Vrijdag toen we het slechte bericht kregen hebben we eerst even met z’n tweetjes een paar tranen gelaten en zitten vloeken, sorry hoor, maar dit was zo onverwachts. Een beetje wezenloos zaten we later samen op de bank. We wilden eigenlijk even bij Lies en Bernard langs, maar ja, zouden ze daar wel zin in hebben? Toen we het niet meer uit hielden, heb ik een leuke tas gepakt en daar allerlei ongein in gegooid. Zeepjes, chocolade, snelle Jelle’s, stroopswafels en nog wat andere dingen. En natuurlijk een kaart. Om Lies heel veel sterkte te wensen met de weg die ze nu weer moet gaan. Om kwart voor 10 waren we in Twisk. Rita, de zus van Lies was er ook. Lies een hele dikke knuffel gegeven en John vertelde dat we gewoon even moesten komen. Daarna Rita en knuffel. Bernard was bij Petter, een verhaaltje vertellen. Lies pakt even haar tas uit en we gaan met z’n allen aan de tafel zitten. Allemaal nog “flabbergasted” zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen. En natuurlijk ook weer vol strijdlust. Ook deze klus gaat weer geklaard worden. Niet veel later komt Bernard ook bij ons zitten. We hebben een fles Prosecco open gerukt, iedere dag blijven vieren. Met z’n vijven toasten we op het leven.
Lies vertelt hoe de afgelopen dagen geweest zijn en wat er allemaal gaat gebeuren. Ze moet deze week naar het VU en dan voor 4 weken daar blijven liggen. Chemokuur van 4 weken. En eigenlijk ben ik zo emotioneel geweest, dat ik de rest gewoon vergeten ben. Ik weet dat ze ook een stamceltransplantatie krijgt, heftig.
Bernard maakt nog een fles witte wijn open, we eten er pel pinda’s bij. Het is niet alleen een tranendal hoor, we hebben ook nog vreselijk gelachen. Er gaan allemaal verhalen over tafel, heel erg leuk. Rond kwart over 12 breken we op. Tijd om te gaan. Rita drie dikke kussen en Lies en Bernard lopen nog even mee. Bernard een dikke knuffel en Lies natuurlijk ook. Dit weekend gaan ze met de kinderen allerlei leuke dingen doen, familietijd, heel belangrijk. Met een zwaar hart rijden we weer naar huis. Maar toch een goed gevoel om ze nog even gesproken te hebben. Worden weer een paar moeilijke weken vooral voor de familie Lind.
En de wereld draait natuurlijk gewoon weer door, want het wordt gewoon zaterdag en we gaan weer over tot de orde van de dag, want zaterdag kwamen de trainers, Vincent en Eelco eten met de vrouw van Eelco, Ellen-Marije. Je denkt dat de wereld dan ook een klein beetje stil staat, maar niets is minder waar. Er moest dus gewoon gekookt worden. Rond 7 uur waren ze bij ons en we hebben hartstikke gezellig gezeten en gegeten. Een hele leuke avond en ik heb gevraagd of ze een marathonschema voor me willen maken. Dan kan ik in ieder geval op 7 juni 2012 een aantal keer de Alpe op rennen. Want dat gaan we nu zeker doen. Aan het eind van de avond was ik een beetje snufferig en Vincent vertelde dat hij ook tegen een verkoudheid aan zat.
Zondagmorgen wist ik het dus al. Dik verkouden. Rustig even blijven liggen. John ging fietsen, ik ging nog wat opruimen. Nog wat vaat in de vaatwasser en de laatste dingen opruimen. Diandra en Anna komen langs. Ik heb nog wat kadootjes voor de verjaardag van Anna liggen, een K3 jurkje en 2 shirts van Hello Kitty. Die moet ze dus even passen, want ik weet niet of de maat goed is. Maar wel hoor. We kletsen lekker met z’n tweetjes en het duurt niet lang of John komt ook thuis. Gezellig. Allemaal nog wat drinken, wat broodjes in de oven. Gezellig. Rond half 4 gaan ze weg en heeft Anna haar sleutels vergeten. Ik ga snel even naar beneden en zwaai ze uit terwijl ze wegrijden. Wat wordt ze al groot J. Ik ruim alles even op en ’s avonds eten we lekker wat broodjes. Ik ga vroeg naar bed met een paracetamol, want de verkoudheid is echt toegeslagen. Getver. Ik ben al heel lang niet verkouden geweest en heb het ook steeds geprobeerd tegen te houden, mislukt dus. Nou ja, een weekje verkouden, is niet erg. Ik smeer wel even mijn borst in met een dampo-achtig goedje. Handdoek om, pyjama aan. Lekker warm, maar ’t voelt koud. Lekker slapen.
Maandag en dinsdag rustig aan gedaan. Veel paracetamol, water en thee naar binnen, af en toe een broodje en veel vitamine C. Nog lekker vol, maar niet meer zo heel beroerd, breekt de woensdag aan. Lies vertrekt vandaag naar het VU. Kamer 14 op afdeling 3B zal 4 weken haar “thuis” zijn. We zullen haar kamer zoveel mogelijk opleuken met kaarten en allerlei andere ongein, zodat haar verblijf zo kort mogelijk lijkt. Nog twee daagjes werken deze week. Even niet sporten, want dat voelt niet goed voor mijn lijf. Komt van het weekend dan wel weer. Net even een kaart op de bus gedaan, want dat ga ik gewoon volhouden hoor. Ik houd jullie weer op de hoogte de komende week en wens jullie allemaal het allerbeste toe. Heel veel liefs, Heidi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten