Pfff, nou ik heb het wel hoor. Na zaterdag ben ik gegrepen door het heerlijke buikgriepvirus. Dikke misselijkheid, buikpijn, diarree en vreselijk moe. Lekker dan. Daar ging mijn 10 kilometer. Wel aan begonnen hoor, kon me tenslotte niet laten kennen, maar het lijf zei na 2 rondjes dat het wel genoeg was. Ik stond op het randje van overgeven en geloof me, zo snel had ik nu ook weer niet gelopen hoor. (je ziet op tv wel eens dat hardlopers na een hele zware inspanning moeten overgeven van de inspanning) Bij mij dus niet door de inspanning, maar buikgriep. Even bij John in de auto, John gaat nog even trainen en ik was van plan om terug naar huis te lopen. Maar eenmaal in de rijdende auto wordt de misselijkheid alleen maar erger. We staan gelukkig weer stil en ik blijf even rustig, met mijn ogen dicht, zitten. Paar keer diep zuchten, dan zakt het wel af, niet dus, John brengt me met de auto naar huis. Thuisgekomen, doe ik meteen de gordijnen in de slaapkamer dicht, dikke pyjama aan en extra deken op bed, slapen. John komt rond 12 uur weer thuis en ik word wakker. Verplaats me van ons bed naar de bank en ga daar weer even liggen. Verticaal is heel vervelend. Liggen op de bank, wat tv kijken, af en toe weg soezen en ’s avonds op tijd naar bed.
Maandag een nieuwe week en nog niet beter. Lekker rommelende buik, maar niet meer zo heel misselijk. Heel rustig aan dus. Een geroosterd broodje eten en slappe thee. Vanuit bed, op de bank en rustig zitten en liggen. Het verticaal zijn gaat al weer wat beter, de misselijkheid is al bijna verdwenen. John neemt ’s avonds mijn favoriete comfort food mee. Nasi en witte rijst van Azië. John nog wat extra’s, maar ik houd het bij nasi, gemixt met witte rijst. Lekker, daar knap ik van op. Weer op tijd naar bed. Lekker slapen.
De volgende ochtend nog niet helemaal opgeknapt, maar ik heb een afspraak bij de schoonheidsspecialiste en kan/wil dat eigenlijk niet afzeggen. Dus op tijd uit bed, naar Marcella. Een heerlijke Sisley behandeling en na wat boodschappen te hebben gedaan weer naar huis. Ik hoopte dat ik vandaag weer even zou kunnen lopen, maar dat gaat hem nog niet worden. Rustig aan nog even en dat is wel wennen. Aan het eind van de middag nog even contact met Vincent, die mijn schema’s maakt. Afgesproken om het nog even rustig aan te doen en kijken wat ik kan lopen. Ik heb in overleg met Vincent contact opgenomen met Alex Bekkers, een doorgewinterde loper en Alpe d’HuZesser en hij heeft Vincent en mij even een beetje op weg geholpen met hoe mijn schema optimaal aangepast kan worden om zo goed mogelijk 3 x de Alpe op te lopen binnen de 135 minuten. Ik vind het vreselijk spannend, maar iedereen is er van overtuigd dat ik het kan J.
Ik heb ook nog een what’s app –je gekregen van Liesbeth, met het meest geweldige nieuws dat je maar kunt krijgen. De kanker is in complete remissie, geen cellen meer te vinden in haar beenmerg, hartstikke goed nieuws! Dit betekent namelijk dat de kanker niet meer actief is en Lies de goede kant op gaat. Ze is er nog niet, want ze slikt nog heel veel medicijnen en is nog steeds misselijk en beroerd, maar hopelijk hebben ze dat binnenkort onder controle, zodat we weer eens heerlijk uit eten kunnen gaan. Maar het begin is er, heerlijk! Woensdag nog niet helemaal opgeknapt.
Donderdag ben ik weer helemaal opgeknapt, lekker hoor. Eerst aan het werk en daarna nog even snel wat broodjes halen bij de HEMA. Ik sta keurig in de rij voor de kassa te wachten. Een oudere dame vraagt aan me: “Is u de volgende in de rij?” Waarop ik zeg: “Ja, ik ben hierna aan de beurt”. De oudere dame loopt naar de kassa gaat naast de mevrouw voor me staan en wil haar boodschap af rekenen. Mijn hemel, zo brutaal. Ik vind het helemaal niet erg als iemand die toch zeker 80 jaar is voor wil, omdat ze waarschijnlijk naar haar werk moet en de hele dag geen tijd meer heeft voor de boodschappen, maar om zo ongevraagd vooraan te gaan staan, hmmm. Het sop is de kool niet waard, maar de mevrouw van de kassa stak er een stokje voor. “Mevrouw u kunt niet zomaar vooraan gaan staan!” zegt ze en kijkt me vragend aan. “Ja, maar ik heb maar één ding om af te rekenen”, zegt de oudere dame. Nou dat gaat me toch echt wel iets te ver. Ik kwak mijn boodschappen op de balie en zeg: “als u het nu nog even netjes gevraagd had, dan had ik u zo voorgelaten, maar op deze manier”. De mevrouw achter de kassa begint te lachen. “Gelijk heb je en dan altijd klagen over de jeugd”. De oudere dame maakt nog even een opmerking dat de dames bij de kassa altijd zo snauwen tegen haar. Ik wens de mevrouw aan de kassa een hele fijne dag en ga lekker naar huis. Jeetje, ik ben nog verbaasd over zoveel brutaliteit. Maar ja brutalen hebben de halve wereld J. Ik loop lekker naar huis. Thuis even snel omkleden, kan ik voordat Albert komt nog even snel een rustig loopje doen. Wat een genot om weer buiten te lopen. Het is officieel, ik ben verslaafd aan het lopen geraakt. Mijn benen voelen echt geweldig en het loopt ook heerlijk. Maar ik zal niet overdrijven na mijn buikperikelen en na een half uurtje sta ik weer binnen. Omkleden en even alle gordijnen open doen. Zie ik aan de verkeerde kant van het gebouw Albert staan. De chauffeur heeft alles al uitgeladen en ik zie dat hij niet kan vinden waar hij heen moet. Ik doe het raam open en roep dat hij “deze kant” op moet. Hij gaat lopend over het trottoir met zijn hele kar vol boodschappen. Nou ja, dat kan natuurlijk ook. “Wat een prachtig huis heeft u en wat een mooi uitzicht” zegt hij wanneer hij binnen komt. Ik lach, ja dat kan ik nu eenmaal niet ontkennen. Je raakt er aan gewend, maar we hebben een heerlijk huis en een prachtig uitzicht J. Boodschappen even opbergen. Alvast wat voorraad voor Kerst en daarna lekker even een broodje eten en een theetje er bij. Verder hoef ik even niks. Dus lekker zitten, breiwerk er bij, serie kijken en luisteren naar de regen die tegen de ramen klettert. Heerlijk. Verwarming wat hoger gezet, dikke sloffen aan en genieten…
Vrijdag een rustdag. Ik word wakker met heel vies weer. Het regent, dus ik blijf lekker nog even binnen. Tegen één uur kleren aan en even naar Runnersworld, ik moet nog nieuwe hardloopschoenen hebben, maar die zijn waarschijnlijk niet op voorraad. En ja hoor, ze moeten besteld worden. Ik kan nog wel even toe op mijn “oudjes”. Ik krijg een belletje wanneer ze binnen zijn. Ondertussen is het prachtig weer geworden en speelt zelfs de gedachte om toch even een loopje te doen, door mijn hoofd. Maar laat ik niet te hard van stapel lopen en er even een dagje tussen laten zitten. Even rustig aan, niet te gek. Dus op de bank met een theetje, schaatsen kijken en niet al te veel verder.
Zaterdagochtend werden we om half 10 wakker, bijna verslapen J. John wilde om 10 uur namelijk graag spinnen. Dus ineens stress, snel kleren aan en op pad. Ik niet hoor, ik heb rustig aan gedaan. Even een theetje en heel rustig wakker worden en genieten van de ochtend. Rond half 12 was John weer thuis en zijn we even boodschappen wezen doen bij Deen. Het was me toch een partij druk in de stad, allemaal nog op zoek naar Sinterklaascadeautjes, neem ik aan. Thuis lekker een broodje gegeten en rond half 4 toch nog even de hardloopkleren aan voor een klein rondje. Samen met John vertrek ik en na 45 minuten ben ik weer thuis. John deed er nog een klein rondje bij, dus die kwam later thuis. ’s Avonds hadden we een keertje niets, maar we hebben heerlijk samen op de bank tv gekeken en op tijd gaan slapen.
Zondagmorgen ging de wekker om 9 uur. Tijd om er uit te gaan. John gaat eerst trainen en daarna spinnen. Ik wilde nog even een loopje op de loopband doen en dan daarna spinnen. Dus zo gezegd zo gedaan. Net voordat ik weg wil gaan krijg ik een sms’je van John dat hij zijn handdoeken vergeten is. Of ik er een paar voor hem mee wil nemen. Natuurlijk wil ik dat. Dus even twee extra handdoeken in mijn tas en ik ben weg. Fiets pakken uit de berging en naar de sportschool. Daar aangekomen zie ik dat het rustig is met fietsen. Misschien toch een boel mensen die nog Sinterklaas vieren. Ik kleed me om, mijn spullen in een kastje en op zoek naar een loopband. De 1e waar ik op sta, daar doet het touchscreen het niet van, ik krijg na de taal Nederlands ingetoetst te hebben, een Portugese zin in beeld. Daarna wil ik mijn nummer intoetsen en waar ik een 1 in toets krijg ik een 6 in beeld. Hmmm, terug doet ie niet, stop ook niet. Ik ga naar boven, kijken of daar nog een loopband staat. Ja hoor, twee. De 1e is een nieuw exemplaar, dat probeer ik aan de gang te krijgen, maar volgens mij is die nog niet aangesloten, dus gewoon op de band er naast en deze doet het gewoon. Hellingspercentage op 4% en lopen maar. De 1e 20 minuten heel rustig aan en de laatste 10 minuten iets harder. Leuk en lekker, het gaat goed en voelt ook goed. Volgende week weer 2% er bij. Ik loop naar beneden en haal een kaartje voor het spinnen. In de kleedkamer even mijn spinningkleren aan doen en dan weer naar binnen. Nog even wachten voor de deur, want er is nog een beginnersles bezig. Om kwart voor kunnen we naar binnen voor een uurtje Sinterklaasspinnen. Heerlijk. Het is een lekkere les, wel zwaar na mijn loopje, maar het voelt goed. Na de les, lekker nog even naar mijn pa en ma om daar een theetje te drinken en daarna lekker zondagmiddag thuis vieren, benen omhoog, tv op schaatsen en daarna nog een heerlijk dom filmpje. Lekker hoor. Even mijn trainingsgegevens naar Vincent gestuurd, ben weer zo vreselijk benieuwd naar mijn nieuwe schema, ik heb er zin in. Een heerlijke week allemaal…Liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten