloten om de sluisdeuren open te zetten en het gezegde: “alle zegen komt van boven” kracht bij te zetten. Het komt met bakken uit de hemel. Wij naar het kasteel en daar zijn we natuurlijk binnen niet al te lange tijd uitgekeken. Een mooi museum, wat me doet denken aan het Westfries Museum. Allerlei klederdrachten, beroepen, slaapkamer, keuken, schuur ingericht naar de tijd van toen. Daarna lopen we weer terug naar de auto. De kathedraal houden we voor zondag, kunnen we dan ook wat leuke flesjes met water meenemen. We rijden vanuit Lourdes naar de Tourmalet. Even kijken hoe deze beklimming loopt en halverwege is het wel heel erg vies weer. Er rijden nog wel wat fietsers naar boven en er komen er ook al weer een aantal naar beneden. De klim zelf is 19 kilometer en de weg er naar toe is zo’n 16 kilometer. Een mooie beklimming met hele pittige stukken er in, maar heel rustig op mijn kleinste verzet zou het toch wel moeten lukken. Het is wel te hopen dat het beter weer is, zaterdag, want anders weet ik niet of ik wel durf af te dalen. Nou dat zien we dan wel weer. Boven op de top is het super mistig. Je ziet geen hand voor ogen. We parkeren de auto op een parkeerplaats en lopen zo’n 300 meter naar de Refuge Le Berger. Een echte hut, waar een aantal mensen binnen zitten. We bestellen wat te eten en te drinken. Thee, koffie en ik een salade geitenkaas en John een ragout. De salade is heerlijk en de ragout ook, maar dat doet toch meer denken aan een soepje met wat botten/schenkel er in. Wel erg goed van smaak, dus weer een goede bodem. Na het eten gaan we op pad voor de afdaling. Gelukkig is het wel wat beter weer geworden, behalve halverwege, waar het ineens met bakken uit de hemel komt. Vreselijk om zo te fietsen, maar ja, als je aan het afdalen bent…Als we bijna beneden zijn is het weer helemaal open getrokken, gewoon mooi weer, geen zon, maar helemaal geen regen. Er komen nog een heleboel fietsers aan en ik krijg een sms’je van Suzy of we voordat we de stuurbordjes etc. op gaan halen, bij haar en Gerrit een theetje komen drinken. Nou daar zeg ik natuurlijk nooit nee tegen. Dus we rijden even langs de Carrefour. Even benzine tanken en dan wat lekkers voor de inwendige mens halen. Nog even twee leuke Hautacam bekers meenemen en we zijn weer op pad. Thuis nog even snel wat anders aan trekken en op naar de camping. Taarten en bekers mee en zo zitten we heerlijk op het terras voor het huisje. Om 4 uur even de spullen ophalen. Goodiebag gekregen, gratis, hartstikke leuk, maar waar we bij Alpe d’HuZes een heleboel geld mee op zouden halen. Nog even mee terug naar het huisje, voor een tweede bakkie en stuk taart en daarna gaan wij naar huis. Even douchen, omkleden, John doet de stuurbordjes op de fietsen, ik schrijf alvast een stuk van mijn verhaal en zo is het al snel weer half 7. Gaan we dus weer op weg naar de camping voor de deelnemersbijeenkomst en het eten. Gerald doet de algemene inleiding en vertelt over wat er allemaal te wachten staat en Ricardo vertelt als vader van twee, overleden, kinderen met een energiestofwisselingsziekte, wat voor impact dit allemaal op zijn gezin heeft gehad. Nou de tranen vloeien natuurlijk rijkelijk, ik kan het gelukkig nog droog houden, maar het geeft wel op een overweldigende manier aan hoe belangrijk het is om zoveel mogelijk geld bij elkaar proberen te krijgen voor dit doel. Zonder onderzoek is er gewoon geen redding voor deze kinderen. De kinderen van Ricardo zijn allebei binnen 4 maanden overleden. Hij en zijn vrouw hebben, gelukkig, wel een gezonde dochter, maar de impact van twee overleden kinderen in dit gezin is natuurlijk gigantisch. Na het verhaal van Ricardo is het doodstil in de zaal en wordt het, hoe gek het ook klinkt, tijd om te gaan eten. Een bizarre overgang, maar ook dit is het leven. Wij blijven nog even zitten om bij te komen van het hele verhaal en na een kwartiertje sluiten wij ook aan in de rij om te gaan eten. Pasta met kip en baskische saus, nog wat rauwkost er bij, flesje rode wijn met z’n viertjes. Het smaakt goed en met een theetje/koffie na is ons diner compleet. Na een dikke knuffel voor Gerrit en Suzy vertrekken wij naar ons huisje. Morgen is de grote dag…Spannend, maar ook wel weer heel leuk. We gaan er van genieten en jullie horen het weer. Heel veel liefs, vanuit een prachtig Arcizans-Avant, Heidi