Laatste dag Ride4Kids en op naar Reims

Lieve allemaal,

Ik ben weer in de lucht. Een paar heerlijke dagen gehad en ik wil jullie een verslag van de laatste dagen van Ride4Kids niet onthouden.

Zaterdagmorgen waren we er, natuurlijk, weer vroeg uit. John start om 8 uur. Dus samen met slaperige oogjes aan het ontbijt. Béatrice, de mevrouw van ons huisje, vertelt me dat ik er toch iedere dag wat meer moe uit begin te zien J. Lekker dan. Gelukkig is de diarree niet meer zo heel erg, maar ik ben er toch wel een boel energie mee verloren. Vandaag dus niet fietsen, ik ga samen met Suzy de mannen aanmoedigen. John vertrekt en ik maak voor mezelf even een tas klaar, die ik mee wil nemen. Wat water, repen etc. Om 9 uur vertrek ik naar de camping, geen zin meer om thuis te zitten en Suzy is toch wakker. Ik stap op de fiets, met mijn gympies en gewone broek aan. Mijn billen vinden mijn zadel niet leuk meer. Maar gelukkig is het maar een heel klein stukje dat ik op mijn zadel moet zitten. Geen doekje om mijn hoofd, dus helm zo op mijn haren en daar waait het koud doorheen. Gek toch, dat je zo went aan bepaalde kleren tijdens het fietsen, maar het meeste mis ik toch de zeem in mijn broek! Bij de camping is het rustig. De meeste fietsers zijn al vertrokken, ik kom Suzy tegen op weg naar de receptie. Zij gaat even afrekenen en vertellen dat ze geen gas meer hebben, dus ze kan ook geen thee of koffie maken. Dat is allemaal snel geregeld en de mevrouw van de receptie komt langs om het gas weer aan te sluiten. We lopen samen naar hun huisje en gaan nog even zitten. Suzy heeft afgesproken om voor Sabine aan te rijden, die zit alleen in de auto en dan kan zij zo de Aspin op rijden, zonder kaart te hoeven lezen. Dat is namelijk een beetje lastig als je alleen in de auto zit J. We wachten dus even op haar, zij doet de inschrijving van de groep voor de korte route en dat zijn toch 32 personen. Een grotere groep dan gisteren. Ook nu heeft het buikvirus bij meer mensen toegeslagen, nu is ook Rik, van de groep van Laura er aan ten prooi gevallen. Hij is wel op de fiets gestapt, maar het ging niet lekker. Nou ik weet hoe hij zich voelt J. Om kwart over 10 rijden we van de camping af, richting de Col de Aspin. We zien dat het toch bijna een uur duurt voordat we daar zijn, met een beetje rekenwerk weten we dan ook, dat de eerste fietsers dan al boven op de Aspin zijn. We hadden gehoopt ze onderweg nog een beetje aan te kunnen moedigen. Eerst de weg zoeken. We kijken op de route ook naar de pijlen van Ride4Kids, maar kunnen deze nergens vinden. Ik zeg tegen Suzy, dat dit toch echt de route is die onze mannen gereden hebben en net als ik dat gezegd heb, stopt er een Nederlandse auto. Het is Paul, de vader van Sander, die in het huisje vlakbij Suzy en Gerrit zitten. Hij heeft tot hier de pijlen van het parcours afgehaald. Dus… Ik begon al aan mezelf te twijfelen. Wij bedanken hem voor de mededeling en rijden weer verder en al snel zien we de oranje pijlen hangen. Nu wordt het toch een stuk makkelijker om de weg te vinden. In het dorp St. Marie de Campan zien we Ria en nog een paar anderen op een terras zitten, zij moeten nog aan de klim van de Aspin beginnen. Wij rijden verder, wat een prachtig klim is het. Mooi gelijkmatig, met op sommige stukken natuurlijk weer wat steiler. Naarmate de klim vordert, zien we meer fietsers. Raampje open en aanmoedigen dus. Als we roepen verschijnt er een lach op de gezichten van de fietsers. Suzy en ik weten hoe heerlijk het is als je, in je eentje de berg op fiets en er dan iemand eventjes een figuurlijk duwtje in je rug geeft. Bijna onder de top zien we Gerrit fietsen, John is er niet bij, ze zijn dus apart van elkaar naar boven geklommen. Even aanmoedigen, fotootje en we rijden weer verder. Boven op de top zie ik John naar ons toe lopen. Even een dikke kus, alles is goed gegaan. Hier staat de lunch klaar voor de fietsers. Er staat een hele grote groep fietsers, die lijkt op die van Ride4Kids, maar dat zijn Spanjaarden. Een drukte van belang. Allemaal fietsen in het gras en iedereen zit een beetje uit te puffen. Suzy en ik gaan even zitten. Kletsen met Laura, Rik voelt zich helemaal niet goed en gaat met de auto terug. Jeetje wat zonde en zo vervelend voor hem. We helpen de fietsers een beetje, daar waar het gaat. Fiets aanpakken, bouillon geven, broodje halen, zo blijven we lekker bezig. Als de mannen af gaan dalen, gaan wij ook naar beneden en we treffen ze weer in St. Marie de Campan, waar de Tourmalet op het menu staat. Alle kleren moeten hier weer uit, want het is er wel eentje waar je warm van gaat worden. Nog even een dikke kus en Suzy en ik gaan even op het terras wat drinken. Ik heb een broodje worst boven op de Aspin gegeten, maar die worstelt echt in mijn maag, niet leuk. Dus kijken of een theetje hem tot bedaren kan brengen. Ondertussen zeggen we ook tegen de fietsers dat ze linksaf moeten slaan, want er hangt geen pijl die naar de Tourmalet wijst en de eerste fietsers gingen bijna rechtdoor, vertelt Sabine ons. Zij zit ook op het terras, samen met haar ouders. Even bij een motard een pijl regelen, kan hij die mooi voor ons ophangen. En ja hoor, het duurt niet lang, of dat is ook gebeurd. We pakken jasjes aan, ondershirts, ik geef mijn bidon aan Louis mee, want hij is die van hem in de afdaling verloren. Als alle fietsers voorbij zijn, beginnen wij ook aan de klim van de Tourmalet, weliswaar met de auto, maar toch. We hebben vreselijk veel lol met zijn tweetjes in de auto. Dat kon natuurlijk ook niet anders. En we blijven iedereen aanmoedigen. We stoppen een paar keer onderweg. Er rijdt een groep dames vrijwilligers mee met een auto en met hen samen doen we de wave. Veel foto’s maken van de mannen en vrouwen en we pikken Ria op, die de Aspin heeft overgeslagen en meteen aan de Tourmalet is begonnen. Heel verstandig van haar. We verrichten nog een beetje EHBO, want iemand had een beest op zijn voorhoofd, maar heeft deze zo fanatiek weg willen halen, dat er een snee van een centimeter naast zijn wenkbrauw zit. Veel bloed, dus ik dep heel voorzichtig met een papieren zakdoek, maar ik mag ook weer niet al het bloed weghalen, want dat staat stoer! Lachen J. We maken foto’s van John en Gerrit en we stoppen nog één keer voor de top. We zetten onze klapstoelen, die we bij Suzy in de auto hebben gezet, achter de auto en gaan zitten. Hier kunnen we de fietsers aan zien komen, ze naar boven schreeuwen, het is nog zo’n 5 kilometer. Even een leuke foto maken, zittend op de grond. En als Gerrit voorbij is, wachten we nog een paar fietsers af en dan gaan we weer verder. Op naar de top. Auto even neerzetten. John is er al, hij heeft al wat gegeten en gedronken. We wachten dus op Gerrit. Het is hier een drukte van jewelste. Het doet me denken aan de Mont Ventoux. Daar was het tijdens Ven2 4Cancer ook zo druk, bussen, campers, auto’s en fietsers mixen hier en het doet denken aan een hele grote mierenhoop. Eén voor één komen de onze fietsers boven, wat is het afzien. Een hele zware beklimming en ik ben blij dat ik mezelf hiervoor het afgemeld. Gerrit komt binnen en we gaan even op een terras zitten, dat eigenlijk deze naam niet mag hebben, want het zijn gewoon een paar stoeltjes op de blote aarde, cola en orangina drinken. Daarna wachten tot de laatste binnen komen. Ondertussen worden er stenen gelegd bij een  gedenkmonument voor de overleden kinderen aan een energiestofwisselingsziekte. Iedereen klimt een stuk naar boven en het ziet er indrukwekkend uit, alle fietsers zo bij elkaar. Dan wordt er een wensballon opgelaten en na dit mooie moment, gaat iedereen weer van de berg af, want er komen nog fietsers binnen. Aanmoedigen dus met z’n allen. Als de laatste binnen zijn, beginnen de fietsers aan hun afdaling. Het is ondertussen 4 uur, dus nog een uurtje afdalen voor de boeg. Suzy en ik stappen weer in de bolide en dalen rustig af. Wij halen Gerrit en John niet meer in. Even langs de supermarkt om wat bier en rosé mee te nemen en dan zijn we weer weg. Op de camping zitten de mannen mooi in de schaduw aan een drankje. Wij zetten de biertjes even binnen en nemen zelf ook een drankje. Lekker even nakletsen. Suzy en ik zijn blij dat we deze beklimming niet hebben hoeven doen. De afdaling was de weg die wij zouden hebben moeten klimmen, maar het was me toch een eind. Het leek wel of er geen einde aan kwam. Maar toch wel J. John en ik gaan even naar ons huisje om ons te douchen en om te kleden. Fietsen weer op de auto en we zijn weg. Daar snel omkleden en weer terug naar de camping. Vanavond is er een bbq, waar iedereen aan deelneemt. Als we om half 8 in de tent komen, moet de bbq nog aangestoken worden. De kok doet verwoede pogingen om er de fik in te krijgen, maar schijnbaar wil hij ons liever uitroken, want hij wappert zo hard, dat de hele tent vol met rook staat. Maar dat mag de pret niet drukken. Gerald huldigt even de vrijwilligers, de organisatie en de motards en ik ga even naar de wc. Blijkt er omgeroepen te zijn dat iedereen zijn eigen vlees moet braden. Hahaha, 120 man, op zo’n bbq en dan zelf de worstjes etc. bakken, nou dat gaat hem natuurlijk niet worden. We gaan met z’n viertjes, lekker naar het dorp, dan maar naar La Forge en daar wat eten. Het is druk in het dorp en we zetten de auto neer en lopen naar het restaurant. Geen plaats meer binnen, maar wel op het terras. Nou ook geen probleem. Het is ondertussen al kwart voor 9, dus we lusten wel wat. Allemaal een hoofdgerecht en wat is het lekker. Glaasje rode wijn er bij, heerlijk. Rond kwart over 10 rijden we weer terug naar de camping om te kijken of het feest nog in volle gang is, maar er zijn al een heleboel mensen vertrokken. We nemen afscheid van Nick en zijn vriend die ’s avonds meestal bij ons aan tafel zaten en als we iets te eten over hadden, konden we dat bij Nick kwijt J. Gerald en Ricardo even bedanken en zo nog een aantal mensen. De meeste vertrekken nog vannacht of morgenochtend vroeg. Oh wij lekker nog niet. Wij kunnen lekker rustig wakker worden en dan rustig ontbijten. We geven Gerrit en Suzy nog even een dikke knuffel en gaan lekker naar ons huisje. Wat een prachtig evenement en zeker omdat we toch maar even met zijn alleen ruim € 152.000,= bij elkaar gefietst hebben. Wat een mooi bedrag!

Zondagmorgen, eerst rustig wakker worden, douchen en daarna lekker aan het ontbijt. Mooie rustige opstart van een mooie morgen. Béatrice heeft wat kopieën gemaakt van mooie wandelroutes in de buurt. Maar John heeft geen zin om veel te bewegen, dus we besluiten om met de auto even naar Gavernie te rijden en daar wat te wandelen. Een prachtige route, deze route hebben Gerrit en de anderen dinsdag gereden, toen John en ik de Hautacam gefietst hebben. Maar hij is wel heel lang hoor. En niets is hier vlak, alles op en af, dus ben ik blij dat ik dit niet gefietst heb. Na een stukje wandelen gaan we lekker op het terras zitten. Ik stuur Suzy een sms’je en zij zijn ook onderweg, dus blijven wij lekker op het terras zitten en als zij er aan komen, haal ik nog een rondje. Lekker hoor, zo relaxen. Het is druk. Op zondag gaan de fransen met het hele gezin op pad om lekker te lunchen in de bergen en een wandeling te maken. Leuk en ook gezellig, maar het is dus een af en aan van mensen. Na een tijdje besluiten we even de klim te rijden, die Gerrit gedaan heeft naar de Col de Tentes. We zien een heleboel marmotten, prachtige vergezichten en hele steile weggetjes. Het is hier echt prachtig. Daarna dalen we weer af en eten we even een broodje op een terras dat wat verder naar beneden ligt. In de winter waarschijnlijk een heel druk terras, nu verlaten en worden we bijna weggekeken als we onze broodjes op hebben. Het is ondertussen ook al half 3, dus waarschijnlijk tijd voor een slaapje. We rijden weer naar de parkeerplaats, want we zijn met onze auto naar boven gereden. Gerrit moet nog even ergens tanken. We spreken om 6 uur af. Kijken of we op de Aubisque kunnen eten. Onderweg zien we dat er nog heel veel bordjes van Ride4Kids hangen en John en ik besluiten de route naar de Col de Borderès even te rijden met de auto, om de bordjes te verwijderen. Daarna in het huisje even lekker douchen en omkleden en worden we opgehaald door Gerrit en Suzy. De rit naar de Aubisque is prachtig, maar helaas kunnen we er ’s avonds niets eten. Dus verder door allerlei dorpjes, waar ook niets te eten is. We belanden in Laruns. Lopen een restaurant binnen, waar 2 man en een paardenkop zitten en er wordt gevraagd of we gereserveerd hebben, nee dus. Kan er niet gegeten worden. Niet te geloven, maar er naast is nog een restaurant. Crèperie La Fleur de Sel en daar kunnen we eten. Zitten en niet meer weg. Maar het is net een slapstick, want wat we willen eten is er niet meer en zo zijn we eventjes bezig om wat te eten te krijgen. Maar uiteindelijk hebben we besteld en krijgen we heerlijke pannenkoeken. Bij Suzy, Gerrit en John zijn ze gevuld met kaas, ei, gehakt, ui en kruiden. Bij mij is hij gevuld met kaas en ei en ligt er een stukje varkensvlees bovenop en gegrilde groenten. Het varkensvlees had ook weggelaten kunnen worden, want de groenten en de kaas alleen al zijn heerlijk. Als toetje bestellen Gerrit, Suzy en John nog een pannenkoek, nou ik niet hoor en die van Gerrit komt ook niet door. Het blijft lachen in Frankrijk. Ik neem een theetje, dat is wel lekker. John en Suzy eten hun pannenkoek en als we ons bestek neergelegd hebben, staat het personeel al met hun jas aan om weg te gaan. Snel afrekenen. Suzy moet nog even plassen en dat kan nog net J. En dan beginnen we aan de terugreis, het is nog zo’n anderhalf uur rijden, dus best nog wel een eindje. Maar het is en blijft een mooie rit. Vooral lachen om de auto van Gerrit, die zelf besluit wanneer zijn groot licht aan kan en wanneer niet. Het wordt steeds leuker met die zelfdenkende auto’s. Maar we arriveren op onze bestemmingsplaats. Een dikke knuffel en kus voor Suzy en Gerrit en we gaan elkaar zeker nog ontmoeten. Even uitzwaaien en wij gaan naar bed. Lekker slapen. Wat een heerlijke week, met zoveel mooie en leuke mensen. Zoveel gelachen, af en toe gehuild en wat een belevenissen. Dat had ik voor geen goud willen missen!!!

Maandag zijn we vertrokken naar Reims, daar blijven we een paar dagen en dan weer naar huis.

Lieve allemaal, zo heb ik jullie weer op de hoogte gehouden van onze avonturen voor de Pyreneeën-challenge van Ride4Kids. Ik ga er even tussenuit J. Maar jullie zijn natuurlijk niet van me af. Ik ga jullie weer schrijven, vanaf 7 oktober. Dan is de cheque-uitreiking in de Heineken Music Hall en horen we welk bedrag Alpe d’HuZes 2012 opgebracht heeft. Daarna zal ik jullie ook vertellen welke mensen er met ons mee gaan voor Alpe d’HuZes 2013. Het team is dan waarschijnlijk al  ingeschreven en dat is dan ook het begin van onze campagne voor Alpe d’HuZes 2013. Jullie horen van me!!!!

HEEL VEEL LIEFS, HEIDI